Кіріспе

Эдвин Херон Доджсон (1846 жылы 30 маусым - 1918 жылы 3 қаңтар) - Англия шіркеуінің дін қызметкері, "Алисаның ғажайыптар еліне" кітабының авторы Льюис Кэрроллдің кіші інісі. Ол ең алдымен әлемдегі ең шалғай адам қонысы - Атлант мұхитының оңтүстігіндегі Тристан-да-Кунья аралында миссионерлік қызмет атқарғаны үшін есінде.

Ерте өмір және діни қызметке тағайындалуы

Эдвин Херон Доджсон 1846 жылы 30 маусымда Солтүстік Йоркширдің Тиз қаласындағы Крофт қаласында дүниеге келді. Чарльз Доджсон, Крофт ректоры және Ричмонд архидиаканы және оның әйелі Франсис Джейн Доджсон туылған Лутвидж. Оның екінші христиандық аты - Архидиакон Доджсонның Чеширдегі досы канон Джордж Херонның құрметіне. Эдвиннің анасы төрт жасында қайтыс болды, оны қызғана әпкесі Люси Латвидж тәрбиеледі. Ол Твифорд мектебінде білім алды, ал 1860 жылы Регби мектебінде оқыды, мұнда директор Фредерик Темпл болды, кейіннен Кентерберий архиепискобы болды. Ол 1871 жылдың қыркүйегінде Чичестер діни колледжіне кірмес бұрын сауда кеңесіне қысқа уақыт жұмыс істеді. Колледж ағылшын-католик болды, бұл дәстүр Эдвинге қатты ұнайды, бұл оның ағасы Чарльздың ашуын тудырды. Ол 1873 жылы діяқан, ал 1874 жылы діни қызметкер болып тағайындалды. Ол өзінің алғашқы пасторын Честер епархиясындағы Одд Род қаласында атқарды. Осыдан кейін ол Хелмслиде (1875-1877) және Шрусберидегі All Saints (1877-1879) шіркеуінде пастор болып қызмет етті. Оның кейінгі қызметі жанқиярлық пен бағышталудың бірі болды, ол денсаулығы нашар және күйзеліске ұшырады.

