Карл Шурц: Неміс революционері және американ саяхатшысы

Кіріспе

АҚШ ішкі істер министрі, сенатор, неміс революционері (1829–1906)

Карл Шурц (2 наурыз 1829 – 14 мамыр 1906) – неміс революционері және американдық мемлекет қайраткері, журналист және реформатор. 1848–1849 жылдардағы неміс төңкерісінен кейін ол АҚШ-қа көшіп келіп, жаңа Республикалық партияның көрнекті мүшесі болды. Америка Азамат соғысында одақтас әскер генералы болғаннан кейін, ол өмір сүру ұзақтығы қысқа Либералды-республикалық партияны құруға көмектесті және мемлекеттік қызмет реформасын ынтамен қолдады. Шурц Миссури штатынан АҚШ Сенатына өкіл болып сайланды және 13-ші АҚШ Ішкі істер министрі болды. Пруссия Корольдігінің Рейн провинциясында туған Шурц 1848–1849 жылдардағы неміс төңкерісінде академиялық студенттік қауымдастық Deutsche Burschenschaft мүшесі ретінде демократиялық реформалар үшін күресті. Пруссия төңкерісті басып жапқаннан кейін Шурц Францияға қашып кетті. Полиция оны Франциядан кетуге мәжбүрлеген соң ол Лондонға көшіп барды. "Қырқ сегіздіктер" сияқты көптеген адамдармен бірге ол 1852 жылы Висконсин штатының Уотертаун қаласына қоныстанды. Висконсин штатының адвокатурасына қабылданғаннан кейін ол Висконсин штатының Милуоки қаласында заңгерлік практикасын ашты. Сондай-ақ ол құлдыққа қарсы қозғалысты белсенді түрде қолдады және жаңадан құрылған Республикалық партияға қосылды, бірақ Висконсин штатының вице-губернаторы лауазымына сайлауда жеңіліске ұшырады. Шурц Испаниядағы АҚШ елшісі (министр) ретінде қысқа уақыт қызмет еткеннен кейін, Америка Азамат соғысында генерал болып қызмет етті, Геттисбург шайқасы мен басқа да маңызды шайқастарда шайқасты. Соғыстан кейін Шурц Сент-Луисте (Миссури штаты) газет ашып, АҚШ Сенатына сайланды, бұл органға сайланған тұңғыш неміс текті американдық болды. Республикалық президент Улисс С. Грантпен келіспей, Шурц Либералды-республикалық партияны құруға көмектесті. Партия мемлекеттік қызмет реформасын, тұрақты ақша айналымын, төмен тарифтерді, төмен салықтарды және теміржолға берілетін гранттарды тоқтатуды жақтады, сондай-ақ Реконструкция кезеңінде Оңтүстік АҚШ-та афроамерикандықтардың азаматтық құқықтарын қорғауға бағытталған Гранттың күш-жігеріне қарсы болды. Шурц 1872 жылғы Либералды-республикалық конвентіне төрағалық етті, ол 1872 жылғы президенттік сайлауда президент Грантқа қарсы шыққан кандидатты ұсынды. Шурц 1874 жылғы қайта сайлауда жеңіліске ұшырады және газет редакторы ретінде мансабын жалғастырды. 1878 жылы ол Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Республикалық Рутерфорд Б. Хейз 1876 жылғы президенттік сайлауда жеңіске жеткеннен кейін, ол Шурцты өзінің Ішкі істер министрі етіп тағайындады. Шурц мемлекеттік қызметті саяси және партиялық байланыстарға емес, лайықтылыққа негіздеуге тырысты және Үндістер істері бюросын Соғыс министрлігіне беруге жол бермеуге көмектесті. Хейз 1881 жылы қызметтен кеткеннен кейін Шурц Нью-Йорк қаласына көшіп келді және қысқа уақытқа New York Evening Post және The Nation газеттерінің редакторы болып жұмыс істеді, кейін Harper's Weekly газетінің редакторы болды. Ол саясатта белсенді болып қалып, 1884 жылғы президенттік сайлауда Джеймс Г. Блейнді қолдамаған "Мугаумп" қозғалысына жетекшілік етті. Шурц 1896 жылғы президенттік сайлауда Уильям Дженнингс Брайанның биметаллизміне қарсы болды, бірақ 1900 жылғы президенттік сайлауда Брайанның империализмге қарсы науқанын қолдады. Шурц 1906 жылы Нью-Йорк қаласында қайтыс болды.

