Кіріспе

ешбір Британдық Колумбияның саясаты Британдық Колумбияның, Канаданың басқаруын және заңнамалық билікті иеленген немесе бәсекелескен әртүрлі саяси топтарды ғана емес, сонымен қатар бірқатар тәжірибелерді немесе саяси және сайлау реформасын жүзеге асыруды қамтиды. Конституциялық монархияда Тақ корпорацияның жалғыз өкілі болып табылады, ол әртүрлі рөлдерді атқарады: атқарушы, Кеңестегі Тақ ретінде; заң шығарушы, Парламенттегі Тақ ретінде; және соттар, Тақ пен Бенштегі Тақ ретінде. Үш институт - атқарушы кеңес (кабинет), заң шығарушы жиналыс және сот билігі - тиісінше Корольдік өкілеттіктерді жүзеге асырады.

Заң шығарушы орган

Британдық Колумбия Парламенті Британдық Колумбияның бір палаталы заң шығарушы Ассамблеясынан және Парламенттегі Корольдіктан тұрады. Үкіметтік билік Таққа берілгендіктен, губернатордың орынбасары заң шығарушы орган қабылдаған заңдарға монархтың атынан патшалық келісім беруді жүзеге асырады. Король заң шығару процесіне қатыспайды, бірақ Ассамблея қабылдаған заң жобасына келісім беруді білдіреді.

Үкімет

Заң шығарушы орган үкіметтерді сайлауда рөл атқарады, өйткені премьер-министр мен Министрлер кабинеті органның сенімін иеленуі арқылы қызмет атқарады. Жауапты үкіметтің арендаторы бойынша, министрлер кабинеті әрқашан сайлау арқылы сайланатын депутаттар болып табылады және олар Заңнамалық Ассамблеяға есеп береді.

Қарсылық

Парламенттік партияның екінші үлкен партиясы ресми оппозиция деп аталады, олар әдетте заң шығарушыларды көлеңкелі министрлер ретінде тағайындайды, олар үкіметтің жұмысын сынға алып, зерттейді. Ресми оппозиция ресми түрде Ұлылықтардың адал оппозициясы деп аталады, бұл олардың премьер-министр мен министрлер кабинетінің саясатына қарсы болса да, олар Канадаға адал болып қала береді, ол Канаданың өкілі болып табылады.

