Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Марокконың премьер-министрі (1958) Ахмет Балафредж (араб. أحمد بلافريج; 1908 жылы 5 қыркүйек - 1990 жылы 14 сәуір) - Марокконың 1958 жылы 12 мамыр мен 1958 жылы 2 желтоқсан аралығында екінші премьер-министрі. Марокконың тәуелсіздігі үшін күрестегі маңызды тұлға.
Prime minister of Morocco (1958)
Ahmed Balafrej (Arabic: أحمد بلافريج; September 5, 1908 – April 14, 1990) was the second Prime Minister of Morocco between May 12, 1958, and December 2, 1958. He was a significant figure in the struggle for the independence of Morocco.
Өмірбаян
Ахмед Балафрей 1908 жылы Рабат қаласында туған. Оның отбасы оның бастауыш білімін Баб Лаалу мектебінде, ал орта білімін Рабат мұсылман колледжінде, кейіннен Мулай Юсеф колледжі деп аталды. Колониялық жүйе оған Рабаттағы колледж сабақтарын тапсыруға мүмкіндік бермеді, сондықтан ол Париждегі Лицей Анри IV-де бакалавриат дәрежесін алды. Ол 1927 жылы Каирдегі Фуад I университетінде араб тілінде білім алып, 1928-1932 жылдары Париждегі Сорбонна факультетінде (хаты бойынша, саяси ғылымдар бойынша) оқыды. 1926 жылдың тамызында ол Рабатта Шындық Достары Қоғамын құрды, бұл Марокконың ұлттық ұйымының алғашқы түрі болды. 1927 жылы желтоқсанда Сорбоннада тарихты зерттей бастады. Ол Париждегі зерттеулер бойынша өзінің кіші ұлы Мохамед Хасан Оуаззани мен Ахмед Бен Милдпен бірге Францияда Солтүстік Африка мұсылман студенттерінің қауымдастығын құруға көмектесті. 1930 жылдың жазында ол Друз әмірі Шакиб Арсланмен кездесті, ол кезде Лозаннада босқын болған. Олар екеуі де араб ұлтын исламнан шығару шабуылдары, оған берберлер даһирлері қатысқан, отарлаушылықты шешуші фактор болды деген сенімде болды. Өз кезегінде ол Шекиб Арсланды Дахирге қарсы халықаралық наразылыққа және Магрибтің ұлтшыл талаптарын қолдауға қатыстырды. Андалусияға сапарын жалғастыра отырып, Арслан 1930 жылы 8 тамызда Танжерде Балафредж, Эль-Фасси және Бенабделжалилмен кездесті. Ол Хадж Абдеслам Беннуна мен Абдельхалик Торрестің шақыруымен Тетуанда он күн бойы бірқатар конференциялар өткізді. Қалалардан жіберілген листовкалар арқылы қайырымдылық турлары үгіт-насихат немесе қасиетті жерлерден қажылар оралған кездегі жиналыстар үшін сылтау ретінде өткізілді; қалалық жастар мен ауылдағы тайпалардың беделділері арасында байланыс орнатылды. 1932 жылы полиция зорлық-зомбылығы мен тұтқындаулар Дахирге қарсы ішкі наразылықты басаңдатып жатқанда, Балафредж сыртқы наразылықты дамытты. Мароккоға сапары кезінде Мадридте тағы да Чекиб Арсланмен кездескен ол испан Республикасының депутаты Хосе Франчи Роканың бастамасымен Абдеслам Беннуна құрған Тетуандағы испандық мұсылман қауымдастығын құруды қолдады.
