Кіріспе
Антарктика зерттеулері үшін 1901 жылы салынған ағаш баркалы мұражай кемесі, 1901 жылғы зерттеу кемесі. RRS Discovery – Антарктика зерттеулері үшін Шотландияның Данди қаласында салынған баркалы, қосымша бу машинасы бар кеме. 1901 жылы теңізге түсірілген ол, Ұлыбританияда салынған үш мачталы ағаш кемелердің соңғысы болды. Оның алғашқы миссиясы – Британдық Ұлттық Антарктика экспедициясы, ол Роберт Фалькон Скотт пен Эрнест Шеклтонды Антарктикаға алғашқы және өте табысты саяхатқа алып барды, бұл саяхат Discovery экспедициясы деп аталды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін және оның кезінде сауда кемесі ретінде қызмет еткеннен кейін, 1923 жылы Discovery британ үкіметінің қызметіне қабылданды, Оңтүстік мұхитта ғылыми зерттеулер жүргізу үшін. Кеме екі жылдық экспедиция – Discovery Investigations – жүргізіп, мұхиттар, теңіз жануарлары туралы құнды мәліметтер жинады және киттер популяциясын зерттеудің алғашқы ғылыми зерттеуі болды. 1929 жылдан 1931 жылға дейін Discovery Дуглас Моусон басқаратын Британдық-Австралиялық және Жаңа Зеландиялық Антарктикалық зерттеу экспедициясының (BANZARE) базасы болды. Бұл қазіргі Австралияның Антарктика аймағында өткізілген маңызды ғылыми және аумақтық экспедиция болды. BANZARE-ден оралғаннан кейін Discovery 1979 жылға дейін Лондонға бекітіліп, оқу кемесі және туристік орталық ретінде пайдаланылды. Сол жылы ол Maritime Trust қорына мұражай кемесі ретінде тапсырылды. 1986 жылы ол Дандиге, яғни салынған қаласына көшірілді. Толыққанды қайта жаңартудан өткеннен кейін Discovery қазір қаланың маңызды туристік орталығы болып табылады. Ол Антарктиканы зерттеудің қаһармандық дәуірінен сақталған екі экспедициялық кемеден бірі, екіншісі – норвегиялық Fram кемесі. 1903 жылы Антарктикада жүзіп өткен ARA Uruguay осы тізімнен шығарылды, себебі ол Антарктиканы зерттеу үшін арнайы салынбаған.
the 1901 research vessel
RRS Discovery is a barque rigged auxiliary steamship built in Dundee, Scotland for Antarctic research. Launched in 1901, she was the last traditional wooden three masted ship to be built in the United Kingdom. Her first mission was the British National Antarctic Expedition, carrying Robert Falcon Scott and Ernest Shackleton on their first, and highly successful, journey to the Antarctic, known as the Discovery Expedition. After service as a merchant ship before and during the First World War, Discovery was taken into the service of the British government in 1923 to carry out scientific research in the Southern Ocean, becoming the first Royal Research Ship. The ship undertook a two year expedition – the Discovery Investigations – recording valuable information on the oceans, marine life and being the first scientific investigation into whale populations. From 1929 to 1931 Discovery served as the base for the British Australian and New Zealand Antarctic Research Expedition (BANZARE) under Douglas Mawson. This was a major scientific and territorial quest in what is now the Australian Antarctic Territory. On her return from the BANZARE, Discovery was moored in London as a static training ship and visitor attraction until 1979. That year she was placed in the care of the Maritime Trust as a museum ship. In 1986 she was moved to Dundee, the city where she was built. After an extensive restoration, Discovery is now the centrepiece of a visitor attraction in the city. She is one of only two surviving expedition ships from the Heroic Age of Antarctic Exploration, the other being the Norwegian ship Fram. The ARA Uruguay, which survives and sailed in the Antarctic in 1903, is excluded from this group, as it was not built specifically for Antarctic Exploration.
