Кіріспе

Венесуэладағы автомобиль жолы Каракас-Ла Гуаира автомобиль жолы - Венесуэланың астанасы Каракасты оның басты порт қаласы Ла Гуаирамен, Варгас штатының астанасымен байланыстыратын автомобиль жолы. Бұл жол Каракасты Ла Гуаирамен байланыстыратын ескі автомобиль жолына, қауіпті бұрылыстар мен тік түсетін жолдарға, альтернатива ретінде жасалған. Ескі тас жолмен бір-бірден аяқтау үшін бір сағат уақыт қажет болса, жаңа тас жолмен сол жолды 20 минут ішінде жасауға болады. Бұл Каракас пен жағалау арасындағы негізгі бағыт және Каракасты оның негізгі халықаралық әуежайымен, Симон Боливар халықаралық әуежайымен байланыстырады. Ол полковник Маркос Перес Хименес пен оған дейінгі әскери хунта үкіметінің кезінде жобаланып, салынған. Құрылыс 1950 жылдың қаңтарында басталып, 1953 жылдың аяғына дейін жалғасты. Ол кезде бір шақырымға 3500 000 доллар, ал қазіргі уақытта 60 000 000 доллар шығын болды. Оның ашылған кезінде жоба инженерлік шедевр деп саналды және Венесуэланың мұнай байлығын жерге аудару саясатының ең көрнекті мысалдарының бірі болды.

Сипаттамалары

Құрылыс аяқталған кезде, тас жол көптеген аспектілер бойынша қарастырылды, мысалы, Америкада Панама каналынан кейін жасалған ең маңызды инженерлік кешен, сол кездегі теңдесі жоқ инженерлік шеберлікпен, солтүстіктегі суретті таулар арқылы өтетін тамаша тас жол. Автомобиль жолының құрылысы Венесуэланың қоғамдық жұмыстар министрлігімен алты жыл бойы мұқият зерттегеннен кейін 1950 жылдың қаңтарында полковник Маркос Перес Хименес (1952-1958) әскери режимі кезінде басталды. Автомобиль жолы Каракасты күн сайын 200-ге жуық ішкі және халықаралық рейстерді жүзеге асыратын маңызды Майкетия әуежайымен және елдің барлық импортының 50% -ға жуығын енгізетін Ла Гуаира портымен байланыстыратын маңызды артерия ретінде қызмет етеді. Сондай-ақ, тас жолдың арқасында жағалау маңындағы жерлерді дамыту ісі де қарқынды жүзеге асады. Тек 36 айналыммен жол жүру уақыты 15 минутқа қысқарды. Бұрылыстардың ең төменгі радиусы , қазіргі жолдың радиусы 15-ке қарағанда. Жаңа жолдың ең жоғары деңгейі 6% -ды құрайды, ал туннельдерде 3,5%, ескі жолдағы 12% -ға қарағанда. Екі гигант туннель, олардың бірі өте ұзын, сонымен бірге әлемдегі ең үлкен үш бетон көпір, осы төрт жолақты үлкен автомобиль жолын өлшеуге мүмкіндік береді. Каракас өзінің ерекше топографиялық жағдайымен оның дамуына елеулі үлес қосты, Ла Гуаирадан 17 км оңтүстікке қарай орналасқан және Кариб теңізінің жағалауындағы тауларда орналасқан, оның деңгейі шамамен 936 метрден асады. 1954 жылдың бірінші тоқсанында Каракаста өтетін Америкааралық сыртқы істер министрлерінің оныншы конференциясына дейін екі мың жұмысшы, 200-ден астам бульдозерлер, тракторлар мен жүк көліктері жұмысты аяқтауға белсене атсалысты. Үш виадуктарда жұмыс істеген көптеген венесуэлалық жұмысшылармен бірге 300 адамнан тұратын топ болды, оның ішінде иммигрант итальяндықтар, немістер, австриялықтар және славяндар бар, олар көп ұзамай Венесуэлаға келді (бұл бәрі генерал Перес Хименестің ілімі бойынша, ол Венесуэла ұлтына иммиграцияны көтеріп, қолдады). Халықаралық бұқаралық ақпарат құралдары бұл тас жолды мақтады. АҚШ-тың "Movietone News" газетінде тас жол туралы мақала жарияланды.

