Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Минтаро - Оңтүстік Австралияның Аделаида қаласының солтүстігінде, Хоррокс тас жолының шығысында, шығыс Клэр аңғарындағы тарихи қала. Қала Клэр аңғарының шарап өсіру аймағында, Клэр жүзінің оңтүстік-шығыс бұрышында орналасқан. 1849 жылы құрылған Минтаро жерді сатып алған Джозеф пен Генри Гилберт, олар оны 80 жер телімдеріне бөлді. Бастапқыда Минтаро Бура кен орныннан Порт Уэйкфилдке мыс кенін тасымалдайтын бұқалар командасының аялдама және демалыс орны ретінде қарастырылған. 1876 жылы халықтың саны 400-ге жеткен. Минтаро 1870-шы жылдар мен 1880-шы жылдардың басында, мемлекеттің солтүстігінде мал шаруашылығы мен ауыл шаруашылығының өркендеуі кезінде ауылдық қызмет орталығы ретінде дамуын жалғастырды. 1930 жылдан кейін ауыл тұрғындарының жалпы саны азайды және қалада бірнеше онжылдықтар бойы аз даму болды. Минтаро ауданында Мартиндейл залы мен Кадлунга, екі үлкен мал шаруашылығы меншігі бар. Жоғары сапасымен танымал Минтаро шикізаты Австралиядағы ең көне қазба деп саналатын жерде өндіріледі. Минтаро негізінен ауыл шаруашылығы саласы болып саналса да, туризмнің рөлі де артып келеді. Тарихи және мәдени маңызы бар болғандықтан, 1984 жылы бүкіл Минтаро қаласы Оңтүстік Австралияның мемлекеттік мұралық аймағы деп жарияланды. Соңғы жылдары Минтаро танымал туристік бағытқа айналды және ғимараттарды қалпына келтіру мен тұрғын үйлерді дамыту өсті.
Mintaro is a historic town in the eastern Clare Valley, east of the Horrocks Highway, about north of Adelaide, South Australia. The town lies at the south eastern corner of the Hundred of Clare, within the Clare Valley wine region. Established in 1849, Mintaro is situated on land which was bought originally by Joseph and Henry Gilbert, which they sub divided into 80 allotments. Mintaro was originally intended as a stopping and resting place for the bullock teams carting copper ore from the Burra mine to Port Wakefield. By 1876 the population was recorded as 400. Mintaro continued to develop as a rural service centre during the 1870s and early 1880s, when pastoral and agricultural activities boomed in the state's mid north. After 1930, there was a general decline in rural populations and little development took place within the town for several decades. The Mintaro district includes prominent Martindale Hall and Kadlunga, two large pastoral properties. Known for its high quality, Mintaro slate is produced from what is believed to be the oldest continuing operating quarry in Australia. Although Mintaro is primarily an agricultural community, tourism plays an increasingly important role. Due to its historical and cultural significance, the entire town of Mintaro was declared a State Heritage Area for South Australia in 1984. In recent years, Mintaro has become a popular tourist destination and had increased building restoration and residential development.
География және климат
Минтаро Клэр аңғарының шығысында, Аделаидадан солтүстікке қарай 126 км жерде, Оңтүстік Австралияда, Хоррокс тас жолының шығысында орналасқан. Өңірде теңіз деңгейінен 300 метрден 500 метрге дейінгі биіктіктегі аңғарлар бар, күн сайын орташа есеппен 9,3 күн сәулесі бар. Қала Хоррокс тауының астындағы аңғарда, Джоли Вэй, Коппер Оре Роуд, Мин Ман Роуд және Минтаро / Лизингхэм жолдарының қиылысында орналасқан. Минтародағы негізгі жол - Бура көшесі. Минтароның климаты - Жерорта теңізі, әдетте жылы және ыстық жаздар, салқын және ылғалды қыстар болады. Күнделікті орташа температура қыста 8,0 °C-ден 21.4 °C-ге дейін, жауын-шашынның жылдық орташа мөлшері 632 мм. Жауын-шашын көбінесе қыс және көктем айларында (маусым-қыркүйек) түседі. Аймақтағы ең көп таралған жергілікті ағаш түрлері - Эвкалипт көк құмырасы, Э. перғауыш құмырасы, Э. қызыл жіпті қабық және Казуарино тұқымдасы (көбінесе шейх деп аталады). Спринг Гулли қорық-паркі Минтародан батысқа қарай 15 км жерде орналасқан.
Mintaro is located in the eastern Clare Valley, about 126 km north of Adelaide, South Australia east of the Horrocks Highway. The region contains a series of valleys with altitudes ranging from 300m to over 500m above sea level, with an annual average of 9.3 sunlight hours per day. The town is situated in a valley below Mount Horrocks at the crossroads of Jolly Way, Copper Ore Road, Min Man Road and Mintaro/Leasingham Roads. The main road in Mintaro is Burra Street. Mintaro's climate is Mediterranean, with typically warm to hot summers and cool to cold moist winters. Daily average temperatures range from 8.0 °C in winter to 21.4 °C in summer with an annual average rainfall of 632mm. Rainfall mostly occurs in winter and spring months (June September). The most common native tree species in the region are Eucalyptus blue gum, E. peppermint gum, E. red stringybark and Casuarinaceae (commonly known as sheoak). The Spring Gully Conservation Park is located about 15 km to the west of Mintaro.