Дизайн және құрылыс
XIX ғасырдың соңында Антарктида құрлығына ғылыми және саяси назар ауған кезде, британдық экспедиция ұйымдастыру туралы көптеген ұсыныстар туды. Корольдік теңіз флоты Антарктиканы зерттеуде алғашқы қадам жасады, 1839 жылы Росс экспедициясын ұйымдастырып, Росс мұздық шельфін ашты. Назар Солтүстік мұхитқа, Солтүстік полюске жету әрекеттеріне бұрылды. 1874 жылы Британдық Арктика экспедициясы өткізілді. Ғасырдың басында оңтүстік полюске ұқсас экспедиция ұйымдастыруға қысым күшейді. Британ үкіметі мен Адмиралтейство мемлекеттік экспедиция ұйымдастырудан бас тартты, бірақ екі маңызды ғылыми ұйым – Корольдік географиялық қоғам мен Корольдік қоғам жетекшілік ететін жобаны ішінара қаржыландыруға келісті. Адмиралтейство экспедиция үшін арнайы кеме жобалау және экипаж жинау бойынша практикалық көмек көрсетті, ал кеме RGS-ге тиесілі болды. Арнайы полярлық зерттеу кемесін салу туралы алғашқы талқылауларда Фридтжоф Нансеннің «Фрам» кемесін қайта жасау қарастырылды, бірақ ол Арктика мұзы арқылы өту үшін арнайы жасалған. Британдық кеме Антарктикаға жету үшін мыңдаған шақырым ашық мұхитты кесіп өтуі керек болды, сондықтан дәстүрлі жоба таңдалды. Оның жалпы дизайнын Адмиралтействодағы аға теңіз архитекторларының бірі У. Э. Смит жасады. Кемедегі қозғалтқыш, қазандықтар және басқа да механизмдерді флот инженері Филипп Маррак жобалады. Смит өзінің дизайнының көптеген элементтерін «Бладхаундтан» алды, ол Дундиде салынған кит аулау кемесі және Арктика экспедициясы үшін HMS Discovery болып Корольдік теңіз флотына қабылданды. 1900 жылы Ұлыбританиядағы небары бірнеше кеме жасаушы орын қажетті көлемдегі ағаш кемелерді салуға қабілетті болды – келісімшартқа тек екі кеме жасаушы үсыныс берді. Жобалаушылар кеменің беріктігі мен жөндеудің оңайдығы үшін, сондай-ақ болат корпустың магниттік әсерін азайту үшін ағаштан жасауды маңызды деп есептеді. Олар ең дәл навигация мен геодезиялық жұмыстарды жүргізуді қалады. Негізгі компас кеменің ортасына орнатылды, ал осы нүктеден 9,14 метр қашықтықта болат немесе темірден жасалған бөлшектер болмауы керек еді. Басты көпірдің астындағы бөлмелердегі перделер темір түймешіктермен ауыстырылды. Сол сияқты, кейбір каюталар да осы аймаққа кірді, ал олардың тұрғындары ат шашымен толтырылған төсектерде ұйықтауға мәжбүр болды. Ал алыста орналасқан басқа төсек-орындықтарда темір серіппелер орнатылған. Кемеде жүзудің осы себептері үшін қазандықтар мен қозғалтқыштар кеменің артқы жағына орнатылды, бұл жабдықтар мен азық-түліктерге барынша орын берді. Көпірдің астында магнит өрісін өлшеу үшін арнайы зертхана жасалды. Кеме комитеті кемені Норвегияда Framnæs кеме жасау зауытында салуды қарастырды, ол кейін «Endurance» кемесін салған. Бірақ оның жақтастары британдықтардың ақшасын британдық кеме жасау орындарында жұмсау керек деп есептеді. Жаңа «Discovery» кемесі негізінен траулерлер, буға сүйрейтін қайықтар және булы яхталар сияқты кіші кемелерді құрайтын Dundee Shipbuilders Company компаниясы салған. Бұрын зауыттың иесі Александр Стивен және ұлдары болды және 1884 жылы Скотт өзінің соңғы экспедициясы үшін сатып алған «Terra Nova» кемесін салған. Кеме құрылысына