Ahmed Balafrej was born in 1908 to a family in Rabat. His family financed his primary studies at the school of Bab Laâlou, and his secondary studies at the Muslim College of Rabat, later known as the Moulay Youssef college. The colonial system did not allow him to pass his college classes in Rabat, so he obtained his baccalaureate in Paris at the Lycée Henri IV. He completed his Arabic studies at the Fouad I University in Cairo during 1927, then back in Paris at the Faculty of the Sorbonne (degree in letters, diploma in political science) from 1928 to 1932. In August 1926, he created The Society of Friends of the Truth in Rabat, the first form of a Moroccan nationalist organization. He began his history studies at La Sorbonne in December 1927. He helped create the Association of North African Muslim Students in France alongside Mohamed Hassan Ouazzani, his junior in Parisian studies, and Ahmed Ben Miled. In the summer of 1930, he met with the Druze Amir Shakib Arslan, then a refugee in Lausanne. They both shared the conviction that the offensive of de Islamization of the Arab nation, in which the Berber Dahir participated, was a determining factor of the colonial occupation. In return, he involved Chekib Arslan in the international protest against the Dahir and in the support of the Maghreb nationalist claim. Extending a trip to Andalusia, Arslan met with Balafrej, El Fassi, and Benabdeljalil, in Tangier, on August 8, 1930. He gave a series of conferences at the invitation of Haj Abdesslam Bennouna and Abdelkhaleq Torrès in Tetouan for ten days. Through leaflets sent from cities, alms tours took place as a pretext for propaganda or gatherings on the return of pilgrims from holy places; links were forged between urban youth and tribal notables from the countryside. In 1932, while police violence and arrests stifled internal protest against the Dahir, Balafrej developed protest from outside. Meeting Chekib Arslan again in Madrid during his trip to Morocco, he supported the creation of the Hispano Muslim Association in Tetouan created by Abdesslam Bennouna on the initiative of the deputy of the Spanish Republic, José Franchi Roca.
Мағриб журналы
Дахирге қарсы наразылық білдіру - Балафрей мен оның серіктерінің міндетінің бірі ғана. 1932 жылдың басында Балафрей, Оуазани және Бен Абдельжалил Роберт Жан Лонгеге - Париждік заңгер, отаршылдыққа қарсы және социалист - үкімет тарапынан қысымға ұшыраған марокколық ұлтшылдарды қорғауды қамтамасыз ету үшін жақындады. Балафрадж пен Оуазани 1932 жылы Мағриб журналын құрды. Лонгуеттің басшылығымен Балафред ең көп еңбек еткен редактор болды. Журнал толығымен ұлтшылдар тарапынан қаржыландырылып, 1932 жылдың шілдесінен бастап Марокко мен Францияда мыңнан астам дана таратылды; Балафрейдің мақалалары оған француз либералды және социалистік саяси орталарымен, сондай-ақ жас испан республикасының жетекші салаларымен алғашқы байланыстарды орнатуға мүмкіндік берді. Мароккода 1934 жылы барлық ұлтшыл рухты баспа сияқты таратуға тыйым салынды.
The protest against the Dahir was only one of Balafrej and his companions' commitments. At the beginning of 1932, Balafrej, Ouazzani, and Ben Abdeljalil approached Robert Jean Longuet—Parisian lawyer, anti colonialist, and socialist—to secure the defence of the Moroccan nationalists harassed by the authorities. Balafraj and Ouazzani established the journal Maghreb in 1932. With Longuet in charge, Balafrej was the most prolific editor. The journal was entirely funded by nationalist circles, and over a thousand copies were distributed in Morocco and France starting in July 1932; Balafrej's articles allowed him to make his first contacts with French liberal and socialist political circles, as well as the leading spheres of the young Spanish republic. It was banned from distribution in Morocco in 1934, like all nationalist inspired press.
Реформизмнен тәуелсіздік үшін күреске дейін
1933 және 1934 жылдары бірнеше қалаларда ұяшықтары бар Марокконың іс-қимыл комитеті (CAM) құрылды; Балафрей оның Рабат ұяшығын бақылады. 1934 жылы "Реформа жоспары" деп аталатын CAM платформасының жобасына қатысты. Оның есімі құжатта жоқ, өйткені ол Рабатта М'хаммед Гессус мектебін ашуға рұқсат беру туралы келіссөздер жүргізді, бұл колониялық емес алғашқы екі тілді марокколық мектеп, ол тәуелсіздік алғаннан кейінгі жаңа марокколық элитаның ыдысына айналды. 1937 жылы ақпанда ол CAM бас хатшысы болды, Мұхамед Хасан Эль Уаззаниді алмастырды, ол оны кейіннен PDI болатын өз ұйымын құруға шақырды. Колониалды биліктің КАМ-ға тыйым салуы 1937 жылдың сәуірінде Рабатта жаңа Ұлттық партияның жасырын съезін ұйымдастыруға әкелді. 1937 жылдың қазан айындағы оқиғалар жетекші басшыларды, оның ішінде 9 жыл бойы Габонға жер аударылған Аллал Эль-Фассиді тұтқындауға және жер аударылуға әкелді. Балафрей Швейцариядағы санаторийде емделіп жатқанда тұтқындалудан қашып құтылды.
