Кіріспе
Құқықтық іс Пальма аралы (Скот, Гаага сотының 2d 83 (1932), (Перм. КТ-ны қолдану Арб. 1928), 2 Ұ. Ұ. Арб. Awards 829) - Нидерланды мен АҚШ арасындағы Пальмас (немесе Миангас) аралы туралы аумақтық дау, оны Тұрақты төрелік соты қарады. Пальмас Нидерландтық Шығыс Үндістанның бір бөлігі деп жарияланды және қазір Индонезияның бір бөлігі болып табылады. Бұл іс арал аумақтарына қатысты дауларды шешудегі ең ықпалды іс болып табылады.
The Island of Palmas Case (Scott, Hague Court Reports 2d 83 (1932), (Perm. Ct. Arb. 1928), 2 U. N. Rep. Intl. Arb. Awards 829) was a territorial dispute over the Island of Palmas (or Miangas) between the Netherlands and the United States which was heard by the Permanent Court of Arbitration. Palmas was declared to be a part of the Netherlands East Indies and is now part of Indonesia. The case is one of the most influential precedents dealing with island territorial conflicts.
Өмірбаян
Палмас (Миангас) - экономикалық құндылығы аз немесе стратегиялық орны бар арал. Оның ұзындығы солтүстік-оңтүстік аралығында 2,6 км, ал шығыс-батысы аралығында 1,0 км. 1932 жылы, сот шешім шығарған кезде, оның тұрғындарының саны шамамен 750 адам болды. Бұл арал Филиппиннің Генерал Сантос қаласынан шамамен 160 км шығысқа, ал Индонезияның ең солтүстік бөлігі Талауд аралдарынан солтүстікке қарай 70 км жерде орналасқан. 1898 жылы Испания Париж келісімінде (1898) Филиппинді АҚШ-қа берді және Пальмас осы берілімнің шекарасында орналасқан. 1906 жылы АҚШ Нидерландының да аралға иелік етуі керектігін анықтады, екі тарап тұрақты төрелік сотының міндетті төрелігіне бағынуға келісті. 1925 жылы 23 қаңтарда екі үкімет осы мақсатта келісімге қол қойды. 1925 жылдың 1 сәуірінде Вашингтон қаласында ратификация алмастырылды. Келісім 1925 жылы 19 мамырда Ұлттар Лигасының келісімдер жинағына тіркелді. Бұл істің төрешісі швейцариялық адвокат Макс Губер болды. Төрешіге қойылған сұрақ: Пальмас (Миангас) аралы АҚШ аумағының (қазіргі Филиппин) немесе Нидерланд аумағының (қазіргі Индонезия) бөлігі болып табыла ма?
Табылғаннан кейінгі құқық
1906 жылы 1 қаңтарда Филиппиннің Моро провинциясының губернаторы генерал Леонард Вуд Палмас қаласына барды. Құрама Штаттар тарапынан берілген қарсы меморандумға сәйкес, ол аралға "шамамен 1903 жылы" келген. Вудтың 1906 жылы 26 қаңтарда АҚШ армиясының әскери хатшысына берген есебі және 21 қаңтарда бірінші лейтенант Гордон Джонстонның Санги (Санги) және Талауер (Талаут) аралдарының бақылаушысы тергеген жергілікті адамға берген куәлігі 21 қаңтардағы сапардың даулы аралға қатысты екенін анық көрсетеді. Сапар АҚШ-тың мәлімдемесінің нәтижесінде АҚШ пен Испания арасындағы Бейбітшілік туралы келісімнің III бабымен шектелген "Филиппин аралдары деп аталатын архипелагқа" кіретін Палмас аралын, сондай-ақ "Париж келісімін" атап өтті және аталған бап бойынша АҚШ-қа берілді, Нидерланд оны Шығыс Үндістандағы иеліктерінің аумағының бөлігі ретінде қарастырды. Испанияның Филиппинге қатысты құқықтарының мұрагері ретінде АҚШ өзінің атағын ең алдымен жаңалықтарға негіздеді. Осылайша иеленген егемендіктің бар екендігі тек ең сенімді картографтар мен авторлар ғана емес, тіпті Испания мен Нидерланды келіскен 1648 жылғы Мюнстер шартында да расталды. Осыған сәйкес, халықаралық құқықта сатып алынған құқықтың жойылуына әкеп соғатын ешқандай оқиға болған жоқ. АҚШ соңғы атақты Испания өзінің атағын 1898 жылы Париж шартына сәйкес Филиппинге берген кезде таласты. Сондықтан, пальма аралының үстінен биліктің нақты көрінісін көрсететін фактілерді анықтаудың қажеті жоқ еді.
Жақындық қағидаты
Америка үкіметі ақырында Палмас Филиппин тобының географиялық бөлігін құрайды және Голландиялық Шығыс Үндістанға қарағанда Филиппинге жақын деп мәлімдеді. Осылайша, көршілес принцип Филиппиндердегі егемендігі бар билікке тиесілі деген талапты дәлелдеді.
