Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз оркестрінің жетекшісі Шеп Филдс (Saul Feldman, 1910 жылы 12 қыркүйек - 1981 жылы 23 ақпан) - 1930 жылдары Шеп Филдс және оның рипплинг ритм оркестрін басқарған американдық оркестр жетекшісі. Оның ерекше Рипплинг Ритм дыбысы бүкіл ел бойынша тарихи қонақ үйлерден үлкен топтың қашықтан хабарларын таратады және 1930 жылдардан бастап 1960 жылдардың басына дейін көрермендер арасында танымал болды.
American jazz bandleader
Shep Fields (born Saul Feldman, September 12, 1910 – February 23, 1981) was an American bandleader who led the Shep Fields and His Rippling Rhythm orchestra during the 1930s. His distinctive Rippling Rhythm sound was featured on big band remote broadcasts from historic hotels nationwide and remained popular with audiences from the 1930s into the early 1960s.
Ерте өмір
Шеп Филдс 1910 жылы 12 қыркүйекте Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында Саул Фельдман болып дүниеге келді. Оның анасының қыздық есімі Совальски болды. Оның ағасы Эдвард Филдс кілем өндіруші, ал кіші інісі Фредди Филдс 1960 жылы Creative Management Associates компаниясын құруға көмектескен, құрметке ие театр агенті және кино продюсері болды. Олардың әкесі 39 жасында қайтыс болды. Филдс өзінің музыкалық мансабын колледж кезінде топтарда кларнет пен тенор саксофонда ойнап бастады. Оның "Шеп Филдс джаз оркестрі" оның әкесінің курорттық қонақ үйінде, Кэтскилл тауларында орналасқан Куин Маунтин Хауста жиі өнер көрсетті, онда Аль Джолсон мен Эдди Кантор сияқты белгілі әншілер болды.
Shep Fields was born Saul Feldman in Brooklyn, New York, on September 12, 1910, and his mother's maiden name was Sowalski. His brother, Edward Fields, was a carpet manufacturer, and his younger brother, Freddie Fields, was a respected theatrical agent and film producer who helped to establish Creative Management Associates in 1960. Their father died at 39. Fields began his musical career by playing clarinet and tenor saxophone in bands during college. His "Shep Fields Jazz Orchestra" made frequent appearances at his father's resort hotel, the Queen Mountain House in the Catskill Mountains, which featured such noted singers as Al Jolson and Eddie Cantor.
Мейрамханалар мен радио
1931 жылы Филдс өзінің алғашқы үлкен жетістігін Нью-Йорктегі атақты Розеланд балды залына оркестрін шақырғанда алды. Оның өте табысты "Rippling Rhythm" қоғамдық би тобы кейіннен қонақ үйдің үлкен тобының қашықтықтан концерттерінде тұрақты түрде көрсетіліп, бүкіл елдегі аудиторияға радио арқылы жіберілді.
In 1931, Fields received his first big break when his orchestra was booked at the famed Roseland Ballroom in New York City. His highly successful "Rippling Rhythm" society dance band was subsequently featured regularly on the hotel's big band remote concerts, which were transmitted over the radio to audiences throughout the country.
