Кіріспе
Корольдік әскери-теңіз флотының офицері және зерттеушісі Корольдік әскери-теңіз флотының хирургы және масондық инспектор генерал Белгрейв Нинис (1837 жылдың 1 қыркүйегі - 1922 жылдың 18 маусымы) - Лондоннан шыққан Корольдік әскери-теңіз флотының хирургы, геодезист, Арктика зерттеушісі және жетекші масон. Ол 1861 жылы Сент-Эндрюс университетінің медицина докторы дәрежесін алып, сол жылы теңізге хирург көмекшісі болып кірді. 1864 - 1866 жылдары Нинис Оңтүстік Австралияның Солтүстік территориясына геодезиялық экспедиция құрамында қызмет етті, Аделаида өзенінің батысындағы аумақты картаға түсіруге көмектесті және биологиялық үлгілерді зерттеу үшін Аделаидаға қайтарып берді. 1867 жылы Нинис Гринвич ауруханасына (кейінгі Гринвичтегі Корольдік әскери-теңіз колледжіне) тағайындалды, ал 1875 жылы ол капитан сэр Джордж Нарестің басшылығымен Британдық Арктика экспедициясына қосылды, ол HMS Discovery кемесінде штаб хирургы болып қызмет етті. Экспедиция иттері арасында ауру тараған кезде, Ниниске себепті зерттеуді тапсырды; оның нәтижелері кейіннен жарияланған жұмыстың негізін құрады. Экспедиция аяқталғаннан кейін 1876 жылы Арктика медалімен марапатталды және флоттың хирургы болып тағайындалды. Кейінгі жылдары Нинис кемеде де, ауруханада да қызмет етті. 1879 жылы сэр Гилберт Блейннің алтын медалін алды, 1883 жылы бас инспектордың орынбасары болды, 1892 жылы Мелвилл теңіз ауруханасының бас дәрігері болып тағайындалды және 1895 жылы Сент-Джон орденінің қадірлі рыцары болып таңдалды. 1897 жылы зейнетке шыққаннан кейін ол Бас инспектор лауазымына көтерілді, ал 1900 және 1902 жылдары Британдық медициналық қауымдастығының әскери-теңіз, әскери және жедел жәрдем бөлімдерінің президенті болды. 1912 жылы Корольдік Викториан орденінің (CVO) командирі болды. Нинис 1872 жылы масондыққа кірісті, бірнеше ложаның негізін қалады және 1901 жылы Англияның бұрынғы бас діяқоны болды. Ол 1911-1914 жылдардағы Австралиялық Антарктика экспедициясы кезінде жарықсыз кеткен зерттеуші Белграф Эдвард Саттон Нинистің әкесі болды.
the Royal Navy surgeon and Freemason
Inspector General Belgrave Ninnis (1 September 1837 – 18 June 1922) was a Royal Navy surgeon, surveyor, Arctic explorer, and leading Freemason, from London. He graduated as a Doctor of Medicine from the University of St Andrews in 1861, and the same year entered the navy as an Assistant Surgeon. From 1864 to 1866, Ninnis served as part of a surveying expedition to the Northern Territory of South Australia, helping to chart the area to the west of the Adelaide River and returning biological specimens to Adelaide for study. In 1867 Ninnis was appointed to Greenwich Hospital (later the Royal Naval College, Greenwich), and in 1875 he joined the British Arctic Expedition under Captain Sir George Nares, serving as Staff Surgeon on HMS Discovery. When disease spread among the expedition's dogs, Ninnis was charged with investigating the cause; his findings later formed the basis of a published work. At the conclusion of the expedition in 1876 he received the Arctic Medal for his service, and was promoted to Fleet Surgeon. In his later career Ninnis served both on ships and in hospitals. He received Sir Gilbert Blane's gold medal in 1879, was promoted to Deputy Inspector General in 1883, was appointed Principal Medical Officer at Melville Naval Hospital in 1892, and was selected as a Knight of Grace of the Venerable Order of Saint John in 1895. Upon his retirement in 1897 he was promoted to Inspector General, and in 1900 and 1902 served as President of the Section of the Navy, Army, and Ambulance of the British Medical Association. He was made a Commander of the Royal Victorian Order (CVO) in 1912. Ninnis was initiated into the Freemasons 1872, was a founder of several Lodges, and in 1901 became a Past Grand Deacon of England. He was the father of Belgrave Edward Sutton Ninnis, an explorer who was lost down a crevasse during the 1911–14 Australasian Antarctic Expedition.
