Andrew Handyside and Company

Кіріспе

Бұрынғы темір негізін қалаушы компания Эндрю Хэндиссайд және Компания он тоғызыншы ғасырда Англияның Дерби қаласында темір негізін қалаушы болды.

Өмірбаян

1805 жылы Шотландияның Эдинбург қаласында туған Хэндиссайд 1848 жылы Британия құю цехын алғанға дейін Санкт-Петербургтегі ағасы Чарльз Бэрдтің инженерлік бизнесінде жұмыс істеді. Ол алғаш рет 1820 жылы Уэзерхед пен Гловер орнамалы темір бұйымдарын құю үшін ашылған болатын және ол жұмысшылардың шеберлігінен, сонымен қатар жергілікті құмның сапасынан жоғары беделге ие болды. 1840 жылдары ол темір жол компоненттеріне әртараптандырылды. Алғашқы клиенттерінің арасында Мидленд темір жолының Дерби жұмыстарының цилиндр блоктары мен басқа құймаларын жеткізген. Құйма темір әшекейлер сәнден шығып жатса да, болат пайда болғанға дейін инженерлік және темірден жасалған құрылыстарға сұраныс артып жатты. Ол материалдың беріктігін арттыруға тырысты, ол 1854 жылы Вулвикте сынақтан өткенде, нормаға қарсы шамамен он жеті тоннаға шаққанда, 20 мен 23 тоннаның аралығында беріктігі бар екені дәлелденді. Сонымен қатар, ол бұрынғы өнерін сақтап, одан әрі жетілдірді. Оның шығармалары бау-бақшаның әшекейлерін салудан бастап теміржол көпірлерін салуға дейін жетеді. Ол жаңа газбен жарық беретін көшелерді жарықтандыру үшін шам бағаналарын жасады (олардың бірі Дербидегі Silk Mill Lane-де әлі де бар) және жаңа стандартты пошта жәшіктерін алғаш жасағандардың бірі болды. Екі мыңға жуық түрлі терезелік қаңқалар жасалды. Компания тіпті болат өндіруші Генри Бессемерге оның жылыжайдың шатырына арналған күмбезімен қамтамасыз етті. Егер сіз Derwent өзенінің жағалауындағы шағын аумақты қарастыратын болсаңыз, онда оның өнімділігі таңғажайып көрінеді. Мысалы, 1840 - 1846 жылдары Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолы үшін төрт жүзден көпiр жасалды. Уақыт өте келе, зауыт сонымен қатар, алғашқыда өз пайдалануы үшін, содан кейін басқалар үшін, соның ішінде жаңа болат зауыттары үшін, вальцовка, балға, балға және престер өндірді. Ол теміржол станциялары үшін пойыз сарайлары сияқты аркалы құрылымдарды, соның ішінде 1854 жылы Брэдфорд Адольфс көшесі, Миддлсбро және Глазгодағы Сент-Энохты шығара бастады. 1870 жылдары компанияның стандартталған компоненттерден жасалған алдын ала жасалған базар залдары бүкіл әлемге экспортталды. 1870 жылы ол Уилфорд тольдық көпірін, 1871 жылы Трент көпірін, екеуі де Ноттингемде және 1872 жылы Лондондағы Альберт аспалы көпірін салды. Басқа көпiрлер мен құрылыстар Ресейде, Жапонияда, Африкада, Оңтүстік Америкада, Тасманияда (Австралия), Канадада және Үндістанда салынған. Көптеген елдердің сәулетшілері тірек бағаналар сияқты құрылымдық компоненттерді де қолданған, мысалы Мексиканың Тампико қаласының басты алаңында. 1874 жылы Эндрю Хэндиссайд ғимараттардың, қондырғылардың және машиналардың құнсыздануы олардың таза пайдасына есептелуі керектігін түсінген кезде тағы бір жетістікке жетті. Өкінішке қарай, жергілікті салық инспекторы бұған келіспеді. Компания алғашқы шағымда жеңіске жетті, бірақ кейіннен Exchequer палатасының сотында жеңіліске ұшырады. 1877 жылы Дербиге Ұлы Солтүстік темір жолы келді, ол шығыстан Дервент аңғарының арғы жағына қарай ұзақ виадукты орнатып, қаланың солтүстік бөлігін кесіп өтті, соның ішінде Friar Gate өте жақсы аймақ. Тұрғындарды тыныштандыру үшін жолдың арғы жағына әсем көпір салынды. Бұл, бастапқыда қорланғанымен, қазір қаланың азаматтары үшін өте бағалы, олар модернизаторлардың оны айналма жолмен ауыстыруға бірнеше рет әрекетіне қарсылық көрсетті. Сонымен қатар, Хэндисайд Дервент өзенінің арғы жағындағы көпірді ұсынды, ол алты локомотивті өткізу арқылы сынақтан өтті. 1877 жылы Чешир желілері комитеті өзінің жаңа желісін ашты, ал Хэндисайдс Манчестер және Ливерпуль орталық станцияларының құрылыстарын қамтамасыз етті. Тағы бір әлі күнге дейін сақталған Хэндисайд құрылымы - 1881 жылы ағаштан жасалған суперструктурадан түрлендірілген Бьюри мен Клифтон-джонкшн желісіндегі Аутвуд виадугы. Жол 1966 жылы жабылғанымен, табиғат жолының бір бөлігі ретінде қалпына келтірілді. Оның бір көпірінің, япониялық Кошиги көпірінің, сақталуы үшін қысқарып, саябаққа көшірілді. Хандисайдтар салған ең үлкен ғимарат, патшалықтағы ең үлкен зал деп аталады, ол темір мен шыныдан жасалған, 1886 жылы Лондондағы Ұлттық ауыл шаруашылығы залы, қазір ол Олимпиа деп аталады. 1893 жылы Хэндисайдс Манчестер кеме каналына, оның ішінде Бартон Свинг акведукты мен Бартон Роуд Свинг көпіріне арналған құрылымдарды ұсынды. Оның мұқияттығы соншалық, ол оны жинап, аулада сынап, кейін жерге жөнелтті. Хандисайд 1887 жылы қайтыс болды, ал фирма ХХ �...

