Кіріспе

Италиялық белсенді (1947 жылы туған) Сильвия Баральдини (12 желтоқсан 1947) - итальяндық саяси белсенді. 12 жасынан бастап ол АҚШ-та тұрып, студенттік радикалдыққа айналды. Ол Прерия өртін ұйымдастыру комитетіне және 19 мамыр коммунистік ұйымына қосылды, бұл топтар Қара күш пен Пуэрто-Риконың тәуелсіздік қозғалыстарын қолдауға бағытталған. 1977 жылы Баральдини Ассата Шакурдың соты кезінде сот сыртындағы наразылықшылардың өкілі болды. Екі жылдан кейін ол Шакурды түрмеден шығаруға көмектесті. 1982 жылы ол қарулы тонау жасауға қатысты сөз байласқаны үшін рэкет ықпалы мен жемқор ұйым туралы заңға (РИКО) сәйкес 43 жылға бас бостандығынан айырылды. Баралдини Кентукки штатының Лексингтон қаласындағы Федералдық медициналық орталығында арнайы салынған жоғары қауіпсіздік бөлімінде (HSU) ұсталды, онда тағы екі әйел, Сьюзан Розенберг пен Алехандрина Торрес болды. Amnesty International бұл бөлімдегі жағдайды сынға алды және сот шешімімен жабылды. Түрмеде ол екі рет қатерлі ісікке шалдықты. 1999 жылы қалған жазасын өтеу үшін Италияға көшірілгеннен кейін, ол 2001 жылы үй қамауына босатылды және бес жылдан кейін Әділет министрі Клементе Мастелла оны кешірді. Оның өмірі 2002 жылы Ore d'aria La vita di Silvia Baraldini (Солтүстік Америкада: Сильвия Баральдини өмірі) және Freeing Silvia Baraldini деректі фильмдерінің тақырыбы болды.

Белсенділік

Сильвия Пиа Баральдини 1947 жылы 12 желтоқсанда Италияның Рим қаласында дүниеге келген. Ол 12 жасында ата-анасы отбасымен АҚШ-қа көшіп барды, алдымен Нью-Йорктегі Бронкске, содан кейін Вашингтонға. Ол студенттік радикалға айналып, Студенттер демократиялық қоғамға (СДС) қосылды. Университет бітіргеннен кейін Баралдини өзінің саяси белсенділігін жалғастырды, Panther 21 қорғаныс комитетіне қатысып, Прерия өртін ұйымдастыру комитетіне қосылды. 1977 жылы Ассата Шакурдың қайта қаралуында Баральдини сот сыртындағы наразылықшылардың өкілі болды. Адам құқықтары жөніндегі белсенділер Баральдинидің жазасын ұзартуына қарсылық білдірді. Ол сонымен қатар Кентюки штатының Лексингтон қаласындағы Федералдық медициналық орталығында "Жоғары қауіпсіздік бөлімі" (HSU) деп аталатын жер асты түрмесінде Сьюзан Розенберг пен Алехандрина Торреспен (FALN мүшесі) бірге орналастырылған кезде танымал болды. Тұтқындар шынжырмен бұғауланып, бейнебақылау камерасымен бақыланады, бірнеше рет киімдерін шешіп, тексереді, аздап оқу материалдарын алуға рұқсат етіледі, күн сәулесін көрмейді және келушілермен уақыт шектеледі. Халықаралық құқық қорғау ұйымы бұл мекемеге наразылық білдіріп, оны жабуға шақырды. Түрме қызметкерлері әйелдерге өздерінің саяси көзқарастарынан бас тартпаса, олар түрмеде мәңгі қалады деп айтты. Баралдини қамауда екі жылдай болған, содан кейін сот оны заңсыз деп танып, жабылды. Ол жерде жатыр қатерлі ісігі пайда болды, кейіннен оны Миннесотадағы түрмеде емдеді. Кейін ол Флоридадағы Марианнадағы федералды түзеу мекемесінде бақылау бөлімшесіне ауыстырылды.

Мекенге қайтару

Италия алғаш рет 1989 жылы Баралдинидің қалған жазасын туған елінде өтеуін сұрады. Ол АҚШ-қа 1992, 1993, 1995 және 1997 жылдары қосымша өтініштер жіберді. АҚШ-тың өтініштерді қарастырудан бас тартуы оның қылмыстары үшін өкінбейтінін білдірді. 1991 жылы Марианна түрмесінде оған итальяндық судья Джованни Фальконе келді. Италияда оның елге оралуы үшін қысым көбейді. Президент Франческо Коссига мен премьер-министр Джулио Андреотти екеуі де бұл мәселені президент Джордж Бушпен талқылады, ал премьер-министр Массимо Д'Алема Билл Клинтонмен сөйлесті. Баралдини 2006 жылы Әділет министрі Клементе Мастелланың кешірімімен босатылды. Антонио Беллия 2002 жылы Ore d'aria La vita di Silvia Baraldini (Солтүстік Америкада: Сильвия Баральдини өмірі) атты деректі фильм шығарды, содан кейін Марго Пеллетье мен Лиза Томас 2009 жылы Сильвия Баральдиниді босату туралы фильм шығарды. 2011 жылы La Stampa газетінде ол Римде тыныш өмір сүріп, Associazione Ricreativa e Culturale Italiana (ARCI) арқылы мигранттарға қолдау көрсетуде жұмыс істегенін жазды.