Нидерландтардың дәлелдері
Нидерландтар жалғастық қағидатына қарсылық білдіріп, Испанияның табысы дәлелденген жоқ деп есептеді, бұл кез-келген басқа сатып алу формасына қатысты және кез-келген осындай испандық құқық жоғалып кетеді деп есептеді. Негізгі аргумент - Голландияның Шығыс Үндістан компаниясымен өкілдік еткендігі, 1677 жылдан бастап немесе 1648 жылдан бастап егемендікке ие болғаны және оны жүзеге асырғаны. Тәуелсіздік Сангиде (Талауце аралдарының басты аралы) жергілікті княздермен жасалған келісімдерден пайда болды. Нидерландының палмас (немесе Миангас) сияқты княздер аумақтарына егемендігін тұрақтандыру және бұл халықаралық шарттармен бекітілді.
Табылғаннан кейінгі құқық
Құрама Штаттар аралдың иесі Испания екенін, өйткені ол аралдың алғашқы ашушысы Испаниядан заңды келісімдер арқылы нақты құқық алды деп дәлелдеді. Құрама Штаттар Испания аралды ашқанда және арал terra nullius болған кезде Испания Пальмасқа құқық алды деп дәлелдеді. Испанияның Филиппиннің бір бөлігі болғандықтан, аралға деген атағы Испанияның испан-американ соғысында жеңілгеннен кейін Париж келісімінің (1898) негізінде АҚШ-қа берілді. Төреші ешқандай жаңа халықаралық заң территорияны беру арқылы заңды түрде беруді жарамсыз деп таппағанын атап өтті. Алайда төреші Испанияның өзінде жоқ нәрсені заң жүзінде бере алмайтынын және Париж шартының негізінде Испанияның нақты құқығы болмаса, Пальмасты АҚШ-қа бере алмайтынын атап өтті. Төреші Испания Пальмасты "ашты" кезде Испанияның бастапқы титулы бар деген қорытындыға келді. Алайда, билік иесі алғашқы атағын сақтау үшін, арбитрдің айтуынша, ашқыш тіпті жағажайға ту отырғызу сияқты қарапайым іс-әрекет арқылы билікті жүзеге асыруы керек. Испания аралдың ашылуынан кейін бастапқы талап қоюдан кейін оған билік жүргізбеді, сондықтан Америка талап етуі салыстырмалы түрде әлсіз негізделген.
Жақындық
Құрама Штаттар Палмас аралы Голландияның Шығыс-Индияға қарағанда Филиппинге жақын болғандықтан, Американың аумағы деп мәлімдеді. Төреші Американың жер телімін бағалауда халықаралық заңдылық жоқ екенін айтты, онда ең жақын материк немесе айтарлықтай үлкен арал даулы жердің құқығын береді. Төреші тек жердің жақын орналасуы жерді иеленуге жеткілікті дәрежеде негіз бола алмайды деп есептеді және егер халықаралық қауымдастық ұсынылған американдық тәсілге еліктесе, бұл өз бетімен нәтижелерге әкеледі деп атап өтті.
Әлемдік биліктің тұрақты әрі бейбіт түрде қолданылуы
Нидерландтардың басты талабы - бұл Нидерланды 1677 жылдан бері аралда билікті жүзеге асырғандықтан, оның нақты құқығына ие болды. Төреші Құрама Штаттар аралдың ашылғанын нақты атап өткен құжаттардан басқа аралға Испанияның егемендігін дәлелдейтін құжаттарды көрсете алмағанын атап өтті. Сонымен қатар, Палмас испан үкіметінің Филиппиннің сот немесе әкімшілік ұйымының бір бөлігі екеніне ешқандай дәлел жоқ. Алайда Нидерланды Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясы 17 ғасырдан бері аралдың жергілікті князьдерімен келісімшарттар жасасты және егемендікті жүзеге асырды, оның ішінде протестантизм талабы мен аралдағы басқа азаматтарды жоққа шығару. Төреші Испания билікті қолданған жағдайда екі ел арасында қақтығыс туындап қалар еді, бірақ дәлелдемелерде ондай жағдай жоқ деп атап өтті. Сондықтан, бір атақ, ол бастапқыда емес, оның үнемі және бейбіт түрде көрініс табатын белгілі бір атақ үстінен басымдық бере алмайды. Аумақтық егемендікті бейбіт және үздіксіз көрсету - бұл титул сияқты. Алайда, аралдың иелгілігін дәлелдеу үшін, оны тек қана табу жеткіліксіз. Сотталушының, Нидерландтың аумақтық егемендігі 1700 жылдан 1906 жылға дейін ешкім таласпаған, сондықтан ашылу атағы ең жақсы жағдайда, бастапқы атақ болды және Нидерландтың егемендік талаптары бойынша басымдыққа ие емес. Хубердің ережелері құқықтарды құру мен құқықтардың болуын ажыратады:"Соттық факт онымен бірге қолданыстағы заңның, сондай-ақ оған қатысты дау туындаған немесе шешілуі тиіс кезде қолданылып жүрген заңның емес, қазіргі заңның жарығында бағалануы керек. "Бірақ:"Құқықтың шығармашылық әрекетін құқық пайда болған кезде қолданылып жүрген заңға бағындыратын сол қағида құқықтың болуы, басқаша айтқанда, оның жалғасуын талап етеді, заңның дамуы талап ететін шарттарға сәйкес келеді".