Кіріспе
Бес компания туралы келісім (五社協定) - 1953 жылы 10 қыркүйекте Жапонияның бес ірі ойын-сауық компаниясы арасында қол қойылған келісім: Шочику, Тохо, Дайе, Шин Тохо және Тоэи. Атаулы келісімге сәйкес, серіктес компанияның актерлері мен режиссерлерін жалдауға тыйым салынғанымен, іс жүзінде келісімнің мақсаты актерлерді жақында ғана фильмдер түсіре бастаған Nikkatsu компаниясының жалдауына жол бермеу болды. Ол негізінен Даии президенті Масаичи Нагатаның басшылығымен орындалды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Никкацу (негізінен қонақ үй бизнесімен айналысқан) президент Хори Кюсакуның басшылығымен кино өндірісіне қайта оралу үшін қадамдар жасай бастады, Тамагава киностудиясын (әдетте, Никкацу киностудиясы) құрып, бес компаниядан режиссерлер мен актерлерді жалдауға тырысты. Бұл мәселеге қарсылық білдіру үшін Нагатаның басшылығымен байланысты компаниялар келесілерге келісті: Бір-бірінен актерлер мен режиссерлерді жалдауға тыйым салынады. Кейде актерлер мен режиссерлерді де беру тоқтатылды. 1958 жылдың қыркүйегінде Никкацу (фильм өндірісін 1954 жылы қайта бастаған) келісімге қатысқанда, ол алты компания туралы келісімге айналды; 1961 жылы ол қайтадан бес компания туралы келісімге айналды. Сол жылдың 1 қарашасында бес компания теледидар үшін фильмдер ұсынуды тоқтатты және компанияның эксклюзивті актерлері бар фильмдердің теледидар көрсетілімдерін шектеді. Осыған байланысты бес компания, сондай-ақ телеарналар жаңа медиада көптеген актерлерді таныта бастады. Өздерінің бағдарламаларын толтыруға мүмкіндіктері жоқ болғандықтан, телеарналар жапон фильмдерінің орнына американдық фильмдерді көрсете бастады. Тарату жүйесі әлі құрылмағандықтан және сол кездегі шетелдік ақшаның аз болуынан кейін, "көлікшілер" деп аталатын делдалдар сахнаға шықты. Тынық мұхит телеарнасының президенті (太平洋テレビ Taiheiyou Terebi), Акира Шимидзу (清水昭 Шимидзу Акира), саясаткердің хатшысы болған деп айтылады, ол бұзылма көшбасшы ретінде пайда болды. Американдық фильмдерге сұранысты ескере отырып, жапондық қосалқы қызметкерлерді ұйымдастыруға сұраныс (өндіріс / сценарий / фильмдерді әзірлеу) өсті; және сол кезде телеарналардың білімі жетіспейтін тармақтар болғандықтан, төменгі жағдайларда, әсіресе жапондық дубляждарда дауыс беруден басқа жұмыс болмады.
Hiring away actors and directors from each other would be forbidden. The occasional lending of actors and directors was also done away with. In September 1958, with Nikkatsu (which had resumed film production in 1954) also participating in the agreement, it became the Six Company Agreement; in 1961, it once again became the Five Company Agreement with the dissolution of Shin Toho due to bankruptcy. On 1 November of that same year, the five companies ceased to offer films for television, and restricted television performances of films with company exclusive actors. Because of this, the five companies, as well as the TV stations, began to promote many actors in the new medium. Deprived of shows with which to fill their schedule, television channels began to broadcast American films instead of Japanese films. As a distribution system had not yet been established, and there being little foreign money in public circulation at the time, the brokers known as "transporters" came onto the scene. The president of Pacific Ocean Television (太平洋テレビ Taiheiyou Terebi), Akira Shimizu (清水昭 Shimizu Akira), said to have been a politician's secretary, emerged as the ringleader. Given the demand for American films, inevitably the demand for organization of Japanese side staff (production/scriptwriting/film development) rose; and, as at that time there were also points in which TV channels' knowhow was lacking, there became no work other than that in inferior circumstances, particularly voice acting in Japanese dubs.