Кіріспе
19 ғасырдағы қылыс үйі Девон, Англия Финч құю зауыты - 19 ғасырдағы сумен жұмыс істейтін қылыс үйі. Ол Девон, Англияның Эксетер қаласынан Океэмптонға дейінгі жолда орналасқан тік төбе басында орналасқан шағын ауыл. Оның бастапқы атауы Мэнор Миллс болды, ол бастапқыда ауыл шаруашылығы және тау-кен қол құралдарын өндіру үшін пайдаланылды және ең жоғары сатысында күніне 400-ге жуық шеттік құралдар өндірілді. Оның негізін қалаушы 1779 жылы туған Уильям Финч болды. Отбасының бірнеше ұрпағы құю зауытын басқарды, ең бастысы Ребекка Финч, ол бизнесті өзінің ең жоғары сатысында басқарды. Ол 1960 жылға дейін, шатыр құлағанға дейін белсенді құю фабрикасы болып қала берді және 1994 жылдан бері Ұлттық сенім қоры меншігі болып табылады. Онда су дөңгелектерімен жұмыс істейтін қисайту, құлау және қию балғаларының үлгілері келтірілген. Траст құрманы жұмыс істеуге жарамды етіп сақтайды және құралдарды көрсету ұсынылады. Финч құю зауытын (алғашқыда Манор Миллс) 1805 жылы Джон Браунинг пен Джон Стэнбери басқарып келді. Құю зауытын 1814 жылы Уильям Финч тоқыма фабрикасында құрды, ал актілер бұл уақытта Уильям Финч Джон Стэнберидің жалға алушысы болғанын көрсетеді. Финчтер отбасы құю цехын 1814 жылдан бастап Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін үздіксіз жүргізді, содан кейін Финч ағайындылары Олбани, Джеймс және Томас серіктестік құрып, мүлікті сатып алды. Бұл кеңейту 1930 жылдардағы депрессиядан 1945 жылы Олбани Финчтің өліміне дейін сақталды. Осыдан кейін отбасылық бизнес директорлар Ральф Финч, Чарльз Боуден және Ричард Барронның басшылығымен шектеулі компанияға айналды. Компания 1960 жылы құю зауытының оңтүстік қабырғасы құлағанға дейін сақталды.
Finch Foundry is a 19th century water powered forge situated in the village of Sticklepath which is a small village at the foot of a steep hill on the road from Exeter to Okehampton, Devon, England. Its original name was Manor Mills, and was originally used to produce agricultural and mining hand tools and at its peak produced around 400 edge tools a day. The founder was William Finch, who was born in 1779. Several generations of the family ran the foundry, most notably Rebecca Finch, who managed the business at its peak. It remained an active foundry until 1960 when the roof collapsed and has been a National Trust property since 1994. It contains examples of a tilt hammer, drop hammer, and shear hammer all powered by water wheels. The Trust maintains the forge in working order and demonstrations of the tools are given. The Finch Foundry (originally Manor Mills) was operated by John Browning and John Stanbury in 1805. The foundry was formed by William Finch in 1814 in the cloth mill, and the deeds show that at this time William Finch was John Stanbury's tennant. The Finch family operated the foundry continuously from 1814 to the end of the First World War, when the Finch brothers, Albany, James and Thomas, finally formed a partnership and bought the property so that they could expand. This expansion survived the depression of the 1930s until the death of Albany Finch in 1945. After this, the family business became a limited company under the directors Ralph Finch, Charles Bowden and Richard Barron. The company survived until the collapse of the south wall of the foundry in 1960.
ХХ ғасырдың аяғы
1960 жылы оңтүстік қабырғаға болған оқиғадан кейін Ричард Баррон қалған директорларды сатып алып, ауыл шаруашылығының мұражайын құруға кірісті. 1964 жылы дүниеден өткені өкінішті, бірақ оның тұжырымдамасы әлі басталмаған еді. Ол қайтыс болғаннан кейін Финч құю фабрикасының қамқоршылары оның осы ауылдық өнеркәсіп мұражайын құру идеясын жүзеге асырды.