Born in Edinburgh, Scotland, in 1805, Handyside worked in his uncle Charles Baird's engineering business in St. Petersburg before taking over the Brittania Foundry in 1848. It had first been opened around 1820 by Weatherhead and Glover to cast ornamental ironwork, and had achieved a high reputation, partly from the skill of the workers, but also because of the quality of the local moulding sand. By the 1840s it was diversifying into railway components. Among the early customers was the Midland Railway's Derby Works for which it supplied cylinder blocks and other castings. Although cast iron ornaments were going out of fashion, until the advent of steel there was an increasing demand for engineering and for iron framed construction. He concentrated in improving the strength of the material, which, when tested at Woolwich in 1854 proved to have a tensile strength of between 20 and 23 tons per square inch, against a norm of about seventeen. He also retained the artistry that had gone before and improved upon it. His output ranged from garden ornaments to railway bridges. He produced lamp posts for the new gas street lighting (one of which still exists on Silk Mill Lane in Derby) and was one of the first to produce the new standard Post Office letterboxes. Nearly two thousand different window frames designs were produced. The company even supplied a dome to the steel maker Henry Bessemer for the roof of his conservatory. When one considers the small area occupied by the works, on the bank of the River Derwent, hemmed in by the slope behind, its output seems remarkable. Between 1840 and 1846, for instance, it produced four hundred bridges for the London, Brighton and South Coast Railway. In time, the works also produced rolling mills, hammers, forges and presses, at first for its own use, then for others, including the new steel mills. It began manufacturing arched structures, such as the train sheds for railway stations, including, in 1854, Bradford Adolphus Street, Middlesbrough, and St. Enoch in Glasgow. In the 1870s the company's prefabricated market halls, built from standardised components were exported all over the world. In 1870 it built Wilford Toll Bridge, 1871 Trent Bridge, both at Nottingham and, in 1872, the Albert Suspension Bridge in London. Other bridges and structures were built in Russia, Japan, Africa, South America, Tasmania (Australia), Canada and India. Structural components, such as support columns, were also used by architects in many countries an example being found in the main square of the city of Tampico, Mexico. In 1874, Andrew Handyside achieved another first, realising that the depreciation of buildings, plant and machinery should be set against their net profits. Unfortunately, their local inspector of taxes disagreed. The company won its initial appeal but then lost in the Court of Exchequer Chamber. In 1877, the Great Northern Railway came to Derby, with a long viaduct from the east across the Derwent Valley, slicing through the northern part of the city, including Friar Gate – a very well to do area. To placate the residents, a graceful bridge was built across the road. This, though initially reviled, is now much prized by the citizens of the city, who have successfully resisted several attempts by the modernisers to replace it with a bypass. Handyside also provided a bridge across the River Derwent which was tested by running six locomotives across it. In 1877, the Cheshire Lines Committee opened its new line and Handysides provided the structures of the Manchester Central and of Liverpool Central stations. Another Handyside structure that still exists is the Outwood Viaduct on the Bury to Clifton Junction line, converted from a timber superstructure in 1881. Although the line closed in 1966 it has since been restored as part of a nature trail. One of his bridges, Koshiji Bridge, in Japan has been shortened and moved to a park so that it can be preserved. The largest structure built by Handysides, said to be the largest hall in the kingdom covered by one span of iron and glass, was the 1886 National Agricultural Hall in London, now known as Olympia. In 1893 Handysides provided the structures for the Manchester Ship Canal, including the Barton Swing Aqueduct and the Barton Road Swing Bridge. Such was his thoroughness, that he assembled and tested it in the yard before shipping it to site. Handyside died in 1887 and the firm gradually declined until it closed early in the twentieth century. The foundry was demolished to be replaced by a housing estate, the only remaining traces being the Furnace public house and the name of a road: Handyside Street.