Carl Schurz (; March 2, 1829 – May 14, 1906) was a German revolutionary and an American statesman, journalist, and reformer. He migrated to the United States after the German revolutions of 1848–1849 and became a prominent member of the new Republican Party. After serving as a Union general in the American Civil War, he helped found the short lived Liberal Republican Party and became a prominent advocate of civil service reform. Schurz represented Missouri in the United States Senate and was the 13th United States Secretary of the Interior. Born in the Kingdom of Prussia's Rhine Province, Schurz fought for democratic reforms in the German revolutions of 1848–1849 as a member of the academic fraternity association Deutsche Burschenschaft. After Prussia suppressed the revolution Schurz fled to France. When police forced him to leave France he migrated to London. Like many other "Forty Eighters", he then migrated to the United States, settling in Watertown, Wisconsin, in 1852. After being admitted to the Wisconsin bar, he established a legal practice in Milwaukee, Wisconsin. He also became a strong advocate for the anti slavery movement and joined the newly organized Republican Party, unsuccessfully running for Lieutenant Governor of Wisconsin. After briefly representing the United States as Minister (ambassador) to Spain, Schurz served as a general in the American Civil War, fighting in the Battle of Gettysburg and other major battles. After the war, Schurz established a newspaper in St. Louis, Missouri, and won election to the U. S. Senate, becoming the first German born American elected to that body. Breaking with Republican President Ulysses S. Grant, Schurz helped establish the Liberal Republican Party. The party advocated civil service reform, sound money, low tariffs, low taxes, and an end to railroad grants, and opposed Grant's efforts to protect African American civil rights in the Southern United States during Reconstruction. Schurz chaired the 1872 Liberal Republican convention, which nominated a ticket that unsuccessfully challenged President Grant in the 1872 presidential election. Schurz lost his own 1874 re election bid and resumed his career as a newspaper editor. He was elected as a member to the American Philosophical Society in 1878. After Republican Rutherford B. Hayes won the 1876 presidential election, he appointed Schurz as his Secretary of the Interior. Schurz sought to make civil service based on merit rather than political and party connections and helped prevent the transfer of the Bureau of Indian Affairs to the War Department. Schurz moved to New York City after Hayes left office in 1881 and briefly served as the editor of the New York Evening Post and The Nation and later became the editorial writer for Harper's Weekly. He remained active in politics and led the "Mugwump" movement, which opposed nominating James G. Blaine in the 1884 presidential election. Schurz opposed William Jennings Bryan's bimetallism in the 1896 presidential election but supported Bryan's anti imperialist campaign in the 1900 presidential election. Schurz died in New York City in 1906.

Ерте өмір

Карл Кристиан Шурц 1829 жылдың 2 наурызында Либларда (қазіргі Ерфтштадт қаласының бір бөлігі), Рейн Пруссиясында дүниеге келді. Оның анасы Марианна (туған тегі Юссен), публицист және журналист, әкесі Кристиан Шурц – мектеп мұғалімі болған. Ол Кельн қаласындағы иезуит гимназиясында оқыды және жеке сабақтар арқылы фортепианода ойнауды үйренді. Отбасындағы қаржылық қиындықтарға байланысты бітіру алдында бір жыл қалғанда мектепті тастауға мәжбүр болды. Кейіннен ол арнайы емтихан тапсырып гимназияны бітіріп, Бонн университетіне қабылданды.

