Канада монархының өкілі: генерал-губернатор

Кіріспе

Канада монархының өкілі Канаданың генерал-губернаторы – Канаданың федералды өкілі. Канаданың королі немесе королевасы сонымен қатар 14 басқа да Достастық елдерінің монархы және мемлекет басшысы болып табылады және Ұлыбританияда тұрады. Монарх өзінің Канада премьер-министрінің кеңесі бойынша Канада үкіметін монархтың атынан басқаруға генерал-губернаторды тағайындайды. Тағайындама мерзімі шексіз – «Оның Шаңырағының қалауы бойынша қызмет ету» деп белгілі, бірақ әдетте бес жылды құрайды. 1959 жылдан бері франкофон және англофон лауазым иелерінің арасында кезектесіп отыру дәстүрі қалыптасқан. 30-шы және қазіргі генерал-губернатор – Мэри Саймон, ол 2021 жылдың 26 шілдесінде қызметке кірісті. Квебектің Нунавик аймағынан шыққан инуит көшбасшысы Саймон бұл лауазымды алғаш рет атқаратын үлттық өкіл. Монархтың өкілі ретінде генерал-губернатор монархтың конституциялық және рәсімдік міндеттерін күнделікті орындайды. Конституциялық міндеттерге вице-губернаторларды, Жоғарғы Сот судьяларын және сенаторларды тағайындау; кеңестегі жарлықтарға қол қою; федералды парламентті шақыру, оның жұмысын тоқтату және тарату; заңдарға патшалық келісім беру; сайлауды тағайындау; және Канада Қарулы Күштері офицерлеріне тағайындамаларға қол қою кіреді. Рәсімдік міндеттерге парламенттің салтанатты ашылуында тақтан сөз сөйлеу; келіп жатқан елшілерден сенімхаттарды қабылдау; наградалар, ордендер мен медальдарды табыс ету жатады. Жауапты үкімет принциптеріне сәйкес, генерал-губернатор премьер-министрдің кеңесі бойынша әрекет етеді (наградалар мәселесінен басқа). Бұл лауазым 17 ғасырда француз тәжінің Канада колониясының губернаторларын тағайындауымен басталды, ал 1763 жылы британдықтар колонияны басып алғаннан кейін британ монархы Квебек провинциясының (кейін Канада) губернаторларын тағайындады. Осылайша, кеңсе Корольдікпен бірге Канададағы ең көне үздіксіз институт болып табылады. Кеңсесінің қазіргі түрі Канада Конфедерациясымен және 1867 жылғы Британдық Солтүстік Америка заңының қабылдануымен пайда болды. Бастапқыда бұл лауазым әлі де Ұлыбритания үкіметін (яғни британдық кеңесіндегі монархты) білдірсе де, 1931 жылғы Вестминстер статутының қабылдануымен және жеке және бірегей Канада монархиясының құрылуымен генерал-губернатор тәуелсіз Канада монархының тікелей жеке өкіліне айналды. Канаданың тәуелсіздігінің біртіндеп артуымен генерал-губернатордың рөлі қосымша жауапкершіліктерді қабылдады, мысалы монархтың орнына Канада милициясының Бас қолбасшысы ретінде әрекет ету және 1927 жылы генерал-губернатордың алғашқы ресми халықаралық сапары жасалды. 1947 жылы король Георг VI вице-корольге монархтың атынан барлық билікті жүзеге асыруға рұқсат беретін патент хаттарын шығарды. Алайда, заң бойынша генерал-губернатордың конституциялық жағдайы монархтан өзгеше; кеңсе өзі патшалық артықшылықтарының ешқандай өкілеттігіне ие емес. Корольдікке, оның ішінде генерал-губернатор лауазымына әсер ететін кез келген конституциялық түзету үшін әрбір провинциялық заң шығару жиналысының, сондай-ақ Канада Сенаты мен Өкілдер палатасының бірауыздан келісімі қажет.

Representative of the monarch of Canada

The governor general of Canada is the federal representative of the The king or queen of Canada is also monarch and head of state of 14 other Commonwealth realms and lives in the United Kingdom. The monarch, on the advice of his or her Canadian prime minister, appoints a governor general to administer the government of Canada in the monarch's name. The commission is for an indefinite period—known as serving at His Majesty's pleasure—though, five years is the usual length of time. Since 1959, it has also been traditional to alternate between francophone and anglophone officeholders. The 30th and current governor general is Mary Simon, who was sworn in on 26 July 2021. An Inuk leader from Nunavik in Quebec, Simon is the first Indigenous person to hold the office. As the sovereign's representative, the governor general carries out the day to day constitutional and ceremonial duties of the monarch. The constitutional duties include appointing lieutenant governors, Supreme Court justices, and senators; signing orders in council; summoning, proroguing, and dissolving the federal parliament; granting royal assent to bills; calling elections; and signing commissions for officers of the Canadian Armed Forces. The ceremonial duties include delivering the speech from the throne at the state opening of parliament; accepting letters of credence from incoming ambassadors; and distributing honours, decorations, and medals. Per the tenets of responsible government, the governor general acts almost always (except on the matter of honours) on the advice of the prime minister. The office began in the 17th century, when the French Crown appointed governors of the colony of Canada and, following the British conquest of the colony in 1763, the British monarch appointed governors of the Province of Quebec (later the Canadas). Consequently, the office is, along with the Crown, the oldest continuous institution in Canada. The present version of the office emerged with Canadian Confederation and the passing of the British North America Act, 1867. Although the post initially still represented the government of the United Kingdom (that is, the monarch in his British council), the office was gradually Canadianized until, with the passage of the Statute of Westminster, 1931, and the establishment of a separate and uniquely Canadian monarchy, the governor general became the direct personal representative of the independently Canadian sovereign (the monarch in his Canadian council). Throughout this process of gradually increasing Canadian independence, the role of governor general took on additional responsibilities, such as acting as Commander in Chief of the Canadian militia in the monarch's stead, and, in 1927, the first official international visit by a governor general was made. In 1947, King George VI issued letters patent allowing the viceroy to exercise almost all powers on behalf of the monarch. As a matter of law, however, the governor general is not in the same constitutional position as the sovereign; the office itself does not independently possess any powers of the royal prerogative. Any constitutional amendment that affects the Crown, including the office of governor general, requires the unanimous consent of each provincial legislative assembly as well as the Senate and House of Commons of Canada.