Тарих
Клэр аңғарының алғашқы тұрғындары жергілікті Нгаджури халқы болды, олар Еуропалық қоныстанғанға дейін мыңдаған жылдар бойы осы аймақта өмір сүрді. Олардың Клэр мен Обернде, соның ішінде қазіргі Минтаро деп аталатын аймақта ірі лагерьлері болған деп есептеледі. Минтаро ауданы 1839 жылдың ортасында еуропалықтармен алғаш рет Джон Хилл, содан кейін Эдвард Джон Эйр барлады. Гаулерден солтүстікке қарай орналасқан аймақ 1840 жылдардың басында арнайы зерттеулер сериясымен ресми түрде ашылды. Барросса және Клэр аңғарларындағы жерлер тез арада иеленді. Минтароға алғаш қоныс аударған Джеймс Стайн 1841 жылдан бастап Горрокс тауынан Фаррелл Флэт арқылы Бура ауданына дейінгі кең қой қораларына ие болды. Кейіннен Штайн өзінің үйін Уэйкфилд өзенінің саласына, Хоррокс тауының астындағы аңғарға, қазіргі Минтародан батысқа қарай үш шақырымға созылады. 1848 және 1851 жылдар аралығында бұқалар саудасынан пайдаланған сауданы пайдалану үшін шығанақ жолы бойында бірнеше ауыл құрылды. Бұл қалалар бір-бірінен алыс орналасқан, өйткені бұқалар бір күнде солай жол жүретін. Минтаро ауылы бастапқыда мыс кенін кен орнынан портқа тасымалдайтын және көмір мен керек-жарақты алып қайтып келетін бұқалар командаларының (мулетерлердің) аялдама және демалу орны ретінде қарастырылған. Минтарода алғашқы жер учаскелері тексеріліп, сатылды. Нәтижесінде, Минтароның алғашқы орналасуы мыс жолының бейнесі болып табылады, көшелер 45 градусқа қарай солтүстік-оңтүстік желісіне қарай тегістелген учаскелер мен мемлекеттік жолдар. 1860 және 1870 жылдары қалада қоғамдық ғимараттар пайда болды, соның ішінде мектеп, ал Ирландия католиктерінің едәуір саны Минтароға және оның айналасына қоныстанды. 1876 жылы тұрғындар саны 400-ге жеткен. 1892 жылы өзінің "Біздің пасторлық индустриямыз" кітабында сэр Ф. В. Холдер жергілікті нгаджури сөзінің "Минтадлу" уақыт өте келе бұзылып, Минтароға айналған болуы мүмкін деп мәлімдеді. Кейін Оңтүстік Австралияның тарихшысы Джефф Мэннинг антрополог Норман Тиндейлдің еңбегін келтіріп, қаланың атын жергілікті сөзден алған. Бұл іспан тілінде сөйлейтін муляж жүргізушілерінің (содан кейін мулельдер деп аталатын) Уругвай, Чили және Аргентинадан мыс кенін тасымалдауына негізделген. Бура шахтасы Порт Уэйкфилдке 1850-ші жылдардың ортасында. Міне, осылай болды да. Қаланың ертедегі тарихынан күн сайын 100 - ге жуық испан тілінде сөйлейтін қалыңдықты айдаған адам қаладан өтіп, демалып жүргенін білеміз. 1853 - 1857 жылдары бұл аймақта қашырларды айдап жүретін адамдар көп болған. Алайда, Рио Мантародан басқа (Перудің орталық аймағынан өтетін ұзын өзен) испан тілінде Минтароға ұқсас сөздер жоқ сияқты. 1849 жылы туған крикетші Фредерик Мьюр өзінің туған жерін Австралияның Минтара деп атаған. Минтаро қалашығының атауы алғаш рет 1849 жылы 6 қарашада жарнамада пайда болды. Қала Клэр аңғарының қауымдастығы "мин ТАИР о" деп атайды.
The original inhabitants of the Clare Valley were the Indigenous Ngadjuri people, who spent thousands of years in the area before European settlement. It is believed that they had major camping sites at Clare and Auburn, including the region now known as Mintaro. The Mintaro district was explored by Europeans in mid 1839, first by John Hill, and then by Edward John Eyre. The area north of Gawler was officially opened by a series of special surveys in the early 1840s. Land in the Barossa and Clare Valleys was quickly taken up. The first settler in Mintaro was pastoralist James Stein who from 1841 held occupation licences for extensive sheep runs stretching from Mount Horrocks through Farrell Flat to the Burra district. Stein subsequently established his homestead on a tributary of the Wakefield River, in a valley beneath Mount Horrocks, about three kilometres west of present Mintaro. Between 1848 and 1851 several villages were established along the Gulf Road to take advantage of the trade generated by the bullock traffic. The towns were established about apart because that was the distance a bullock team could travel in a day. The village of Mintaro was originally intended as a stopping and resting place for the bullock teams (muleteers) carting the copper ore from the mine to the port, and returning with coal and supplies. The first allotments surveyed and sold in Mintaro faced the Gulf Road (now Burra Street). As a result, Mintaro's early layout reflects the copper route, with streets aligned at 45 degrees to the north south grid of the surveyed sections and government roads. During the 1860s and 1870s public buildings appeared in the town, including a school, and a substantial number of Irish Catholics settled in and around Mintaro. In 1876 the population was recorded as 400. In his 1892 booklet, Our Pastoral Industry, Sir F. W. Holder stated that the local Ngadjuri word "Mintadloo" may have over time degenerated or morphed into Mintaro. Later, South Australian historian, Geoff Manning, citing anthropologist Norman Tindale's work, attributed the town's name to the local word mintinadlu (also rendered Mintadloo or Minta Ngadlu) meaning 'netted water'. This was based on the fact that Spanish speaking mule drivers (then known as muleteers) from Uruguay, Chile and Argentina transported copper ore from the Burra Mine to Port Wakefield in the mid 1850s. The muleteers used Mintaro as a resting place. The town's early history records show that as many as 100 Spanish speaking mule drivers passed through and rested in the town each day. Between 1853 and 1857 mule teams driven by muleteers were a common sight in the area. However, with the exception of Río Mantaro (a long river running through the central region of Peru), there does not appear to be any words similar to Mintaro in the Spanish language. Born in 1849, cricketer Frederick Muir listed his birthplace as Mintara, Australia. The Township of Mintaro name first appeared in an advertisement on 6 November 1849. The town is pronounced "min TAIR oh" by the Clare Valley community.
