Кіріспе

Аргентинада нәсілдік және этникалық тұрғыдан әртүрлі халық бар. Бүгінде Аргентина жерін көптеген жергілікті халықтар мекендеген. Алғашқы ақ түсті қоныстанушылар 16 ғасырдан басталған испан отарлауы кезінде келді. Испаниялықтар африкалық құлдарды әкелді, олар кейіннен алғашқы африкалық аргентиналықтар болды. Испаниядан тәуелсіздік алғаннан кейін 19 ғасырда және 20 ғасырда көптеген көші-қон толқындары болды, Аргентина 20 ғасырдың басында көшіп келушілер үшін АҚШ-тан кейін екінші ең танымал орын болды. Көшіп-қонушылардың басым көпшілігі Еуропадан келген. Қазіргі аргентиналықтардың көпшілігі осы 19 және 20 ғасырдағы иммигранттардың ұрпақтары, халықтың 97% -ы толық немесе ішінара еуропалық ата-бабалардан шыққан, ал шамамен 56% -ы жергілікті немесе метизо ата-бабалары бар. 2015 жылы 955 032 аргентиналық (халықтың 2,38%) жергілікті немесе жергілікті халықтардың бірінші буын ұрпақтары ретінде анықталды, ал 149,493 (0,37% халық) афроаргентиналық деп анықталды. Сонымен қатар, араб (негізінен сириялық және ливандық) аргентиналықтар елеулі азшылықты құрайды, ал еврей халқы бүкіл Латын Америкасында ең көп және әлемдегі жетінші орында. Аргентина Республикасының қалыптасу жылдарында ұлттық бірлік пен бірегейлікті нығайту үшін күш-жігер жұмсалған кезеңде ассимиляция мәдени ландшафтты қалыптастыруда маңызды рөл атқарды. Бұл құбылыс иммигрант топтарына, соның ішінде сироливандықтарға әсер етті, оларды идеологиялық тұрғыдан "аргентиналық" деп тануға шақырды. Бұл кезеңде "аргентиналық" термині негізінен испан тілінде сөйлейтін, католик және ашық терілі ұлттық болмысты білдірді. Ливандық аргентиналық жазушы Ибрагим Халлар өзінің 1963 жылғы "El gaucho" атты еңбегінде ассимиляция мен жекелік туралы күрделі ой-пікірлерге тоқталады. Халлар бұл дәуірде ассимиляцияға деген қысым айқын көрініп, кейбір иммигрант топтары басқаларға қарағанда араласуға ынталандырылды деп атап өтті. Халлардың айтуынша, тек испандар, итальяндар және ливандықтар жергілікті халықпен араласқан деп саналады. Civantos (2006) Халар мәлімдемесінің сын-тексеруін ұсынады, бұл ливандықтарды испандықтармен және итальяндықтармен біріктіру, олар аралас некеде тұрып, ұрпақ тапты, бұл Халар ливандықтарының еуропалықтарға деген дәулеті бар екенін көрсетеді. Сивантостың байқауы бойынша ассимиляция процесі сиро-ливандық қауымның аргентиналықтардың кең ауқымды жеке басын қалыптастыруда өзін стратегиялық тұрғыдан орналастыратын нюанспен қамтылған саяхатқа айналады. Жергілікті халықтардың едәуір саны елдің солтүстік-батысында (кечуа, диагуита, колла, аймара); солтүстік-шығысында (гуарани, мокови, тоба, вичи); оңтүстігінде немесе Патагонияда (мапуче, техуелче). Азиялық халықтар Буэнос-Айрестің кейбір аудандарында азшылықты көбейтіп, Аргентинаның басқа да ірі қалаларына таралуда. Жақында көшіп-қону ағыны басқа латын америка елдерінен келді, парагвайлықтар, боливиялықтар, перуандар және венесуэлалықтар Аргентинаның қазіргі иммигрант қауымдастықтарының басым бөлігін құрайды.

