Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың теңіз жаяу әскерінің генералы Эванс Фордайс Карлсон (26 ақпан 1896 - 27 мамыр 1947) - екінші дүниежүзілік соғыс кезінде "Карлсонның рейдкерлерінің" басшысы болған, АҚШ-тың теңіз жаяу әскерінің генерал-офицері. Көптеген адамдар Карлсонның кейіннен Американың арнайы операциялар күштерін анықтайтын тактика мен көзқарасты жасақтағанын айтады. Ол 1942 жылы "Мэкин аралы рейдінен" және оның рейдкерлерінің "Ұзын патрулі" (Карлсонның патрулі) Гуадалканалдағы жапондық желілердің артында 488 жапондықты өлтіргенімен танымал. Карлсон "гунг-хо" сөзін кеңінен қолданған.
United States Marine Corps general
Evans Fordyce Carlson (February 26, 1896 – May 27, 1947) was a decorated and retired United States Marine Corps general officer who was the leader of "Carlson's Raiders" during World War II. Many credit Carlson with developing the tactics and attitude that would later come to define America's special operations forces. He is renowned for the "Makin Island raid" in 1942, and his raiders' "Long Patrol" (aka Carlson's patrol) behind Japanese lines on Guadalcanal, in which 488 Japanese were killed. Carlson popularized the phrase "gung ho".
Алғашқы жылдар
Эванс Карлсон 1896 жылы 26 ақпанда Нью-Йорк штатының Сидней қаласында дүниеге келді. Ол 1910 жылы Вермонттағы үйінен қашып кетіп, екі жылдан кейін өз жасын жасырып, АҚШ армиясына кірді. Карлсонның көбінесе солшыл саяси көзқарастары болды, бұл генерал Дэвид М. Шоупты "Ол қызыл болуы мүмкін, бірақ сары емес" деп айтуға итермеледі. 1938 жылы Карлсон Қытайдан кеткенде, Азия флотының бас қолбасшысы оны қызметі үшін мақтады. Карлсонға Жапонияның Қиыр Шығыстағы шабуыл қаупі қатты әсер еткендіктен, ол 1939 жылы сол тақырыпта еркін жазу және дәріс беру үшін капитандық қызметінен кетті. 1941 жылы Карлсонның болжаған қауіп-қатері шындыққа жақындағанда, ол теңіз жаяу әскеріне қайтадан шақыру үшін өтініш берді және майор дәрежесімен қабылданды.
Evans Carlson was born on February 26, 1896, in Sidney, New York, the son of a Congregationalist minister. He ran away from his home in Vermont in 1910 and two years later disguised his age to enter the United States Army. Carlson often had leftwing political views, prompting General David M. Shoup to say of him, "He may be red, but he's not yellow." When Carlson left China in 1938, he was commended by the commander in chief of the Asiatic Fleet for his services. Carlson was so impressed with the danger of Japanese aggression in the Far East that in 1939, he resigned his commission as a captain in order to be free to write and lecture on that subject. When the danger he foresaw neared reality in 1941, Carlson applied to be recommissioned in the Marine Corps and was accepted with the rank of major.
Екінші дүниежүзілік соғыс, "Карлсонның шабуылы"
1942 жылы ол лейтенант-полковник дәрежесімен екінші теңіз жауынгерлік батальонының қолбасшылығына тағайындалды, ол жаңа жауынгерлік ұйымға ықпал етті. АҚШ-тың әскери құрамында офицерлер мен жауынгерлер арасында кескілі касталық жүйе бар еді, тіпті тәжірибелі офицерлер де ең жаңа, ең жасыл лейтенантқа бағынған болуы керек еді. Қытайдағы уақытын және армия мен теңіз жаяу әскерінің офицерлік және жауынгерлік мәртебесі арасында алға-артқа оралған тәжірибесін пайдаланып, Карлсон рейд батальонын әлдеқайда теңгерімді бағыттар бойынша түбегейлі реформалады. Теңіз жаяу әскерлері үшін ұзақ уақытқа созылатын маңыздылығы, Карлсон өз отрядтарының ұйымдастырылуын өзгертті, теңіз жаяу әскерлері диктант еткен сегіз адамнан тұратын отрядты 10 адамнан тұратын отряд жетекшісі мен үш адамнан тұратын "өрт командасы" пайдасына өзгертті, олардың әрқайсысында BAR, Томпсон және M1 мылтығы бар.