Скрипка және флажок
Минтаро шикізаты Австралиядағы ең көне жұмыс істеп тұрған карьер деп саналатын жерден өндіріледі. Бұл тақтаны 1850-ші жылдардың басында жергілікті фермер ашқан. 1856 жылы ағылшын тас қалаушысы Томпсон Прист алғашқы табылған жердің маңында орналасқан шиферлі тақтаны жалға алды және қазба жұмыстары 1856 жылы басталды. Ашық карьер қаладан батысқа қарай 1,5 км жерде орналасқан. 1860 жылы Минтаро Оңтүстік Австралияның жоғары сапалы шифер өндірушілерінің бірі болды. Оның көптеген пайдасы мен қасиеттерінің ішінде, пішінді бетінің өте тегіс болуы бильярд және бильярд үстелдеріне өте қолайлы. Австралиялық бильярдшы Уолтер Линдрум 1932 жылдан 1950 жылға дейін әлем чемпионы болған, ол Минтаро шиферінің сапасын мақтап, ол ойнаған кез келген нәрсеге тең деп мәлімдеді. Кейіннен ол Мельбурндағы үйінде Минтародан алынған бір тақтадан жасалған үстелмен жаттықты. Шифер бастапқыда жергілікті құрылыс материалы ретінде, сондай-ақ Клэр аңғарының шарап зауыттарында ашытқы салу резервуарларын, Капунда мыс шахталарында қышқылды сұйыту резервуарларын, крикет алаңдарын, су құйықтарын, қабір тастарын, қоршауларды, коммутатор тақталарын және мектеп тақталарын салуда пайдаланылды. Минтародағы мұражайға енгізілген үйлер мен қираған үйлердің көпшілігі негізінен жергілікті кен орындарынан алынған шиферден салынған. 1888 жылы Томпсон Прист қайтыс болғаннан кейін оның карьерін Мельбурн фирмасы сатып алды. 1890-шы жылдардағы экономикалық дағдарыс кезінде карьер бірнеше жыл бойы құлдырап, өндірісін тоқтатты. 1911 жылы жергілікті синдикат, Mintaro Slate and Flagstone Company Limited құрылды және 1912 жылы Викторияның дистрибьюторы болған Мельбурн агенттігімен бірге Сэр Сэмюэл Уэйден карьерге іргелес 60 80 акр жер сатып алынды. 1981 жылы карьерлік операциялар қайтадан сатылып, Оңтүстік Австралияға толық тиесілі Mintaro Slate Quarries Pty Ltd болып қайта құрылды. Олар сұр, біркелкі төселген, ұсақ ламинатталған мета-киіз тастар немесе кіші доломиттік кііз тастармен бірге шифер. Минтарода табиғи қосылу мен сыну кеңінен орналасады және үлкен тақталарды өндіруді жеңілдетеді.
Mintaro slate is produced from what is believed to be the oldest continuing operating quarry in Australia. The slate was discovered in the early 1850s by a local farmer. In 1856 an English stonemason, Thompson Priest, leased the slate bearing area adjacent to the site of the original discovery and mining began in 1856. The open cut quarry is located about 1.5 km west of the township. By 1860 Mintaro was South Australia's leading producer of high quality slate. Among its many uses and qualities, the perfectly flat slate surface makes it ideal for billiard and pool tables. Walter Lindrum, the Australian billiard player who was the world champion from 1932 to 1950, praised the quality of Mintaro slate claiming it was equal to anything he had played on. He later practiced at his Melbourne home on a table made from a single slab of slate from Mintaro. The slate was used initially as a local building material as well as in the construction of fermenting tanks at Clare Valley wineries, acid leaching tanks at the Kapunda copper mines, cricket pitches, water troughs, tombstones, fencing, switchboards and school blackboards. Most of the heritage listed homes and ruins in Mintaro are built predominantly from locally mined slate. When Thompson Priest died in 1888, his quarry was acquired by a Melbourne firm. During the economic depression of the 1890s, the quarry languished for several years and wound down its production. In 1911 a local syndicate, the Mintaro Slate and Flagstone Company Limited, was formed and in 1912 an area of 60 80 acres adjacent to the quarry was purchased from Sir Samuel Way, together with the Melbourne agency which had been the distributor for Victoria. In 1981 the quarrying operations were again sold and reformed as the Mintaro Slate Quarries Pty Ltd, wholly owned in South Australia. They are grey, evenly bedded, finely laminated metasiltstones or slate with minor dolomitic siltstone. At Mintaro, the natural jointing and fracturing are widely spaced and facilitates the mining of large slabs.