Тағайындау

Генерал-губернатор лауазымы 1867 жылғы Конституция актісімен (бұрын Британдық Солтүстік Америка актісі деп аталатын) және 1947 жылы король Георг VI шығарған патент хаттарымен бекітіледі. (Винсент Мэйси 1952 жылы тағайындалғанға дейін корольдік комиссия монархтың қолы мен мөрімен бекітілді. Лауазымға ант беруден басқа, генерал-губернатор болып тағайындалған адамның ант беруінің нақты формуласы жоқ. Олар алдағы уақыттағы міндеттеріне дайындық жұмыстарын бастайды, сондай-ақ, бас губернаторлардың арасындағы үздіксіз ауысуды қамтамасыз ету үшін түрлі жоғары деңгейдегі лауазымды адамдармен кездеседі. Билік иелері сондай-ақ тағайындалған адаммен аудиенция өткізеді және сол кезде генерал-губернаторды және олардың жұбайларын Канада орденіне жолдастар ретінде енгізеді, сондай-ақ біріншісін әскери еңбегі мен полиция күштері еңбегі орденінің қолбасшысы етіп тағайындайды (егер бұл адамдар осы құрметтердің бірін де алмаса). Генерал-губернатор "Ерінің қалауы бойынша" (немесе патшалық қалауы бойынша) қызмет етеді, яғни премьер-министр корольге вице-корольдің ұзақ уақыт бойы қызмет етуін ұсына алады; кейбір генерал-губернаторлар жеті жылдан астам уақыт қызмет етті. Мұндай "ұзарту" үшін қосымша рәсімдер қажет емес; генерал-губернатор қайтыс болғанға дейін, отставкаға кеткенге дейін немесе оның орнын алмастырушы тағайындалғанға дейін жалғасады. Тек бір рет, Тунис графы Александрмен, генерал-губернатордың қызметін тоқтату туралы патшалық жариялау шығарылды. Канада егеменді тұлғаны Ұлттар Достастығына кіретін 14 басқа елмен тең бөліседі және сол тұлға, монархтың Канада егемендігі ретінде, Канада федерациясында 10 басқа заңды тұлғаға ие. Билік иелері Ұлыбританияда жұмыс істеп, тұратындықтан, генерал-губернатордың негізгі міндеті монархтың атынан федералды конституциялық міндеттерді орындау болып табылады. Осылайша генерал-губернатор "Канада үкіметін егеменнің атынан және атынан" жүргізеді. Бас губернатор парламенттік демократия және жауапты үкімет қағидаттары аясында тұрақты және тұрақты басқарудың кепілі ретінде және билікті теріс пайдаланудан қорғау үшін партиялық емес қорғау ретінде әрекет етеді. Алайда, көп жағдайда, Корольдің өкілеттіктері күн сайын сайланған және тағайындалған адамдармен жүзеге асырылады, генерал-губернаторға елде болған кезде егемендіктің әр түрлі салтанатты міндеттерін орындауды қалдырады; мұндай сәтте генерал-губернатор өзін-өзі жұртшылықтан алып тастайды, бірақ монархтың болуы генерал-губернатордың үкіметтік рөлдерді атқару қабілетіне әсер етпейді. Бұрынғы генерал-губернатор Джон Кэмпбелл, Лорн маркизі, бұл жұмыс туралы былай деді: "Канаданың генерал-губернаторы болу оңай емес. Сенде киелі адамның шыдамдылығы, херубтің күлімсіреуі, үнділік княздің жомарттығы және түйенің арқасы болуы керек", - деді және Дюфферен графы генерал-губернатордың "әкімшіліктің, елдің тарихы мен дәстүрінің барлық мәртебелі, тұрақты және тыныш өкілінің өкілі екенін; партиялық қабілетсіз және фракция атмосферасынан жоғары көтерілген; сыйлауға немесе қарсыластарға биліктен шығару үшін қолдаушылар жоқ; министрлерінің ұсыныстарына мойынсұнады және халыққа олардың сенімін жоғалтқан сәтте әкімшілік немесе парламенттен құтылуға қабілетті екендігіне сенімділік береді".

The position of governor general is mandated by both the Constitution Act, 1867 (formerly known as the British North America Act, 1867), and the letters patent issued in 1947 by King George VI. (Until the appointment of Vincent Massey in 1952, the royal commission was authorized by the monarch's signature and signet. Besides the administration of the oaths of office, there is no set formula for the swearing in of a governor general designate. and will begin preparations for their upcoming role, meeting with various high level officials to ensure a smooth transition between governors general. The sovereign will also hold an audience with the appointee and will at that time induct both the governor general designate and their spouse into the Order of Canada as Companions, as well as appointing the former as a Commander of both the Order of Military Merit and the Order of Merit of the Police Forces (should either person not have already received either of those honours). The governor general serves "at His Majesty's pleasure" (or the royal pleasure), meaning the prime minister may recommend to the King that the viceroy remain in his service for a longer period of time; some governors general have been in office for more than seven years. No additional formalities are necessary for such an "extension"; the governor general carries on until death, resignation, or the appointment of his or her successor. Only once, with the Earl Alexander of Tunis, has a royal proclamation been issued to end a governor general's incumbency. Canada shares the person of the sovereign equally with 14 other countries in the Commonwealth of Nations and that individual, in the monarch's capacity as the Canadian sovereign, has 10 other legal personas within the Canadian federation. As the sovereign works and resides in the United Kingdom, the governor general's primary task is to perform federal constitutional duties on behalf of the monarch. As such, the governor general carries on "the government of Canada on behalf and in the name of the sovereign". The governor general acts within the principles of parliamentary democracy and responsible government as a guarantor of continuous and stable governance and as a nonpartisan safeguard against the abuse of power. For the most part, however, the powers of the Crown are exercised on a day to day basis by elected and appointed individuals, leaving the governor general to perform the various ceremonial duties the sovereign otherwise carries out when in the country; at such a moment, the governor general removes him or herself from public, though the presence of the monarch does not affect the governor general's ability to perform governmental roles. Past governor general John Campbell, Marquess of Lorne, said of the job, "it is no easy thing to be a governor general of Canada. You must have the patience of a saint, the smile of a cherub, the generosity of an Indian prince, and the back of a camel", and the Earl of Dufferin stated that the governor general is "a representative of all that is august, stable, and sedate in the government, the history and the traditions of the country; incapable of partizanship and lifted far above the atmosphere of faction; without adherents to reward or opponents to oust from office; docile to the suggestions of his Ministers and, yet, securing to the people the certainty of being able to get rid of an administration or parliament the moment either had forfeited their confidence."

