Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Соғыс мемориалы және әскери зираты Берлин, Германия Совет Соғысы мемориалы (Sovjetisches Ehrenmal) - Берлиннің Трептовер паркіне орналасқан соғыс мемориалы және әскери зират. Ол совет сәулетшісі Яков Белопольскийдің жобасына сәйкес 1945 жылдың сәуір-мамырында Берлин шайқасында қаза тапқан 80 000 Қызыл Армия жасағының 7 000-ын еске алу үшін салынған. Ол Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін төрт жыл өткен соң 1949 жылы 8 мамырда ашылды. Еске алу салтанаты Шығыс Германияның орталық соғыс мемориалы ретінде қызмет етті. Бұл ескерткіш соғыс аяқталғаннан кейін Берлинде салынған үш совет ескерткішінің бірі. Қалған екі мемориал - 1945 жылы батыс Берлиннің Тиергартен ауданында салынған Тиергартен мемориалы және Берлиннің Панков ауданындағы Шенхольцер Хайде мемориалы. Магнитогорсктегі Арқа майдан ескерткішімен және Волгоградтағы "Отан шақырады" ескерткішімен бірге үшбұрышты ескерткіш құрастырады.
War memorial and military cemetery in Berlin, Germany
The Soviet War Memorial (Sowjetisches Ehrenmal) is a war memorial and military cemetery in Berlin's Treptower Park. It was built to the design of the Soviet architect Yakov Belopolsky to commemorate 7,000 of the 80,000 Red Army soldiers who fell in the Battle of Berlin in April–May 1945. It opened four years after the end of World War II in Europe, on 8 May 1949. The Memorial served as the central war memorial of East Germany. The monument is one of three Soviet memorials built in Berlin after the end of the war. The other two memorials are the Tiergarten memorial, built in 1945 in the Tiergarten district of what later became West Berlin, and the Schönholzer Heide Memorial in Berlin's Pankow district. Together with the Rear front Memorial in Magnitogorsk and The Motherland Calls in Volgograd, the monument is a part of a triptych.
Тарих
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Берлин қаласында Кеңес одағының екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқандарын, әсіресе Берлин шайқасында қаза тапқан 80 000 адамды еске алу үшін үш совет әскери мемориалы салынды. Естелік орындары қаза тапқандардың зираты ретінде де қызмет етеді. Соғыс біткеннен кейін көп ұзамай саябақтың дизайны үшін конкурс жарияланды. Байқау 33 жобаны қабылдады, олардың ең соңғысы архитектор Яков С. Белопольский, мүсінші Евгений Вучетич, суретші Александр А. Горпенко және инженер Сара С. Валериус жобаларының гибриді болып табылады. Скульптуралар, рельефтер және диаметрлі от ыдыстары 1948 жылы Лаухаммер Кунстгиессери (Өнер құю зауыты) -да құйылды. Мемориалдың өзі бұрын спорт алаңы орналасқан жерде Трептоуэр паркіне салынған. Ескерткіш 1949 жылы аяқталды. Ескерткіштің құрылысы үшін рейхс-канцелярияның қалдықтары пайдаланылды деген хабар тарады, бірақ бұл олай емес еді. Үш жылдан астам уақыт бойы осы кешенде 1200 жұмысшы, 200 тас қалаушы және 90 мүсінші жұмыс істеді. Берлин қабырғасы құлаған кезде белгісіз адамдар мемориалдың кейбір бөліктерін антисовет граффитилерімен бұзған. Спартакист партиясы (де) вандалдарды оңшыл экстремистер деп мәлімдеді және 1990 жылдың 3 қаңтарында демонстрация ұйымдастырды, оны PDS қолдады; 250,000 Шығыс Германия азаматтары қатысты. Демонстрациялар арқылы жаңа құрылған партия өзінің құрылтайшы партиясының коммунистік тамырына адал болып, саяси ықпал алуға тырысты. Халықаралық коммунистік лигасы көпшілікке сөйлеп, "60 жылдан бері алғаш рет" троцкистер жұмысшы мемлекетіндегі көпшілікке сөйледі. Қатысушылар және радио мен теледидардан тыңдаушылар екі қарама-қарсы бағдарламаны естіді: Сталиндік СЭД және троцкистік ИКЛ бағдарламаларын". PDS төрағасы Грегор Гиззи бұл мүмкіндікті пайдаланып, ГДР-ге Verfassungsschutz ("Конституцияны қорғау") талап етті және Amt für Nationale Sicherheit (Ұлттық қауіпсіздік басқармасы, Штазидің мұрагері) қайта ұйымдастырылуы немесе кезең-кезеңмен жойылуы керектігін сұрады. Тарихшы Стефан Волье, Штази қызметкерлері вандализмнің артында болуы мүмкін деп санайды, өйткені олар өздерінің жұмыстарына қауіп төндіріп, халыққа деген қысымды жалғастыруды ақтау үшін "фашистердің" қатерлі ісі сияқты сылтау қажет болды. "Екі плюс төрт" келісімінің бір бөлігі ретінде Германия елдегі барлық соғыс ескерткіштерін, соның ішінде Трептовер паркідегі кеңестік ескерткішті жөндеу мен күтіп-ұстау жауапкершілігін өз мойнына алуға келісті. Алайда, келісімнің бір бөлігі ретінде Германия ескерткішке қандай да бір өзгерістер енгізгенге дейін Ресеймен кеңесуі керек. 1995 жылдан бастап 9 мамырда ескерткіште жыл сайынғы сергек күту өткізіледі. Бұл мерекенің ұраны - "Еркіндік күні", бұл Ресейдің Жеңіс күніне және Екінші дүниежүзілік соғыс соңында неміс сарбаздарының соңғы берілуіне сәйкес келеді. 2003-2004 жылдары мемориал толығымен қайта жаңартылды. Негізгі мүсін алынып тасталды және қайықпен Рюген аралында жөндеуге арналған цехқа жіберілді, оның құны шамамен 1,5 миллион евро болды. 2004 жылы 4 мамырда "Азаттық күні" мерекелерінің алдында мүсін парктегі орнына қайта оралды. Суды және шыны бұрандаларды қолдана отырып, мүсін тазаланды, патина қалпына келтірілді және қорғаныш балауыз қаптамасы қолданылды, 2200 бұрандалар ауыстырылды және қосымша тот баспайтын болат құрылым қосылды.
At the conclusion of World War II, three Soviet war memorials were built in the city of Berlin to commemorate Soviet deaths in World War II, especially the 80,000 that died during the Battle of Berlin. The memorials also serve as cemeteries for those killed. A competition was announced shortly after the end of the war for the design of the park. The competition attracted 33 entries, with the eventual design a hybrid of the submissions of the architect Jakow S. Belopolski, sculptor Yevgeny Vuchetich, painter Alexander A. Gorpenko and engineer Sarra S. Walerius. The sculptures, reliefs, and diameter flame bowls were cast at the Lauchhammer Kunstgießerei (Art Foundry) in 1948. The memorial itself was built in Treptower Park on land previously occupied by a sports field. The memorial was completed in 1949. It was rumoured that the remains of the Reich Chancellery had been used for the construction of the memorial, but this was not the case. For over three years, some 1,200 workers, 200 stonemasons, and 90 sculptors worked on the complex. Around the time of the fall of the Berlin Wall, unknown persons vandalised parts of the memorial with anti Soviet graffiti. The Spartacist party (de) claimed that the vandals were right wing extremists and arranged a demonstration on 3 January 1990, which the PDS supported; 250,000 East German citizens participated. Through the demonstrations, the newly formed party stayed true to the communist roots of its founding party, and attempted to gain political influence. The International Communist League spoke to the crowd, noting that "for the first time in 60 years" Trotskyists addressed a mass audience in a workers state. Participants and those listening on radio and TV heard two counterposed programs: that of the Stalinist SED, and that of the Trotskyist ICL". PDS chairman Gregor Gysi took this opportunity to call for a Verfassungsschutz ("Constitution Protection") for the GDR, and questioned whether the Amt für Nationale Sicherheit (Office for National Security, the successor of the Stasi) should be reorganized or phased out. Historian Stefan Wolle believes that Stasi officers may have been behind the vandalism, since they feared for their jobs and needed a pretext, such as the threat of "fascists", to justify their continued oppression of the population. As part