Британдық Колумбиядағы саясаттың тарихы

Британ Колумбиясы провинциясы ретінде құрылғаннан бері, сайлаушылар бірнеше дауыс беретін бір мүшелі округтер мен көп мүшелі округтердегі сайлаудан кейінгі сайлаудың аралас түрін қолданды (блоктық дауыс беру). Бұл 1950-ші жылдары кішкентай үзілістен басқа 1980-ші жылдарға дейін қолданылған. 1903 жылға дейін Британдық Колумбияда федералды деңгейден басқа саяси партиялар болған жоқ. Бұған ерекшелік ретінде 1894 жылы құрылған Ұлттық партияны қарастырамыз. 1894 және 1898 жылдардағы провинциялық сайлауда ол Роберт Макферсонды сайлады. Сэр Ричард Макбрайд Британдық Колумбияның партиялық бағытын (консервативті партия) жариялаған және дәстүрлі партиялық / партиялық саясатты енгізген алғашқы премьер-министрі болды. Британ Колумбиясында партиялық саясат енгізілгеннен бері он жылдан астам уақыт бойы үкіметті басқаратын бірқатар саяси партиялар болды, соның ішінде ХХ ғасырдың басындағы консервативті үкімет, соғыстар аралығындағы либералды үкімет, соғыстан кейінгі әлеуметтік несие ("Сокрет") үкіметі В. А. К. Беннетт және жаңа демократиялық партияның (НДП) қысқаша билігінен кейін оның ұлы Билл Беннетттің басқа әлеуметтік несие үкіметі, 1990 жылдардағы НДП үкіметі және 2000 жылдары Гордон Кэмпбеллдің басқаруындағы БК либералды партиясы үкіметі. 1940 жылдары үкіметті либералдылар мен консервативтілердің коалициясы басқаратын. Партиялардың ешқайсысының көпшілікті құрайтын сайлау күш-қуаты болмаған, сондықтан коалиция Британ Колумбиясы Кооперативтік Комонвелл Федерациясының (CCF) (НДП-ның ілеспесі) билікті алуына жол бермеу үшін қолданылды. 1972 жылдан 1975 жылға дейін Дейв Барретт бастаған НДП үкіметі билікті ұстады, бірақ ұйымдасқан еңбекпен күрестен кейін жеңілді. Әлеуметтік несие жаңа көшбасшымен және бұрынғы премьер-министрдің ұлы Билл Беннеттпен билікке оралды, оны партияның ескі ұланы жалдаған, бірақ жаңа саяси стильді енгізді. 1986 жылы жас Беннет саясаттан кетіп, оның орнын Билл Вандер Зальм басады. Оның басшылығымен ол және оның партиясы барған сайын танымалдылықтан айырылды. Халықтың сүйіспеншілігіне қарсылық танытып, көптеген жанжалды оқиғалар орын алған кезде партия келесі он жыл бойы провинцияны басқаратын НДП-дан жеңілді. Майк Харкорт NDP-ны осы онжылдықтың бірінші жартысында басқарды, бірақ партия одан кейін тұрақты басшылықты табуда қиындықтарға тап болды, келесі бес жылда үш көшбасшы мен премьер-министрден өтті. Жаңадан құрылған БК Либералды партиясы келесі төрт сайлауда жеңіске жетіп, 2017 жылғы сайлауда Джон Хорганның басшылығымен НДП үкіметінен жеңілді. 2020 жылы Хорган бастаған НДП үкіметі кезектен тыс сайлауды жариялады, онда олар БК Либералды партиясын жеңіп, 81 орынның 57-імен көпшілікке ие болды. Сайлауда жеңілгеннен кейін, BC Liberal партиясы өзін BC United деп атады. Канаданың батысында (Альбертадан басқа 2015 жылға дейін) әдетте саясатта CCF немесе NDP сол жақта және оң жақта басқа партия болды. BC Либералды партиясының қазіргі инкарнациясы осы рөлді орындайды: BC Либералды партиясы федералды бейтарап және өз мүшелігін орталықтан оң жаққа қарай алады. Премьер-министр Гордон Кэмпбеллдің қолдаушылары Гордон Уилсонның (партияны 1991 жылғы жалпы сайлауда ресми оппозицияға дейін естен шығарған) қуылғанынан кейін оны қолға алғаннан бері көптеген адамдар оны іс жүзінде жойылған БК әлеуметтік несие партиясының қайта туылуы деп санайды.

Еске алу және бастамашылық

Британдық Колумбия Канадада алғашқы қайта шақыру сайлауы мен бастамашылық заңдарымен құрылған провинция болды. Бұл шаралар 1991 жылғы референдумнан кейін қолданылды. Тек бір ғана қайта шақыру өтініші сәтті болды: 1998 жылы депутат Пол Рейцманы ол қызметтен шығарылар алдында бірнеше сағат бұрын орнынан түсуге мәжбүрлеу.

Сайлаудың белгіленген күндері

Британдық Колумбия Канадада сайлаудың белгіленген күндерін енгізген алғашқы провинция болды. Бұрын Британ Колумбиясы сайлауы көптеген парламенттік юрисдикцияларға ұқсас болды, олар белгілі бір уақыт аралығында сайлауды қажет етеді (Канаданың барлық юрисдикцияларында бес жыл).