Еуропалықтар

Бүгінде ресми санақ деректері де, статистикалық тұрғыдан маңызды зерттеулер де жоқ, олар Еуропадан шыққан аргентиналықтардың нақты саны мен пайызын көрсетеді. Аргентина үкіметі әртүрлі қауымдастықтарды таниды, бірақ Аргентинаның Ұлттық статистика және халық санағы институты (INDEC) этникалық / нәсілдік санақ жүргізбейді, сондай-ақ этникалық топқа қатысты сұрақтарды да қамтымайды. 2010 жылдың 27 қазанында жүргізілген халық санағына жергілікті халықтар туралы (2005 жылы жүргізілген сауалнаманы толықтырып) және афро-туыстар туралы сұрақтар енгізілді. 1914 жылғы санақ бойынша Аргентина халқының 80% -дан астамы иммигранттар, олардың балалары немесе немерелері болды. Буэнос-Айрес портына жыл сайын келетін 100 - 200 мың адамды қабылдау үшін 1906 жылы салынған "Инмигрант" қонақ үйі Ұлттық тарихи ескерткіш болып белгіленді.

Италиялықтар

Аргентинаға итальяндық иммиграция 19 ғасырда, Аргентина Испаниядан тәуелсіздік алғаннан кейін басталды. Аргентина мәдениеті итальян мәдениетімен тіл, әдет-ғұрып және дәстүр тұрғысынан маңызды байланыста. Италиялықтар Аргентинаның барлық жерінде нық орнығып, Буэнос-Айрес қаласында, Буэнос-Айрес провинциясында, Санта-Фе провинциясында, Энтре-Риос провинциясында, Кордова провинциясында, Тукуман провинциясында, Ла-Пампа провинциясында және жақын маңдағы Уругвай елінде ең көп шоғырланған. Италияның Аргентинаға көшіп келуіне көптеген себептер бар: Италия негізінен итальян мемлекеттерінің бір ұлтқа бірігуінен туындаған экономикалық проблемаларды бастан кешірді. Ел кедейленіп, жұмыссыздық кең етек алды, кейбір аймақтарда халық саны тым көп болды, ал Италия саяси дағдарысқа ұшырады. Италиялықтар Аргентинада жаңа өмір сүрудің мүмкіндігін көрді. Аргентинадағы итальян халқы әлемдегі үшінші және Италиядан тыс екінші орында (Бразилиядан кейін), 20 миллионнан астам адам (Аргентинаның үкімет веб-сайттарына сәйкес Аргентина халқының 47%). Аргентина мен көршілес Уругвайда итальяндықтар халықтың басым бөлігін құрайды: үштен екі бөлігі итальяндықтар. Латын Америкасының елдері арасында тек Бразилияда итальяндықтар саны көп (28 миллион, Бразилия халқының шамамен 15 пайызы).

Хорваттар

Аргентинада хорваттардың саны 200 мыңға жетеді, олар негізінен Буэнос-Айресте, Санта-Феде, Чакода және Патагонияда тұрады. 19-20 ғасырлардың басында 133 елді мекен болды. Көптеген хорват аргентиналықтардың ата-бабалары Далмация мен Хорват жағалауына дейін барады. Көптеген хорваттар Никола Миханович сауда флотын дамытқаннан кейін келді.

