Людвиг Бамбергер: Неміс экономисі, саяхатшы және банкир

Кіріспе

Неміс саясаткері (1823–1899)
экономист

Людвиг Бамбергер (22 шілде 1823 – 14 наурыз 1899) – неміс еврей экономисі, саясаткер, революционер және жазушы.

Ерте өмір

Бамбергер Майнц қаласындағы бай ашкенази еврей Бамбергер отбасында туған. Гиссен, Гейдельберг және Геттингенде оқығаннан кейін ол заңгер болды.

Мансап

1848 жылғы революция басталғанда Бамбергер өзінің туған қаласында республикалық партияның жетекшілерінің бірі ретінде, сонымен қатар халыққа әсерлі сөйлейтін оратор және «Майнцер Цайтунг» газетінің редакторы ретінде белсенді қатысты. 1849 жылы ол Пфальц және Бадендегі республикалық көтеріліске қатысты. Тәртіп орнатылғаннан кейін оған өлім жазасы берілді, бірақ сол кезде Германия Меттерних, Луи Бленкер және Франц Цитц сияқты басқа да жетекші революционерлермен бірге Швейцарияға қашып кетті. Келесі жылдарды ол эмиграцияда өткізді, алдымен Лондонда, содан кейін Нидерландыда. 1852 жылы ол Парижге барды, онда Бишоффсхайм отбасымен жеке байланыстары арқасында Бишоффсхайм, Голдшмидт және Сие банкінде жұмысқа орналасты, оның басқарушы директоры болды және 1866 жылға дейін осы лауазымды иеленді. Осы жылдары ол қаржы теориясы мен тәжірибесін терең меңгерді және жеткілікті қаражат жинады. 1866 жылы кешірім жасалып, Германияға оралуға мүмкіндік алғанда, ол осы білімін пайдаланды. Ол Рейхстаг депутаты болып сайланды, онда Ұлттық либералдық партияға қосылды, себебі көптеген эмигранттар сияқты, ол Отто фон Бисмарктің саясатының нәтижелерін қабылдауға дайын болды. Бамбергер Бинген-Альцей сайлау округін өкілдік етті және Америка Құрама Штаттарына эмиграциялаған әйгілі банкир Август Белмонттың туысы Анна Белмонтқа үйленді. 1868 жылы ол француз тілінде Бисмарктің қысқаша өмірбаянын жариялады, мақсаты – неміс мәселелерін жақсырақ түсінуге көмектесу болды. 1870 жылы Франция және қаржы саласындағы білімі мен байланыстарының арқасында Бисмарк оны және Герсон Блайхродерді Версальге шақырды, олар бейбіт келісімдерді талқылауға көмектесті. Германия Рейхстагында ол қаржы және экономика мәселелеріндегі маман, сонымен қатар шешен және убедительный спикер болды. Алтын валютаның қабылдануы және Рейхсбанк құрылуы оның еңбегінің нәтижесінде болды. Соңғы жылдары ол биметаллизмге қарсы күшті пікір білдірді. Ол еркін сауда жақтастарының жетекшісі болды және 1878 жылдан кейін Бисмарктің жаңа саясатын – протекционизмді, мемлекеттік социализмді және колониялық дамуды қолдаудан бас тартты. Бисмарктің экономикалық саясатына қарсылығынан ол Ұлттық либералдық партиядан шығып, кейіннен Германияның еркін ойлы партиясына біріккен «Сецессионистер» тобына қосылды. Ол сондай-ақ «Азат сауданы қолдау қоғамы» (Verein zur Förderung der Handelsfreiheit) құрылтайшыларының бірі болды. Жеке банкир Адельберт Дельбрюкпен бірге 1870 жылдың 22 қаңтарында ол Берлинде Deutsche Bank-ті сыртқы саудаға мамандандырылған банк ретінде құрды. 1892 жылы ол саяси өмірден шығып, 1899 жылы қайтыс болды.

When the revolution of 1848 broke out Bamberger took an active part as one of the leaders of the republican party in his native city, both as a popular orator and as editor of the Mainzer Zeitung newspaper. In 1849 he took part in the republican uprising in the Palatinate and Baden; on the restoration of order he was condemned to death, but by then with other leading revolutionaries like Germain Metternich, Louis Blenker, and Franz Zitz he had escaped to Switzerland. The next years he spent in exile, at first in London, then in the Netherlands; in 1852 he went to Paris, where, by means of private connections to the Bischoffsheim family, he received an appointment in the bank of Bischoffsheim, Goldschmidt & Cie, of which he became managing director, a post which he held till 1866. During these years he saved a competence and gained a thorough acquaintance with the theory and practice of finance. This he put to account when the amnesty of 1866 enabled him to return to Germany. He was elected a member of the Reichstag, where he joined the National Liberal Party, for, like many other exiles, he was willing to accept the results of Otto von Bismarck’s work. Bamberger represented the electoral district of Bingen Alzey and married Anna Belmont, a relative of the famous banker August Belmont, who had emigrated to the United States. In 1868 he published a short life of Bismarck in French, with the object of producing a better understanding of German affairs, and in 1870, owing to their intimate acquaintance with France and with finance, he and Gerson Bleichröder were summoned by Bismarck to Versailles to help in the discussion of terms of peace. In the German Reichstag he was the leading authority on matters of finance and economics, as well as a clear and persuasive speaker, and it was chiefly owing to him that a gold currency was adopted and that the Reichsbank took form; in his later years he wrote and spoke strongly against bimetallism. He was the leader of the free traders, and after 1878 refused to follow Bismarck in his new policy of protection, state socialism and colonial development. On account of his opposition to Bismarck's economic policy, he left the National Liberal Party and joined the “Secessionists” which later merged into the German Free minded Party. He was also a founder of the Verein zur Förderung der Handelsfreiheit (Group for the Promotion of Free Trade). With private banker Adelbert Delbrück, on 22 January 1870, he founded Deutsche Bank in Berlin as a specialist bank for foreign trade. In 1892 he retired from political life and died in 1899.