Кіріспе
Өліп кеткен бауырымен жорғалаушылар класы (306201 млн жыл бұрын) Parareptilia ("жақын жорғалаушылар") - негіздік савропсидтер / жорғалаушылардың жойылған клады немесе клады, әдетте Eureptilia (барлық тірі жорғалаушылар мен құстарды қамтитын топ) бауырымен жорғалаушылардың ағайынды таксоны болып саналады. Парарептильдер алғаш рет карбон кезеңінің соңында пайда болды және перм кезеңінде ең жоғары әртүрлілікке қол жеткізді. Бірнеше экологиялық жаңалықтарды алғаш рет бауырымен жорғалаушылар арасында пара-жүргізушілер жүзеге асырды. Бұларға теңіз экожүйелеріне оралған алғашқы бауырымен жорғалаушылар (мезозаврлар), алғашқы екі аяқты жорғалаушылар (Эудибамус сияқты болозаврлар), есту жүйесі дамыған алғашқы жорғалаушылар (никтеролетеридтер және басқалар) және алғашқы ірі өсімдік жейтін жорғалаушылар (парейзаврлар) жатады. Триас дәуірінде тірі қалған жалғыз парарептильдер - бұл шағын генералистер, бар нәрсені жейтіндер мен өсімдіктер тобы - проколофоноидтар. Проколофоноидтардың ең үлкен туысы - проколофоноидтар триас дәуірінде қайтадан әртараптанған, бірақ кейіннен төмендеп, кезеңнің соңында жойылып кеткен. Көптеген еуроптильдермен салыстырғанда, парарептильдер мойынның артқы жағында мықты, төменгі денелер мен үлкен сызықтық сүйектер сияқты "алғашқы" сипаттамаларды сақтады. Алғашқы еуроптильдерден басқалары диапсидтер болған, олар бас сүйегінің артқы жағында екі ашылумен, парарептильдер, әдетте, уақытша терезелеудің көлемінде консервативті болды. Қазіргі кездегі қолданыста Parareptilia алғаш рет анапсиданың кладистикалық дұрыс баламасы ретінде қолданылды, бұл термин тарихи түрде көздерінің артында тесіктері жоқ қатты бас сүйектері бар жорғалаушыларға қатысты. Көптеген амниоттардың ауыз шетіндегі сүйектер бойымен жүретін кішкентай шұңқырлар қатары бар, бірақ парапластұрттардың тек бірнеше шұңқыры бар, олардың ішінде бір үлкен шұңқыр жоғарғы жақ жақ сүйегінің алдыңғы жағында орналасқан. Жоғарыдан қарағанда, бас сүйектің артқы жиегі тік немесе ортаңғы кең бұрыштамалы. Мезозаврлардың ұзын, жұқа жақ сүйектерінен басқа, көпшілік параптильдер жақ сүйектері қысқа және қалың болған. Жақсылық буыны (төменгі жақсылық) және төрт бұрышты (жоғарғы жақсылық) арқылы қалыптасады. Көптеген бауырымен жорғалаушылардың жауырынды буыны ми қабығының артқы бөлігінен өткеннен кейін бас сүйегінде алға ауысады.
Parareptilia ("near reptiles") is an extinct subclass or clade of basal sauropsids/reptiles, typically considered the sister taxon to Eureptilia (the group that likely contains all living reptiles and birds). Parareptiles first arose near the end of the Carboniferous period and achieved their highest diversity during the Permian period. Several ecological innovations were first accomplished by parareptiles among reptiles. These include the first reptiles to return to marine ecosystems (mesosaurs), the first bipedal reptiles (bolosaurids such as Eudibamus), the first reptiles with advanced hearing systems (nycteroleterids and others), and the first large herbivorous reptiles (the pareiasaurs). The only parareptiles to survive into the Triassic period were the procolophonoids, a group of small generalists, omnivores, and herbivores. The largest family of procolophonoids, the procolophonids, rediversified in the Triassic, but subsequently declined and became extinct by the end of the period. Compared to most eureptiles, parareptiles retained fairly "primitive" characteristics such as robust, low slung bodies and large supratemporal bones at the back of the skull. While all but the earliest eureptiles were diapsids, with two openings at the back of the skull, parareptiles were generally more conservative in the extent of temporal fenestration. In its modern usage, Parareptilia was first utilized as a cladistically correct alternative to Anapsida, a term which historically referred to reptiles with solid skulls lacking holes behind the eyes. Many amniotes have a row of small pits running along bones at the edge of the mouth, but parareptiles have only a few pits, with one especially large pit near the front of the maxilla. When seen from above, the rear edge of the skull is straight or has a broad median embayment. Apart from the long, slender jaws of mesosaurs, most parareptile jaws were short and thick. The jaw joint is formed by the articular (in the lower jaw) and the quadrate (in the upper jaw). In many parareptiles, the jaw joint is shifted forwards on the skull past the rear part of the braincase.
