Қон Итикава: Жапон кинорежиссерінің өмірі мен шығармашылығы
Kon Ichikawa
Жапон режиссері Кон Итикава (1915-2008) туралы ақпарат. «Бирма лирасы», «Токио Олимпиадасы» сияқты әйгілі фильмдері, марапаттары мен өмірі туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон кинорежиссері және сценарий авторы (1915–2008)
Japanese film director and screenwriter (1915–2008)
Кон Ичикава (市川崑) – жапон кинорежиссері және сценарий авторы. Оның туындылары жанр мен стиль жағынан кең ауқымды: соғысқа қарсы фильмдер «Бирма арпасы» (1956) және «Жазық даладағы оттар» (1959) фильмінен бастап, екі BAFTA киножүлдесін жеңіп алған «Токио Олимпиадасы» (1965) деректі фильміне және 19 ғасырдағы «Актердің құтылуы» (1963) драмасына дейін. Оның «Ақылға сыймас құштарлық» (1959) фильмі 1960 жылғы Канн кинофестивалінде қазылар алқасының жүлдесін жеңіп алды. 2008 жылы қайтыс болғаннан кейін «Нью-Йорк Таймс» газеті «Канадалық «Глоб энд Мейл» газеті 2001 жылы оны «жапон киносының алтын ғасыры, одан кейінгі жаңа толқын және қазіргі жапон киносы арасындағы соңғы тірі байланыс» деп атады» деп жазды.
Kon Ichikawa (市川 崑) was a Japanese film director and screenwriter. His work displays a vast range in genre and style, from the anti war films The Burmese Harp (1956) and Fires on the Plain (1959), to the documentary Tokyo Olympiad (1965), which won two BAFTA Film Awards, and the 19th century revenge drama An Actor's Revenge (1963). His film Odd Obsession (1959) won the Jury Prize at the 1960 Cannes Film Festival. At his death in 2008, The New York Times recalled that "The Globe and Mail, the Canadian newspaper, called him in 2001 “the last living link between the golden age of Japanese cinema, the spunky New Wave that followed and contemporary Japanese film.”"
Ерте өмір және мансап
Ичикава Мие префектурасының Исе қаласында Гиичи Ичикава (市川儀一) болып дүниеге келді. Төрт жасында әкесі қайтыс болды, отбасылық кимоно дүкені банкротқа ұшырады, сондықтан ол әпкесімен бірге тұра бастады. Компания анимация бөлімін жапқаннан кейін, ол көркем фильмдер бөліміне режиссердің көмекшісі ретінде ауысты, оны уақытша АҚШ оккупациялық билігі тым "феодалдық" деген сылтаумен тәркіледі, бірақ кейбір дереккөздер сценарий оккупациялық билік тарапынан бекітілмегенін болжайды. Көп жылдар бойы жоғалып кеткен бұл фильм қазір Франция кинотегінде сақтаулы. Тохо студиясында ол Натто Вадамен танысты. Вада Тохоның аудармашысы болды. Ичикава режиссер ретінде алғашқы фильмін аяқтағаннан кейін олар некелесуге келісті. Натто Ваданың туған аты Юмико Моги (1920 жылдың 13 қыркүйегінде Химеджи қаласында, Хиого префектурасы, Жапонияда туған); бұл жұбайдың екеуі де бұрынғы сәтсіз некелерден өткен. Ол Токио әйелдер христиан университетін ағылшын әдебиеті мамандығы бойынша бітірді. 1948 жылдың 10 сәуірінде Кон Ичикаваға үйленді және 1983 жылдың 18 ақпанында сүт безі ісінен қайтыс болды. Ичикава Тохо шабуылдары кезінде Тохо кәсіподағынан бөлініп шыққан Тохо қызметкерлерінің алғашқы тобының қатарында болды, олар кейін Шинтохоның құрамына кірді. Жаңа компанияда режиссерлік шеберлігі бар мамандардың жетіспеуіне байланысты, ол Тохомен бірлесіп түсірген "Мың бір түн" фильмімен режиссерлік дебютін жасады.