1848 жылғы төңкеріс

Боннда ол өзінің профессорларының бірі Готфрид Кинкельмен достық қарым-қатынас орнатты. Ол Бонндағы ұлтшыл студенттік бірлестік Бурсшафтен Франконияға қосылды, сол кезде оның мүшелері Фридрих фон Спилхаген, Йоханнес Овербек, Юлиус Шмидт, Карл Отто Вебер, Людвиг Мейер және Адольф Стродтман болды. 1848 жылғы төңкерістердің алғашқы оқиғаларына жауап ретінде Шурц пен Кинкель демократиялық реформаларды жақтаған Bonner Zeitung газетін құрды. Бастапқыда Кинкель редактор, ал Шурц тұрақты авторы болды. Кинкель Пруссияның Конституциялық Конвенциясының мүшесі болу үшін Берлинге кеткен кезде бұл рөлдер ауысты. Франкфурт парламенті жаңа неміс конституциясын қорғау үшін қару алуға шақырғанда, Шурц, Кинкель және Бонн университетінің басқа да мүшелері солай істеді. Осы күрес барысында Шурц Франц Сигель, Александр Шиммельфенниг, Фриц Аннеке, Фридрих Биуст, Людвиг Бленкер және тағы басқалармен танысты, олардың көптегенімен ол АҚШ Азамат соғысында Одақ армиясында қайта кездесті. 1849 жылы Пфальц және Бадендегі әскери науқан кезінде ол революциялық армияға қосылып, прус әскеріне қарсы бірнеше шайқаста күресті. Фриц Аннеке полковник шеніне ие болды және Азамат соғысы кезінде 34-ші Висконсин ерікті жаяу әскер полкінің командирі болды; Матильда Аннеке Америка Құрама Штаттарының азаттық және сайлау құқығы қозғалысына үлес қосты. 1849 жылы революциялық армия Раштатт қамалынан жеңілгенде, Шурц оның ішінде болды. Пруссиялықтар тұтқындарды өлтіруге ниеттенгенін білген Шурц қашып, Цюрихке жол тартты. 1850 жылы ол жасырын түрде Пруссияға оралып, Кинкельді Шпандау түрмесінен босатып, оған Шотландияның Эдинбург қаласына қашуға көмектесті. 1859 жылғы штаттық науқанда Шурц штаттардың құқықтарын қорғап, қашқан құлдар туралы заңға қарсы сөйледі. 1859 жылдың 18 сәуірінде Бостонның Фанюил залында ол «Нағыз американдық патриотизм» тақырыбында лекция оқыды, ол шетелдік адамнан келгендіктен, Республикалық партияны «нативизм» айыбынан тазарта мақсат етті. Висконсин немістері 1859 жылы оны губернаторлыққа ұсынуға тырысты, бірақ сәтті болмады. 1860 жылғы Республикалық Ұлттық Конвенцияда Шурц Висконсин делегациясының өкілі болды, ол Уильям Х. Сьюардқа дауыс берді. Осыған қарамастан, Шурц Линкольнге оның тағайындалғаны туралы хабарды жеткізген комиссия құрамында болды. Линкольн сайланғаннан кейін және Севардтың қарсылығына қарамастан, Линкольн 1861 жылы Шурцты Испанияға министр ретінде жіберді, бұл Шурцтың революционер ретіндегі еуропалық өмірімен байланысты болды. Ол онда болған кезде, Шурц испан билігіне қақтығысқа қатысты ешқандай маңызды әсер ете алмады. Ол 1862 жылдың басында АҚШ-қа қайта оралып, Одақ армиясына қосылды.

