Кіріспе
Пруссиялық революционер және одақ армиясының генералы (1824-1865) Александр Шиммельфенниг (20 шілде 1824 - 5 қыркүйек 1865) Пруссиялық сарбаз және саяси революционер. 1848-1849 жылдардағы неміс төңкерісінен кейін ол Америка Құрама Штаттарына көшіп барды, онда Америка Азамат соғысында Одақ армиясының генералы болып қызмет етті.
Alexander Schimmelfennig (July 20, 1824 – September 5, 1865) was a Prussian soldier and political revolutionary. After the German revolutions of 1848–1849, he immigrated to the United States, where he served as a Union Army general in the American Civil War.
Ерте өмір және мансап
Шиммельфенниг Пруссияның Позен ұлы княздігінің Бромберг қаласында (қазір Польшаның Бидгощь қаласында) дүниеге келген. Ол Пруссия әскеріне қосылып, 29-шы "фон Хорн" (3-ші Рейн) және 16-шы "Фрайер фон Спарр" (3-ші Вестфалия) пехоталық полкінде қызмет етті. Кельнде ол неміс саяси топтарының кейбір радикалдыларымен танысты, 1848 жылғы революцияға белсенді қатысқан, бірақ Бірінші Шлезвиг соғысын аяқтаған бейбіт келісімнің нәтижесіне көңілі қалды. Ол наурыз революциясын қолдады және Палатин көтерілісін басқарған Палатин әскери комиссиясының мүшесі болды. Ол Ринталь шайқасында екі рет жараланды, құтқарылды, содан кейін Швейцарияға қашты. Революциялық қозғалысқа қатысқаны үшін ол қалмағанда сотталып, Палатин үкіметі өлім жазасына кесілді. Ол Швейцарияда елден қуылған күйінде қалды, онда ол шетелде тұратын Карл Шурцпен кездесті, ақырында олар Париж арқылы Лондонға қашты. Лондонда болған кезінде Шиммельфеннинг Германияның демократиялық қозғалысының бір бөлігіне айналды, ол Карл Шаппер мен Август Виллих бастаған Коммунистік лиганың ішіндегі сектанттық топ, ол Карл Маркс пен Фридрих Энгельс бастаған Коммунистік лиганың негізгі құрамына қарсы болды. 1854 жылы Шиммельфенниг АҚШ-қа көшіп барып, содан кейін Соғыс департаментіне жұмысқа орналасты. Мұнда ол өзінің қырық сегіздіктермен байланысын сақтады, бұл 1848 жылғы сәтсіз төңкерістердегі әскери офицерлер тобы, олар АҚШ-қа қашып кетті; көпшілігі Одақ армиясында қызмет етті. Ол Қырым соғысы туралы "Ресей мен Түркия арасындағы соғыс" (Филадельфия, 1854) атты кітаптың авторы болды.
Азаматтық соғыс
Карл Шурцпен бірге барлық неміс атты әскер полкін құруға тырысқаннан кейін (Шурцты президент Абрахам Линкольн Испанияға министр етіп тағайындағандықтан) Шиммельфенниг Филадельфияда барлық неміс полкін құруға тырысты. Ол ауырып қалған кезде басқалар осы жаңа полкке бақылау жасауға тырысты, бірақ олар Шиммельфеннигтің достарының күш-жігеріне арқа сүйеді. Филадельфия мен Питтсбург немшілері құрамында болған полк 1-ші неміс полкі (Пенсильвания) деп аталды және кейін 74-ші Пенсильвания жаяу әскері деп аталды. Азамат соғысы кезінде Одақта нативистік сезім күшті болды. Бұл бейімділік Chancellorsville-де Стоунволл Джексонның қапталынан кейін жаппай шегінген XI корпустың неміс әскерлеріне бағытталған. Негізінен неміс корпусы баспадан ағып жатқан келеке-шөлекеден қатты зардап шекті. Сыншылардың арасында корпус командирі Оливер Отис Говард болды, ол өз қателіктері үшін күнәнің құрбаны болды. Шайқас кезінде Шиммельфенниг XI корпустың 3-дивизиясының бригадасына қолбасшылық етті. Геттисбург шайқасында Шиммельфенниг өзінің ағасы - қырық сегізлікте генерал-майор Карл Шурцтың XI корпусының 3-дивизиясына командалық жасақ берді. Шиммельфенниг қысқа уақытқа 3-ші дивизияның командасын алды, ал Шурц корпусқа қысқа уақытқа басшылық етті. Оның бригадасы қатты зардап шекті, көбінесе тұтқынға алудың жоғары деңгейіне байланысты, өйткені жүздеген адам Геттисбургтің тар көшелерінде шатасып, қарсы келе жатқан Конфедерация әскерлеріне қамалды. Ол және полковник Чарльз Костер бригадасы XI корпустың қалған бөлігін қашу үшін қолдан келгеннің бәрін