Туннельдер мен виадуктар

Екі магистральды туннель жобаға қатысқан жалғыз шетелдік компания үшін шамамен 20 000 000 доллар құнға салынды. Компания Бойзе, Айдахо, АҚШ-тың Моррисон Кнудсен компаниясы Inc. болып табылады. Әрбір туннель - бұл екі құбырдың жиынтығы, оларды ені 12 метрге жуық табиғи қабырға бөліп, әр жағында екі жолақты жол бар. Бірінші Бокерон туннельінің өлшемдері Екінші Бокерон туннельінің өлшемдері Нью-Йорктегі консалтингтік инженерлік компанияның басшысы Ральф Смилли туннельдерді сол кездегі қауіпсіздіктің қатаң талаптарына және осы типті құрылыстың ең озық әдістеріне сәйкес жобалаған. Мұнда заманауи желдеткіш жүйесі орнатылған, ол автокөліктердің шығаратын көмірқышқыл газының концентрациясына қарай таза ауаның кіруін автоматты түрде реттейді. Астындағы ұзындығы 1780 метр болатын туннельдің екі галереясы жер асты өткелінің ұзындығының үштен бір бөлігіне тең тік орындарда салынды. Бұл галереялар таудың бетінен 37 м-дей ұзындықтағы көтерілген туннельдер болып табылады және таза ауаны енгізуге және көліктерден шығатын жанар-жағар газдарын шығаруға қолданылады. Ол кездегі жарықтандырудан басқа, туннельдерде кез келген төтенше жағдай кезінде қозғалысты реттеу үшін заманауи жүйе, сондай-ақ өрт сөндіруге арналған әртүрлі құрылғылар бар. Түнгі шетінде желдету және жол қозғалысын реттеу үшін қажетті жабдықтар орналасатын кіші ғимарат салынады. Бұл туннельдің екі шетінде де ғимараттар пайда болады, оларда қос туннельдің автоматты басқару жүйесі орнатылады. Үлкен Каракас туннеліне жақын жерде орталық басқару үйі салынған, онда арнайы екі туннельдің желдеткіш жарығын, қозғалысын және ескерту белгілерін реттеу үшін арнайы жасалған электр панельдері орнатылған. Бұл ғимаратта әрдайым күзет бригадалары бар, олар тас жолдағы туннельдерді тазартады және кез келген апат немесе кедергі болуы мүмкін.

Виадуктар

Жол бойындағы виадуктардың бірі, No1 виадук, 1980 жылдан бастап біртіндеп құлдыраулар болды. 1967 жылғы Каракастағы жер сілкінісі кезінде төбелердің орын ауыстыруы және Грамовен Такагуаның бұзылуы салдарынан қатты деформациядан зардап шекті. Қолдаудың негіздері аралықтың ортасына қарай ауысты, бұл қолдаулардың жарылуына және аралықтың жоғары қарай бүктелуіне әкелді. Венесуэла үкіметтері тіректерді нығайту және аралықты тұрақтандыру үшін үнемі жөндеу жұмыстарын жүргізді, бірақ ұзақ мерзімді шешімді әзірлемеді. 2006 жылы 5 қаңтарда қауіпсіздік шаралары ретінде үкімет тас жолын жапты. Каракстың теңіз жағалауынан кенеттен оқшаулануы оппозицияның Хьюго Чавестің үкіметін саяси айыптауларына, ал Чавестің жақтастары бұрынғы үкіметтердің проблеманы шешпеуіне себепші болды. 28 ақпанда виадукттің айналасына тар және тік айналып өту жолы ашылды, ал виадукттің аралығы 19 наурызда құлдырады. 2006 жылдың наурыз айында жаңа көпірдің құрылысы басталды, ол 2007 жылдың 21 маусымында ашылды. Қазіргі 1-ші виадуктың ұзындығы 2-ші виадуктың ұзындығы 3-ші виадуктың ұзындығы .