At Bonn, he developed a friendship with one of his professors, Gottfried Kinkel. He joined the nationalistic Studentenverbindung Burschenschaft Franconia at Bonn, which at the time included among its members Friedrich von Spielhagen, Johannes Overbeck, Julius Schmidt, Carl Otto Weber, Ludwig Meyer and Adolf Strodtmann. In response to the early events of the revolutions of 1848, Schurz and Kinkel founded the Bonner Zeitung, a paper advocating democratic reforms. At first Kinkel was the editor and Schurz a regular contributor. These roles were reversed when Kinkel left for Berlin to become a member of the Prussian Constitutional Convention. When the Frankfurt rump parliament called for people to take up arms in defense of the new German constitution, Schurz, Kinkel, and others from the University of Bonn community did so. During this struggle, Schurz became acquainted with Franz Sigel, Alexander Schimmelfennig, Fritz Anneke, Friedrich Beust, Ludwig Blenker and others, many of whom he would meet again in the Union Army during the U. S. Civil War. During the 1849 military campaign in Palatinate and Baden, he joined the revolutionary army, fighting in several battles against the Prussian Army. Fritz Anneke achieved the rank of colonel and became the commanding officer of the 34th Wisconsin Volunteer Infantry Regiment during the Civil War; Mathilde Anneke contributed to both the abolitionist and suffrage movements of the United States. When the revolutionary army was defeated at the fortress of Rastatt in 1849, Schurz was inside. Knowing that the Prussians intended to kill their prisoners, Schurz managed to escape and travelled to Zürich. In 1850, he returned secretly to Prussia, rescued Kinkel from prison at Spandau and helped him to escape to Edinburgh, Scotland. In the state campaign of 1859, Schurz made a speech attacking the Fugitive Slave Law, arguing for states' rights. In Faneuil Hall, Boston, on April 18, 1859, he delivered an oration on "True Americanism", which, coming from an alien, was intended to clear the Republican party of the charge of "nativism". Wisconsin Germans unsuccessfully urged his nomination for governor in 1859. In the 1860 Republican National Convention, Schurz was spokesman of the delegation from Wisconsin, which voted for William H. Seward. Despite this, Schurz was on the committee which brought Lincoln the news of his nomination. After Lincoln's election and in spite of Seward's objection, Lincoln sent Schurz as minister to Spain in 1861, in part because of Schurz's European record as a revolutionary. While there, Schurz did not manage to cause any lasting impact on the Spanish authorities regarding the conflict. He returned to the US in early 1862 to join the Union army.

Америка Азаматтық соғысы

Америка Азамат соғысы кезінде Шурц Одақ армиясында генерал болып көзге түсті. Линкольнді өзіне қызмет беруге көндірген Шурц 1862 жылдың сәуірінде Одақ еріктілерінің бригадир генерал-майоры болды. Маусым айында ол алғаш Джон С. Фремонт, содан кейін Франц Сигель корпусының дивизиясына қолбасшылық етті және 1862 жылдың тамызында Булл-Ран шайқасының екінші күніне қатысты. 1863 жылы генерал-майор дәрежесіне көтеріліп, XI корпустың дивизиясын басқарды. Шурц пен Говард арасында Чанселлерсвилл шайқасында қолданылған стратегия бойынша қатыгез дау туды, нәтижесінде Томас Дж. "Стоунволл" Джексон басқарған Конфедерация корпусы XI корпусты жеңіліске ұшыратты. Екі айдан кейін Геттисберг шайқасының бірінші күнінде XI корпусы қайтадан шабуылға ұшырады. Немец-американдық бөлімшелерді қамтитын XI корпустың екі шайқастағы өнері баспасөз тарапынан қатты сынға ұшырап, иммигранттарға қарсы сезімдерді күшейтті. Геттисбергтен кейін Шурцтың дивизиясы Теннесси штатына жіберілді және Чаттануга шайқасына қатысты. Ол болашақ сенатор Джозеф Б. Форкер, Джон Паттерсон Риа және Моррис Лион Буквальтердің інісі Лютер Моррис Буквальтермен бірге қызмет етті. Сенатор Чарльз Самнер (R MA) Чаттануга науқаны кезінде Конгресс өкілі болды. Кейін ол Нэшвиллдегі Оқу корпусына қолбасшылық етті. Соғыстың соңғы айларында ол қысқа мерзімге қайтадан әрекетке кірісіп, Солтүстік Каролинадағы Шерман армиясында Генри Слокумның Грузия армиясының штаб бастығы болды. 1865 жылдың сәуірінде соғыс аяқталғаннан кейін армиядан кетті. 1865 жылдың жазында президент Эндрю Джонсон Шурцты Оңтүстікке жағдайды зерттеу үшін жіберді. Олар Миссисипиде милиция құруға тыйым салған генерал Слокумның бұйрығын Шурц қолдағандықтан, олардың арасында дау туды. Шурц АҚШ Сенатына Оңтүстіктегі жағдайды баяндайтын есеп ұсынды, онда Қайта құру үкіметтің негізгі функцияларын қалпына келтіруде сәтті болғаны, бірақ халықтың адалдығын қайта орнатуда және жаңадан босатылғандардың құқықтарын қорғауда сәтсіздікке ұшырағаны айтылды. Ол еркін еңбек қамтамасыз етілгенге дейін Оңтүстікке бақылауды сақтау үшін ұлттық міндеттемелерді қажет етті, өйткені ұлттық шараларсыз Шурц құжаттаған көптеген соттан тыс өлтірулерді қоса алғанда, қара кодтар мен зорлық-зомбылық жалғасуы мүмкін еді.