Ерте мансап
Нинис Сент-Эндрюс университетінің медицина докторы дәрежесін 1861 жылы 2 қаңтарда бітіріп, сол жылдың сәуірінде Корольдік хирургтар колледжінің мүшесі болды. 1 тамызда Корольдік әскери-теңіз флотының медициналық қызметіне хирург көмекшісі болып кіріп, HMS Pantaloon кемесіне тағайындалды. 1862 жылдың қазан айында Нинис әскери-теңіз флотының флагманы HMS Victory-ге ауыстырылды, содан кейін Портсмутта жағаға отырды. 1863 жылы Австралия станциясына тағайындалған HMS Curacoa кемесіне орналасты. 1864 жылы ол HMS Beatrice кемесімен Оңтүстік Австралияның Солтүстік аумағына зерттеу экспедициясына натуралист ретінде тағайындалды. Нинис В. П. Олдпен бірге өзеннің батысындағы, қазіргі Дарвиннің айналасындағы аумақты алғаш рет зерттеп шықты. Табиғатшы ретінде Нинис бауырымен жорғалаушылар мен құстардың үлгілерін жинап, оларды Оңтүстік Австралия институтына (кейін Оңтүстік Австралия мұражайы) және Аделаида ботаникалық бағына сыйға тартқан ағаш материалдарын ұсынды. Кейінірек Нинис Аделаида философиялық қоғамына геологиялық зерттеулер туралы баяндады; "Солтүстік территорияның жағалауы, - деді ол, - әдетте қызыл және сұр құмтастан, аз мөлшерде кварцтан тұрады". Франциск экспедицияның алғашқыда биологиялық үлгілерді Аделаидаға қайтаруды көздеген мүшесінің бұлай істемегенін атап өтіп, "біз осы джентльменге [Ниниске] өте алғысымыз шексіз, өйткені біз тағайындалған арна арқылы ақпарат алуда сәтсіздікке ұшыраған кезде ол бізге осындай көмек көрсетті" деп жазды. Келесі айда ол Гринвичтегі Корольдік әскери-теңіз ауруханасына тағайындалды, онда ол 1869 жылға дейін болды. 1874 жылы 21 желтоқсанда ол екінші сыныпты хирург болып тағайындалды. 1875 жылдың мамыр айында ол капитан сэр Джордж Нарес басқарған Британдық Арктика экспедициясына кіретін екі кемелердің бірі - екіншісі HMS Alert - HMS Discovery болып тағайындалды. Эльземир аралы мен Гренландия аралығындағы Смит сағаты арқылы солтүстікке қарай жылжып, Солтүстік полюске бірінші болып жетуді мақсат еткен экспедиция. Екі кеме де тығыз мұздың астында бірнеше рет тоқтап, баяу өрлеп өрлеп жатты. Бірінші жылдың тамызында экспедициядағы гренландиялық иттерде ауру белгілері байқала бастады; иттерде "жапсырмалы қамауда болу, ылғалды палубалар мен табиғи жаттығулардың жетіспеушілігі" себепті ұстамалар мен "ақылдан адасу" болды. Нинис пен флоттық хирург Томас Колон ауруды зерттеумен айналысты. 26 тамызда екі кеме бөлініп кетті; Alert солтүстікке қарай жылжыды, ал Discovery резервте күтті. Содан кейін Нинис биологиялық жұмысына бау-бақша шаруашылығын да енгізді. Ол төрт жыл бұрын Polaris экспедициясы сол аймақта қалдырған бидай тұқымдарын жинап, оларды "Дискавери" палубасының арасында қыша, крест және бұршақ тұқымдарымен бірге отырғызды. Екінші жылдың мамыр айында олар жағаға көшетпен отырғызылды. Роберт Джонстон экспедицияның 1877 жылғы қорытындысында былай деп жазды: "Бұл тәжірибе өте сәтті өтті; бірақ, қиындықтар кезінде осындай сәнді бағбандыққа деген ұмтылыс, кеме экипажының барлық қажеттіліктерін қамтамасыз етуге бола алмайды". Нарес өзінің хирургтарын, соның ішінде Нинисті де, ашық қорғады: экспедициядағы еңбегі үшін Нинис Арктика медалімен марапатталды және флоттың хирургы қызметіне көтерілді. Кейіннен ол экспедиция кезінде тапқандары туралы "Смит-соундтың эскимо иттеріне тән аурулар: диагностика және емдеу" атты баяндамасын жариялады. 1879 жылы ол Корольдік әскери-теңіз флотының дәрігерлік офицерлеріне арналған құрметті Сер Гилберт Блейннің алтын медалімен марапатталды. 1883 жылы ол өзінің соңғы белсенді қызметіне жоғарылатылды, Бас инспектордың орынбасары болды. 1897 жылы 1 қыркүйекте бас инспектордың құрметті қызметімен зейнеткерлікке шықты. 