Занзибар және Тристан да Кунья

Доджсон 1879 жылы Занзибардағы (UMCA) Киунгани мектебінің директоры болып тағайындалды, онда ол епископ Эдвард Стирдің басқаруымен қызмет етті. Алайда, ағасы Чарльз айтқандай, "онда ауруы оған тым ауыр болды". 1880 жылы ол Евангелие таратылу қоғамы (SPG) Tristan da Cunha-ға миссионер және мектеп мұғалімі болып тағайындалды, бұл постты 1866 жылдан бері Сент-Елена епискобы толтыруға тырысып келді. Доджсон бұл лауазымға өз еркімен орналасты, ал SPG жылына 100 фунт стерлинг стипендиясын беруге міндеттенді. Тристан-да-Кунья - әлемдегі ең оқшауланған адам қауымы, ең жақын мекенделген жер - Сент-Елена аралы. Сол кезде Тристан-да-Куньяның халқы шамамен 100 адам болатын, ал аралға тұрақты көлік қатынасы болмаған. Эдвард Виттерьи шхунасы Доджсонды Сент-Хеленадан Тристанға жеткізу үшін 35 фунт стерлингке жалға алынған. Ол 1881 жылы 25 ақпанда аман-есен жерге қонды. Өкінішке орай, дауыл көтеріліп, қайық жағаға қарай айдалып, кейіннен осы оқиғаға орай "Министр өз заттарын түсіретін жерге" деп аталатын жерде апатқа ұшырады, өйткені ол аралдың карталарында әлі күнге дейін көрінеді. Доджсонның барлық кітаптары (Миссиялық ән кітабының 100 данасынан басқа), гармониясы және оның дүкендерінің көпшілігі жоғалды, бірақ қауым ыдыстары, сондай-ақ тас шрифт сақталды. Келгеннен кейін көп ұзамай Доджсон "оралда қазір он алты отбасында 107 адам бар. Олардың барлығы ағылшынша сөйлейді, аздап янкилендірілген. Мен оларды өте жақсы көремін [ ] Олар бір үлкен отбасы сияқты өмір сүреді [ ] Көбінесе әйелдер аздап оқи алады, ал кейбіреулері жаза алады, бірақ екеуін де түсіну мүмкіндігі бар тек біреуі ғана жасай алады ". Ол былай деп жалғастырды: "Мектепте қырық бала төрт сыныпқа бөлінген". Ол үлкен күш салып діни қызметкер және мектеп мұғалімі ретінде өзінің негізгі міндеттерін атқарды. Ол: "Олар қарапайым түрде дінге жақын адамдар" деп атап өтті. Оның ағасы Чарльз "Тристанда ол өзінің барлық аймақтарының монархы болды және шіркеу мәселелерін өзі қалағандай жүргізе алды, бұл оның осындай өте ырымшыл адам үшін қуанышты болды" деп атап өтті. 1882 жылы Доджсон өзінің жетістіктеріне оң көзбен қарады, ал Англияға берген есептері оның құлшынысы мен энергиясын көрсетеді. Сол жылы Адмиралтейство HMS Diamond-ты Тристанға кітаптар, мектеп материалдары мен гармония жеткізу үшін жіберді. Доджсон гармонияның көмегімен күнделікті хор қызметін енгізді, тіпті сол кезде шіркеу болмағанымен. Ол күнделікті ғибадатқа жақсы қатысатынын, "орташа есеппен 20 ересектің және балалардың қауымы бар екенін" және сол жылы "Аралдағы оқи алатын әркімді Киелі кітаппен, дұғалар кітабымен және әндер кітабымен қамтамасыз ете алатыныма" назар аударды. Алайда Доджсонның оптимизмінен айырылып қалды. 1884 жылы ол "Балалардың тек үшеуі ғана ақыл-ойдың ең аз жақсарғанын көрсетеді. Мен мұны олардың табиғи емес оқшаулану жағдайына байланысты деп санаймын. Балалардың, жастардың, сондай-ақ ересектердің ақылсыздығын түсіну мүмкін емес". Ол жағдайды үмітсіз қалдырды және: "Бұл аралда тұруға ешқандай себеп жоқ. Құдай аралдан кетуімізге жол ашсын деп күн сайын дұға етемін". Осылайша ол Тристан-да-Куньяны эвакуациялауды жақтады және бұл мәселеде ол аралдың басты өкілі Питер Гринмен келіспейді. Доджсон 1880 жылдан 1884 жылға дейін Тристан қаласында SPG діни қызметкері болды, онда Сент-Хеленаның епископы Томас Уэлби оған Англияға оралуға рұқсат берді, өйткені ол балық аулау капитанынан оның "өте күйзелген күйі" туралы естіді. Ол 1885 жылы ақпанда Англияға өз қаражатымен оралды. Англияға келгеннен кейін ол кемедегі люкке құлап, миы шайқалып, ауырған. Ол құлап, көп жыл бойы жарақат алған. Англияда ол Тристан халқының әл-ауқаты үшін жұмыс істеуді жалғастырды және оған ағасы Чарльз жақсы көмектесті. Олардың Тристан тұрғындарының көшіп кетуін ұйымдастыруға тырысқан күш-жігерлері, оның ішінде премьер-министр лорд Солсберимен 1885 жылдың желтоқсанында сұхбат алуы сәтсіз болды. 1886 жылдың басында Солсбери арал тұрғындары мен малдың көшіп кетуін "толықтай мүмкін емес" деп санайтынын жазды. 1885 жылы қайық апатынан Тристанның ересектерінің көп бөлігі - он бес жұмысшы адам қаза тапты. Доджсон бұл туралы білгенде, аман қалған тұрғындарға көмектесуге тырысты, ал Колониалдық кеңсе оның Тристана да Куньяға HMS Талия бортында оралуына ақы төледі. Ол аралға 1886 жылы 4 тамызда келді. "Менің ойымша, олардың рухтарына қызмет ету мен оларға көмектесу менің міндетім", - деп жазды ол. Ол 1889 жылдың желтоқсанына дейін Тристан қаласында бір уақыт бойы ешқанда�...