During the American Civil War, Schurz served with distinction as a general in the Union Army. Persuading Lincoln to grant him a commission, Schurz was made a brigadier general of Union volunteers in April 1862. In June, he took command of a division, first under John C. Frémont, and then in Franz Sigel's corps, with which he took part in the Second Battle of Bull Run in August 1862. He was promoted to major general in 1863 and was assigned to lead a division in the XI Corps at the battles of Chancellorsville and Gettysburg, both under General Oliver O. Howard. A bitter controversy began between Schurz and Howard over the strategy employed at Chancellorsville, resulting in the routing of the XI Corps by the Confederate corps led by Thomas J. "Stonewall" Jackson. Two months later, the XI Corps again broke during the first day of Gettysburg. Containing several German American units, the XI Corps performance during both battles was heavily criticized by the press, fueling anti immigrant sentiments. Following Gettysburg, Schurz's division was deployed to Tennessee and participated in the Battle of Chattanooga. There he served with the future Senator Joseph B. Foraker, John Patterson Rea, and Luther Morris Buchwalter, brother to Morris Lyon Buchwalter. Senator Charles Sumner (R MA) was a Congressional observer during the Chattanooga Campaign. Later, he was put in command of a Corps of Instruction at Nashville. He briefly returned to active service, where in the last months of the war he was with Sherman's army in North Carolina as chief of staff of Henry Slocum's Army of Georgia. He resigned from the army after the war ended in April 1865. In the summer of 1865, President Andrew Johnson sent Schurz through the South to study conditions. They then quarreled because Schurz supported General Slocum's order forbidding the organization of militia in Mississippi. Schurz delivered a report to the U. S. Senate documenting conditions in the South which concluded that Reconstruction had succeeded in restoring the basic functioning of government but failed in restoring the loyalty of the people and protecting the rights of the newly legally emancipated who were still considered the slaves of society. It called for a national commitment to maintaining control over the South until free labor was secure, arguing that without national action, Black Codes and violence including numerous extrajudicial killings documented by Schurz were likely to continue.

Газеттегі мансап

1866 жылы Шурц Детройтке көшіп, ол жерде «Детройт Пост» газетінің бас редакторы болды. Келесі жылы ол Сент-Луиске көшіп, «Westliche Post» (Батыс посты) неміс тіліндегі газетінің редакторы және Эмиль Преториуспен бірлескен иесі болды, онда ол Джозеф Пулитцерді жас тілші ретінде жұмысқа алды. 1867–1868 жылдардың қысында ол Германияға саяхат жасады; Отто фон Бисмаркпен болған әңгімесі оның естеліктеріндегі ең қызықты тараулардың бірі саналады. 1868 жылғы президенттік сайлау науқаны кезінде ол соғыс қарыздарынан «бас тартуға» және «адал ақшаға» қарсы шықты – бұл алтын стандартына оралудың коді болды.