Неміс

Аргентинаға неміс иммиграциясы бес негізгі кезең ішінде болды: 1870 жылға дейін, 1870-1914 жылдар, 1918-1933 жылдар, 1933-1940 жылдар және 1945 жылдан кейін. Аргентина мен Германияның бір-бірімен ұзақ уақыт тығыз байланыстары болды. Германияның бірігуіне дейін олардың арасында гүлденген сауда дамыды, ал Германия Аргентина экономикасында артықшылықты орын алды. Кейін Аргентина Германиямен де, Ұлыбританиямен де тығыз экономикалық қарым-қатынас орнатып, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде оларды тауарлармен қамтамасыз етті. Буэнос-Айресте 50 мыңға жуық неміс ұрпағы тұрады. АҚШ пен Бразилиядан кейін Аргентина Австралия, Канада, Оңтүстік Африка және Франциямен бірге әлемдегі неміс ұрпақтары көп болатын елдердің қатарына кіреді. Олар 19 ғасырда, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын және кейін келді. Олардың келуі ұзақ уақытқа созылып, 19 ғасырдың ортасынан бастап 20 ғасырдың 1960 жылға дейін жалғасты. Неміс, швейцариялық, бельгиялық, люксембургтік және француздар Эсперанса колониясын құрды, алғашқы ауыл шаруашылығы колониясын құрып, содан кейін басқаларын құрды. Олардың мәдениетінің әсері Аргентинаның тағамдарына да әсер етті; бұл үрдіс әсіресе десерт саласында айқын көрінеді. Фактура деп аталатын қамыр өнімдері германдық: медиалуна ("жарты ай", неміс "Хальбмонд") деп аталатын круасандар олардың ішіндегі ең танымал болып табылады және оны екі түрден табуға болады: сары май және май негізінде. Сондай-ақ, неміс тектес "Берлинер" деп аталады bolas de Fraile ("монахтың доптары") және пионо деп аталатын роллдар. Фактуралар неміс тілінің күрделі фонологиясын ескере отырып, жергілікті атаулармен қайта шомылдыру рәсімінен өтті және әдетте dulce de leche толтыруын қосу арқылы аргентинденеді. Бұл "Креппель" сияқты, Аргентинада "торта фритас" деп аталатын, неміс иммигранттарымен таныстырылған, және "Ахтциг Шлаг" торттарымен де солай болды, ол "торта очента гольпес" деп аударылады. Сонымен қатар, chucrut (sauerkraut) сияқты тағамдар және bratwurst сияқты көптеген сорпалар Аргентинаның негізгі асханасына айналды. Аргентиналықтардың 7% -дан астамы неміс тегіне ие. Аргентинада 2 миллионнан астам этникалық немістер Волгадағы немістерден тараған. және 1 миллион. Аргентинада әлемдегі ең ірі бесінші ирланд қауымы тұрады.

Литвалықтар

Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1925-1930 жылдар аралығында және негізінен Буэнос-Айресте, Берисо мен Росариода қоныстанды.

Люксембургтіктер

1888 жылдан 1890 жылға дейін Люксембургтің Ұлы Герцогтігін трансатлантикалық көші-қон толқыны, "Аргентиналық қызба" деп аталатын, сөзбе-сөз "Аргентиналық қызба" басып кетті. Екі жылдан аз уақыт ішінде мыңнан астам люксембургтік, яғни бүкіл халықтың 0,5%-ы Аргентинаға көшіп кетуге шешім қабылдады.

Нидерланд тілі

Нидерландыдан алғашқы ұйымдасқан көші-қон 1889 жылы Фризеланд аймағынан келген иммигранттармен болды. Екінші көші-қон 1924 жылы болды. Олардың көбісі Мар-дель-Плата, Бахия-Бланка, Комодоро-Ривадавия және Чубут аймақтарына қоныстанды.

Польша тілі

Бұл іс 1897 жылы басталып, Аргентина халқына шешуші әсер етті. Екі дүниежүзілік соғыс (1918-1939 жж.) аралығында поляктар көптеп көшіп кетті. Олар негізінен Ллаваллолда, Сан-Хустода, Валентин-Альсинада, Сан-Мартинде және Куилместе қоныстанды. 1946-1950 жылдары елге жүз мыңға жуық поляк қоныс аударды.

Ресейліктер

Аргентинада ресейліктердің саны едәуір. Олардың көпшілігі Буэнос-Айресте және солтүстік-шығыс аймақтарында тұрады. Олардың басым көпшілігі 1880-1921 жылдар аралығында келді. 1990 жылдың басында елге тағы бір кішкентай толқын келді. 2023 жылдың шілде айына қарай, 2022 жылы Украинаға Ресейдің басып кіргенінен кейін Аргентинаға 18 500-ден астам ресейлік келді.

Украиналықтар

Украиналықтардың Аргентинаға тұрақты көшіп келуі 19 ғасырда басталды. Елдегі алғашқы украин қонысы 1897 жылы болды. Кейіннен иммигранттар тобы Буэнос-Айрес, Мисионс, Чако, Корриентес, Формоса, Мендоса, Рио-Негро және Энтре-Риос қалаларына қоныстанды. Украиналық және/немесе украиндықтар шыққан халықтың бағалауы 300 000-ден 470 000 адамға дейін (соңғы көрсеткіш украиндықтарды Аргентинаның жалпы халқының 1% құрайды).