Конституциялық рөл

Канададағы және Канадаға қатысты барлық атқарушы, заңнамалық және сот билігі монархқа тиесілі. Генерал-губернаторға осы биліктің көп бөлігін, соның ішінде корольдік артықшылықтарды, егеменнің атынан жүзеге асыруға рұқсат етіледі; кейбіреулері 1867 жылғы Конституциялық актіде көрсетілгендей, ал кейбіреулері ондаған жылдар бойы шығарылған түрлі патенттік хаттар арқылы, әсіресе 1947 жылғы патенттік хаттар, Канаданың генерал-губернаторы лауазымын құрайды. 1947 жылғы патенттік хаттарда былай делінген: «Біз осы арқылы біздің Генерал-губернаторымызға, Канададағы біздің Жеке кеңесіміздің немесе оның кез келген мүшелерінің немесе жағдай талап ететіндей, жеке-жеке, Канадаға қатысты бізге заңды түрде тиесілі барлық билік пен өкілеттіктерді жүзеге асыруға рұқсат береміз және өкілеттік береміз». Алайда, лауазымның өзі корольдік артықшылықтардың ешқандай билігіне ие емес, тек монархтың рұқсатымен оның билігін жүзеге асырады; бұл факті 1867 жылғы Конституциялық актіде өзгеріссіз қалды. Басқа міндеттердің қатарында, монарх генерал-губернаторды тағайындау құқығын сақтайды, ал Жоғарғы соттың бас судьясы (немесе бас судья болмаған жағдайда сот судьясы) генерал-губернатордың қайтыс болуы немесе қызметтен алынуы, сондай-ақ бір айдан астам уақытқа қабілетсіздігі немесе болмауы жағдайында үкіметтің әкімшісі ретінде әрекет етеді. 1867 жылғы Конституциялық актіге сәйкес, генерал-губернатор Канададағы Корольдің Жеке кеңесіне өмір бойы адамдарды тағайындауға міндетті, олардың барлығы монарх пен вице-корольге корольдік артықшылықтарды жүзеге асыру бойынша кеңес беруге техникалық түрде міндетті. Алайда, конвенция бойынша генерал-губернатор Премьер-министр болып тағайындалатын адамды Жеке кеңестен таңдауы керек. Барлық жағдайда, бұл Төменгі палатаның сенімін иеленген Парламент мүшесі болып табылады, оны генерал-губернатор егер ол адам әлі мүше болмаса, Жеке кеңеске тағайындауы керек, сонда жеке тұлға Премьер-министр болып тағайындалуы мүмкін. Премьер-министр генерал-губернаторға Кабинет деп аталатын Жеке кеңес комитетінің басқа мүшелерін тағайындауға кеңес береді, және іс жүзінде король мен генерал-губернатор тек осы министрлер тобынан атқарушы билікті пайдалану туралы кеңес алады; бұл кеңестегі король немесе сенаттағы сенаторлар, Сенат спикері, әр провинциядағы жоғары, округтік және аудандық сот судьялары (Нова-Шотландия және Нью-Брансуиктегі мұрагерлік соттарынан басқа), сондай-ақ жоғары комиссарлар мен елшілер. Үкіметтің кеңесі, үкіметтің тұрақтылығын қамтамасыз ету үшін, саяси конвенция бойынша, әдетте міндетті болып табылады. Генерал-губернатордың негізгі құқығы – кеңес беру, ынталандыру және ескерту, Премьер-министрге құнды кеңес беру. Алайда, ерекше жағдайларда король де, оның вице-королі де резервтік өкілеттіктерді қолдануға құқылы, олар министрліктің билікті теріс пайдалануына қарсы Тақтың соңғы тежегі болып табылады. Канадада ешқашан жұмыстан босату резервтік өкілеттігі қолданылмаған, бірақ басқа резервтік өкілеттіктер екі рет Премьер-министрді отставкаға кетуге мәжбүрлеу үшін қолданылған: 1896 жылы Премьер-министр Чарльз Таппер сол жылғы сайлауда оның партиясы көпшілік дауысқа ие бола алмағаннан кейін орнынан түсуден бас тартты, бұл Генерал-губернатор лорд Абердиннің Тапперді Премьер-министр ретінде тануын тоқтатуына және Таппер ұсынған бірнеше тағайындамаларды мақұлдамауына әкелді. 1925 жылы Кинг-Бинг дауры болды, онда Премьер-министр Маккензи Кинг, Төменгі палатадағы сенімсіздік ұсынысына тап болған кезде, Генерал-губернатор виконт Бинг Вимиге жаңа парламентті таратуға кеңес берді, бірақ Бинг бас тартты. Конституциялық ғалым Питер Хогг «жауапты үкімет жүйесі белгілі бір резервтік өкілеттіктерге ие ресми мемлекет басшысы болмаса жұмыс істей алмайды» деген пікір білдірді. Сонымен қатар, Юджин Форси «резервтік өкілеттік шын мәнінде біздің Конституциямызға сәйкес демократияның өте маңызды кепілі болып табылады. Ол АҚШ-та жазба конституциялармен қамтамасыз етілген заңдық және соттық кепілдіктердің орнын алады». Доминиондарда 1920 жылдарға дейін резервтік өкілеттіктердің көп бөлігін генерал-губернатор жергілікті немесе британдық кабинет кеңестері бойынша жүзеге асырды, соңғысы басымдыққа ие болды. 1926 жылғы Императорлық конференция Балфур декларациясын қабылдағаннан кейін, Ұлттар Достастығы үкіметтерінің автономиясы мен тең мәртебесін ресми түрде бекіткеннен кейін, генерал-губернаторлар британдық министрлерден ешқандай кеңес алмай қалды. Сол Императорлық конференцияда генерал-губернатор «Ұлыбританиядағы оның мәртебесі сияқты кеңес ісі мен қоғамдық істер туралы толық хабардар болып отыруы керек» деп шешім қабылданды. Генерал-губернаторлар мен олардың премьер-министрлері қаншалықты жиі әңгімелескені әртүрлі болды, алайда, практика көбінесе бейресми болып табылады. Генерал-губернатор Кабинет отырыстарының хаттамаларын және осы хаттамаларда сілтеме жасалған барлық құжаттарды үнемі алады. Генерал-губернатор Парламентті шақырады, тақтан сөз сөйлейді және Парламентті жабады және таратып жібереді. Генерал-губернатор корольдің атынан патшалық келісім береді; заң бойынша генерал-губернатордың үш нұсқасы бар: патшалық келісім беру (заңды етеді), патшалық келісімнен бас тарту (заңды ветолау) немесе корольдің пікірін білдіру үшін заңды сақтау (монархқа жеке келісім беруге немесе бас тартуға рұқсат беру). Егер генерал-губернатор корольдің келісімін бас тартса, монарх екі жыл ішінде заңды жоюға құқылы, осылайша мәселе бойынша заңды күшін жояды. Ешбір генерал-губернатор заңға патшалық келісімнен бас тартқан емес. Алайда, провинциялық вице-корольдер провинциялық заңдарға патшалық келісімді генерал-губернаторға сақтауға құқылы, соңғы рет 1961 жылы Саскачеванның лейтенант-губернаторы қолданды.