of the Two Plus Four Agreement, Germany agreed to assume maintenance and repair responsibility for all war memorials in the country, including the Soviet memorial in Treptower Park. However, as part of the agreement, Germany must consult Russia before making any changes to the memorial. Since 1995, an annual vigil has taken place at the memorial on 9 May, organised by (among others) the ). The motto of the event is the "Day of Freedom", corresponding to Victory Day, a Russian holiday and the final surrender of German soldiers at the end of World War II. In 2003–2004, the memorial underwent a thorough renovation. The main statue was removed and sent by boat to a workshop on the island of Rügen for refurbishment, at a cost of approximately €1.5 million. On 4 May 2004, ahead of "Day of Liberation" celebrations on the 8th, the statue was returned to its position in the park, having been cleaned using water jets and glass beads, a patina restored and protective wax coating applied, had 2200 screws replaced, and an additional stainless steel structure added.
Орналасу
Ансамбльдің басты нүктесі - совет мүсіншісі Евгений Вучетичтің ескерткіші: 12 м биіктіктегі, семсері бар, неміс баласын ұстап тұрған совет солдатының сынған свастика үстінде тұрған қола мүсіні. Кеңес Одағының маршалы Василий Чуйковтың айтуынша, Вучетич мүсіні Гардия сержанты Масалов Микола Ивановичтің іс-әрекеттерін еске алады. Ол Берлиннің орталығында соңғы дауыл кезінде ауыр немец автомат атысы астында өз өмірін қауіпке тіге отырып, анасы жоғалған үш жасар неміс қызын құтқарып қалды. Ескерткіш алдында екі жағынан 16 тас саркофаг орналасқан, әрқайсысы сол кездегі 16 Кеңес республикасының әрқайсысы әскери көріністер мен Иосиф Сталиннің цитаталары бейнеленген, бір жағында орыс тілінде, екінші жағында неміс тілінде: "Совет армиясының жауынгерлеріне мәңгілік даңқ, олар адамзатты фашистік құлдықтан азат ету үшін шайқаста өз өмірлерін құрбан етті". Бұл аймақ Қызыл Армияның 5000-ға жуық сарбазының соңғы демалатын жері болып табылады. Орталық аймақтың мүсінге қарама-қарсы шетінде қызыл граниттен жасалған стильді кеңес туынан тұратын портал орналасқан. Олардың қасында екі тұяқ солдаттың мүсіндері тұр. Ту ескерткіштерінің артында тағы бір мүсін бар, ол жауынгер ескерткішінің құрайтын осьтің бойымен, негізгі аймақ, ал тулар, өз ұлдарынан айырылған ана елінің тағы бір фигурасы.
The focus of the ensemble is a monument by Soviet sculptor Yevgeny Vuchetich: a 12 m tall bronze statue of a Soviet soldier with a sword holding a German child, standing over a broken swastika. According to Marshal of the Soviet Union Vasily Chuikov, the Vuchetich statue commemorates the deeds of Sergeant of Guards Масалов Микола Іванович, who during the final storm on the centre of Berlin risked his life under heavy German machine gun fire to rescue a three year old German girl whose mother had apparently disappeared. Before the monument is a central area lined on both sides by 16 stone sarcophagi, one for each of the then 16 Soviet Republics with relief carvings of military scenes and quotations from Joseph Stalin, on one side in Russian, on the other side the same text in German: "Eternal glory to the combatants of the Soviet Army, who gave up their lives in the battle to free humanity from fascist enslavement". The area is the final resting place for some 5,000 soldiers of the Red Army. At the opposite end of the central area from the statue is a portal consisting of a pair of stylized Soviet flags built of red granite. These are flanked by two statues of kneeling soldiers. Beyond the flag monuments is a further sculpture, along the axis formed by the soldier monument, the main area, and the flags, is another figure, of the Motherland weeping at the loss of her sons.