Мартиндейл залы
Мұра ретінде саналатын Мартиндейл залы - Англияның көлдер ауданындағы Далемейн иелігінде үлгіленген неоклассикалық және грузин стилідегі сарай. Зал 19 гектар (47 акр) мал шаруашылығының аумағында орналасқан және Минтародан оңтүстікке қарай 2,5 км жерде орналасқан. Ол Эдмунд Боуман үшін, ол әкесі Мартиндейл қожалығын мұра еткеннен кейін салынған. 1880 жылы аяқталған сарай көрші Манора карьерлерінен алынған бос таспен салынған. Мартиндейл қалашығында жұмыс істеген барлық мастерлердің көбісі Англиядан келген, олар құрылыс аяқталғаннан кейін оралды. Үй мен оны қоршаған жердің аты үйдің туған қаласына жақын жердегі Камбриядағы Мартиндейлден алынған. 32 бөлмелі сарайды салуға 30 000 фунт стерлинг (қазіргі кезде 5,62 миллион австралиялық доллар) жұмсалды. Оңтүстік Австралияда танымал малшы болған Боуман бұл жерді қой өсіруге пайдаланған. 1890 жылы бірнеше жыл бойы құрғақшылық пен жүннің төмен бағасынан кейін, өсіп келе жатқан қарыз Боуманды Мартиндейл үйін сатуға мәжбүр етті. Оны 1892 жылы Уильям Теннант Мортлок сатып алған. Мортлок қой өсіруді жалғастырды, бау-бақшалар мен жеміс-жидек бақтарын дамытты және өзінің ат жарысы қызығушылықтарын ұстанды. Ол жарысты қолдайтын және 1911 жылы А.Р.К. Grand National жеңімпазы болған Юднаппиннаны өсірген. Мортлок бірнеше жыл бойы Флиндерс сайлау округінің өкілі болып, мемлекеттік парламентте қызмет етті. Мортлок пен оның әйелі Розина Теннанттың алты баласы болды, бірақ екеуі ғана ересекке дейін аман қалды. Уильям Мортлок 1913 жылы қайтыс болғанда, отбасылық мүлік оның ұлы Джон Эндрю Теннант Мортлокқа мұрагерлік етті, ол Оңтүстік Австралияға қайтып, Мартиндейл Холлды қоса алғандағы мүлікті басқаруға кірісті. Ол залда тұрып, табысты малшы және мерін тұқымын асылдандырушы болды. Жолдауға құштар Мортлок залды Африка мен Азияның естеліктерімен безендірді. Олардың көбісі әлі күнге дейін көрініс табады және шынайы 16 ғасырлық самурайлық костюмді қамтиды. Мертлок Минтародағы Санкт-Петер Англикан шіркеуінің белсенді мүшесі, сонымен қатар, жағажай жүргізуші, әуесқой кино түсіруші және орхидеялар экспоненті болды. Қатерлі ісікке шалдыққаннан кейін көп ұзамай, 1948 жылдың желтоқсан айында Мортлок Дороти Бичке үйленді. 1950 жылы наурыз айында баласыз қайтыс болғаннан кейін, оның әйелі Мортлоктың мұрагері болды. Аделаидада өмір сүруді жөн көретін Дороти күйеуінің өлімінен кейін кетіп, сарай 30 жылға жуық уақыт бойы бос және бос қалды. 1980 жылы 24 шілдеде Оңтүстік Австралияның мұралық тізілімінде мемлекеттік мұралық жер ретінде тіркелген. 1986 жылы Мартиндейл залы мен оны қоршаған үй-жайлар Оңтүстік Австралия үкіметінің иелігіне берілді. 1991 жылы 5 желтоқсанда ғимарат орналасқан жер 1972 жылғы Ұлттық парктер және жабайы табиғат туралы заңға сәйкес "жердің тарихи ерекшеліктерін сақтау мақсатында" Мартиндейл Холл консервациялық паркі деп жарияланды. 1991 жылдан 2014 жылдың аяғына дейін мүлік жалға алу бойынша туристік кәсіпорын ретінде басқарылды, мұражай төсек және таңғы ас, үйлену тойлары, басқа да функциялар және күніне келушілерге алаңға және залға кіру мүмкіндігі ұсынылды. 2015 жылдан бастап мүлікті Қоршаған орта, су және табиғи ресурстар департаменті басқарады, ол 2015 жылдың тамызында Мартиндейл залын сатып алу немесе ұзақ мерзімді жалға алу туралы сұраныссыз ұсыныс алды, оны бес жұлдызды сәнді курортқа айналдырғысы келді. Алайда Ұлттық қор жеке кәсіпкерлердің залды өз иелігіне алуына кедергі жасады, өйткені олар мұражайдың қоғамдық қолында қалуын және барлық адамдарға қолжетімді болуын қалады. Австралияның танымал және марапатталған "Пикник на висящей скале" фильмі 1975 жылы Мартиндейл залында ішінара түсірілді.
The heritage listed Martindale Hall is a Neoclassical and Georgian styled mansion, modelled on the Dalemain estate in England's Lake District. The Hall is situated within 19 hectares (47 acres) of pastoral property and located about 2.5 km south of Mintaro. It was built for Edmund Bowman after he inherited the Martindale Estate from his father. Completed in 1880, the mansion was built of freestone from the neighbouring Manoora quarries. Almost all the skilled tradesmen who worked on Martindale came from England who returned when the construction was completed. The house and surrounding property was named after Martindale in Cumbria, which was close to the family's home town. The 32 room mansion cost £30,000 (about A$5.62 million today) to build. Bowman, who was a well known pastoralist in South Australia, used the property for sheep farming. In 1890, after several years of droughts and low wool prices, growing debt forced Bowman to put the Martindale homestead up for sale. It was bought by William Tennant Mortlock in 1892. Mortlock continued with sheep farming, developed the gardens and orchards and pursued his horse racing interests. He was a supporter of racing, and bred Yudnappinna, which won the A. R. C. Grand National in 1911. Mortlock sat in the State Parliament for several years representing the electoral district of Flinders. Mortlock and his wife, Rosina Tennant, had six children although only two survived to adulthood. When William Mortlock died in 1913 the family estate was inherited by his son, John Andrew Tennant Mortlock, who returned to South Australia to take control of the estate, which included Martindale Hall. He resided at the Hall and became a successful pastoralist and stud Merino breeder. A keen traveller, Mortlock decorated and furnished the Hall with mementos from Africa and Asia. Most are still on display today and include a genuine 16th Century ceremonial Samurai suit. An active member of St Peter's Anglican Church in Mintaro, Mortlock was also a keen yachtsman, an amateur film maker and an orchid exhibitor. Shortly after he was diagnosed with cancer, Mortlock married Dorothy Beech in December 1948. Dying childless in March 1950, his wife became the heir to the Mortlock fortune. Preferring to live in Adelaide, Dorothy left after her husband's death and the mansion remained uninhabited and derelict for almost 30 years. On 24 July 1980, it was listed as a state heritage place on the South Australian Heritage Register. In 1986, Martindale Hall and the surrounding estate was handed to the South Australian Government by the University. On 5 December 1991, the land on which the building is located was proclaimed as the Martindale Hall Conservation Park under the National Parks and Wildlife Act 1972 for "the purpose of conserving the historic features of the land." From 1991 to late 2014, the property was managed under lease as a tourism enterprise, offering heritage bed and breakfast accommodation, weddings, other functions and access to the grounds and Hall to day visitors. From 2015 the property was managed by the Department of Environment, Water and Natural Resources, which in August 2015 received an unsolicited bid for the purchase or long term lease of Martindale Hall, wanting to turn it into a five star luxury resort. However, the National Trust bid to stop private developers taking control of the Hall because they wanted the estate to remain in public hands and be accessible to everyone. The iconic and award winning Australian film, Picnic at Hanging Rock, was partially filmed at Martindale Hall in 1975.