All executive, legislative, and judicial power in and over Canada is vested in the monarch. The governor general is permitted to exercise most of this power, including the royal prerogative, in the sovereign's name; some as outlined in the Constitution Act, 1867, and some through various letters patent issued over the decades, particularly those from 1947 that constitute the Office of Governor General of Canada. The 1947 letters patent state, "and We do hereby authorize and empower Our Governor General, with the advice of Our Privy Council for Canada or of any members thereof or individually, as the case requires, to exercise all powers and authorities lawfully belonging to Us in respect of Canada." The office itself does not, however, independently possess any powers of the royal prerogative, only exercising the Crown's powers with its permission; a fact the Constitution Act, 1867, left unchanged. Among other duties, the monarch retains the sole right to appoint the governor general. and the chief justice of the Supreme Court (or a puisne justice in the chief justice's absence) will act as the administrator of the government upon the death or removal, as well as the incapacitation, or absence of the governor general for more than one month. The governor general is required by the Constitution Act, 1867, to appoint for life persons to the King's Privy Council for Canada, who are all technically tasked with tendering to the monarch and viceroy guidance on the exercise of the royal prerogative. Convention dictates, though, that the governor general must draw from the Privy Council an individual to appoint as prime minister. In almost all cases, this is the member of Parliament who commands the confidence of the House of Commons, whom the governor general must appoint to the Privy Council, if that person is not already a member, so the individual can be appointed prime minister. The prime minister then advises the governor general to appoint other members of parliament to a committee of the Privy Council known as the Cabinet and it is, in practice, only from this group of ministers of the Crown that the king and governor general will take advice on the use of executive power; an arrangement called the king in Council or, senators, the speaker of the Senate, superior, district, and county court judges in each province, except those of the Courts of Probate in Nova Scotia and New Brunswick, and high commissioners and ambassadors. The advice given by the Cabinet is, in order to ensure the stability of government, by political convention typically binding. The governor general has mainly only the right to advise, encourage, and warn; to offer valued counsel to the prime minister. Both the King and his viceroy, however, may in exceptional circumstances invoke the reserve powers, which remain the Crown's final check against a ministry's abuse of power. The reserve power of dismissal has never been used in Canada, although other reserve powers have been employed to force the prime minister to resign on two occasions: In 1896, Prime Minister Charles Tupper refused to step down after his party failed to win a majority in the House of Commons during that year's election, leading Governor General the Earl of Aberdeen to no longer recognize Tupper as prime minister and disapprove of several appointments Tupper had recommended. In 1925, the King–Byng affair took place, in which Prime Minister Mackenzie King, facing a non confidence motion in the House of Commons, advised Governor General the Viscount Byng of Vimy to dissolve the new parliament, but Byng refused. Peter Hogg, a constitutional scholar, has opined that "a system of responsible government cannot work without a formal head of state who is possessed of certain reserve powers." Further, Eugene Forsey stated "the reserve power is indeed, under our Constitution, an absolutely essential safeguard of democracy. It takes the place of the legal and judicial safeguards provided in the United States by written Constitutions, enforceable in the courts." Within the Dominions, until the 1920s, most reserve powers were exercised by a governor general on the advice of either the local or the British Cabinet, with the latter taking precedence. After the Imperial Conference of 1926 produced the Balfour Declaration, formally establishing the autonomy and equal status of Commonwealth governments, governors general ceased to be advised in any way by British ministers. It was decided at the same Imperial Conference that the governor general "should be kept as fully informed as His Majesty the King in Great Britain of Cabinet business and public affairs." How frequently governors general and their prime ministers conversed has varied;|group=n However, the pracice is usually informal The governor general regularly receives the minutes from Cabinet meetings and any documents referred to in those minutes. The governor general also summons Parliament, reads the speech from the throne, and prorogues and dissolves Parliament. The governor general grants royal assent in the King's name; legally, the governor general has three options: grant royal assent (making the bill a law), withhold royal assent (vetoing the bill), or reserve the bill for the signification of the king's pleasure (allowing the sovereign to personally grant or withhold assent). If the governor general withholds the King's assent, the sovereign may within two years disallow the bill, thereby annulling the law in question. No governor general has denied royal assent to a bill. Provincial viceroys, however, are able to reserve royal assent to provincial bills for the governor general, which was last invoked in 1961 by the Lieutenant Governor of Saskatchewan.

Салтанатты рөлі

Конституциялық функциялардың көп бөлігі Кабинетке берілгендіктен, генерал-губернатор негізінен рәсімдік міндеттерді атқарады. Генерал-губернатор Канада Корольдік отбасының мүшелерін, сондай-ақ шетелдік монархтар мен мемлекет басшыларын қабылдайды, басқа елдерге мемлекеттік сапарларда елді және елден тыс өкілдік етеді. Халықаралық қатынастар аясында генерал-губернатор Канада елшілері мен жоғарғы комиссарларына сенімхаттар мен кері шақыру қағаздарын береді және Канадаға тағайындалған шетелдік елшілер мен басқа Достастық елдерінің жоғарғы комиссарларынан осындай қағаздарды қабылдайды. Генерал-губернаторға сондай-ақ ұлттық бірлік пен мақтаныш сезімін нығайту міндеті жүктелген. Королева Елизавета II 1959 жылы сол кездегі генерал-губернатор Винсент Массиге: «Сіз осы қызметті осыншалықты көргенділікпен атқарған тағайындалудың көптеген міндеттерінің ішінде, Король мен Канада халқы арасындағы дұрыс қарым-қатынасты сақтау ең маңызды функция болып табылады» деген мәлімдеме жасады. Бұл міндетті орындаудың бір жолы – елді аралап, Канаданың барлық аймақтары мен этникалық топтарының өкілдерімен кездесу. Генерал-губернатор сондай-ақ түрлі ұлттық ордендерге жаңа мүшелерді қабылдайды және ұлттық медальдар мен наградаларды табыс етеді. Сондай-ақ, вице-король генерал-губернатордың сыйлықтарын басқарады және таратады, сондай-ақ жеке ұйымдармен байланысты сыйлықтарды да тапсырады, олардың кейбіреулері бұрынғы генерал-губернаторлардың есімдерімен аталады.

Тұрғын үйлер мен шаруашылықтар

Оттавада орналасқан Ридо-холл – Канада монархының және генерал-губернатордың ресми резиденциясы, сондықтан ол вице-корольдік үйдің және Құрмет канцеляриясының орналасқан жері. 1872 жылдан бері әр жылдың бір бөлігінде генерал-губернаторлар Квебек қаласындағы Цитадельде (La Citadelle) тұрады. Генерал-губернатордың әйелі Ридо-холлдың шаталин деп аталады, бірақ генерал-губернатордың күйеуі үшін эквивалентті термин жоқ. Вице-корольдік үй генерал-губернаторға корольдік конституциялық және салтанатты міндеттерін орындауда көмектеседі және оны генерал-губернатордың хатшысы басқарады. Құрмет канцеляриясы Ридо-холлға бағынышты және оны генерал-губернатор басқарады. Осылайша, вице-корольдің хатшысы лауазым бойынша Канаданың Геральдикалық канцлері болып табылады, ол Канаданың Геральдикалық басқармасын қадағалайды – генерал-губернатордың монарх атынан канадалықтарға герб беру арқылы Канаданың құрмет жүйесінің механизмі. Оның ведомстволары мен бөлімдері әдеттегі федералдық бюджеттік процестен қаржыландырылады, сондай-ақ генерал-губернатордың 288 900 канад доллары көлеміндегі жалақысы да 2013 жылдан бері салық салынады. Қосымша шығындар Ұлттық астана комиссиясы, Ұлттық қорғаныс министрлігі және Корольдік Канадалық шаруа полициясы сияқты жекелеген министрліктер мен ұйымдардан туындайды. Генерал-губернатордың әуе көлігі Канада Корольдік әуе күштерінің 412-ші көлік эскадрильясына жүктелген. Эскадрилья генерал-губернаторды Канаданың ішінде және за рубежом орналасқан жерлерге тасымалдау үшін Bombardier Challenger 600 VIP ұшақтарын пайдаланады.