Үзілістерді ырғақ дыбысы
Филдс өзінің ансамблін өз дәуірінің басқа "жағымды джаз топтарынан" ажырату үшін ерекше оркестрлік дыбысты жетілдіруге құштар болды. Осыны ескере отырып, ол өздерінің аранжировщиктері Сал Гиоа және Лу Халмимен әріптестерінің өнерлерін талдау үшін ынтымақтасты. Уэйн Кинг оркестріндегі тромбонның глиссандасына таңданып, Филдс оларды өзінің виола секциясына бейімдеді. Оң қолға арналған әшекейлер, оларды фортепианода Эдди Дючин танымал етті, Филдс аккордеонистке тағайындаған сәнді жолдарға шабыт көзі болды. Филдс сонымен қатар Хэл Кемптің кернейде үштіктерді қолдануы мен Тед Фио Ритоның ғибадатхана блоктарын ерекше пайдалануы әсер етті. Осыны ескере отырып, ол оркестрінде кларнет, флейта және храм блоктарының үштігін қолданды. Ферде Грофтың Гранд-Каньон сюитасында тромбонды да, храм блоктарын да жаңаша қолданғанын байқағаннан кейін, ол өшірілген кернейлер үшін ұқсас стильдік құрылғыны қабылдады. Бұл дыбыс Mutual радио желісінің тыңдаушыларын таң қалдырды. Көп ұзамай Чикагода жанкүйерлер үшін жаңа дыбысқа сәйкес Филдс тобының жаңа атын ұсыну үшін байқау өткізілді. "Рипплинг" сөзі бірнеше жазбада айтылды, ал Филдс "Рипплинг ритмі" деген сөзді ойлап тапты. Шеп Филдс көп ұзамай ұлттық назарын аударды, кейіннен оны Лос-Анджелестегі Амбассадор қонақ үйіндегі Коконат Гроув түнгі клубында Велоз және Йоландамен бірге көрермендерді көңілдетуге шақырды. Өзінің табысына сенімді болған Филдс Veloz, Yolanda және MCA Inc. компаниясымен байланысын тоқтатты. Ол сол себепті шығысқа, Нью-Йорк қаласындағы Пьер қонақ үйіндегі бұрынғы орнына қайтуға шешім қабылдады. Нью-Йоркке оралған кезде, Филдс өзінің "Rippling Rhythm" дыбысының кіріспесі ретінде қызмет ететін ерекше дыбыс эффектісіне тап болды. Филдстің жеңіл және сәнді музыкалық стилі 1930 жылдар мен 1950 жылдар аралығында көрермендер арасында танымал болды. Өзінің кең тараған танымалдылығына сүйене отырып, Филдс 1936 жылы Bluebird Records компаниясымен келісімшарт жасады. Оның хиттері "Cathedral in the Pines", "Did I Remember? " және "Естелік үшін рахмет". Бродвейдің Парамаунт театрында оның қойылымдары үнемі келушілердің рекордын бұзды. 1937 жылы Уолдорф Астория қонақ үйінің үстіндегі "Жұлдызды жарық шатыры" көркемдік үйінде өнер көрсеткен кезде, Филдс Пол Уайтменді өзінің жеке радио-шоуымен алмастырды, ол The Rippling Rhythm Revue, ол NBC желісінде Боб Хоуп есімді жас актерді диктор ретінде көрсетті. 1938 жылы Филдстің "Рипплинг ритм оркестрі" және "Үміт" оның алғашқы толық метражды фильмінде, 1938 жылғы үлкен хабарландыруда көрінді. 1930 жылдардағы онжылдық аяқталып, Филдс бүкіл ел бойынша көрермендер арасында танымал болды. 1939 жылы ол өзінің оркестрімен Лос-Анджелестегі тарихи Билтмор қонақ үйінде өткен Академия сыйлықтарын тапсыру салтанатында өнер көрсетті.