Қадлунга
Мұражайға енген, аралас шаруашылық егістігі Кадлунга Минтароның батысында орналасқан. Мүлік арқылы өтетін үш өзен бар - Браутон, Уэйкфилд және Хатт. Жыл сайынғы орташа жауын-шашын мөлшері 36 бөгетті, 15 бұрғылау және құдықтарды және екі су лицензиясын қамтиды. Кадлунгаға алғаш қоныс аударған еуропалық адам - малшы Джеймс Штайн. Ол 1841 жылдан бастап, Горрокс тауынан Фаррелл Флэт арқылы Бура ауданына дейінгі кең қой қораларына жұмыс істеу үшін лицензия алған. Штайн өзінің қожалығын Уэйкфилд өзенінің қонысында, Горрокс тауының астындағы аңғарда құрды және оны Кадлунга деп атады, бұл аборигендер сөзі "тұздық таулар" дегенді білдіреді, сол кезде онда мол балдырлар болғандықтан. Алайда, мұражай алғашқы кезеңінде Каталунга деп те аталды. Штайн 1857 жылы аяқталған екі қабатты үйді салған, ол кездейсоқ көк тастан салынған. Бұл үйді бірнеше танымал Оңтүстік австралиялықтар иеленді, соның ішінде Джон Чьюингс, сэр Сэмюэл Уэй және Александр Мелроуз. 1857 жылғы үй 1919-20 жылдары Александр Мелроуз үшін қайта салынған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде итальяндық тұтқындар кең көлемді құрғақ тас қабырғалар салған. Архитектуралық маңызы және Оңтүстік Австралияның танымал сэр Сэмюэл Уэй және басқа да алғашқы ізашарлармен байланысты тарихы болғандықтан, Кадлунга иелігінің тарихи тас ғимараттары 1978 жылы 21 наурызда Ұлттық мүлік тізілімінде тіркелген.
The heritage listed, mixed farming property of Kadlunga is located about west of Mintaro. The property has three rivers which pass through it—Broughton, Wakefield and Hutt—and has an annual average rainfall of It has 36 dams, 15 bores and wells, and two water licenses. The first European settler at Kadlunga was pastoralist James Stein who, from 1841, held occupation licences for extensive sheep runs stretching from Mount Horrocks through Farrell Flat to the Burra district. Stein established his homestead on a tributary to the Wakefield River, in a valley beneath Mount Horrocks, and named it Kadlunga, an Aboriginal word for 'sweet hills', after the abundant honeysuckle located there at the time. However, the property was also known as Katalunga in its early period. Stein built a two storey homestead, completed in 1857, constructed of random coursed bluestone. The property was successively owned by some prominent South Australians including John Chewings, Sir Samuel Way and Alexander Melrose. The original 1857 house was virtually rebuilt during the 1919 20 alterations for Alexander Melrose. Extensive farm dry stone walls were built by Italian prisoners of war during World War II. Due to intrinsic architectural significance and associated history with prominent South Australian Sir Samuel Way and other early pioneers, the historic stone buildings of the Kadlunga Estate were listed on the Register of the National Estate on 21 March 1978.
Қазіргі күн
Минтаро мемлекеттік мұралық аймағы - Оңтүстік Австралияның жақсы сақталған, 19 ғасырдың ортасындағы ауылдың сирек кездесетін үлгісі. Сондай-ақ, ол Клэр аңғарына келген туристерге қонақ үй ұсынады. Минтароның басты сауда орталығы және оның 19-ғасырдағы маңызды ғимараттарының көпшілігі Бурра көшесі бойында орналасқан. Бір кездері қалада өз тұрғындары мен айналасындағыларға қажетті барлық негізгі құрал-жабдықтар болған, бірақ бүгінде бұл ғимараттардың көбі қонақ үйлерге айналдырылды. Онда бірнеше төсек-аяқ және қонақ үй бар. Қалада екі шарапхананың жер асты есіктері, галереялар, тамақтану орындары, сыйлық сауда дүкені және тікұшақ лабиринті бар. Өзімдіктер мен фермалармен қоршалған Минтаро әлі күнге дейін ауыл шаруашылығы қауымдастығы болып табылады. 100 мегаваттты күн энергиясы фермасы, Шаф Милл күн энергиясы фермасы деп аталатын, 2017 жылы қаладан солтүстік-шығысқа қарай 3,5 км жерде орналасқан.