Француз және ағылшын отарлары

Солтүстік Американы француз отарлауы 1580 жылдары басталды және 1602 жылы король Генрих IV Аймар де Шасты Канаданың вице-королі етіп тағайындады. 17 ғасырдың басында саяхатшы Самуэль де Шамплен Жаңа Францияның алғашқы бейресми губернаторы болды, ол 1636 жылы король Людовик XIII ресми түрде осы лауазымға тағайындағанша қызмет етті. Содан кейін Француздық жүз серіктес компаниясы Жаңа Францияны басқаруға кірісті, бірақ король Людовик XIV колонияны өз бақылауына алып, 1663 жылы Огюстен де Сафрей де Мезиді бірінші генерал-губернатор етіп тағайындады, одан кейін тағы 12 адам осы лауазымда қызмет етті. 1763 жылы Париж шартына қол қойылып, Франция Солтүстік Америкадағы, Канаданы қоса алғанда, көптеген аумақтарын Ұлыбританияға өткізді. Сол жылы король Георг III Квебек провинциясы үшін губернатор кеңсесін құратын корольдік жарлық шығарды. Жаңа Шотландия мен Жаңа Брансуик әрқайсысы өздерінің губернаторымен жеке колониялар болып қала берді, 1780 жылдары Уильям Питтің кабинеті олардың, Квебек пен Принс-Эдвард аралымен бірге, губернаторлардың біреуімен басқарылуы керек деген идеяны қабылдағанша. Бұл лауазым 1786 жылы құрылды, ал Лорд Дорчестер оның алғашқы иесі болды. Дегенмен, бас губернатор тек Квебекке тікелей басшылық етті. Америка революциялық соғысынан қашқан Біріккен Империяның адалдарының көптеп келуін ескере отырып, 1791 жылы Квебек провинциясы бөлінгенге дейін корольдің өкілі, генерал-губернатор атағымен, Төменгі Канаданы тікелей басқарды, ал қалған үш колонияны оның орнына губернатор-лейтенанттар басқарды. 1783 жылы Америка Құрама Штаттары болып құрылған 13 континенталды колонияның тәуелсіздігі мойындалып, Шығыс Флорида мен Батыс Флорида Испанияға берілгеннен кейін Солтүстік Американың қалған британдық колониялары, Бермуда аралдарымен бірге, Британдық Солтүстік Американың құрамына ішінара біріктірілді. 1812 жылғы соғыс кезінде генерал-лейтенант сэр Джордж Превост "Жоғарғы Канада, Төменгі Канада, Жаңа Шотландия және Нью-Брансуик провинцияларында және олардың тәуелді аумақтарында генерал-капитан және бас губернатор, сондай-ақ вице-адмирал, генерал-лейтенант және аталған провинциялардағы Ұлыбритания патшасының барлық күштерінің бас қолбасшысы, сонымен қатар Ньюфаундленд, Принс-Эдвард, Кейп-Бретон және Бермуда аралдарында және т.б." деп тағайындалды.

French colonization of North America began in the 1580s and Aymar de Chaste was appointed in 1602 by King Henry IV as Viceroy of Canada. The explorer Samuel de Champlain became the first unofficial Governor of New France in the early 17th century, serving until Charles Huault de Montmagny was in 1636 formally appointed to the post by King Louis XIII. The French Company of One Hundred Associates then administered New France until King Louis XIV took control of the colony and appointed Augustin de Saffray de Mésy as the first governor general in 1663, after whom 12 more people served in the post. With the signing of the Treaty of Paris in 1763, France relinquished most of its North American territories, including Canada, to Great Britain. King George III then issued in that same year a royal proclamation establishing, amongst other regulations, the Office of the Governor of Quebec to preside over the new Province of Quebec. Nova Scotia and New Brunswick remained completely separate colonies, each with their own governor, until the cabinet of William Pitt adopted in the 1780s the idea that they, along with Quebec and Prince Edward Island, should have as their respective governors a single individual styled as governor in chief. The post was created in 1786, with the Lord Dorchester as its first occupant. However, the governor in chief directly governed only Quebec. It was not until the splitting in 1791 of the Province of Quebec, to accommodate the influx of United Empire Loyalists fleeing the American revolutionary war, that the king's representative, with a change in title to Governor General, directly governed Lower Canada, while the other three colonies were each administered by a lieutenant governor in his stead. Following the 1783 recognition of the independence of the 13 continental colonies that became the United States of America and the transfer of East Florida and West Florida to Spain, the remaining British colonies of North America, including Bermuda, were partly integrated as British North America. During the War of 1812, Lieutenant General Sir George Prevost was appointed as "Captain General and Governor in Chief in and Over the Provinces of Upper Canada, Lower Canada, Nova Scotia, and New Brunswick, and Their Several Dependencies, Vice Admiral of the Same, Lieutenant General and Commander of all His Majesty's Forces in the Said Provinces of Lower Canada and Upper Canada, Nova Scotia, and New Brunswick, and Their Several Dependencies, and in the Islands of Newfoundland, Prince Edward, Cape Breton, and the Bermudas, &c. &c. &c."