АҚШ сенаторы

1868 жылы ол Миссури штатынан АҚШ Сенатына сайланды, бұл органның алғашқы неміс-американдық мүшесі болды. Ол қаржылық жауапкершілікті, империализмге қарсылықты және үкіметте адалдықты жақтаған сөздерімен танымал болды. Осы кезеңде ол Грант әкімшілігімен араздасып, Миссуриде Либералды-республикалық қозғалысты құрды, ол 1870 жылы Б. Гратц Браунды губернаторлыққа сайлады. Уильям П. Фессенденнің қайтысынан кейін Шурц Сыртқы істер комитетіне кірді, онда Гранттың Оңтүстік саясатына қарсы шықты. Шурц Франко-пруссия соғысы кезінде АҚШ үкіметінің француз армиясына қару-жарақ сатуы және патрон өндірісін тергеуге қатысты. 1869 жылы ол Конгреске мемлекеттік қызмет реформасы туралы алғашқы ұсынысты жасаған АҚШ сенаторы болды. Жаңарту кезеңінде Шурц федералды әскери күштерді қолдануға және афроамерикандықтардың азаматтық құқықтарын қорғауға қарсы болды, сонымен қатар 19 ғасырдағы еуропалық басымдық идеяларын және нәсілдер араласудан қорқуды ұстанды. 1870 жылы Шурц Либералды-республикалық партиясын құруға көмектесті, ол президент Улисс С. Гранттың Санто-Домингоны аннексиялауына және Ку-Клукс-Кланды жою үшін әскери күш қолдануына қарсы болды. 1872 жылы ол Либералды-республикалық партиясының конвентіне төрағалық етті, ол Хорас Грилиді президенттікке ұсынды. Шурцтың өзі Чарльз Фрэнсис Адамс немесе Лайман Трумбуллды қолдады, ал конвент Шурцтың тарифке қатысты көзқарасын толыққанды көрсетпеді. Дегенмен, Шурц Грилиді қолдады. Әсіресе осы науқанда және сенаторлық қызметінен кейін ол Harper's Weekly суретшісі Томас Насттың сынауына жиі тап болды, көбінесе жағымсыз сипаттамалармен. Сайлау Грилидің жақтастары үшін сәтсіздікке ұшырады. Грант үлкен артықшылықпен жеңіске жетті, ал Грили қарашада сайлау күнінен кейін, сайлау коллегиясы жиналмас бұрын қайтыс болды. Шурц 1874 жылы Сенат сайлауында Демократиялық партияның үміткері және бұрынғы Конфедерацияның мүшесі Франсис Кокреллге жеңіліп қалды. Ол қызметтен кеткеннен кейін әртүрлі газеттерде редактор болып жұмыс істеді. 1875 жылы ол Рутерфорд Б. Хейздің Огайо штатының губернаторы лауазымына қайта сайлану науқанына көмектесті. 1877 жылы Хейз, ол сол кезде АҚШ президенті болып сайланғаннан кейін, Шурцты АҚШ Ішкі істер министрі етіп тағайындады. Шурц американдық үндістерге қатысты нәсілшілдік әсерді азайтуға адал ниетпен тырысты және сыбайлас жемқорлықпен күресте белгілі бір табысқа жетті, бірақ оның американдық үндістерге қатысты ұсынылған шаралары "20 ғасырдың соңындағы жағдайларға қарағанда" репрессивті болды. Үндістер тайпалық экономикалық және мәдени дамуға қолайсыз, нашар сапалы резервациялық жерлерге көшіруге мәжбүр болды. Шурц "бейбіттендіру" бағдарламасын жалғастыруды қалаған Соғыс департаментіне Үндістер ісі жөніндегі кеңсеге қайтаруға қарсы болды, нәтижесінде кеңсе Ішкі істер департаментінде қалды. Үндістер ісі жөніндегі кеңсе Ішкі істер департаментіндегі ең жемқорлық кеңсе болып саналды. Ондағы лауазымдар саяси қолдауға негізделген және резервацияларды жеке баю үшін пайдалануға рұқсат беру ретінде қарастырылды. Шурц қызметтің осындай жемқорлықтан тазартылуынсыз ешқандай оң нәтижеге қол жеткізе алмайтынын түсінгендіктен, кең ауқымды тексеру жүргізді, бірнеше шенеунікті қызметтен босатып, лауазымдар мен жоғарылаулар лайықтылыққа, саяси қолдауға емес, негізделуі керек мемлекеттік қызмет реформасын бастады. Шурцтың Үндістер ісі жөніндегі кеңсеге басшылығы кейде дау тудырды. Ол американдық үндістерді мәжбүрлеп көшірудің бастамашысы болмаса да, осы тәжірибені жалғастырды. Алайда, 19 ғасырдың бірнеше реформаторларына жауап ретінде ол кейіннен ойын өзгертті және ассимиляциялық саясатты қолдады.