In 1933 and 1934, the Moroccan Action Committee (CAM) was established, with cells in multiple cities; Balafrej controlled its Rabat cell. In 1934, he participated in the drafting of the CAM platform known as the "Plan de Réforme". His name does not appear in the document, because he was negotiating the authorization to open the M'hammed Guessous school in Rabat, the first non colonial bilingual Moroccan school, which would become the crucible of the new Moroccan elite of post independence. In February 1937, he became the secretary general of the CAM, replacing Mohamed Hassan El Ouazzani, who urged him to create his own organization, which would later become the PDI. The prohibition of the CAM by colonial authorities led to the organization of the clandestine congress of the new National Party in Rabat in April 1937. The incidents in October 1937 led to the arrests and exile of leading executives, including Allal El Fassi, who was exiled to Gabon for nine years. While undergoing treatment in a sanatorium in Switzerland, Balafrej escaped the arrests.
Нацистік Германиямен қарым-қатынас
1940 жылдың жазында ол Танжерге көшіп барды, оны испан билігі, Германия әскерінің Францияға басып кіруінен пайдаланып, 1940 жылдың 14 маусымында аннексиялады. Жаңа отаршылдар әскери жеңістерінен мақтанғандықтан, олардың ниеті анық емес болса, ең болмағанда, түсініксіз. Бүкіл Араб Магрибін, оның ішінде Марокконы фашистік Италия басып алды, ал нацистік Германия фашистік Испанияны бейтараптығынан алып тастау үшін оған бүкіл Марокконы басып алуды ұсынды. Сонымен қатар, Берлин немесе Бари радиосы ұлтшылдық пропаганданы, оның ішінде отаршылдық әкімшіліктің цензурасы бар ұлтшылдық қарсылық әрекеттерін таратты. Кездесуді ұйымдастырған Чекиб Арсланның жетелеуімен Балафрей 1940 жылдың қазан айында Швейцариядан Берлинде бірнеше күн бойы жүріп, Германияның Сыртқы істер министрлігіне Марокконың тәуелсіздігін дереу танудың маңыздылығын білдірді. "Мен бізді қандай тағдыр күтіп тұрғанын көруге тырысамын, бірақ мен сізге қазір айта аламын: неміс сиренасының шақыруына қатыспаңыз", - деп жазды ол жолдастарына жолдаған хатында.
In the summer of 1940, he moved to Tangier, which the Spanish authorities, profiting from the invasion of France by the German army, annexed on June 14, 1940. The new colonial masters, heady from their military victories, declared intentions, if not unclear, at the very least obscure. The entire Arab Maghreb, Morocco included, were annexed by fascist Italy, while Nazi Germany wanted to bring fascist Spain out of neutrality by granting it the annexation of all of Morocco. At the same time, Radio Berlin or Radio Bari aired pro nationalist propaganda including all the acts of nationalist resistance censored by the colonial administration. Driven by Chekib Arslan, who arranged the meeting, Balafrej travelled from Switzerland to Berlin for a few days in October 1940, to signal to the German Ministry of Foreign Affairs, the importance of acknowledging Moroccan independence without delay. "I am trying to see what likely fate awaits us, but I can tell you right now: do not let yourself take part in the German siren call", he wrote in a letter addressed to his companions.