Жауапты үкімет

1837 жылғы көтерілістер генерал-губернатордың рөлінде маңызды өзгерістер жасады, осы арқылы британ үкіметін Канада провинцияларына жауапты үкімет беруге итермеледі. Нәтижесінде вице-корольдер көбінесе номиналды басшыларға айналды, ал демократиялық жолмен сайланған заң шығарушы органдар мен олар қолдаған премьер-министрлер Таққа тиесілі билікті жүзеге асырды. Бұл принцип алғаш рет 1849 жылы сынақтан өтті, осы жылы Канада провинциясының генерал-губернаторы және Канада шығысының лейтенант-губернаторы Элгин графы, заңға жеке қарсылығына қарамастан, Көтеріліс шығындары туралы заңға Корольдік келісім берді. Бұл жағдай 1840 жылы Жоғарғы және Төменгі Канаданың Канада провинциясы болып бірігуінен кейін және 1867 жылы Канада Доминионының құрылуынан кейін де сақталды. Генерал-губернатор Канадада конституциялық монархтың барлық парламенттік және рәсімдік функцияларын орындады – Корольдік келісім беру, Кеңесте бұйрықтар шығару және Канадалық Жеке Кеңестен кеңес алу сияқты. Алайда, генерал-губернатор толыққанды вице-король болмады, ол британ үкіметінің өкілі және байланысшысы болып қала берді – британдық министрлер кеңесіндегі Королева, ол Лондондағы отарлар хатшысына есеп берді және Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Канада саясатын бақылайтын британдық сардар болып Парламент төбесінің Шығыс блогындағы кеңселерді иеленді. Бұл кеңселер кейіннен Премьер-министр кеңсесіне (ПМК) қосылды, бірақ 1970 жылдары ПМК Лангевин блогына көшкеннен кейін 19 ғасырғы түріне келтіріліп, қазір Шығыс блогындағы басқа тарихи кеңселермен бірге туристік орталық ретінде сақталған. Осылайша, генерал-губернатор саяси бейтараптықты сақтауға тиіс болды – бұл дағды 1891 жылы Джон Кэмпбелл, Лорн маркизі, өзінің Канада премьер-министрі Макдональдпен Квебек лейтенант-губернаторы Люк Летелье де Сен-Жюстің жұмыстан босатылуы туралы келіспеген кезде сынақтан өтті. Колония хатшысының кеңесі бойынша және Канада кабинетімен қақтығыстан аулақ болу үшін Кэмпбелл ақырында мойынсұнып, Сен-Жюсті қызметтен босатты. 1891 жылдың мамыр айында генерал-губернатор Доминионның бірінші кабинеттік дағдарысын шешуге шақырылды, осы кезде Макдональд қайтыс болды, ал Престон лорды Стэнли жаңа премьер-министрді таңдады. 1880 жылдың басында корольдік отбасы мен сарай Королеваның поддандыларынан шағын сындарға ұшырады: сол жылдың шілдесінде «Капитан Мак» деген псевдониммен шыққан «Канада: көлдерден шығанаққа дейін» атты памфлетте Ридо залында өткен инвестициялау рәсімінің әжуалы сатирасы жарияланды, онда зейнеткер қонақүй иесі мен оның әйелі патшалық үйдің қатаң протоколына ұшырап, Аргилл герцогының алдында еденге жығылып, «салқын, қатты ақшамен» төленген рыцарлық атақ алуға тырысты. Кейіннен, Коннахт пен Стратхерн герцогы Артур (Король Георг V-нің інісі) генерал-губернатор лауазымын атқару үшін келгенге дейін Ридо залындағы қатаң сарай туралы «әлсіз сын-пікірлер» пайда болды, бірақ корольдік жұбайлар өздерінің алдыңғыларына қарағанда көбірек сергек болғандықтан, бұл алаңдаулар негізсіз болып шықты.

The Rebellions of 1837 brought about great changes to the role of the governor general, prompting, as they did, the British government to grant responsible government to the Canadian provinces. As a result, the viceroys became largely nominal heads, while the democratically elected legislatures and the premiers they supported exercised the authority belonging to the Crown; a concept first put to the test when, in 1849, Governor General of the Province of Canada and Lieutenant Governor of Canada East the Earl of Elgin granted Royal Assent to the Rebellion Losses Bill, despite his personal misgivings towards the legislation. This arrangement continued after the reunification in 1840 of Upper and Lower Canada into the Province of Canada, and the establishment of the Dominion of Canada in 1867. The governor general carried out in Canada all the parliamentary and ceremonial functions of a constitutional monarch—amongst other things, granting Royal Assent, issuing Orders in Council, and taking advice from the Canadian Privy Council. However, the governor still remained not a viceroy, in the true sense of the word, being still a representative of and liaison to the British government—the Queen in her British council of ministers—who answered to the secretary of state for the colonies in London and who, as a British observer of Canadian politics, held well into the First World War a suite of offices in the East Block of Parliament Hill. refn|The offices were subsequently incorporated into the Prime Minister's Office (PMO), but have been restored to their 19th century appearance after the PMO moved to the Langevin Block in the 1970s, and are now preserved as a tourist attraction along with other historic offices in the East Block. As such, the governor general had to retain a sense of political neutrality; a skill that was put to the test when John Campbell, Marquess of Lorne, disagreed with his Canadian prime minister, Macdonald, over the dismissal of Lieutenant Governor of Quebec Luc Letellier de St Just. On the advice of the colonial secretary, and to avoid conflict with the Canadian Cabinet, Campbell did eventually concede and released St Just from duty. The governor general was then in May 1891 called upon to resolve the Dominion's first cabinet crisis, wherein Macdonald died, leaving the Lord Stanley of Preston to select a new prime minister. As early as 1880, the viceregal family and court attracted minor ridicule from the Queen's subjects: in July of that year, someone under the pseudonym Captain Mac included in a pamphlet called Canada: from the Lakes to the Gulf, a coarse satire of an investiture ceremony at Rideau Hall, in which a retired inn keeper and his wife undergo the rigorous protocol of the royal household and sprawl on the floor before the Duke of Argyll so as to be granted the knighthood for which they had "paid in cold, hard cash". Later, prior to the arrival of Prince Arthur, Duke of Connaught and Strathearn (the uncle of King George V), to take up the post of governor general, there was a "feeble undercurrent of criticism" centring on worries about a rigid court at Rideau Hall; worries that turned out to be unfounded as the royal couple was actually more relaxed than their predecessors.