Кабо-Верде және Сент-Елена

Тристаннан Доджсон Кабо-Вердеге көшіп барды, онда ол Сан-Висентедегі SPG капелланы (18901895) ерекше лауазымына ие болған алғашқы адам болды. Ол және оның орнын басқан қайырымды дін қызметкері Т. П. В. Торман сол жердегі жұмысты жігерсіз деп тапты. Ол жерде шіркеу жоқ еді, сондықтан діни қызметкер ғибадат ету үшін жалға алынған бөлмені пайдалануға мәжбүр болды. Негізгі жұмыс ағылшын тұрғындарына қызмет етуді қамтиды, негізінен Бразилияның су асты телеграф компаниясының қызметіндегі бойдақ жігіттер. 1895 жылы Чарльз Доджсон Эдвин үшін ағылшын шіркеуін іздестірді, ал Эдвин өзі осы уақытта Англияға қайтуға шешім қабылдады. Алайда ол ойындарын өзгертіп, 1896 жылы Rev. Стивен Эллис Джеймстаундағы Сент-Джеймс шіркеуінің викарі ретінде, Сент-Хелена. Сент-Джеймс - 1772 жылы бағышталған экватордан оңтүстікке қарай орналасқан ең көне англикандық ғибадат орны. Тристан мен Сент-Джеймс сияқты Доджсон да хор қызметін көтермеледі және шіркеуде көп жұмыс істеді. Шынында да, Доджсонның қызметі кезінде бұл оның жеке шіркеуі болған жалғыз уақыт болды. Оның ескірген Сент-Елена епискобымен қарым-қатынасы қиын болған көрінеді. Аралдағы діни қызметкерлердің тағы біреуі: "Қайғылы Доджсон мырзаның білімі епископқа жұбаныш бола алмайды деп қорқамын", - деп жазды. Географиялық жағынан үлкен болмаса да, Джеймстаундағы приход өте төбелі болды, ал 1898 жылы Доджсон "өзін көп қозғалыспен тең сезінбейтінін" атап өтті, өйткені оның аяқтары мен арқасы Занзибарда аурудан зардап шекті. 1899 жылы маусымда ол Сент-Хеленадан кетіп қалды. Содан кейін ол Англияға оралып, бастапқыда әпке-қарындастарымен Гилфордтағы "Каштандар" деп аталатын үйде тұрды. 1901 жылы дәрігері оның қозғалыс қиындығы омыртқа миына зақым келгеніне байланысты екенін және оны емдеуге көмектесу үшін "гальваникалық батареяны сынап көруге" үміттенетінін айтты.

Соңғы жылдар

Доджсон 1902-1905 жылдары Эссектегі Уиллингейл, Шеллоу Боуэллс және Бернерс Родинг ауылдарының пасторы болып жұмыс істеді. Эссектен кеткеннен кейін ол 1909 жылға дейін Гилфордтағы отбасылық үйге оралды, содан кейін ол 1895 жылы канон Уильям Купердің ағылшын-католик дәстүрінің кедей зейнеткер дін қызметкерлеріне үй беру үшін құрған институты - Шығыс Гринстедтегі Сент Барнабаның үйлеріне көшіп барды. Ол 1914 жылға дейін сонда тұрды, содан кейін тағы да Гилфордқа оралды. Эдвин Херон Доджсон Гилфордтағы "Каштандар" клубында қайтыс болды. Оның қабірі Гилфордтағы Маунт қорымында. Ол ешқашан үйленбеген. Тристан да Кунья Эдвин Доджсонның аралға келуін және қызметін еске алу үшін пошта маркаларын шығарды.