Арабтар мен левантистер

1,300,0003,500,000 аргентиналықтардың ата-бабалары иммигранттардың әртүрлі толқынына, негізінен Левант мәдени және тілдік мұрасына және / немесе жекелігіне жатады. Леванттық аргентиналықтардың көпшілігі ливандықтар, негізінен қазіргі Ливаннан шыққан. Араб тілді басқа елдерден келгендер аз. Олардың көпшілігі Шығыс православие және Шығыс католиктер (марониттер) шіркеуінің мәсіхшілері. Аргентинаға алғаш рет Левант халқы 19 ғасырда қоныс аударған, ал осы уақыт аралығында келгендердің көпшілігі ливандықтар болған. 1891 жылдан 1920 жылға дейін Аргентинаға Левант мұрасынан 367 348 адам көшіп келді.

Мапуче

Мапучелер (Мапудунгун мапуче автономиясынан) - Оңтүстік шоқжұрттағы ең ірі жергілікті халық, олар Чилидің орталық және оңтүстік бөлігінде және Аргентинаның бір бөлігінде тұрады. Мапуче тілдері Чили мен Аргентинада қолданылады. Қазіргі уақытта өмір сүретін екі тармақ - хуилличе және мапудунгун. Генетикалық жағынан байланысты болмаса да, лексикалық әсер кэчуа тілінен байқалды. Тілшілердің бағалауы бойынша, Чилиде тек 200 мыңға жуық адам ғана еркін сөйлейді. Бұл тіл білім беру жүйесінде тек қана символдық қолдау табады. Соңғы жылдары бұл тіл Био-Био, Араукания және Лос-Лагос аймақтарындағы ауылдық мектептерде оқытыла бастады. Мапучелердің дәстүрлі экономикасы ауыл шаруашылығына негізделген; олардың дәстүрлі әлеуметтік ұйымы лонко немесе басшының басшылығымен үлкен отбасылардан тұрады. Соғыс кезінде мапучелер үлкен топтарға бірігіп, оларды басқаратын токи ("балта" немесе "балта көтергіш" дегенді білдіреді) сайлады. Мапучелердің материалдық мәдениеті тоқыма және күміс бұйымдарымен танымал.

Тоба

Тоба, сондай-ақ Қом деп те аталады, Орталық Чакода тұратын Пампидо халқының этникалық тобы. XVI ғасырда олар солтүстік Аргентинаның үлкен бөлігінде, қазіргі Салта, Чако, Сантьяго-дель-Эстеро және Формоза провинцияларында өмір сүре бастады.

Гуарани тілі

Гуарани халқы тупиден гуарани тілін қолдану арқылы ерекшеленеді. Гуарани халқының дәстүрлі таралу аймағы бірнеше елдерде (Парагвай, Боливия, Уругвай, Бразилия және Аргентина) кездеседі, Аргентинаның ішінде олар негізінен Аргентинаның Мисионс және Корриентес провинцияларында тұрады. Корриентес провинциясында гуарани тілі ресми тілдердің бірі болып табылады. Гуаранилер Аргентина мәдениетіне үлкен әсер етті, мысалы, мате колониялық дәуірге дейінгі гуаранилер мен тупилер тұтынатын. Басқа әсерлер танымал аргентиналық "че" сөзінде болуы мүмкін, ол гуарани тілінен шыққан болуы мүмкін, онда "che irú" "менің серігім" дегенді білдіреді.

Ава гуарани

Ава гуарани - қазіргі уақытта аралас генді жергілікті мәдениет гуарани арауакаға (бұрын ширигуана деп белгілі) арналған атау, ол негізінен Боливияның оңтүстігінде орналасқан, одан кейін батыс Парагвай мен солтүстік-батыс Аргентинаға дейін таралған.

Мбья гуарани

Мбя гуарани - Парагвай, Бразилия, Аргентина және Уругвайда тұратын гуарани халқының бір тармағы. Аргентинаның Мисионс аймағында мбиялар бір отбасылық қоғамдастықтарда ширипа гуарани және пай тавитера топтарының мүшелерімен бірге өмір сүреді. Бұл аймақта текоас деп аталатын 120 осындай қауым бар, ал Аргентинада барлығы 11000 Мбя бар. Игуасу шарлауығына жақын Мисионестегі екі үлкен қоғамдастық - Фортин Мбороре мен Ириапуда 2000 астам адам тұрады.

Диагуита

Диагуита - Чилидің Норте-Чико және Аргентинаның солтүстік-батысындағы Оңтүстік Американың түпкүлгілік тобы. 2010 жылғы санақ бойынша Аргентинада 67 410 өзін-өзі таныстырған Диагуита ұрпақтары бар.