The Mintaro state heritage area is a rare South Australian example of a well preserved, mid 19th century village. It also provides tourist accommodation for visitors to the Clare Valley. Mintaro's main commercial centre and the majority of its significant 19th century buildings are located along Burra Street. At one time, the town contained all the basic facilities needed to cater for its own population and for the surrounding area but today many of these buildings have been converted to guest accommodation. It has a number of bed and breakfast establishments and a hotel. There are two winery cellar doors in the town, galleries, eateries, a gift shop and a hedge maze. Surrounded by vineyards and farms, Mintaro is still an agricultural community. A 100 megawatt solar farm, to be known as the Chaff Mill Solar Farm, was proposed in 2017 to be located on farmland about 3.5 km to the north east of the town.
Ауыл шаруашылығы
Ең алдымен ауыл шаруашылығы қауымдастығы, Минтаро аралас пайдаланылатын егіндік жерлер мен жүзімдіктермен қоршалған. Екеуі де аймақтың және Оңтүстік Австралияның экономикасының маңызды бөлігі болып табылады. Ауыл шаруашылығының негізгі түрі - мал шаруашылығы. Метро аймағында бидай мен канола өсіру жиі кездеседі. Клэр аңғары - Австралияның ең көне шарап өсіретін аймақтарының бірі, оның шарап жасау тарихы 150 жылдан аса уақытқа созылған. Рислинг үшін атақты аймақ, сонымен қатар көптеген басқа шараптар, соның ішінде Каберне Совиньон және Шираз. Бүгінде 5 мың гектардан астам алқапта жүзім өсіріліп, 40 шақты жертөле есігі ашылған.
Primarily an agricultural community, Mintaro is surrounded by mixed use farmland and vineyards. Both are a vital part of the region and South Australia's economy. The main type of farming is pastoralism. Seasonally, wheat and canola fields are a common sight in the Mintaro region. The Clare Valley is one of Australia's oldest wine producing areas, with a wine making history dating back over 150 years. Celebrated for its Riesling, the region also produces many other wine styles, including Cabernet Sauvignon and Shiraz. Today, there are more than 5,000 hectares under vine, and over 40 cellar door outlets.
Демография
2016 жылғы Австралия халық санағы бойынша Минтароның халқы 188 адам (93 еркек және 95 әйел). Аборигендер мен / немесе Торрес бұғазы аралдарының тұрғындары болған жоқ. Орташа жасы 54 жаста, ал балалар (0-14 жас) халық санының 14% құрайды. Адамдардың 81,4% -ы Австралияда туған. Минтародағы ең көп таралған ата-бабалар ағылшындықтар 38,7%, австралиялықтар 27,7%, неміс 10,6%, ирландтықтар 7,7% және шотландтықтар 7,3% болды.
The 2016 Australian census listed Mintaro's population at 188 (93 males and 95 females). There were no Aboriginal and/or Torres Strait Islander people. The median age was 54 years and children (0 – 14 years) made up 14% of the population. 81.4% of people were born in Australia. The most common ancestries in Mintaro were English 38.7%, Australian 27.7%, German 10.6%, Irish 7.7% and Scottish 7.3%.
Басқару
Минтароны кеңестік деңгейде Клэр және Гилберт аңғарлары аудандық кеңесі басқарады. Мемлекеттік деңгейде Минтаро Фром сайлау округінде және федералды деңгейде Грей сайлау округінде орналасқан. Қаладағы кез келген құрылыс мемлекеттік мұралық келісімге жатады.
Mintaro is governed at the council level by the District Council of Clare and Gilbert Valleys. At state level, Mintaro lies within the electoral district of Frome and federally, the electoral division of Grey. Any development in the town is subject to state heritage approval.
Спорт
MINMAN Sporting Club - Австралияның Mintaro және Manoora футбол және нетбол командаларының мүшелігін білдіреді. "Бөркіттер" деп аталатын футбол клубы Солтүстік Шығыс футбол лигасында өнер көрсетеді. Нетбол клубы Солтүстік Шығыс Нетбол Ассоциациясында өнер көрсетеді. Клуб, футболдың сопақша және нетбол алаңдары Лизингхэм және Джака жолдарының бұрышында орналасқан Мортлок паркіндағы Минтарода орналасқан. Минтаро боулинг клубы 1959 жылы құрылған. Ерлер, әйелдер және әлеуметтік (Түнгі соулар) жарыстары бар. Ауберн Минтаро крикет клубы Ауберн мен Минтароның біріккен аудандарын білдіреді. Үй ойындары Сэддлворт жолындағы Оберн ойын алаңында өткізіледі.
The MINMAN Sporting Club represents the affiliation of the Mintaro and Manoora Australian rules football and netball teams. Known as the Eagles, the football club competes in the North Eastern Football League. The netball club competes in the North Eastern Netball Association. The club, football oval and netball courts are located in Mintaro at Mortlock Park on the corner of Leasingham and Jacka Roads. The Mintaro Bowling Club was established in 1959. There are men's, women's and social (the Night Owls) competitions. The Auburn Mintaro Cricket Club represents the combined districts of Auburn and Mintaro. Home games are played at the Auburn recreational grounds on Saddleworth Road.