Fields was eager to perfect a unique orchestral sound to distinguish his ensemble from other "sweet jazz bands" of his era. With this in mind, he collaborated with his arrangers Sal Gioa and Lou Halmy to analyze the performances of his peers. After admiring the glissandos featured by the trombone in Wayne King's orchestra, Fields adapted them to his viola section. The embellishments for the right hand, which were popularized by Eddy Duchin on the piano, became the source of inspiration for the elegant passages to which Fields assigned to his accordionist. Fields was also impressed by Hal Kemp's use of triplets on the trumpet and Ted Fio Rito's distinctive use of temple blocks. With this in mind, he incorporated the use of triplets by the clarinets, flutes, and temple blocks in his orchestra. After taking note of Ferde Grofe's innovative use of both the trombone and temple blocks in his Grand Canyon Suite, he adopted a similar stylistic device for muted trumpets. The resulting sound impressed radio listeners on the Mutual Radio Network. A contest was soon held in Chicago for fans to suggest a new name for the Fields band, in keeping with the new sound. The word "rippling" was suggested in more than one entry, and Fields came up with "Rippling Rhythm." Shep Fields soon attracted national attention, and he was subsequently invited to entertain audiences with Veloz and Yolanda at the Cocoanut Grove nightclub at the Ambassador Hotel in Los Angeles. Confident in his success, Fields withdrew from his association with Veloz, Yolanda, and MCA Inc. He decided, instead, to return east to his former position at the Hotel Pierre in New York City. During this return trip to New York, Fields stumbled upon the distinctive sound effect that would serve as the introduction to his "Rippling Rhythm" sound for years to come. Fields' light and elegant musical style remained popular among audiences throughout the 1930s and into the 1950s. Based upon his widespread popularity, Fields received a contract with Bluebird Records in 1936. His hits included "Cathedral in the Pines", "Did I Remember? ", and "Thanks for the Memory". His performances at Broadway's Paramount Theater consistently broke attendance records. While appearing at the posh "Star light Roof" atop the Waldorf Astoria Hotel in 1937, Fields replaced Paul Whiteman with his own radio show, The Rippling Rhythm Revue, which featured a young actor named Bob Hope as the announcer on the NBC network. In 1938, Fields' Rippling Rhythm Orchestra and Hope were featured in his first feature length motion picture, The Big Broadcast of 1938. As the decade of the 1930s came to a close, Fields remained popular with audiences nationwide. In 1939, he appeared with his orchestra at the Academy Awards ceremony in the historic Biltmore Hotel in Los Angeles, California.
Жаңа музыка және USO
1941 жылы Филдс тобының барлық тобын қайта жаңғыртты, қола секциясы жоқ, ол әнші Кен Кертистің қатысуымен "Шеп Филдс және оның жаңа музыкасы" деп аталды. Оркестрдің көлемі Пауль Уайтман жаздырған нәтижелерді әсемдеу үшін айтарлықтай арттырылды. Филдс енді 35 аспаптан тұратын оркестр ұсынды, оның ішінде: бір бас-саксофон, бір баритондық саксофон, алты тенорлық саксофон, төрт альт-саксофон, үш бас-кларинет, 10 стандартты кларинет және тоғыз флейта, соның ішінде альт-флейта мен пикколо. Ральф Янг сияқты танымал әншілер де қатысқан. Нәтижесінде Гленн Осер, Лью Харрис және Фредди Нобл сияқты музыкалық жетекшілердің басшылығымен бай ансамбльді шығарады. Сыншы Леонард Федэр жаңа топтың әдемі дыбысын мақтады, ал Шеп Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерлерді көңіл көтеру үшін USO турлерінің сериясына кірісті. 1945 жылы оның оркестрі атақты Копакабана түнгі клубында тікелей эфирде WOR Mutual радио желісінде көрсетілді. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, 1947 жылы Филдс өзінің танымал "Рипплинг Ритм" стиліне оралды және өзінің дәуіріндегі басқа топтар жоғалғаннан кейін ұзақ уақыт бойы қонақ үйлерде өнер көрсетуді жалғастырды. Нью-Йорктегі Маунт-Хеброн зиратында жерленген.
By 1941, Fields revamped the band into an all reeds group, with no brass section, known as Shep Fields and His New Music, featuring vocalist Ken Curtis. The orchestra's size was increased dramatically to embellish the results, which Paul Whiteman had recorded. Fields now presented an orchestra that blended over 35 instruments, including: one bass saxophone, one baritone saxophone, six tenor saxophones, four alto saxophones, three bass clarinets, 10 standard clarinets, and nine flutes including an alto flute and a piccolo. Noted singers such as Ralph Young were also engaged. The resulting band produced a rich ensemble sound under the guidance of such arrangers as Glenn Osser, Lew Harris, and Freddy Noble, who also served as the band's musical director. The critic Leonard Feather applauded the new band's beautiful sound, and Shep embarked upon a series of USO tours to entertain the troops during World War II. By 1945, his orchestra was also featured in performances at the famed Copacabana nightclub which were broadcast live on the WOR Mutual radio network. After World War II ended, Fields reverted to his ever popular "Rippling Rhythm" style in 1947 and continued to perform in hotels long after other bands of his era had disappeared. He was buried in Mount Hebron Cemetery in New York.