Құла

Олар Аргентина, Боливия, Чили сияқты елдерде тұрады. Аргентинада олар негізінен Корриентес, Джужуй және Катамарка провинцияларында орналасқан.

Кекчуа тілі

Кечуа халқы тарихи тұрғындар Эквадордан Аргентинаға дейін мекендеген. Кечуа тілдері аймақтағы испан диалектілеріне үлкен әсер етті. "Канча" (Стадион) немесе "Пальта" (авокадо) сияқты сөздер Кэчуан тілдерінен шыққан. 2010 жылғы санақ бойынша, тек Аргентинада ғана 55 493 адам кеча халқынан тұрады. Аргентинада 2010 жылғы халық санағы бүкіл елде өздерін кечуа деп атаған адамдар бар екенін көрсетті.

Вичи

Олар тарихи тұрғыдан Аргентина, Боливия және Парагвайда өмір сүрген халық. Аргентинада шамамен елу мың адам өздерін Витхис деп таныстырды.

Комьчингон

Comechingón - Аргентинаның Кордова және Сан-Луис провинцияларындағы жергілікті халықтар тобының жалпы атауы. XVII ғасырдың аяғында испан конкистадоры оларды толықтай құртты. 2010 жылғы санақ бойынша Аргентинада 34 546 өздерін Comechingón ұрпағы деп танытқан.

Техуелче

Аоникенк халқы, сондай-ақ экзоним Техуелче деп аталады, Оңтүстік Америкадағы Патагонияның жергілікті халқы, қазіргі уақытта топтың мүшелері Аргентинаның оңтүстік Чили шекарасында тұрады. Аргентинада 2010 жылғы халық санағы бойынша бүкіл елде 27 813 адам өзін техуелче деп санайды, 7924 адам Чубут провинциясында, 4570 адам Буэнос-Айрес провинциясының ішкі аймағында, 2615 адам Санта-Крус провинциясында, 2269 адам Рио-Негро провинциясында, 1702 адам Буэнос-Айрес қаласында, 844 адам Мендоса провинциясында, 738 адам Нойкен провинциясында және 625 адам Ла-Пампа провинциясында.

Мокови

Мокови - Оңтүстік Американың Гран-Чако аймағындағы жергілікті тайпа. Олар мокови тілінде сөйлейді және гуайкуру халқына жататын этникалық топтардың бірі болып табылады. 2010 жылғы Аргентинада халық санағында 22 439 адам өздерін Мокови деп таныстырды.

Аймара тілі

2010 жылғы Аргентинада халық санағында 20 822 адам өзін аймара деп танытты. Аймаралар - Оңтүстік Американың Анды және Альтиплано аймақтарындағы жергілікті халық. Боливия, Перу, Чили және Аргентинада шамамен 2,3 миллион адам тұрады. Олардың ата-бабалары көптеген ғасырлар бойы бұл аймақта өмір сүрген, содан кейін 15 ғасырдың аяғында немесе 16 ғасырдың басында инкалардың, ал кейіннен 16 ғасырда испандардың қол астына кірген. Испан миссионерлерінің күш-жігерінен бастап, аймараға жазу жүйесін құруға көптеген әрекеттер жасалды. Колониялық дереккөздерде испан тілінің әсері болған әртүрлі жазу жүйелері қолданылған, олардың ішіндегі ең кең тараған түрі - Бертонио жазуы.

Керанди

2010 жылғы санақ бойынша Аргентинада 3658 өзін-өзі таныстырған кверандилер бар.

Мбайя

2010 жылғы санақ бойынша Аргентинада өзін-өзі танушы 7 379 Мбайа бар.

Ранкульше

Ранкель немесе Ранкюльче - Оңтүстік Америкадағы Аргентинаның Ла Пампа провинциясының солтүстік бөлігіндегі жергілікті тайпа. 2010 жылғы санақ бойынша Аргентинада 14 860 өзін-өзі Ранкель деп атаған адамдар бар.