Тәуелсіз патшалыққа жаңадан келген азаматтар

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, Ұлыбританиямен байланысы болғандықтан Канада соғысқа тартылып, генерал-губернатордың рөлі мәдени демеуші және мемлекеттік рәсімдерден әскери инспектор мен рух көтерушіге ауысты. 1914 жылдан бастап генерал-губернатор, принц Артур, фельдмаршалдық формасын киіп, әскер жинауға, әскери лагерьлерді тексеруге және әскерлерді Еуропаға аттандыруға күш салды. Алайда, бұл әрекеттер сол кездегі премьер-министр Роберт Борденмен қақтығысқа әкелді. Борден әскери хатшы Эдвард Стэнтонды кінәлады, бірақ герцогтың «патшалық отбасының мүшесі ретінде өзінің жағдайының шектеулеріне тап болғанын және генерал-губернатор ретінде өзінің мүмкіндіктерін толық түсінбегенін» айтты. Принц Артурдың ізбасары, Девоншир герцогы, 1917 жылғы міндетті әскери қызмет дағдарысына тап болып, бұл мәселе бойынша Канаданың премьер-министрімен және оппозицияның мүшелерімен пікір алмасты. Үкімет міндетті әскери қызметті енгізгеннен кейін, Девоншир, сэр Уилфрид Лориер, Винсент Масси, Анри Бурасса, Монреаль архиепископы Пол Брушеси, Дункан Кэмпбелл Скотт, Вильхьялмур Стефанссон және Стивен Лиаккпен кеңесіп, Квебекпен келісуге тырысты, бірақ айтарлықтай жетістікке жете алмады. Бірінші дүниежүзілік соғыстың майданындағы құрбандықтар арқылы Канаданың ұлттық сезімі нығайды және соғыс аяқталғанда британ үкіметінің Канада істеріне араласуы канадалық шенеуніктер арасында наразылықты күшейтті. 1918 жылы «The Toronto Star» тіпті осы лауазымды жоюды жақтады. Генерал-губернатордың рөлі де өзгере бастады, назар үлкен Империядан гөрі, Канадаға тән мәселелерге, соның ішінде Канада атынан ресми халықаралық сапарларды жүзеге асыруға (алғашқысы – Уиллингдон маркизінің АҚШ-қа сапары, онда президент Кальвин Кулидж оған мемлекет басшысының өкілі ретінде толық құрмет көрсетті) көшті. Содан кейін сол жылы Кинг Императорлық конференцияға қатысып, нәтижесінде Балфур декларациясына әкелген қайта ұйымдастыруды итермеледі. Бұл декларация бірнеше жылдан бері қалыптасқан практикалық шындықты ресми түрде жариялады: Доминиондар толық автономиялы және Біріккен Корольдікпен тең мәртебеде. Бұл жаңа өзгерістер Вестминстер статутында бекітілді, оның күшіне енуімен 1931 жылдың 11 желтоқсанында Канада, Оңтүстік Африка Одағы және Ирландия еркін мемлекеті Ұлыбританиядан ресми заңнамалық тәуелсіздік алды. Сонымен қатар, Балфур декларациясында генерал-губернатордың британ үкіметінің өкілі ретінде әрекет етуі тоқтатылатыны айтылды. Осыған сәйкес, 1928 жылы Ұлыбритания Канадаға алғашқы жоғарғы комиссарын тағайындады, осылайша генерал-губернатордың британ үкіметінің елшісі ретіндегі дипломатиялық рөлі аяқталды. Осылайша генерал-губернатор Канаданың юрисдикциясындағы монархтың өкілі болды, британдық кабинеттің өкілі болудан толық бас тартты және осылайша тек Канаданың премьер-министрінің кеңесі бойынша тағайындалатын болды. Алайда, Канада кабинетінің жаңа жүйе бойынша алғашқы ұсынысы Канададан тыс жерде туған британдық Джон Бьюкен (кейін Лорд Твидсмуир) болды. Твидсмуирдің туған жерін ескермегенмен, кәсіби жазушы бұрынғы генерал-губернаторлардан гөрі ерекше канадалық ұлттық идеясын одан әрі дамытты, елдің барлық түкпір-түкпірін аралап, генерал-губернатор үшін алғаш рет Арктика аймақтарына сапар жасады. Алайда, барлық канадалықтар Твидсмуирдің көзқарасын бөліспеді. 1937 жылы Монреальде: «Канадалықтың бірінші адалдығы Британдық Ұлттар Достастығына емес, Канадаға және Канада Короліне» деген сөзін айтқанда Барон империалистердің наразылығын тудырды, бұл мәлімдемені «Montreal Gazette» газеті «әдепсіз» деп атады. Твидсмуирдің 1935 жылы басталған вице-корольдік қызметі кезінде Канадада туған адамды генерал-губернатор етіп тағайындау туралы шақырулар көбейді. Бірақ Твидсмуир 1940 жылы Канада Екінші дүниежүзілік соғыстың ортасында болған кезде кенеттен қайтыс болды, ал Маккензи Кинг канадалық адамды іздеудің дұрыс уақыты емес деп ойлады. Оның орнына король Георг VI, Атлонның туысы, Атлон графы соғыстың аяқталуына дейін вице-король болып тағайындалды.

During the First World War, into which Canada was drawn due to its association with the United Kingdom, the governor general's role turned from one of cultural patron and state ceremony to one of military inspector and morale booster. Starting in 1914, Governor General Prince Arthur donned his Field Marshal's uniform and put his efforts into raising contingents, inspecting army camps, and seeing troops off before their voyage to Europe. These actions, however, led to conflict with the prime minister at the time, Robert Borden; though the latter placed blame on Military Secretary Edward Stanton, he also opined that the Duke "laboured under the handicap of his position as a member of the Royal Family and never realized his limitations as Governor General". Prince Arthur's successor, the Duke of Devonshire, faced the Conscription Crisis of 1917 and held discussions with his Canadian prime minister, as well as members of the official opposition, on the matter. Once the government implemented conscription, Devonshire, after consulting on the pulse of the nation with Sir Wilfrid Laurier, Vincent Massey, Henri Bourassa, Archbishop of Montreal Paul Bruchési, Duncan Campbell Scott, Vilhjalmur Stefansson, and Stephen Leacock, made efforts to conciliate Quebec, though he had little real success. Canada's national sentiment had gained fortitude through the country's sacrifices on the battlefields of the First World War and, by war's end, the interference of the British government in Canadian affairs was causing ever increasing discontent amongst Canadian officials; in 1918, The Toronto Star was even advocating the end of the office. The governor general's role was also changing to focus less on the larger Empire and more on uniquely Canadian affairs, including the undertaking of official international visits on behalf of Canada, the first being that of the Marquess of Willingdon to the United States, where he was accorded by President Calvin Coolidge the full honours of representative of a head of state. King then went on to the Imperial Conference that same year and there pushed for reorganizations that resulted in the Balfour Declaration, which declared formally the practical reality that had existed for some years: namely, that the Dominions were fully autonomous and equal in status to the United Kingdom. These new developments were codified in the Statute of Westminster, through the enactment of which on 11 December 1931, Canada, along with the Union of South Africa and the Irish Free State, immediately obtained formal legislative independence from the UK. In addition, the Balfour Declaration also held that the governor general would cease to act as the representative of the British government. Accordingly, in 1928, the United Kingdom appointed its first High Commissioner to Canada thus effectively ending the governor general's diplomatic role as the British government's envoy. The governor general thus became solely the representative of the monarch within Canadian jurisdiction, ceasing completely to be an agent of the British Cabinet, and as such would be appointed only on the advice of his Canadian prime minister. The Canadian Cabinet's first recommendation under this new system was still, however, a British subject born outside of Canada, John Buchan (later the Lord Tweedsmuir). Tweedsmuir's birthplace aside, though, the professional author took further than any of his predecessors the idea of a distinct Canadian identity, travelling the length and breadth of the country, including, for the first time for a governor general, the Arctic regions. Not all Canadians, however, shared Tweedsmuir's views; the Baron raised the ire of imperialists when he said in Montreal in 1937: "a Canadian's first loyalty is not to the British Commonwealth of Nations, but to Canada and Canada's King", a statement the Montreal Gazette dubbed as "disloyal". During Tweedsmuir's time as viceroy, which started in 1935, calls began to emerge for a Canadian born individual to be appointed as governor general; but Tweedsmuir died suddenly in office in 1940, while Canada was in the midst of the Second World War, and Mackenzie King did not feel it was the right time to search for a suitable Canadian. The Earl of Athlone was instead appointed by King George VI, Athlone's nephew, to be his viceroy for the duration of the war.