In 1868, he was elected to the United States Senate from Missouri, becoming the first German American in that body. He earned a reputation for his speeches, which advocated fiscal responsibility, anti imperialism, and integrity in government. During this period, he broke with the Grant administration, starting the Liberal Republican movement in Missouri, which in 1870 elected B. Gratz Brown governor. After William P. Fessenden's death, Schurz became a member of the Committee on Foreign Affairs where Schurz opposed Grant's Southern policy as well as his bid to annex Santo Domingo. Schurz was identified with the committee's investigation of arms sales to and cartridge manufacture for the French army by the United States government during the Franco Prussian War. In 1869, he became the first U. S. Senator to offer a Civil Service Reform bill to Congress. During Reconstruction, Schurz was opposed to federal military enforcement and protection of African American civil rights, and held nineteenth century ideas of European superiority and fears of miscegenation. In 1870, Schurz helped form the Liberal Republican Party, which opposed President Ulysses S. Grant's annexation of Santo Domingo and his use of the military to destroy the Ku Klux Klan in the South under the Enforcement Acts. In 1872, he presided over the Liberal Republican Party convention, which nominated Horace Greeley for President. Schurz's own choice was Charles Francis Adams or Lyman Trumbull, and the convention did not represent Schurz's views on the tariff. Schurz campaigned for Greeley anyway. Especially in this campaign, and throughout his career as a Senator and afterwards, he was a target for the pen of Harper's Weekly artist Thomas Nast, usually in an unfavorable way. The election was a debacle for the Greeley supporters. Grant won by a landslide, and Greeley died shortly after election day in November, before the Electoral College had even met. Schurz lost the 1874 Senatorial election to Democratic Party challenger and former Confederate Francis Cockrell. After leaving office, he worked as an editor for various newspapers. In 1875, he assisted in the successful campaign of Rutherford B. Hayes to regain the office of Governor of Ohio. In 1877, Schurz was appointed United States Secretary of the Interior by Hayes, who had been by then been elected President of the United States. Although Schurz honestly attempted to reduce the effects of racism toward Native Americans and was partially successful at cleaning up corruption, his recommended actions towards American Indians "in light of late twentieth century developments" were repressive. Indians were forced to move into low quality reservation lands that were unsuitable for tribal economic and cultural advancement. Restoration of the Indian Office to the War Department, which was anxious to regain control in order to continue its "pacification" program, was opposed by Schurz, and ultimately the Indian Office remained in the Interior Department. The Indian Office had been the most corrupt office in the Interior Department. Positions in it were based on political patronage and were seen as granting license to use the reservations for personal enrichment. Because Schurz realized that the service would have to be cleansed of such corruption before anything positive could be accomplished, he instituted a wide scale inspection of the service, dismissed several officials, and began civil service reforms whereby positions and promotions were to be based on merit not political patronage. Schurz's leadership of the Indian Affairs Office was at times controversial. While certainly not an architect of forced displacement of Native Americans, he continued the practice. In response to several nineteenth century reformers, however, he later changed his mind and promoted an assimilationist policy.