Селькнам

Селькнам, сондай-ақ Onawo немесе Ona халқы деп аталады, олар Аргентина мен Чилидің оңтүстігіндегі Патагония аймағындағы жергілікті халық. Олар Оңтүстік Америкадағы соңғы жергілікті топтардың бірі болды, олар 19-шы ғасырдың соңында еуропалықтармен кездесті. XIX ғасырдың ортасында Селкнам халқының саны 4000-ға жуық болса, 1919 жылы 297-ге, ал 1930 жылы 100-ден асады. Алтынды барлау және Өртті жер аймағына ауыл шаруашылығын енгізу екі мемлекеттің де (Аргентина мен Чили) режимдері жасаған Селькнамның геноцидін тудырды. Чилидің метисі Жубер Янтен Гомес бұл тілді өздігінен үйреніп, жалғыз сөйлеуші болып саналады; ол Keyuk атын қолданады. Аргентинаның 2010 жылғы санағына сәйкес 696 адам өзін Селкнам халқының ұрпағы деп таниды, бірақ олар метистер және Селкнам тілінде сөйлей алмайды.

Атакама

2010 жылғы Аргентинада өткен санақ бойынша, 13,936 адам Аргентинаның бірінші буыны атакамено болып танылды. Бұрын олар Кунза деп аталатын тілде сөйлеген, қазіргі таңда Кунза тілі - бұрын Чили, Аргентина және Боливияда сөйленген, бірақ кейін испан және кечуа тілдеріне ауысқан оқшауланған жойылған тіл. Соңғы баяндама 1949 жылы жазылған. Алайда, көптеген сөздердің мағынасын есте сақтайтын қарт адамдар бар және оларды қалпына келтіру мақсатында сөздік жасалды. Токонаодан шыққан Хулио Вильте 2004 жылы сөздік құрастырып, сөздік шығарды.

Африкалықтар

XV ғасырдан бастап Африка құлдары Аргентинаға экспортталды. XVI ғасырдан бастап Аргентинаға әкелінген африкалықтардың көпшілігі Банту тілінде сөйлейтін этникалық топтарға жататын, олар қазіргі Конго Республикасы, Конго Демократиялық Республикасы, Ангола және Мозамбик аумақтарынан келген. Бұл елдердің құлдары Бразилиядан сатып алынды, бұл елдердің құлдары көбісі осы елдерден, әсіресе Анголадан келген. 1680-1777 жылдары аймаққа кем дегенде 40 000 құл келді, ал соңғы кезде және 1812 жылы сауда тоқтаған кезде Буэнос-Айресте және Монтевидеода 70 000-ға жуық құл түсірілді (оған Рио-Гранде-ду-Сулдан басқа, белгісіз, құл жер арқылы жіберілген). Колониялық дәуірде африкалық аргентиналықтар халықтың үштен бір бөлігін құрады, олардың көпшілігі креолдарға жұмыс істеуге Африкадан әкелінген құлдар болды. 1813 жылы Ассамблея 1813 жылы босанған құлдардың балаларын автоматты түрде босатқан "Балаларды босандыру туралы заң" шығарды. Көптеген африкалық аргентиналықтар Аргентинаның тәуелсіздігіне өз үлестерін қосты, мысалы, "La Madre de la Patria" (ағылшын тілінде отанының анасы) және Sgt. Хуан Баутиста Кабарл. Сонымен қатар, тарихшылар арасында Рио-де-ла-Платаның біріккен провинцияларының бірінші президенті Бернардино Ривадавияның африкалық шығу тегі бар-жоғына қатысты пікірталас бар. Аргентинаның қара нәсілі жоғалып кеткенін түсіндіру үшін көптеген аңыздар пайда болды. Бір танымал аңызда Парагвай соғысы кезінде мыңдаған қара нәсілді азаматтар күштеп әскерге шақырылып, майдан жауынгерлері ретінде пайдаланылды деп айтылады, бұл үлкен құрбандықтарға әкеліп соқты, бұл афроаргентиндіктердің санын азайтты. Тарихшы Джордж Рид Эндрюс 1853 жылы Аргентина армиясының құрамы соғыста тек екі қара нәсілді батальон қызмет еткенін білдірді, сондықтан бұл афроаргентиналықтардың азаюына себеп бола алмады. Соңғы тарихи зерттеулер көрсеткендей, бұл мемлекет жүргізген бланкемианио саясаты және ұлтаралық араласқан ақ нәсілді адамдар мен жергілікті халықтар санының өсуі афроаргентиналықтардың азаюының нақты себептері болуы мүмкін. Санақ алу қара нәсілділерді көрінбейтін етіп, мысалы, жаңа санаттарды құру арқылы қолданылды. 2010 жылғы халық санағы бойынша 40,117,096 тұрғындардың 149,493 (0,37%) өзін-өзі афроаргентиндік деп таныды. Генетикалық зерттеулерге сәйкес, Аргентинада сахаралық Африканың қоспасы шамамен 4% құрайды. Аргентинаның көші-қон саясатының икемділігі қызықтырады. 8 қараша - Аргентинаның африкалық және африкалық мәдениетінің ұлттық күні. Бұл күн Мария Ремедиос дель Валле қайтыс болған күнді еске алу үшін таңдалды.