АНФА конференциясы
Балафрей 1940 жылдың соңында Марокконың солтүстігіне жасырын түрде оралды, тек 1942 жылдың желтоқсанында ресми рұқсат алды, оған Операция Факел кезінде қозғалыс еркіндігі берілді, Мароккоға ағылшын-американдық әскерлердің қонуы. 1942 жылдың соңында Марокко халқы ашаршылыққа жақын жағдайда болды, оны тиф эпидемиясы күшейтті. Азық-түлік рациондалды; Петанисттік жақшасы арабтарға қарсы расизмді күшейткен отаршылдық әкімшілігі; Мұсылмандар мен яһудилер де генерал де Голльдің еркін Франция үкіметімен қолға алынды. 1943 жылы Аллал Эль-Фасси әлі де жер аударылуда болды, және тез арада үзілген қорқынышты тәсілдерден басқа, ұлтшылдар мен жаңа отарлаушы билік арасындағы байланыс әскери қауіпсіздікті қадағалау арқылы жалғасты. Жаңа көшбасшылық өзгерісі 22 қаңтарда Анфа конференциясы аясында президент Рузвельтпен кездесу өткізген Сұлтаннан келді.
Balafrej secretly returned to northern Morocco at the end of 1940, only receiving official permission in December 1942, wallowing him freedom of movement amid Operation Torch, the landing of Anglo American troops in Morocco. At the end of 1942, the Moroccan population was in conditions of near starvation, aggravated by a typhus epidemic Food was rationed; the colonial administration, whose Pétainist bracket had strongly exacerbated anti Arab racism; Muslims and Jews alike were taken over by the Free France government of General de Gaulle. In 1943, Allal El Fassi was still in exile, and apart from timid approaches, quickly broken off, it was rather through the surveillance of military security that contact continued between nationalists and the new colonial authorities. The new leadership change came from the Sultan who had a meeting withe with President Roosevelt on January 22, 1943, on the sidelines of the Anfa conference.
Марокконың тәуелсіздігін жариялау
1944 жылы англо-француздар нацистік Германияны жеңгеннен кейін міндетті түрде бастайтын отарсыздандыру процесін күткен Балафредж Марокконың Тәуелсіздік манифесті (Уатикат әл Истиқлал) жобасын дайындады, оған оның 67 ұлтшыл досы қол қойды. Ол 1944 жылы "Истиқлол" партиясын құруға үлес қосты және партияның бірінші хатшысы болды. Тәуелсіздікке қатысты алғашқы мәлімдеме 1944 жылы 11 қаңтарда сұлтанға ұсынылды. Ол оны 28 қаңтарда Филипп Бонифацийдің бұйрығымен француз әскери қауіпсіздігімен және 17 қол қоюшыны жаумен келісімде болған деп тұтқындауға әкелді. Содан кейін болған наразылықтардың жарылысы 60 адамның өліміне әкелді және төрт ай бойы сотталмай түрмеде болғаннан кейін, 1944 жылдың мамырында Корсикаға жер аударылуына жол бермеді. Билік Мадагаскарда оның денсаулығына байланысты оның жер аударылуын тоқтатуға мәжбүр болды. 1946 жылы маусымда Мароккоға оралғаннан кейін, ол қыркүйек айында алғашқы ұлттық араб тіліндегі "Әл Алам" газетін құрды, оның бірінші бас редакторы болды.
In 1944, having anticipated the process of decolonization that the Anglo French would inevitably initiate after their victory over Nazi Germany, Balafrej is drafted the Manifesto of Independence of Morocco (Ouatiqate al Istiqlal) signed by 67 of his nationalist friends. He also contributed to the founding of the Istiqlal party in 1944 and became the first secretary of the party. The first public claim to independence was publicly submitted to the sultan on January 11, 1944, and led to his arrest by the French military security under the orders of Philippe Boniface, on January 28, 1944, and the arrest of 17 of the signatories, on the grounds that there was collusion with the enemy. The explosion of protests that followed caused 60 deaths, and did not prevent, after four months of prison without trial, his exile in Corsica in May 1944. The authorities were forced to cancel his exile in Madagascar, due only to his state of health. Amnestied and having returned to Morocco in June 1946, in September he founded the first national Arabic language newspaper, Al Alam, of which he was the first editor in chief.