Кейінгі өмірі

1881 жылы Ішкі істер департаментінен кеткеннен кейін Шурц Нью-Йорк қаласына көшіп барды. Сол жылы Германияда туған Генри Виллард, Солтүстік Тынық мұхиты темір жолының президенті, «New York Evening Post» және «The Nation» газеттерін сатып алып, басқаруды Шурц, Хорас Уайт және Эдвин Л. Годкинге тапсырды. Шурц 1883 жылдың күзінде корпорациялар мен олардың қызметкерлеріне қатысты редакциялық саясаттағы келіспеушіліктерге байланысты «Post» газетінен кетіп қалды. 1884 жылы ол Джеймс Блейннің президенттікке кандидаттығына қарсы және Гровер Кливлендтің сайлануын қолдаған Тәуелсіз (немесе Мугвумп) қозғалысының жетекшісі болды. 1888 жылдан 1892 жылға дейін ол Гамбург-Америкалық бу пароход компаниясының АҚШ-тағы бас өкілі қызметін атқарды. 1892 жылы ол Джордж Уильям Кертистің орнына Ұлттық мемлекеттік қызмет реформасы лигасының президенті болды және 1901 жылға дейін осы лауазымды сақтап қалды. Сондай-ақ ол 1892 жылы Кертистің орнын басып, «Harper's Weekly» журналының редакторы болды және 1898 жылға дейін бұл қызметте болды. 1895 жылы Нью-Йорк қаласында «Fusion» анти-Таммани Холл коалициясының атынан сөз сөйледі. 1896 жылы ол Уильям Дженнингс Брайанға қарсы шығып, республикалық партияның қолдауысыз, салмақты валютаны қолдады; төрт жылдан кейін ол империализмге қарсы ұстанымына байланысты Брайанды қолдады, бұл оның Америкалық империализмге қарсы лигасына қосылуына әкелді. Империализмге қарсы нанымына адал болған Шурц, Испан-Америка соғысынан кейін Маккинлиді жерлерді аннексиялауға қарсы тұруға шақырды. 1904 жылғы сайлауда ол Демократиялық партиядан кандидат болған Алтон Б. Паркерді қолдады. Карл Шурц Нью-Йорк штатындағы Джордж көлінің солтүстік-батысындағы жазғы үйінде тұрды, оны оның жақын досы Абрахам Якоби салған.

Өлім және мұра

Шурц 1906 жылы 14 мамырда Нью-Йорк қаласында 77 жасында қайтыс болды және Нью-Йорк штатындағы Слиппи-Холлоу зиратында жерленді. Шурцтың әйелі Маргарет Шурц АҚШ-та балабақша жүйесін құруға зор үлес қосты. Шурц: "Менің елім, дұрыс немесе бұрыс; егер дұрыс болса, оны дұрыс сақтау керек; ал егер бұрыс болса, түзету керек" деген сөзімен танымал. Ол Джон Фордтың 1964 жылы түсірілген "Шейен күзінде" аман қалған шайен үндістерінің досы рөлінде Эдвард Г. Робинсонмен сомдалды.

Шығармалары

Шурц 1865 жылы сөздер жинағын, 1887 жылы Генри Клейдің екі томдық өмірбаянын, 1899 жылы Авраам Линкольн туралы мақалаларын, ал Чарльз Самнер туралы мақалаларын (өлімнен кейін, 1951) және «Естеліктер» атты өзінің естеліктерін (өлімнен кейін, 1907–09) жариялады. Оның өмірінің соңғы жылдары «Естеліктерде» тіркелген естеліктерін жазумен өтті, бірақ ол оны аяқтауға үлкермеді, тек АҚШ Сенатындағы қызметінің бастапқы кезеңіне ғана жетті. Шурц 1879 жылдан 1880 жылға дейін Вашингтон әдеби қоғамының мүшесі болды.