Бас сүйектің соңы
Парапластиндердің дене пішінде кейбір өзгерістер болды, топтың алғашқы мүшелері жалпы алғанда сарқыраған сияқты, жұқа аяқ-қолдары мен ұзын құйрықтары бар. Парарептильдердің ең табысты және әртүрлі топтары - парейзаврлар мен проколофонидтер - құйрықтары қысқа, аяқтары қысқа, денелері үлкен болған. Дене пішіні басқа "котилозаврлармен" бөлінеді, мысалы капторхиндар, диадектоморфтар және сеймуриаморфтар.
Сыныптастыру тарихы
Парарептилия атауын Олсон 1947 жылы басқа рептилиялар немесе Евриптилия ("нағыз рептилиялар") -ға қарама-қарсы палеозойлық жорғалаушылардың жойылған тобына сілтеме жасау үшін қолданды. Олсеннің терминін жалпыға бірдей елемеді, ал кейінірек парарептильдер деп аталатын әртүрлі таксондар бір-бірімен ерекше топтарға жатқызылмады. Көптегендері "котилозаврлар" (көк денелі "примитив" бауырымен жорғалаушылардың немесе төрт аяқты бауырымен жорғалаушылардың қоқыс себеті) немесе "анапсидтер" (заманша терезелері жоқ жорғалаушылар, мысалы қазіргі торналар) болып жіктелді. Парарептилияның қолданылуы кладистік зерттеулер арқылы қайта жаңғырды, бұл қайыңдарға қатысы жоқ деп ойланған дәстүрлі "анапсидтерге" қатысты. Gauthier және басқалар. (1988) көптеген амниоттық таксондардың атауларына алғашқы филогенетикалық анықтамаларды берді және капторхидтер мен қиялы қуыстардың бауырлас топтар екенін, анапсидалар кладын құрайтынын (әдеттегіден әлдеқайда шектеулі жағдайда) дәлелдеді. Анапсидтерге енді кірмейтін әртүрлі ертедегі дайверлік перм және триас жыртқыш жануарларының клады үшін атау табу керек болды. Олсеннің "парарептильдер" термині осы кладқа сілтеме жасау үшін таңдалды, дегенмен олардың талдауындағы тұрақсыздық Гаутьер және басқалар. (1988) Parareptilia-ны ресми таксон ретінде белгілеуге жеткілікті сенімді емес еді. Олардың кладограммасы мынадай: Лаурин және Рейс (1995) рептилиялар парарептилиялар мен эвриптилияларға бөлінетін сәл өзгеше топологияны тапты. Олар тестудиндар (құрттар) Parareptilia мүшелері деп дәлелдеді; шын мәнінде, олар Parareptilia-ны "тестудиндар және диапсидтерге қарағанда оларға жақын барлық амниоттар" деп нақты анықтады. Captorhinidae Eureptilia-ға ауыстырылды, ал Parareptilia-ға Gauthier және басқалар атаған көптеген таксондармен қатар, қиялы бар. (1988) деп атады. Бір үлкен ерекшелік болды: мезозаврлар екі топтан да тыс орналастырылды, өйткені олар тәж тобының бауырлас таксоны болды. Мезозаврлар әлі де савропсидтер деп саналды, өйткені олар синапсидтерге қарағанда бауырымен жорғалаушыларға жақын болды. "Анапсида" дәстүрлі тобы парафилетикалық жиын ретінде қабылданбады. Лаурин мен Рейздің (1995) кладограммасы төменде келтірілген: Керісінше, Оливье Риппель мен Майкл деБраганың 1990-жылдардың ортасынан аяғына дейінгі бірнеше зерттеулері, шұңқырлар шын мәнінде сароптиригиялықтарға қатысты лепидозавроморф диапсидтер болған деп дәлелдеді. Қалқандардың диапсидтік туыстығы молекулалық филогенездермен расталған. Бірінші геномдық филогенетикалық талдауды Ван және басқалар аяқтады. (2013 ж.) Chelonia mydas және Pelodiscus sinensis геномдарының жобаларын пайдалана отырып, команда өздерінің талдауларында қазіргі уақыттағы ең үлкен әтеш деректерін пайдаланды және әтештер крокодильдер мен құстардың (Архозаурия) бауырлас тобы болуы мүмкін деген қорытындыға келді. Диапсидтердегі бұл орналасу, қиялы қуыстардың анапсидтік бас сүйегі бар болғандықтан, қиялы қуысының тұқымы диапсидтік бас сүйегінің ерекшеліктерін жоғалтты деп болжайды. Бұл Parareptilia-ны тұқымдас бақалардың құрт-құйрық ерекшеліктеріне ұқсас бас сүйегі ерекшеліктері бар жойылып кеткен топқа айналдырмақ. Қайыңдар парарептильдерден тыс орналастырылған, Цуджи мен Мюллер (2009) Parareptilia-ны "Milleretta