Әдебиетте
Совет соғысы мемориалы М. М. Кейдің 1955 жылы жазылған "Берлиндегі өлім" романында егжей-тегжейлі сипатталған. Басты кейіпкерлер - Берлинде орналасқан британдық офицерлер мен олардың әйелдері мен отбасылары - кеңестерге деген көзқарастарынан алыс, бірақ олар көргендеріне қатты таңғалады: "Әрбір тудың астында және баспалдақтардың жоғарғы жағында тізе бүгіп отырған орыс солдатының мүсіні болды, оның жалаңаш басы құрметті мүсіндерге, баспалдақтарға және қызыл мәрмәрдің биік кеңістігіне иіліп, туристер ағынын пигмейлік мөлшерге дейін шашыратып жіберді". Кейдің британдық кейіпкерлерінің бірі содан бері оқиғалар дәлелденбеген Кеңес ескерткіші "орыс шығыс Германиядан шыққаннан кейін бес минуттан кейін, қай уақытта болса да" бұзылады деген болжам жасайды. Ол сондай-ақ, осындай қиратудың өкінішті екенін, өйткені ескерткіш "Карнак, Луксор және Акрополмен тең" екенін айтады.
The Soviet War Memorial is described in detail in M. M. Kaye's novel Death in Berlin, written in 1955 and based on Kaye's first hand impression of the then freshly inaugurated monument. The protagonists – British officers stationed in Berlin and their wives and families – are far from well disposed towards the Soviets, but are still greatly impressed with what they see: "Below each flag, and at the top of the steps, was a statue of a kneeling Russian soldier, his bared head bent in homage statues, steps and the towering expanse of red marble dwarfing the stream of sightseers to pygmy proportions." One of Kaye's British characters makes the prediction – since then disproven by events – that the Soviet monument would be demolished "five minutes after the Russians move out of East Germany, whenever that is". He then adds that such a demolition would be a great pity, since the monument was "the equal of Karnak, Luxor and the Acropolis".
Еске алу рәсімі
Мемориалда жергілікті берлиндiктер митингілер мен рәсімдер өткізеді. 1994 жылдың 31 тамызында Хелмут Коль мен Борис Ельцин еске алу рәсіміне қатысты.
Rallies and ceremonies are held on the memorial by local Berliners. On 31 August 1994, a memorial ceremony was attended by Helmut Kohl and Boris Yeltsin.
Сын
Бұл ескерткіш жергілікті тұрғындар арасында "Белгісіз зорлаушының қабірі" сияқты, кеңес әскерлері жасаған зорлауларға сілтеме жасайтын, жағымсыз лақаптарға ие болды. Сонымен қатар, 2003-2004 жылдары мүсінді қалпына келтіруге жұмсалған қаражат сынға ұшырады, бұл соғыс кезінде КСРО-ға жеткізілгендерге төленбеген өтемақымен салыстырылады. Ескерткішті, басқа да кеңестік пропагандалық ескерткіштер сияқты, бұзу туралы талқылаулар болды, Ресейдің Украинаны басып алуынан кейін қайта талқылаулар болды.
This monument has earned some unflattering nicknames, such as the "Tomb of the Unknown Rapist", from the local population with references to mass rapes committed by Soviet occupation troops. In addition, the funds spent on restoring the statue in 2003–2004 attracted criticism, being contrasted with the lack of restitution paid to those who were transported to the USSR during the war. There have been discussions over demolition of the monument, like other Soviet propaganda monuments, with renewed discussion following the Russian invasion of Ukraine.