Туризм
Минтаро негізінен ауыл шаруашылығындағы қауымдастық болса да, соңғы уақытта шарап өнеркәсібімен байланысты туризм маңызды рөл атқарады. Тұрғын үй сұранысын қанағаттандыру үшін бірнеше мұражайлы төсек-аяқ мекемелері орналасқан. Минтароны зерттеудің ең жақсы жолы - жаяу жүру. Қала бойынша өз бетінше жүргізілетін жаяу жүру экскурсиясы тарихи мұра ретінде санамаланған ғимараттар мен қираған жерлерді көру үшін екі сағатқа созылуы мүмкін. Минтароның бақ бөлмелері Кингстон жолында орналасқан. Бұл бақ (бұрын Тимандра бақшасы деп аталатын) көпшілікке ашық және үйлену тойы, пикниктер мен іс-шаралар үшін танымал. Клэр аңғарының тағамдық демалыс күні 1984 жылы басталды және жыл сайын мамыр айында жүзімнің аяқталуын атап өту үшін өткізіледі. Фестиваль қонақтарға шарап жасау процесін түсінуге мүмкіндік береді, сондай-ақ 30-дан астам шарапханада жергілікті тағамдарды дәмдеуге мүмкіндік береді. Кейбір орындарда тікелей эфирде ән-күй ойналады. Дәстүрлі тіршілік ету тікұшақ лабиринті Джака жолы мен Уэйкфилд көшесінің бұрышында орналасқан. 1995 жылы салынған лабиринт 800-ден астам қылқан жапырақты өсімдіктер желісінен жасалған және сейсенбі және мереке күндерінен басқа күндері ашық. Польшаның Хилл-Хилл шіркеуінің мұражайы 1996 жылы құрылған. Мұражай Оңтүстік Австралияның поляк қауымымен Оңтүстік Австралияның дамуына поляк көшіп келушілерінің үлесін құжаттандыру және еске алу үшін құрылған. Мұражай әр айдың бірінші жексенбісінде (қаңтар айынан басқа) сағат 11.00-ден 16.00-ге дейін жұмыс істейді. Рас ресми түрде Рислинг жолының бөлігі болмаса да, Минтаро Велосипед Австралиясы ұсынған танымал велосипедпен жүру орны болып табылады. Гран-Фондо стиліне тән Клэр Классиканың барлық үш жолы Минтаро арқылы өтеді.
Although Mintaro is primarily an agricultural community, in recent times tourism associated with the wine industry has played an increasingly important role. A number of heritage bed and breakfast establishments are located in the precinct to cater for accommodation demand. The best way to explore and see Mintaro is by foot. Self guided walking tours around town to view the historic heritage listed buildings and ruins can take up to two hours. The Mintaro Garden Rooms are located on Kingston Road. The award winning garden (formerly known as Timandra Garden) is open to the public and popular for weddings, picnics and functions. The Clare Valley gourmet weekend commenced in 1984 and is held in May every year to celebrate the end of vintage. The festival gives visitors an insight into the process of making wine as well as an opportunity to sample local cooking at over 30 wineries. Live music is played at some venues. The traditional living hedge maze is located on the corner of Jacka Road and Wakefield Street. Constructed in 1995, the maze is made from a network of over 800 conifer plants and is open most days except Tuesdays and public holidays. Located a short drive outside Mintaro off Jolly Way on Polish Hill Road, the Polish Hill River Church Museum was established in 1996. The museum was established by the South Australian Polish community to document and commemorate the contribution of Polish migrants to the development of South Australia. The museum is open from 11 am to 4 pm on first Sunday of each month (except January). Although not officially part of the Riesling Trail, Mintaro is a popular bicycling destination recommended by Bicycling Australia. All three courses of the Gran Fondo style Clare Classic road cycling event run through Mintaro.
Атақты тұрғындар
Сурет атауы Минтароға байланысты Эдмунд Боуман (18551921) Мартиндейл иесінің бір бөлігі болған Минтародағы Холм Хиллді сатып алып, онда мериноз тұқымдас тұқым шаруашылығын құрды. 1870-ші жылдардың аяғында Мартиндейл залын салды. Уильям Браун (18681930) 29 наурызда 1868 жылы Минтаро қаласында туған. Заң профессоры, саяси ойшыл, академик және заңгер. Джон Чьюингс (18191879) Кадлунгада тұрып, оған ие болды. Жер иелері және аймаққа тауар жеткізуші. Питер Клок (1951 жылы туған) 1970 жылдардың басында Ричмонд футбол клубында 28 ойын өткізді. 1975 жылдан 1981 жылға дейін Солтүстік Аделаида футбол клубында 145 ойын өткізді. 1979 жылы Магарей медалі бойынша екінші орын алды. Минтаро қаласында тұрады. Хью Фрейзер (18371900) 1863 жылы төрт ағасымен бірге Оңтүстік Австралияға көшіп келіп, төрт жыл бойы Минтародағы шифер карьерінде жұмыс істеді. Кейіннен Аделаидаға көшіп, 1878 жылы Батыс Аделаиданың депутаттығын жеңіп алды. Перси Хаттон (18761951) 1876 жылы 2 қазанда Минтаро қаласында туған. 1905-06 жылдары Шеффилд Шилд маусымында Оңтүстік Австралия құрамасының құрамында бірінші сыныптық бір матчта 30 ұпай жинады. Норман Джоли (18821954) 1882 жылы 5 тамызда Минтарода туған. 1904 жылы ол Оңтүстік Австралиядан Родс стипендиясына сайланған алғашқы адам болды. Австралиялық футбол және крикет ойыншысы. Майкл Келли (19051967) 1905 жылы 16 сәуірде Минтаро қаласында туған. Ревматолог ретінде ол медицина, саясат, тарих, этика және әдебиет салалары бойынша көп жазды. 1958 жылы Гейги сыйлығын жеңіп алды. Чарльз Кимбер (18261913) Бір уақыт бойы Минтарода шаруа болып жұмыс істеді. 1887 жылы сәуірде Оңтүстік Австралияның Стенли Ассамблеясының депутаты болып сайланды. Александр Мелроуз (18891962) Қадлунгада тұрып, қой, ірі қара және жылқы өсірді. Либералды партияның Бура Бура және Стэнли депутаттық орындарында өкілі. Джон Мортлок (18941950) Минтаро қаласында туып, өмір сүрген. Мартиндейл Холл мен оны қоршаған үй-жайға ие болды, онда ол сәтті меріно қойларын өсіруші және малшы болды. Уильям Мортлок (18581913) 1891 жылы Мартиндейл Холл мен оны қоршаған үйді сатып алды, онда ол табысты малшы болды. 