Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Сен-Менде тұңғыш рет құрылған діни қызметкерлер қауымы
Қасиетті Петр қоғамы (Congrégation de Saint Pierre), бастапқыда Ренн миссионерлерімен байланысты Сент-Меннің миссионерлік діни қызметкерлері деп аталды, бұл Рим католик діни қызметкерлерінің миссионерлік діни институты болды. Қауымның діни қызметкерлерін әдетте Ренн миссионерлері деп атайды. Ренн епархиясындағы Сент-Менде Жан Мари де Ла Менне епархиялық семинарияны күтіп-ұстау және миссионерлік қызметтер жүргізу үшін құрды. 1829 жылы негізін қалаушының кіші інісі Фелиситидің шәкірттері онымен бірге Ла-Шенаидің оңашалығына кетіп, атақты Санкт-Петер қоғамын құрды, оның қалауы бойынша аға қауым Фелиситидің басшылығымен бірікті.
The Society of St. Peter (Congrégation de Saint Pierre), was originally called as Mission Priests of Saint Méen, linked with the Missionaries of Rennes, were a missionary religious institute of Roman Catholic priests. The priests of the congregation are usually called Missionaries of Rennes. Founded at St Méen in the Diocese of Rennes, by Jean Marie de La Mennais, for the care of the diocesan seminary and the holding of missions. The disciples of the founder's younger brother, Félicité, in 1829 withdrew with him into the solitude of La Chênaie, forming the famous Society of St. Peter, with which the elder community at its own request was united, under the superiorship of Félicité.
Қасиетті Петір қоғамының кеңейтілуі
Жаңа қауым қарапайым антпен құрылды, оның мақсаттары сенімді қорғау, жастарды тәрбиелеу және миссионерлік қызметті атқару болды. Плоермельдің маңында Малестройт қаласында оқу үйі тұрғызылды және Бланк және Рорбахер аталардың басшылығымен орналастырылды, ал Ламенна жас мүшелерімен бірге Ла-Шенаиде қалды, оларға "Жастар нұсқаулығы" және басқаларға "Христиандық күн". Ламеннаның Франция шіркеуіндегі шұғыл қажеттіліктерге толық жабдықталған діни қызметкерлерді құру туралы ұзақ уақыт бойы көңіліне алған жобасы, ол 1825 жылы М. де Салиниске жазған хатында атап өткен жоспар, орындалу жолында жақсы көрінді. Ла-Шенаидің өмірлік қағидасы мен рухы туралы Maurice de Guérin хаттарынан анық көрінеді, оның серіктері Олимп Филипп Гербе, Геранжер, Жан Жозеф Гоме, Скорбиак және Ч. Сент-Фей.
The new congregation was placed under simple vows, the aims proposed being the defence of the Faith, the education of youth, and the giving of missions. A house of studies was erected at Malestroit, near Ploërmel, and placed under the direction of Fathers Blanc and Rohrbacher, while Lamennais remained at La Chênaie, with the younger members, writing for them his "Guide de la jeunesse", and for others more advanced the "Journée du chrétien". Lamennais's long cherished project of forming a body of priests thoroughly equipped for pressing needs in the Church of France, a scheme which he outlined in 1825 in a letter to M. de Salinis, seemed well on the way towards fulfilment. A vivid picture of the rule of life and the spirit of La Chênaie is to be found in the letters of Maurice de Guérin, whose companions were such men as Olympe Philippe Gerbet, Guéranger, Jean Joseph Gaume, Scorbiac and Ch. de Sainte Foi.
Папаның қарсылығы
"Авьюнердің" тыйым салынуы Ла-Шеньядағы қызметті уақытша ғана бұзды. Алайда, Фелиситидің соңғы бас тартуы кезінде Ренн епискобы Жан Мариге қауымның басшылығын тапсырды, оның мүшелері Ла-Шенаиден Малестройтке кетті, енді миряндар алынып тасталды. 1837 жылы қауым қайта ұйымдастырылып, жаңа өмірге ие болды. 1861 жылы Рендегі ана үйдің астында 9 үйде 200 мүше болды.
The condemnation of L'Avenir disturbed only temporarily the activity at La Chénaie. On the final defection of Félicité, however, the Bishop of Rennes transferred to Jean Marie the superiorship of the congregation, the members of which left La Chênaie for Malestroit, laymen being now excluded. The congregation, reorganized, gained a new lease of life in 1837 and by 1861 had 200 members in 9 houses, under the mother house at Rennes.
Институттың аяқталуы
Институт энциклопедиядан кейін Singulari Nos және Францияда діни ордені ажыратумен тоқтады.
The institute ceased to exist after the encyclic Singulari Nos and with the dissociation of religious orders in France.
Ұрпақ
Сен-Пьер қауымының өмір сүруі қысқа болды, 6 жыл ғана, бірақ ол көптеген түрлі тәжірибелермен белгіленді: семинария, Джуили колледжінің басшылығы, миссионерлік қызмет, жазбалар. Діндарлар мен соған жанашыр адамдар әлемнің талаптарын жақсырақ түсіну, шіркеудің әлеуметтік рөлі туралы ойлану, дін қызметкерлерін даярлауды жақсарту үшін теологиялық, философиялық, тарихи, лингвистикалық ғылымдарды зерттеді. Бұл интеллектуалды еңбектің жанама әсері болды. Бірнеше тірі тілдерді міндетті түрде үйрену кейбір мүшелердің шығыс тілдерінің (араб, санскрит, парсы, тіпті қытай) мамандары болуының себебін түсіндіреді. Кейбіреулері епископтық мамандықты да меңгерген. Сонымен қатар, институттың көптеген діни ақсақалдары өмір бойына сенім қызметіне берілгендігін көрсетті. Философиялық және теологиялық білімнің сапасын сонда оқыған көптеген діндарлар мойындады және олардың куәліктері бізге хат-хабарлары арқылы жетті. Идеялар алмасудан туындаған жанашырлық пен қарсылық шіркеудің орнына қатысты пікірталастарды байытты. Меннайлық зерттеулер 19-ғасырдың теологиялық және шіркеу тарихын түсінуге көмектеседі.
The existence of the Congregation of Saint Pierre was brief, barely 6 years, but it was marked by a large number of experiments of all kinds: seminary, direction of college of Juilly, missions, writings. Religious and sympathizers conducted a study of theological, philosophical, historical, linguistic sciences in order to better understand the demands of the world, reflect on the social role of the Church, improve the training of clergy. This intellectual work had, indirectly, repercussions. The compulsory study of several living languages may explain why some of the members have become specialists in Oriental languages (Arabic, Sanskrit, Persian, even Chinese). Some have developed a vocation as a bishop. In addition, many of the religious elders of the institute have demonstrated lifelong dedication to the service of the faith. The quality of philosophical and theological education has been recognized by many of the religious who received their training there and whose testimonies have come down to us through their correspondence. Sympathy and opposition aroused by the exchange of ideas enriched the debates relating to the place of the Church. Mennaisian studies can shed light on the theological and ecclesiastical history of the 19th century.