Кіріспе

АҚШ-тың теңіз жаяу әскерінің генералы Эванс Фордайс Карлсон (26 ақпан 1896 - 27 мамыр 1947) - екінші дүниежүзілік соғыс кезінде "Карлсонның рейдкерлерінің" басшысы болған, АҚШ-тың теңіз жаяу әскерінің генерал-офицері. Көптеген адамдар Карлсонның кейіннен Американың арнайы операциялар күштерін анықтайтын тактика мен көзқарасты жасақтағанын айтады. Ол 1942 жылы "Мэкин аралы рейдінен" және оның рейдкерлерінің "Ұзын патрулі" (Карлсонның патрулі) Гуадалканалдағы жапондық желілердің артында 488 жапондықты өлтіргенімен танымал. Карлсон "гунг-хо" сөзін кеңінен қолданған.

Алғашқы жылдар

Эванс Карлсон 1896 жылы 26 ақпанда Нью-Йорк штатының Сидней қаласында дүниеге келді. Ол 1910 жылы Вермонттағы үйінен қашып кетіп, екі жылдан кейін өз жасын жасырып, АҚШ армиясына кірді. Карлсонның көбінесе солшыл саяси көзқарастары болды, бұл генерал Дэвид М. Шоупты "Ол қызыл болуы мүмкін, бірақ сары емес" деп айтуға итермеледі. 1938 жылы Карлсон Қытайдан кеткенде, Азия флотының бас қолбасшысы оны қызметі үшін мақтады. Карлсонға Жапонияның Қиыр Шығыстағы шабуыл қаупі қатты әсер еткендіктен, ол 1939 жылы сол тақырыпта еркін жазу және дәріс беру үшін капитандық қызметінен кетті. 1941 жылы Карлсонның болжаған қауіп-қатері шындыққа жақындағанда, ол теңіз жаяу әскеріне қайтадан шақыру үшін өтініш берді және майор дәрежесімен қабылданды.

Екінші дүниежүзілік соғыс, "Карлсонның шабуылы"

1942 жылы ол лейтенант-полковник дәрежесімен екінші теңіз жауынгерлік батальонының қолбасшылығына тағайындалды, ол жаңа жауынгерлік ұйымға ықпал етті. АҚШ-тың әскери құрамында офицерлер мен жауынгерлер арасында кескілі касталық жүйе бар еді, тіпті тәжірибелі офицерлер де ең жаңа, ең жасыл лейтенантқа бағынған болуы керек еді. Қытайдағы уақытын және армия мен теңіз жаяу әскерінің офицерлік және жауынгерлік мәртебесі арасында алға-артқа оралған тәжірибесін пайдаланып, Карлсон рейд батальонын әлдеқайда теңгерімді бағыттар бойынша түбегейлі реформалады. Теңіз жаяу әскерлері үшін ұзақ уақытқа созылатын маңыздылығы, Карлсон өз отрядтарының ұйымдастырылуын өзгертті, теңіз жаяу әскерлері диктант еткен сегіз адамнан тұратын отрядты 10 адамнан тұратын отряд жетекшісі мен үш адамнан тұратын "өрт командасы" пайдасына өзгертті, олардың әрқайсысында BAR, Томпсон және M1 мылтығы бар.

Тынық мұхиттағы кейінгі қызмет

Көп ұзамай Карлсонды АҚШ-қа безгек пен сары ауруына емделу үшін қайтару туралы бұйрық берілді және ол Уолтер Вэнгердің Gung Ho! : Карлсонның Макин аралындағы шабуылшылардың тарихы (жартылай 1943 ж. желтоқсанда жарық көрді). Кейіннен Тынық мұхит аймағына қайтып оралды және 1943 жылдың қарашасында Тарава шайқасына бақылаушы ретінде қатысты. Ол жаудың оғынан маңызды ақпаратты алдыңғы бекеттен дивизия штабына жеткізуге ерікті қызмет көрсетті. 1944 жылы Сайпан шайқасында ол жарақат алған радиожұмыскерді майданның бақылау бекетінен құтқаруға тырысқанда жараланды және екінші Қызыл жүрекпен марапатталды.

Зейнеткерлік және өлім

Сайпанда алған жарақаттан болған мүгедектігі Карлсонның 1946 жылдың 1 шілдесінде зейнетке шығуына себеп болды. Ол сол кездегі зейнеткерлер тізімінде бригадалық генерал дәрежесіне көтерілді, өйткені нақты ұрыста міндетін атқарғаны үшін ерекше мақталды. 1947 жылы 27 мамырда 51 жасында Карлсон Портлендтегі (Орегон) Эмануэль ауруханасында жүрек ауруынан қайтыс болды. Ол зейнетке шыққаннан бері Орегон штатының Брайтвуд қаласында тұратын. Оның артында әйелі Пегги Татум Карлсон және бұрынғы некеден туған ұлы Эванс С. Карлсон қалды. Генерал Карлсон Арлингтон ұлттық зиратында жерленген.