1900 жылдың шілдесінде ол осы қызметте қауымдастықтың жылдық жиналысында кіріспе сөз сөйледі. Жолдауда жарық пен таза ауаның жарақат алған теңізшілерді емдеу үшін маңызды екендігі айтылғанмен, олар "су деңгейінен жоғары жеткілікті мөлшерде ғана алынуы мүмкін екенін және ауруларды су деңгейінен жоғары орналастыра алатынын, теңіздегі шайқастың шапшаңдығы, снарядтармен өтетін және жарылатын снарядтармен бұзылатын, тіпті жеткілікті орын сақталған болса да, сөз жоқ". Нинис 1908 жылы қауымдастықтың жылдық жиналысында "Сент-Джон жедел жәрдем бригадасының мобилизацияға қатысты позициясы" атты тағы бір құжатты ұсынды. 1912 жылы 14 маусымда Сент-Джеймс сарайында король Джордж V оны Корольдік Викториан орденінің (CVO) командирі етіп тағайындады. Нинис 1922 жылы 18 маусымда ...
For his work on the expedition, Ninnis was awarded the Arctic Medal, and promoted to Fleet Surgeon. He later published a report, Diseases Incidental to the Eskimo Dogs of Smith's Sound: Diagnosis and Treatment, on his findings during the expedition. In 1879 he was awarded Sir Gilbert Blane's gold medal, an honour reserved for Royal Navy medical officers. In 1883 he received his final active promotion, to Deputy Inspector General. He retired on 1 September 1897, with an honorary promotion to Inspector General. In July 1900, serving in this capacity, he delivered an introductory address at the annual meeting of the association. In the address, while arguing that light and fresh air were important for the treatment of wounded sailors, noted that they could "only be obtained in sufficient quantity above the water line, and to place the sick quarters above the water line, amidst the hurly burly of a sea fight, traversed by projectiles and wrecked by exploding shells, is of course out of the question, even supposing that sufficient space could be spared." Ninnis presented another paper at the 1908 annual meeting of the association, entitled "The Position of St. John
Ambulance Brigade as Regards Mobilization", in his capacity as Chief Commissioner St. John Ambulance Brigade. On 14 June 1912, at St James's Palace, he was made a Commander of the Royal Victorian Order (CVO) by King George V.
Ninnis died in Streatham on 18 June 1922, aged 84. In addition to the works previously mentioned, he was the author of a published work entitled Statistical and Nosological Report, with Remarks on the Sanitary Condition of the Welsh Colony of Chubut, South America. He was a Founder of the Quadratic Lodge, Hampton Court; the Æsculapius Lodge, London; the Navy Lodge, London; and the Belgrave Chapter, London. He was a Past Master (a former Worshipful Master, the senior officer of a Masonic Lodge) of the Quadratic Lodge; the Æsculapius Lodge; the Prince of Wales Lodge; the Phoenix Lodge, Jamaica; and the Pentangle Lodge, Kent. One son, Walter Melville Ninnis, died, aged 17 months, of pneumonia, on 12 September 1886. Ninnis was the father of Belgrave Edward Sutton Ninnis, a Lieutenant in the Royal Fusiliers and Antarctic explorer. On 14 December 1912, B. E. S. Ninnis died when the sledge he was walking beside broke through the snow lid of a crevasse. When news of his death reached Australia in March 1913, several Australian newspapers—including The Advertiser, the Western Argus and The Sydney Morning Herald—ran biographies of Belgrave Ninnis, noting his surveying work in the Northern Territory and Arctic exploration.#tag:ref|Ninnis senior was described in the Advertiser as "an old Arctic explorer and an authority on Arctic exploration, the Esquimaux, and also on their dogs, both for training and care." When Mawson returned to Australia a year later, a telegram was sent on behalf of the Australian people to Ninnis senior, condoling him on his "great loss, but congratulating you on your son's imperishable fame." Ninnis replied the following day, "Grateful thanks to yourself and people of Australia for sympathetic message."