1896 жылғы сайлауда Оңтүстік Австралияның Ассамблея палатасында Флиндерс орындығына сайланды. Фредерик Мьюр (18491921) 1849 жылы Минтарода дүниеге келген. 1872/73 жылдары Отаго клубында бірінші сыныптық бір матч ойнады. Жаңа Зеландиямен байланысы анық емес. Джон Джексон Оукден (18181884) Джеймс Стайнның байырғы іскерлік серіктесі. Оукден 1841 жылдан 1850 жылға дейін Кадлунга игілігін кәсіби лицензиялар бойынша басқаратын. Джеймс Стейн (18041877) Оңтүстік Австралияның орта солтүстігіндегі ізашар қоныстанушы және Кадлунга мал шаруашылығының негізін қалаушы. Альфред (Джек) Таннер (18871955) Мал шаруашылығы саласының маманы, ет малымен айналысқан. Өзінің еңбек жолын бастаған кезінде Кадлунгада Уэстон отбасы үшін жұмыс істеді, кейін олардың қызы Жан Уэй Уэстонға үйленді. Джеймс Торр (18161894) 1847 жылы Англиядан Австралияға келіп, ақырында Минтароға қоныстанды. Аудандық жер иелері мен фермерлер. Мен бір уақыт бойы Минтародағы Девоншир қонақ үйін басқардым. Көп жылдар бойы колониядағы ең ірі жер иелерінің бірі ретінде танымал. Уильям Джордж Торрдың ағасы. Сэмюэл Уэй (18361916) Оңтүстік Австралияның Жоғарғы сотының Бас судьясы. 1881 жылы Кадлунганы сатып алып, 35 жыл бойы иемденген. Лоуренс Уэзерс (18901918) Жаңа Зеландияда туған австралиялық Виктория Кресті иегері. Ол жеті жасында отбасымен Оңтүстік Австралияға көшіп келіп, Минтаро ауданына қоныстанды. Мектепті бітіргеннен кейін Уэзерс Аделаидаға көшіп барды. Джордж Янг (1822-1869) 1847 жылы Оңтүстік Австралияға көшіп келіп, бірнеше жыл бойы Минтарода жер зерттеуші / жер агенті ретінде өмір сүрді. 1862-1865 жылдары Оңтүстік Австралияның Ассамблея палатасында Стэнлидің орнын басқарды.
Image Name Association to Mintaro Reference Edmund Bowman Jr (1855–1921) Purchased Holm Hill at Mintaro, part of the Martindale estate and established a merino stud farm there. Built Martindale Hall in the late 1870s. William Brown (1868–1930) Born in Mintaro on 29 March 1868. Professor of law, political thinker, academic and jurist. John Chewings (1819–1879) Owned and resided at Kadlunga. Landowner and goods supplier to the region. Peter Cloke (born 1951) Played 28 games for Richmond Football Club in the early 1970s. Played 145 games for North Adelaide Football Club from 1975 to 1981. Finished runner up in the 1979 Magarey Medal count. Lives in Mintaro. Hugh Fraser (1837–1900) Emigrated to South Australia in 1863 with four brothers and worked at the slate quarry in Mintaro for four years. Subsequently, moved to Adelaide where he won the seat of West Adelaide in 1878. Percy Hutton (1876–1951) Born in Mintaro on 2 October 1876. Played a single first class cricket match for South Australia during the 1905–06 Sheffield Shield season scoring 30 runs. Norman Jolly (1882–1954) Born in Mintaro on 5 August 1882. In 1904, he was the first South Australian to be chosen for a Rhodes Scholarship. Was a noted cricketer and Australian rules football player. Michael Kelly (1905–1967) Born in Mintaro on 16 April 1905. A rheumatologist, he wrote extensively on a wide range of medical, political, historical, ethical and literary matters. Won the Geigy prize in 1958. Charles Kimber (1826–1913) Worked in Mintaro as a farmer for a time. Elected to the South Australian House of Assembly seat of Stanley in April 1887. Alexander Melrose (1889–1962) Owned and resided at Kadlunga where he bred sheep, cattle and horses. Represented the Liberal Party in the House of Assembly seats of Burra Burra and Stanley. John Mortlock (1894–1950) Born and lived in Mintaro. Owned Martindale Hall and surrounding estate where he was a successful stud Merino sheep breeder and pastoralist. William Mortlock (1858–1913) Purchased Martindale Hall and surrounding estate in 1891 where he was a successful grazier. Was elected to the seat of Flinders in the South Australian House of Assembly at the 1896 election. Frederick Muir (1849–1921) Born in Mintaro in 1849. Played one first class cricket match for Otago in 1872/73. The New Zealand connection is unclear. John Jackson Oakden (1818–1884) A pastoralist and early business partner of James Stein. Oakden managed the Kadlunga property under occupational licences between 1841 until 1850. James Stein (1804–1877) Pioneering settler of the Mid North of South Australia and founder of the Kadlunga pastoralism estate. Alfred (Jack) Tanner (1887–1955) Livestock authority who specialised in beef cattle. Worked for the Weston family at Kadlunga early in his working career and later married their daughter, Jean Way Weston. James Torr (1816–1894) Arrived in Australia from England in 1847, eventually settling in Mintaro. Landowner and farmer to the district. Managed the Devonshire Hotel in Mintaro for a while. Known for many years as one of the largest landowners in the colony. Uncle of William George Torr. Samuel Way (1836–1916) Chief Justice of the Supreme Court of South Australia. Purchased Kadlunga in 1881 and owned the estate for 35 years. Lawrence Weathers (1890–1918) New Zealand born Australian recipient of the Victoria Cross. When he was a child of seven his family came to South Australia and settled in the Mintaro district. After leaving school, Weathers moved to Adelaide. George Young (c. 1822–1869) Emigrated to South Australia in 1847 and lived at Mintaro as a surveyor / land agent for several years. Represented the seat of Stanley in the South Australian House of Assembly from 1862 to 1865.