1950-1980 жылдар аралығы

1950 жылдары либералды-консервативті коалиция ыдыра бастады. Коалициялық үкіметтің соңғы әрекеттерінің бірі 1952 жылғы жалпы сайлауда енгізілген баламалы дауыс беру жүйесін қабылдау болды. Бұл жүйе бойынша бір мүшелік округтер мен артықшылықты дауыс беру қолданылды. Бір үміткерге дауыс беру үшін бюллетеньге X белгісін қоюдың орнына, сайлаушылар өздерінің таңдаған үміткерлерін бюллетеньдегі үміткерлердің аттарымен қатар нөмірлер арқылы орналастырды. Егер кандидат дауыстардың қарапайым абсолюттік көпшілігін алса, ол кандидат сайланады. Егер дауыс беру нәтижесі бұндай болмаса, ең аз дауыс жинаған кандидат алынып тасталады, ал кандидаттың бюллетеньдерінде белгіленген екінші таңдау қалған кандидаттарға бөлінеді. Бұл процедура бір кандидат көпшілік дауыс жинағанға дейін қайталанатын. Нәтижесінде жаңа Әлеуметтік несие партиясының кандидаттары азшылықтағы Сокред үкіметін құру үшін жеткілікті болды, ал CCF ресми оппозицияны құрады. Либералдылар заң шығарушы органнан төрт мүшеге дейін қысқарды. Консерваторлар (олар федералды әріптестерімен бірге өздерінің атын "Прогрессивті консервативті" деп өзгерткен) үшке дейін қысқарды. Сократтың азшылық үкіметі тек тоғыз ай ғана өмір сүрді. Кейінгі жалпы сайлауда қайтадан баламалы дауыс беру жүйесі қолданылды. Сократтар көпшілікке ие болды. Осы мерзімде Сокредтер баламалы дауыс беру жүйесін алып тастады және провинцияны дәстүрлі дауыс беру жүйесіне қайтарып берді. Бұл жүйе бір мүшелік округтерді де, көп мүшелік округтерді де блоктық дауыс беру жүйесімен сайлаған, екеуі де бірінші өткен пошта жүйесін қолданған. Бұл аралас бірнеше мүшелік және бір мүшелік округтік жүйе блоктық дауыс берумен 1980 жылдары жойылып, бір мүшелік FPTP жүйелі түрде қолданыла бастады.

2000 жылдар

2004 жылы Азаматтар жиналысы 2009 жылы іске асырылатын "Арнайы дауыс беру" жүйесін "Бірінші дауыс беру" жүйесімен ауыстыруды ұсынды. 2005 жылы 17 мамырда бұл өзгеріс жалғастырылуы керек пе, жоқ па, анықтау үшін референдум өткізілді. Ұсынысты көпшілік қолдады (57%), бірақ үкімет оны міндетті ету үшін 60% талап етті. Екінші талап қазіргі округтердің 60% -ында қарапайым көпшілік болып табылады, ал 79 округтің 77 -і бұл талапқа қол жеткізді, бұл 48 ең төменгі деңгейден әлдеқайда жоғары. Бұл сайлау нәтижесі сайлау реформасына деген қызығушылықты арттырды. Осыған байланысты провинциялық үкімет бұл мәселе бойынша екінші референдум өткізуді уәде етті. Екінші референдум 2009 жылғы жалпы сайлаумен бірге өткізілді, бірақ ол да сәтсіз өтті, сайлаушылардың 39% -дан астам қолдауымен.

2010 жылдар

2017 жылғы сайлауда БК НДП пропорционалды сайлау жүйесіне көшу туралы референдум өткізу уәдесі бойынша науқан жүргізді. Келесі жылы референдум өткізілді, онда екі сұрақ қойылды. Бірінші сұрақ - қазіргі бірінші өткен сайлаудан кейінгі жүйе мен пропорционалды сайлау жүйесі арасындағы екілік таңдау. Екінші сұраққа азаматтар пропорционалдық өкілдіктің үш түрін: екі мүшелік пропорционалдық өкілдікті, аралас мүшелік пропорционалдық өкілдікті және ауылдық-қалалық пропорционалдық өкілдікті санауды сұрады. Егер азаматтардың көпшілігі пропорционалды өкілдікті бірінші орынға қарағанда артық көрсе, онда бұл екінші сұрақ провинцияның пропорционалды өкілдігінің қандай түрін қабылдайтынын анықтайды. Соңында, екінші сұрақ талқыланды, себебі сайлаушылар таныс бірінші өткен пошталық жүйені таңдады (61,3%) таныс емес пропорционалды өкілдіктен (38,7%). Референдум нәтижелері жарияланғаннан кейін (әлі де референдум науқаны кезінде) сыншылар пропорционалды сайлаудың жеңіліске ұшырауының басты себебі екінші дауыс беру сұрағының күрделілігі деп болжады. Жалпы жұртшылық бірінші кезектегі сайлау мен пропорционалды сайлау арасындағы айырмашылықты түсінуге жеткілікті білімді болса да, екі мүшелік пропорционалды сайлау, аралас мүшелік пропорционалды сайлау және ауылдық-қалалық пропорционалды сайлау арасындағы нәзік және көптеген айырмашылықтарды түсіну қиын болды, бұл сайлаушыларды сайлау жүйесіне жабысуға итермеледі.