Азиялықтар

Алғашқы Азия аргентиналықтары 1900 жылдары келген жапондықтар еді. ХХ ғасырдың басым бөлігінде олар Аргентинадағы жалғыз азиялықтар болды. Жапон иммигранттары негізінен Окинава аралынан келген; Буэнос-Айрестегі құрғақ тазалау мекемелерінің көпшілігі 20-ғасырдың ортасына қарай жапондық бизнес болды. 1970 жылдары Азияның негізгі ағыны Оңтүстік Кореядан, ал 1990 жылдары Тайвань мен Лаостан болды. Олар ғасырдың басында келген иммигранттардан айырмашылығы, жақын әлеуметтік ортада тұрып, жергілікті басқа ұлт өкілдерімен араласпайды. Бұл жапондықтарды қоспағанда, олар алғашқы болып келген және сондықтан аралас жапондық аргентиналықтардың жергілікті ұрпағын шығарған алғашқылар болды, сондықтан басқа азиялық топтарға қарағанда көбірек бірікті.

Кореялықтар

Оңтүстік Кореяның Сыртқы істер және сауда министрлігінің статистикасына сәйкес, Аргентиналық корейлер Оңтүстік Америкадағы корей диаспорасының екінші үлкен қауымы және әлемдегі 16-шы үлкен қауым. Олардың саны 1997 және 2003 жылдар аралығында 50%-дан астам азайды. Олардың санының аздап өсуіне қарамастан, олардың санынан қытайлық аргентиналық қауымдастық тез өсіп келеді (ол 1990-шы жылдардан бері тоқтамай өсіп келеді және Парагвай, Боливия және Перу иммигранттарымен бірге Аргентинаның ең ірі иммигрант топтарының бірі болады деп күтілуде). 2010 жылдардағы онжылдықта Аргентинадағы корей қауымы Австралия, Жаңа Зеландия, Ұлыбритания, АҚШ, Бразилия, Канада, Сингапур, Біріккен Араб Әмірліктері және Оңтүстік-Шығыс Азиядағы корей қауымдарынан артта қалды.

Қытай

Қытайлық аргентиналықтар - аргентиналық азаматтар немесе қытайлық иммигранттар. Қытайлық аргентиналық қауымдастық Аргентинада ең жылдам өсіп келе жатқан қауымдастықтардың бірі болып табылады. 2018 жылы қауымдастық 200 000 адамнан құралған, бұл Аргентина халқының 0,45% -ы.

Көрші елдерден көшіп келу

Көршілес елдерден келген иммигранттардың арасында парагвайлықтар (ең үлкен шетелдік қауымдастық), боливиялықтар, перуандар, ал аз санда эквадорлықтар мен бразилиялықтар бар. Бұл топтарды кемсіту мен қанау туралы хабарлар бар; Буэнос-Айрес полициясы тоқыма фабрикаларында жұмыс істейтін Боливия азаматтарын босатты, кейбіреулерін Оңтүстік Кореялық иммигранттар басқарады, басқаларын Аргентиналық бизнесмендер және әйелдер басқарады. Бұрынғы бірінші ханым, Маурисио Макридің әйелі Джулиана Авада, Боливиядан келген иммигранттарды құлдай ұстайтын заңсыз терлеу цехтарымен айналысты. Уругвайлықтар ерекше жағдайды білдіреді; көптеген адамдар Рио-де-ла-Платадан аргентинаға, негізінен Буэнос-Айреске, үлкен елде мүмкіндіктер іздеп, өмір сүру үшін келді. Портеньолармен мәдени ұқсастығын ескере отырып, олар сирек кемсітіледі.