In 1942, he was placed in command of the Second Marine Raider Battalion with the rank of lieutenant colonel, a new combat organization whose creation he influenced. Because of his relationship with President Roosevelt and the president's son, Captain James Roosevelt, a Marine reserve captain who authored a letter to the Commandant of the Marine Corps proposing the creation of the Raiders, the Marine Corps authorized the creation of the Raiders despite misgivings about Carlson's philosophy. In the United States military there was a sharp caste system divide between officers and enlisted personnel, and even experienced noncommissioned officers were expected to be subservient to even the newest, greenest second lieutenant. Drawing on his time in China and his experience in having gone back and forth between officer and enlisted status in both the Army and the Marine Corps that this was not in the best interests of the service, Carlson radically reformed the raider battalion along much more egalitarian lines. Of more lasting importance to the Marine Corps, Carlson also changed the organization of his squads, eschewing an eight man squad dictated by the Marines in favor of a 10 man squad composed of a squad leader and three 3 man "fireteams", each containing a BAR, a Thompson, and an M1 rifle.
Тынық мұхиттағы кейінгі қызмет
Көп ұзамай Карлсонды АҚШ-қа безгек пен сары ауруына емделу үшін қайтару туралы бұйрық берілді және ол Уолтер Вэнгердің Gung Ho! : Карлсонның Макин аралындағы шабуылшылардың тарихы (жартылай 1943 ж. желтоқсанда жарық көрді). Кейіннен Тынық мұхит аймағына қайтып оралды және 1943 жылдың қарашасында Тарава шайқасына бақылаушы ретінде қатысты. Ол жаудың оғынан маңызды ақпаратты алдыңғы бекеттен дивизия штабына жеткізуге ерікті қызмет көрсетті. 1944 жылы Сайпан шайқасында ол жарақат алған радиожұмыскерді майданның бақылау бекетінен құтқаруға тырысқанда жараланды және екінші Қызыл жүрекпен марапатталды.
Carlson was soon ordered back to the United States for medical treatment of malaria and jaundice, and served as a technical advisor to Walter Wanger's Gung Ho! : The Story of Carlson's Makin Island Raiders (released December 1943). He subsequently returned to the Pacific campaign and participated in the Battle of Tarawa in November 1943, as an observer, and was cited for volunteering to carry vital information through enemy fire from an advanced post to division headquarters. During the Battle of Saipan in 1944, he was wounded while attempting to rescue a wounded enlisted radioman from a front line observation post, and was awarded a second Purple Heart (5/16 inch gold star in lieu of second Purple Heart).
Зейнеткерлік және өлім
Сайпанда алған жарақаттан болған мүгедектігі Карлсонның 1946 жылдың 1 шілдесінде зейнетке шығуына себеп болды. Ол сол кездегі зейнеткерлер тізімінде бригадалық генерал дәрежесіне көтерілді, өйткені нақты ұрыста міндетін атқарғаны үшін ерекше мақталды. 1947 жылы 27 мамырда 51 жасында Карлсон Портлендтегі (Орегон) Эмануэль ауруханасында жүрек ауруынан қайтыс болды. Ол зейнетке шыққаннан бері Орегон штатының Брайтвуд қаласында тұратын. Оның артында әйелі Пегги Татум Карлсон және бұрынғы некеден туған ұлы Эванс С. Карлсон қалды. Генерал Карлсон Арлингтон ұлттық зиратында жерленген.
Physical disability resulting from the wounds received on Saipan caused Carlson's retirement on July 1, 1946. He was advanced to the rank of brigadier general on the retired list at that time for having been specially commended for the performance of duty in actual combat. On May 27, 1947, at age 51, Carlson died as the result of a cardiac ailment at Emanuel Hospital in Portland, Oregon. He had been living in Brightwood, Oregon, since his retirement. He was survived by his wife, Mrs. Peggy Tatum Carlson, and a son by a previous marriage, Evans C. Carlson. General Carlson is buried in Arlington National Cemetery.