жасады, бірақ олар көп ұзамай ұйымдастырылмаған болып, қашып кетті. Қала арқылы шегіну кезінде Шиммельфенниг Балтимор көшесіндегі каналға қысқа уақытқа жасырынды, содан кейін бірнеше күн Генри мен Кэтрин Гарлахтардың үйіндегі сарайда тұтқындалудан аулақ болды. (Гарлах үйінің сыртында осы оқиғаға арналған белгі бар.) Ұрыс аяқталған соң, ол корпусқа қайтадан қосылды. Алайда, Шиммельфенигтің оқиғасын журналистер тұтқындап, неміс қорқыныштығының тағы бір мысалы ретінде ұсынды. Геттисбург шайқасынан кейін, шілде айының ортасынан тамыздың басына дейін, 1863 жылы Шиммельфенниг 1-ші дивизияның бригадасына, XI корпусқа басшылық етуге көшті. Ол өзінің бригадасымен бірге Фолли аралында қызмет ететін Оңтүстік Каролинаның Оңтүстік округіне тағайындалды. Ол Шарлстон округінің қолбасшысы, кейін Шерманның теңізге аттанған жорығы кезінде X корпустың бөлігі болды. Шиммельфеннигтің маляриямен ауырып, біраз уақыт бойы шеттетілгеннен кейін, 18 ақпанда 1865 жылы Чарльстонның берілуін қабылдау құрметке ие болды. Оның штаб-пәтері Майлз Брютон үйі болды. Чарльстонның батпақтарында қызмет еткен кезінде ол туберкулездің қауіпті түріне шалдықты, бұл ақырында оның Пенсильваниядағы Вернерсвилл қаласында өліміне әкелді, онда ол ем табу үшін минералды бұлақтар санаторийіне барды.
At the time of the Civil War, there was strong nativist sentiment in the Union. This prejudice was directed toward the German troops of the XI Corps, who retreated en masse after they were flanked by Stonewall Jackson at Chancellorsville. The mostly German corps took the brunt of the scorn that poured forth from the press. Among the critics was the corps commander Oliver Otis Howard, who sought a scapegoat for his own mistakes. During the battle, Schimmelfennig commanded a brigade in the 3rd Division of the XI Corps. At the subsequent Battle of Gettysburg, Schimmelfennig commanded a brigade in fellow Forty Eighter turned major general Carl Schurz's 3rd Division of the XI Corps. For a short time, Schimmelfennig took command of the 3rd Division when Schurz briefly commanded the corps. His brigade suffered greatly, mostly due to a high prisoner rate as hundreds of men became confused in the narrow streets of Gettysburg and ended up being captured by oncoming Confederates. It and Colonel Charles Coster's brigade did their best to cover the retreat of the rest of the XI Corps, but they soon became disorganized and fled too. During the retreat through the town, Schimmelfennig briefly hid in a culvert on Baltimore Street, and then stayed for several days in a shed on the Henry and Catherine Garlach property, avoiding capture. (There is a marker outside the Garlach house commemorating this event.) After the battle, he rejoined the corps, much to the joy of the troops who thought he was dead. However, Schimmelfennig's story was seized upon by news writers and presented as another example of German cowardice. After the Battle of Gettysburg, from mid July until early August 1863, Schimmelfennig was moved to command a brigade in 1st Division, XI Corps. He and his brigade were reassigned to the Southern District of the Department of the South, in the Carolinas, serving on Folly Island. He commanded the District of Charleston, then part of the X Corps during Sherman's March to the Sea. After being sidelined for some time by a bout with malaria, Schimmelfennig had the honor of accepting Charleston's surrender on February 18, 1865. His headquarters was the Miles Brewton House. During his time of service in the swamps about Charleston, he contracted a virulent form of tuberculosis which ultimately led to his death in Wernersville, Pennsylvania, where he visited a mineral springs sanatorium in an effort to find a cure.