rubidgei және Procolophon trigoniceps бар, бірақ Captorhinus aguti емес ең көп қамтылатын клад" деп қайта анықтады. Төмендегі кладограмма Ли және басқалардың талдауын қамтиды. (2018 ж.) 2020 жылы Дэвид П. Форд пен Роджер Б. Дж. Бенсонның зерттеуі бойынша Парарептилия диапсиданың ішінде Неодиапсиданың бауырлас тобы ретінде орналасқан, ал Неодиапсида мен Парарептилияны қамтитын кладты Неорептилия деп атаған, бұл парарептильдердің ата-бабалары диапсидтер болғандығын көрсетеді. Бұл мезозаврларды алып тастады, олар савропсидтер арасында базальдық болып табылды.
Laurin & Reisz (1995) found a slightly different topology, in which Reptilia is divided into Parareptilia and Eureptilia. They argued that Testudines (turtles) were members of Parareptilia; in fact, they explicitly defined Parareptilia as "Testudines and all amniotes more closely related to them than to diapsids". Captorhinidae was transferred to Eureptilia, while Parareptilia included turtles alongside many of the taxa named as such by Gauthier et al. (1988). There was one major exception: mesosaurs were placed outside both groups, as the sister taxon to the crown group Reptilia. Mesosaurs were still considered sauropsids, as they were closer to reptiles than to synapsids. The traditional group 'Anapsida' was rejected as a paraphyletic assemblage. The cladogram of Laurin & Reisz (1995) is provided below:
In contrast, several studies in the mid to late 1990s by Olivier Rieppel and Michael deBraga argued that turtles were actually lepidosauromorph diapsids related to the sauropterygians. The diapsid affinities of turtles have been supported by molecular phylogenies. The first genome wide phylogenetic analysis was completed by Wang et al. (2013). Using the draft genomes of Chelonia mydas and Pelodiscus sinensis, the team used the largest turtle data set to date in their analysis and concluded that turtles are likely a sister group of crocodilians and birds (Archosauria). This placement within the diapsids suggests that the turtle lineage lost diapsid skull characteristics, since turtles possess an anapsid skull. This would make Parareptilia a totally extinct group with skull features that resemble those of turtles through convergent evolution. With turtles positioned outside of parareptiles, Tsuji and Müller (2009) redefined Parareptilia as "the most inclusive clade containing Milleretta rubidgei and Procolophon trigoniceps, but not Captorhinus aguti." The cladogram below follows the analysis of Li et al. (2018). A 2020 study by David P. Ford and Roger B. J. Benson found that Parareptilia was nested within Diapsida as the sister group to Neodiapsida, with the clade containing Neodiapsida and Parareptilia dubbed Neoreptilia, which suggests that parareptiles were ancestrally diapsid. This excluded mesosaurs, which were again found to be basal among the sauropsids.
Эволюциялық тарих
Ең көне белгілі парарептильдер - Болозавр Эрпетоникс және аклисторинді Карбонодрако Солтүстік Американың Карбон дәуірінің соңғы кезеңінен (Московский Гжелиан), бұл жалғыз белгілі Карбон дәуіріндегі парарептильдерді білдіреді, бұл топтың бастапқы әртараптануы Карбон дәуірінің соңында орын алғанын көрсетеді. Ерте Перм дәуірінде көптеген парарептильдер туысы пайда болды және топ космополиттік таралымына жетті. Парарептилдердің әртүрлілігі Перм дәуірінің соңына қарай азайды, ал соңғы Перм дәуірінде алғаш пайда болған проколофоноидтар Перм дәуірінің триас дәуіріндегі құрып кету оқиғасынан аман қалған парарептилдердің жалғыз тобы болды. Проколофонидтердің әртүрлілігі Орта триас кезеңінен бастап күрт төмендеді, ал топ Триас кезеңінің соңына қарай жойылып кетті.