Марокко ісіне халықаралық ықпал ету
1947 жылы Ахмет Балафрей отбасын Танжер мен Мадридке қауіпсіз жерге әкелді, содан кейін Марокко ісіне қолдау көрсету үшін АҚШ-та, Швейцарияда, Францияда және Испанияда дипломатиялық науқан жүргізді. Ол ұлттық мәселені халықаралықластыруға басымдық берді және Марокконың тәуелсіздігін мойындауға бағытталған дипломатиялық науқанды жүргізді. Пакистандық дипломат паспортымен қорғалған ол тез арада бейтарап мемлекеттердің қолдауына ие болды. Керісінше, ол америкалық дипломатияны Жерорта теңізіндегі стратегиялық мүдделерін қорғауды, суық соғыстың ортасында, өзінің француз одақтасынан тәуелсіз Марокко өкіметіне беру үшін қатты күресуге мәжбүр болды. Осылайша, 1953 жылдың қазан айында ол Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясында Морокконың тәуелсіздігі мәселесін қорғады. Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясы Марокконың өзін-өзі анықтауын талап ететін резолюция бойынша дауыс берді.
In 1947, Ahmed Balafrej brought his family to safety in Tangier, and Madrid, from where he conducted a diplomatic campaign in the United States, Switzerland, France, and Spain in order to promote the Moroccan cause there. He gave priority to the internationalization of the national cause and pursued a diplomatic campaign aimed at increasing the recognition of Morocco's independence. Protected by a Pakistani diplomatic passport, he quickly gained the support of non aligned countries. In contrast, he had to battle hard to convince American diplomacy to transfer the defense of its strategic interests in the Mediterranean, in the midst of the Cold War, from its French ally to an independent Moroccan authority. Thus, in October 1953, he championed the cause of independent Morocco at the United Nations General Assembly. The vote on the resolution calling for Morocco's self determination was adopted by the United Nations General Assembly.
Саясатты қарулы түрде басып алу: тәуелсіздік туралы келіссөздер
Халықаралық қысымға, әсіресе АҚШ-тың қысымына төтеп бере алмай, Париж Мароккода тәуелсіз, бірақ мойынсұнғыш Марокко билігін құру үшін және Американың атлантистік күшімен бәсекелесу үшін Магребте өзінің әскери қатысуын жалғастыру үшін Мароккода сұхбаттасушылар іздеді. 1955 жылдың тамызында Тунистің тәуелсіздігіне әкелген Бургибамен келіссөздерден шабыт алып, француз үкіметі Балафрейдің және оның серіктерімен келіссөздер жүргізуді шешті. Эдгар Форе бастаған бес министрден тұратын француз делегациясы Aix-les-Bains қаласында кездеседі, кейбір атақты әріптестерден кейін, немесе оппортунистер, немесе PDI сияқты өте өкілді емес, жас Абдеррахим Буабид бастаған Istiqlal делегациясы6. Францияда тұруға рұқсат алмаған Балафрей Женевадан, делегация күн сайын кездесетін жерде, келіссөздерді қадағалап, басқарады. Саяси зорлық-зомбылықтың жалпылану қаупі, сондай-ақ кейбір ықпалды тайпалардың белгілі адамдарының тәуелсіздік алуы мүмкін екенін білген Балафрей Тәуелсіздік партиясының басымдықтарын белгіледі: сұлтанның елден кетуі келіссөзге жатпайтын алғышарт ретінде, содан кейін сұлтанның өкілеттігімен өтпелі үкімет құру, ақыр соңында 1912 жылғы Фестің отаршылдық келісімін жою. Тарих осылай жалғастыра береді. 1955 жылдың қарашасында Марокконың сұлтаны мен ханзада Хасан Мароккоға оралды. Балафрей сол кездегі атқарушы билікті басқару үшін бәсекелестікке түседі, ол солтанға патша кабинеті төреші болатын бәсекелестікке теңелудің орнына бағдарламаға сәйкес өтпелі үкіметті құрастыруға тырысады. 1955 жылы 22 қарашада Мадридте Истиклолдың тарихи басшыларының, соның ішінде Аллал әл-Фассидің келісімін алды. 1955 жылы 25 қарашада Мароккоға оралуға рұқсат етілді, ал 1955 жылдың желтоқсанында Рабатта ұйымдастырған және оны бас хатшы лауазымында бекіткен "Истиқлал" партиясының кезектен тыс съезі бірінші Марокконың өтпелі үкіметін жариялауға рұқсат берді. Бұл Фес келісімінің күшін жоюға және Марокко Корольдігінің 1956 жылғы 2 наурыздағы тәуелсіздігін жариялауға жол ашады. 1956 жылы 26 сәуірде Балафрей тәуелсіз Марокко Корольдігінің Сыртқы істер министрі болды. Ол бұл қызметке М'барек Беккайдың екінші үкіметінде қайта тағайындалды.