Квебектің ұлтшылдығы және конституциялық патриация

1952 жылы, король Георг VI қайтыс болғанға дейін бес күн бұрын, Масси Канадада генерал-губернатор болып тағайындалған алғашқы канадалық болды. Маркиз де Водреюль Кавагналь 1755 жылдың 1 қаңтарында Жаңа Францияның генерал-губернаторы болып тағайындалған еді, сондай-ақ 1854 жылдан бері сэр Эдмунд Уокер Хедтен кейін перзенттікке көтерілмейтін алғашқы адам болды. Бұл дәстүрден алшақтау туралы алаңдаушылық болды және Масси келісімге келу мақсатымен тағайындалды: ол адалдық, қадір-қасиет және ресмилік белгілерін көрсете білді, бұл вице-корольден күтілетін қасиеттер еді. Оның генерал-губернаторлық өкілеттігі аяқталуға жақын қалғанда, ағылшын тілінде сөйлейтін Массиден кейін франкофон канадалық тағайындалуы керек деп ойланды. Сондықтан, либералдық партиямен байланысына қарамастан, Ванье консервативті премьер-министр Джон Дифенбейкердің таңдауымен келесі генерал-губернатор болып тағайындалды. Ванье содан кейін королева Елизавета II-нің жеке қатысуымен, Канада Кабинетінің отырысында тағайындалды, осылайша Канаданың екі негізгі тілдік тобының өкілдерін алмастыру дәстүрі қалыптасты. Алайда, бұл қадам монархия мен басқа да федералды институттарды сынға алған Квебектің жаңа ұлтшыл қозғалысын қолдаушыларды қанағаттандырмады. Ванье Квебектің тумасы болғанымен және екі мәдениеттілікті қолдағанмен, провинцияның тәуелсіздік жақтастарының сынап-сіңірулерінен қорғалмады. 1964 жылы Монреальде өткен Сен-Жан Баптист мерекесіне қатысқанда, сепаратистер тобы "Vanier vendu" ("Vanier сатылды") және "Vanier fou de la Reine" ("Vanier королеваның клоуны") деген жазулары бар плакаттарды ұстады. Осы аймақтық ұлтшылдық пен канадалық ұлттық сананың өзгеруіне байланысты монархияның бейнесі мен рөлі абайсызда төмендетілді, ал Ваньеден кейін келген Миченер генерал-губернатор кеңсесінің көптеген ежелгі дәстүрлерін сақтаған соңғы вице-король болды, мысалы генерал-губернатордың сарай киімдерін киюі, мемлекеттік шараларға арналған сарай киімдерінің талабы және әйелдердің генерал-губернатор алдында сәлем беруі. Сонымен қатар, ол вице-король үшін жаңа тәжірибелерді енгізді, оның ішінде вице-губернаторлармен тұрақты кеңесулер өткізу және мемлекеттік сапарлар жасау. Монархияның канадалық институт ретінде танылуы артып, Канаданың ерекше құрмет жүйесі құрылды, Канаданың әлемдік аренадағы рөлінің өсуімен мемлекеттік сапарлардың саны көбейді және мемлекеттік рәсімдерді бейнелей көрсету үшін теледидардың кеңінен қолданылуымен генерал-губернатор ұлттық өмірде жақсырақ көріне бастады. 1978 жылдың маусымында Кабинет конституциялық түзетулерге қатысты C-60 заң жобасын ұсынды, ол басқа өзгерістермен қатар атқарушы билікті тікелей генерал-губернаторға беруді және лауазымды "Бірінші канадалық" деп атауды көздеді, бірақ бұл ұсыныс провинциялық премьер-министрлер тарапынан қабылданбады. Төрт жылдан кейін конституция қабылданып, құжаттарға түзетулер енгізудің жаңа формуласы Таққа, оның ішінде генерал-губернатор кеңсесіне кез келген өзгерістерге барлық провинциялық заң шығарушы органдардың және федералды парламенттің келісімін қажет ететінін көрсетеді. 1984 жылы Канаданың алғашқы әйел генерал-губернаторы Сауве тағайындалды. Королева Елизавета II-нің патенттік хаттарымен рұқсат етілгендей, ол Канаданың геральдикалық басқармасын құрды, сондай-ақ жастар мен әлемдік бейбітшілікті қолдады, бірақ Сауве көптеген жағдайларда халыққа жабық корольдік резиденцияның аумағын жауып, протоколды бұзғандықтан даулы вице-король болып танылды.

It was in 1952, a mere five days before King George VI's death, that Massey became the first Canadian born person to be appointed as a governor general in Canada since the Marquis de Vaudreuil Cavagnal was made Governor General of New France on 1 January 1755, as well as the first not to be elevated to the peerage since Sir Edmund Walker Head in 1854. There was some trepidation about this departure from tradition and Massey was intended to be a compromise: he was known to embody loyalty, dignity, and formality, as expected from a viceroy. As his viceregal tenure neared an end, it was thought that Massey, an anglophone, should be followed by a francophone Canadian; and so, in spite of his Liberal Party attachments, Vanier was chosen by Conservative prime minister John Diefenbaker as the next governor general. Vanier was subsequently appointed by Queen Elizabeth II, in person, at a meeting of her Canadian Cabinet, thus initiating the convention of alternating between individuals from Canada's two main linguistic groups. This move did not, however, placate those who were fostering the new Quebec nationalist movement, for whom the monarchy and other federal institutions were a target for attack. Though Vanier was a native of Quebec and fostered biculturalism, he was not immune to the barbs of the province's sovereigntists and, when he attended la Fête St Jean Baptiste in Montreal in 1964, a group of separatists held placards reading "Vanier vendu" ("Vanier sold out") and "Vanier fou de la Reine" ("Vanier Queen's jester"). In light of this regional nationalism and a resultant change in attitudes towards Canadian identity, images and the role of the monarchy were cautiously downplayed, and Vanier's successor, Michener, was the last viceroy to practice many of the office's ancient traditions, such as the wearing of court uniform by the governor general, the requirement of court dress for state occasions, and expecting women to curtsey before the governor general. At the same time, he initiated new practices for the viceroy, including regular conferences with the lieutenant governors and the undertaking of state visits. With the additional recognition of the monarchy as a Canadian institution, the establishment of a distinct Canadian honours system, an increase of state visits coming with Canada's growing role on the world stage, and the more prevalent use of television to visually broadcast ceremonial state affairs, the governor general became more publicly active in national life. The Cabinet in June 1978 proposed the constitutional amendment Bill C 60, that, amongst other changes, vested executive authority directly in the governor general and renamed the position as First Canadian, but the proposal was thwarted by the provincial premiers. When the constitution was patriated four years later, the new amending formula for the documents outlined that any changes to the Crown, including the Office of the Governor General, would require the consent of all the provincial legislatures plus the federal parliament. By 1984, Canada's first female governor general, Sauvé, was appointed. While it was she who created the Canadian Heraldic Authority, as permitted by letters patent from Queen Elizabeth II, and who championed youth and world peace, Sauvé proved to be a controversial vicereine, closing to the public the grounds of the Queen's residence and self aggrandizingly breaching protocol on a number of occasions.

Атаудың жазылуы

Канада үкіметінің кеңсесі мен ресми жарияланымдарын құрайтын патент хаттары генерал-губернатор атауын, басқа Ұлт Достастығы елдеріндегідей, дефиссіз жазады. "Губернатор" сөзі есім болғандықтан, атау "генерал-губернаторлар" емес, "генерал-губернатор" түрінде көпше түріне өтеді.