Ichikawa was born in Ise, Mie Prefecture as Giichi Ichikawa (市川儀一). His father died when he was four years old, and the family kimono shop went bankrupt, so he went to live with his sister. He moved to the feature film department as an assistant director when the company closed its animation department, which was confiscated by the interim U. S. Occupation authorities under the pretext that it was too "feudal", though some sources suggest the script had not been approved by the occupying authorities. Thought lost for many years, it is now archived at the Cinémathèque Française. It was at Toho that he met Natto Wada. Wada was a translator for Toho. They agreed to marry sometime after Ichikawa completed his first film as director. Natto Wada's original name was Yumiko Mogi (born 13 September 1920 in Himeji, Hyōgo Prefecture, Japan); the couple both had failed marriages behind them. She graduated with a degree in English literature from Tokyo Woman's Christian University. She married Kon Ichikawa on 10 April 1948, and died on 18 February 1983 of breast cancer. Ichikawa was among the first group of Toho staff that broke from the labor union during the Toho strikes, which went on to become part of Shintoho. Due to a shortage of directorial talent at the new company, he made his debut as director with A Thousand and One Nights with Toho.
1950-1965 жылдар
Ичикаваның Уадамен некелескеннен кейін екеуі 1949 жылы «Адамның дизайны» (Ningen moyo) және «Шексіз құмарлық» (Hateshinaki jonetsu) фильмдері бойынша ынтымақтастық бастады. 1950–1965 жылдар Ичикаваның Натто Вада кезеңі деп жиі аталады. Осы кезеңде Ичикаваның ең жоғары бағаланған туындыларының көп бөлігі кіреді, мысалы, «Токио Олимпиадасы» (Tōkyō Orinpikku), осы фильм үшін ол Олимпиадалық құрмет дипломымен, сондай-ақ BAFTA Біріккен Ұлттар Ұйымы сыйлығымен және Роберт Флаэрти сыйлығымен (қазіргі BAFTA үздік деректі фильм сыйлығы) марапатталды. 2006 жылы Ичикава туралы «Кон Ичикаваның тарихы» толық метражды деректі фильмі түсірілді, оны Сүнжи Ивай режиссерлік етті. Ичикава 2008 жылдың 13 ақпанында Токиодағы ауруханада пневмониядан қайтыс болды. Ол 92 жаста болды. «Сиқырлы сәт» Ичикаваның соңғы жұмысы болды және оның естелігіне арналды. (Бұл хабарды фильмнің соңында көруге болады.) Осы фильмде Ичикава сомдаған кинорежиссер «Он қара әйелге» пароди жасалған «Курои Хяку ичи нин но Онна» (Жүз бірінші қара әйел) фильмін түсіруде.
It was after Ichikawa's marriage to Wada that the two began collaborating, first on Design of a Human Being (Ningen moyo) and Endless Passion (Hateshinaki jonetsu) in 1949. The period 1950–1965 is often referred to as Ichikawa's Natto Wada period. It's the period that contains the majority of Ichikawa's most highly respected works, such as Tokyo Olympiad (Tōkyō Orinpikku), for which he was awarded the Olympic Diploma of Merit, as well as the BAFTA United Nations Award and the Robert Flaherty Award (now known as the BAFTA Award for Best Documentary). Also in 2006, Ichikawa was the subject of a feature length documentary, The Kon Ichikawa Story, directed by Shunji Iwai. Ichikawa died of pneumonia on 13 February 2008 in a Tokyo hospital. He was 92 years old. The Magic Hour marked Ichikawa's last appearance and was dedicated to his memory. (This message can be seen in the end of this film.) In this film, a movie director played by Ichikawa is shooting Kuroi Hyaku ichi nin no Onna (a hundred and one dark women), a parody of Ten Dark Women.
Мұра
Ичикаваның фильмдері белгілі бір қараңғылық пен мұңмен сипатталады, олардың арасында адамгершілік сәттері кездеседі. Оның ең басты ерекшелігі – техникалық шеберлік, ирония, бейтараптық және жанрлардың барлық түрлерін қамтитын реализмге ұмтылысы. Кейбір сыншылар оны Акира Куросава, Кенджи Мизогучи және Ясуджиро Озумен бірге жапон киносының ұлы шеберлерінің қатарына қосады. 2015 жылы Шибуяда, оның бұрынғы үйі орналасқан жерде, Кон Ичикава еске алу залы ашылды – бұл оған және оның әйелі Нато Вадаға арналған шағын мұражай, онда оның жеке жинағынан материалдар қойылған.
Ichikawa's films are marked with a certain darkness and bleakness, punctuated with sparks of humanity. It can be said that his main trait is technical expertise, irony, detachment and a drive for realism married with a complete spectrum of genres. Some critics class him with Akira Kurosawa, Kenji Mizoguchi and Yasujirō Ozu as one of the masters of Japanese cinema. The Kon Ichikawa Memorial Room, a small museum dedicated to him and his wife Natto Wada displaying materials from his personal collection, was opened in Shibuya in 2015, on the site of his former home.