Unable to deal with international pressure, in particular pressure from the US, Paris searched for interlocutors in Morocco with whom to build a Moroccan authority that was admittedly independent but docile, and to ensure its continued military presence throughout the Maghreb in order to be competitive with the American Atlanticist power. In August 1955, drawing inspiration from the negotiations with Bourguiba which led to the independence of Tunisia, the French government decided to negotiate with the party of Balafrej and his companions, considered until then extremists. A French delegation of five ministers led by Edgar Faure meets in Aix les Bains, after some notables collaborators, or opportunists, or not very representative like the PDI, a delegation of Istiqlal led by the young Abderrahim Bouabid6. Not having been authorized to stay in France, Balafrej, from Geneva where the delegation meets daily, follows and directs the talks. Aware of the risks of generalization of political violence, as well as of the possible hold up of independence by some influential tribal notables, Balafrej set the priorities of the Independence Party: the return of the Sultan from exile as a non negotiable prerequisite, then constitution, under the authority of the Sultan, of a transitional government, finally abrogation of the colonial treaty of Fez of 1912. This is the scenario that history retains. In November 1955, the Sultan of Morocco and Prince Hassan returned to Morocco. Competition begins for the control of executive power where Balafrej tried to get the sultan to compose the transitional government according to a program instead of as a balance of rivalries in which the royal cabinet would be the arbiter. On November 22, 1955, he obtained the agreement of the historical leaders of Istiqlal, including Allal el Fassi, in Madrid. He was allowed to return to Morocco on November 25, 1955, and the extraordinary congress of the Istiqlal party that he organized in Rabat in December 1955 and which confirmed it in his post of secretary general authorized the promulgation of the first Moroccan transitional government. The way opens for the abrogation of the Treaty of Fez and the declaration of independence of the Kingdom of Morocco on March 2, 1956. On April 26, 1956, Balafrej officially became the Prime Minister of Foreign Affairs of the Kingdom of independent Morocco. He was reappointed to this post in the second government of M'barek Bekkai.
Төтенше жағдай жағдайында мемлекет құру
1958 жылы 12 мамырда сұлтан Марокко тарихындағы бірінші және жалғыз толықтай Истиклалиан үкіметінің Кеңесінің президенті етіп Балафрейді тағайындады. 1958 жылдың 2 желтоқсанына дейін ол Марокконың қазіргі заманғы конституциялық монархиясын құру үшін жұмыс істеді.
On May 12, 1958, the Sultan appointed Balafrej as president of the Council of the first and only fully Istiqlalien government in the history of Morocco. Until December 2, 1958, he worked to build a modern constitutional monarchy for Morocco.
Кейінгі жылдар
1962 жылы Балафрейді Хасан II қысқа уақытқа Сыртқы істер министрі етіп тағайындады, 1963 жылдан 1972 жылға дейін патшаның жеке өкілі, Корольдік кабинетінің сенімді адамдары басқаратын Сыртқы істер министрлігінің шегінде хаттамалық функция. Бүгінгі күні ол осы лауазымға тағайындалған жалғыз адам, ол оның мемлекет қайраткері ретінде қасиеттеріне құрмет көрсетіп, сараймен үстемдік үшін бәсекелесетін партияның бұрынғы басшысын "саясаттан айырады". Содан кейін ол барлық саяси қызметтен зейнетке шығып, 1990 жылы мамыр айында Рабатта ұзақ ауырып қайтыс болды.
In 1962, Balafrej was briefly re appointed by Hassan II as Minister of Foreign Affairs, from 1963 to 1972, the personal representative of the King, a protocol function on the sidelines of a Ministry of Foreign Affairs controlled by the confidants of the Royal Cabinet. To date, he is the only one to have been given this function which, while paying tribute to his qualities as a statesman, "depoliticizes" the former head of a party in rivalry for hegemony with the Palace. Afterwards, he retired from all political activity and died in May 1990 in Rabat following a long illness.