Ramón Menéndez Pidal

Кіріспе

Испан филологы және тарихшысы (1869-1968), кинорежиссер Рамон Менендес Пидал (raˈmom meˈnendeθ piˈðal; 13 наурыз 1869 - 14 қараша 1968) - испан филологы және тарихшысы. Ол испан тілінің тарихы, испан фольклоры мен халық поэзиясы бойынша көп жұмыс істеді. Оның басты тақырыптарының бірі - Ел Сидтің тарихы мен аңызы. Ол Нобель сыйлығына 26 жыл бойы ұсынылған, бұл кез келген басқа адамнан көп.

Өмірбаян

Менендес Пидал Испанияның Галисия штатының А-Корунья қаласында дүниеге келген. 1899 жылы ол сол университетте романтика зерттеулер кафедрасына тағайындалды, ол 1939 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін осы лауазымда болды. 1900 жылы ол Мария Гойриге тұрмысқа шықты, ол 1896 жылы философия мамандығы бойынша білім алған алғашқы испан әйелінің бірі болды, ал кейіннен 1909 жылы испан университетінде медицинадан басқа докторлық дәрежесін алған алғашқы әйел болды. Олар баллы айларын Сид поэмасының (Cantar de Mio Cid) географиялық жерлерін қайтадан іздестірумен өткізді. Менендес Пидал 1901 жылы Испания Корольдік академиясының (Real Academia Española) мүшесі болып сайланды және 1925 жылы директор болып сайланды. Алайда, ол 1939 жылы Франко режиміне қолайлы директорды қалаған академиктердің қысымымен отставкаға кетті. Дегенмен, 1947 жылдың желтоқсанында ол бір ауыздан директор болып қайта сайланды және өмірінің соңына дейін осы лауазымға қызмет етті. 1910 жылы ол либералды және Еуропаға бағдарланған филологияның бөлімшесі Centro de Estudios Históricos (Тарихи зерттеулер орталығы) филология бөлімінің меңгерушісі болды, оның медицина, физика, химия және математика бөлімдері болды. Испанияда Азамат соғысынан кейін Менендес Пидал "тәуелсіз ғалым" болып, өзінің бұрынғы еңбектерінің көп бөлігін қайта қарады. Алайда, осы кезеңнен бастап оның "Los españoles en la Historia" атты кеңінен жазылған очергі, испан тарихының бүкіл барысында либералдар мен консерваторлар арасындағы күрес туралы зерттеу. Ол сондай-ақ баладалар туралы өз зерттеулерін "Romancero Hispánico: Teoría e historia" (1953) атты еңбегінде жинақтады және эпикалық поэзияның шығу тегі туралы теориясын француз әдебиетінде "La Chanson de Roland y el neotradicionalismo" (1959) атты еңбегінде қолданды. Менендес Пидал көптеген жылдар бойы испан тілінің жан-жақты тарихы бойынша жұмыс істеді, оны ол өз өмірінде аяқтай алмады; екі том өлімінен кейін "История испанского языка" (2005) деп жарияланды. Ол әдебиет саласындағы Нобель сыйлығына 154 рет ұсынылды, бірақ ешқашан жеңіп шықпады. Тек 1956 жылы Нобель комитеті Менендес Пидаль үшін 95 номинация алды, оның ішінде Корольдік испан академиясының, Реал Академия де ла Историяның және әртүрлі университеттердің бірқатар профессорларының номинациялары болды. Ол Америка өнер және ғылым академиясының және Америка философиялық қоғамының халықаралық мүшесі болып сайланды.

Menéndez Pidal was born in A Coruña, Galicia, Spain. In 1899 he was appointed chair in Romance studies in the same university, a position that he held until his retirement in 1939. In 1900 he married María Goyri, who in 1896 became the first Spanish woman to receive a degree in Philosophy and later, in 1909, became the first woman to attain a non medical doctorate at a Spanish university. They spent their honeymoon retracing the geographic locales of the Poem of the Cid (Cantar de Mio Cid). Menéndez Pidal was elected to the Spanish Royal Academy (Real Academia Española) in 1901 and was elected director in 1925. However, he resigned in 1939 under pressure from academics who wanted a director more acceptable to the Franco regime. Nevertheless, in December 1947 he was re elected director unanimously, and he held the position for the rest of his life. In 1910, he became the head of the philology section at the Centro de Estudios Históricos (Center for Historical Studies), a division of the liberal and Europe oriented , which also had sections devoted to medicine, physics, chemistry, and mathematics.]] After the Spanish Civil War, Menéndez Pidal forcibly became an "independent scholar" and revised much of his earlier work. However, from this period is his sweeping essay "Los españoles en la Historia," a study that traces the struggle between liberals and conservatives in the entire course of Spanish history. He also summarised his findings on the ballads in Romancero Hispánico: Teoría e historia (1953) and applied his theory of the origins of epic poetry to French literature in La Chanson de Roland y el neotradicionalismo (1959). Menéndez Pidal worked for many years on a comprehensive history of the Spanish language, which he could not complete in his lifetime; the two volumes have been published posthumously as "Historia de la lengua española" (2005). He was nominated for the Nobel Prize in Literature a record 154 times, but never won. In 1956 alone, the Nobel committee received 95 nominations for Menéndez Pidal, including nominations from the Royal Spanish Academy, Real Academia de la Historia and a number of professors from various universities. He was an elected international member of both the American Academy of Arts and Sciences and the American Philosophical Society.