жауапты комитет шығындарды азайту мақсатында оның қазандықтары, қозғалтқыштары мен қосалқы механизмдері үшін жеке тендер өткізді. Dundee Shipbuilders компаниясы да тапсырыс алды, бірақ жұмыс Gourlay Brothers компаниясына тапсырылды, бұл Dundee-дің тағы бір инженерлік фирмасы. Кеменің құрылысы 34 050 фунт стерлингке, сонымен қатар қозғалтқыштар мен машиналармен жабдықталған тағы 10 322 фунт стерлингке, ал басқа жабдықтар мен жиһазға 6000 фунт стерлингке дейін шықты. «Discovery» кемесі үшін жалпы шығын 51 000 фунт стерлинг болды, бұл қазіргі валютада 4,1 миллион фунтқа тең. Кеменің ішкі кеңістіктерін, ғылыми жабдықтар мен азық-түліктерді жабдықтаудың көптеген егжей-тегжейлі жұмыстарын Скотт пен кеменің жаңа тағайындалған инженері Реджинальд Скелтон тікелей бақылады. «Discovery» 450 ат күші бар көмірмен жұмыс істейтін үш есе кеңейтілген бу қозғалтқышымен жабдықталды, бірақ негізінен желкенге сүйенуге тура келді, өйткені көмір бункерлері кемені ұзақ сапарларға алып кету үшін жеткілікті сыйымдылыққа ие болмады. Discovery кемесі 1900 жылы алғашқы рет тіркелгенде желкенді кеме ретінде саналды. Оның заңды иелері Корольдік географиялық қоғам болды. Оның президенті, сэр Клементс Маркхэм, Корольдік Харвич яхта клубының мүшесі болғандықтан, «Discovery» RHYC яхта клубының жеке желкенді яхтасы ретінде тіркелді. Ол «S. Y. Discovery» ресми атауын және префиксін тасыды. Ол RHYC-ның туын, RGS-нің үй туын және алғашқы экспедициясы кезінде Көк туды көтерді. Ол барк ретінде жабдықталған (алдыңғы және негізгі мачтар тікбұрышты желкендермен, ал корма мачтары алдыңғы-артқы желкенді тасыды), ал жалпы максималды желкен ауданы құрады. Сол кездегі ең заманауи желкенді кемелердің дәстүрінше, «винджаммерлер», олар желкендердің көлемін азайту үшін бөлінген топ желкендерді тасыды. Оның алдыңғы және негізгі мачтарындағы спарлар мен желкендері бірдей болды, бұл салынған қосалқы бөлшектердің мөлшерін азайтуға және жөндеуді жеңілдетуге мүмкіндік берді. Кеме бірнеше үлкен стаксельдерді тасымалдауға жабдықталған. Шұғынасы кеменің ішінде теңдестірілген, сондықтан ол теңізде бір рет орнатылғанда корма стакселін көтеруге болатын. «Discovery» желкенмен жүргенде қозғалтқышпен жүргенге қарағанда сәл жылдам болды – оның 24 сағат ішінде жүрген қашықтық бойынша рекорды құрады, бұл шамамен тең. Кеме мұзға кіріп, сығылуға төтеп беруге арналған массивті ағаштан жасалған корпусқа ие. Оның іске қосылған кезде «Discovery» ең мықты ағаш кеме деп кеңінен мойындалды. Құрылған қабырғалар қалыптыдан әлдеқайда жақын орналасқан, олардың қалыңдығы 0,3 м-ге дейін жететін толық бөліктерден жасалған еменнен жасалған. Сыртқы қабық екі қабаттан тұрды – біреуі 0,15 м қалыңдығында, ал сыртқы қабық шамамен 0,05 м қалыңдығында. Үшінші қабат қабырғалардың ішіне орналастырылды, корпустың дерлік барлық бөлігін қамтитын қос түбі мен қабық құрады. Бұл корпустың кейбір жерлерінде 0,61 метрден астам қалыңдығын білдірді, бұл ғана емес, сонымен қатар суыққа қарсы тамаша оқшаулауды қамтамасыз етті. Құрылыс порточкалар орнату мүмкін болмады (және оларды орнату корпустың әлсіреуіне әкелді), сондықтан экипаж интерьерге ауа мен жарық кіруі үшін палубадағы «саңырауқұлақ тежегіштеріне» сенеді. Планк үшін қолданылған ағаш кеменің қай жерінде орналасқандығына және қандай құрылымдық мақсатқа қызмет ететініне байланысты өзгереді: ішкі қабат шотланд қарағасынан, ал сыртқы қабық шамамен 0,05 м қалыңдығындағы қарағай, Гондурас махагони немесе еменнен жасалған. Сыртқы қабық ағылшын шаған және Greenheart-тан жасалған. Емендік сәулелер корпустың бойымен үш палубаны құрайды – төменгі палуба сәулелері қимасы бойынша 0,3 м шаршы және кеменің ұзындығы бойынша 0,91 метрден аз аралықта орналасқан. Жеңілдеу үшін және мұз зардабы бүкіл кемені су басуына кедересін келтіру үшін сонымен қатар ағаштан жасалған жеті көлденең бөлімдер бар. Мұз жарықтарынан немесе сығылудан қорғау үшін екі лопасты пропеллерді жоғары көтеріп алып тастауға болады, ал рульді оңай ажыратып, кемеде сақтауға болады. Екінші руль және пропеллердің қосалқы лопастары тасымалданды, ал кеменің рулі немесе басқару құрылғысы толығымен бұзылған жағдайда желкендерді пайдаланып басқаруға болады. Мұзға шабу кезінде оны жоғары көтеріп, мұзды өлі салмақпен сығу үшін мұрттары қисайтылды. Әр жағындағы көмір бункерлерінде 60 тонна тұщы суды сыйымдылығы бар әрқайсысы болаттан жасалған бөлімшелер болды. Бұл Жаңа Зеландияға және кері сапарға ұзақ мұхиттық сапарда толтырылады, бірақ Антарктика экспедициясы үшін көмір сыйымдылығы маңыздырақ болды, өйткені мұз бен қарды әр күні су беру үшін ерітуге болады, сондықтан резервуарлар көмірмен толтырылды.
The ship was considered to be a sailing vessel with auxiliary steam propulsion: when first registered in 1900 Discovery was classified as a sailing ship. Her legal owners were the Royal Geographical Society. As its president, Sir Clements Markham, was a member of the Royal Harwich Yacht Club, Discovery was registered as a private sailing yacht of the RHYC. She carried the official name and prefix 'S. Y. Discovery'. She flew the RHYC's burgee, the emblem of the RGS as a house flag, and the Blue Ensign throughout her first expedition. She was rigged as a barque (the fore and mainmasts being square rig and the mizzen mast carrying a fore aft sail), and the total maximum sail area was Following the practice of the most modern sailing ships of the time, the windjammers, she carried split topsails to reduce the size of the deck crew needed to handle them. Her spars and sails on the foremast and mainmast were identical to reduce the amount of spares carried and allow easier repairs. The ship was rigged to carry several large staysails. The funnel was hinged at the base so it could be laid on the deck when the mizzen staysail was rigged once at sea. The Discovery was marginally faster under sail than she was under engine power – her record for distance travelled in 24 hours is , equivalent to
The ship has a massively built wooden hull designed to withstand being frozen into pack ice and resist crushing. At the time of her launch, Discovery was widely held to be the strongest wooden ship ever built. The hull frames, placed much closer together than was normal, were made of solid sections of oak up to thick. The outer hull was formed from two layers – one thick and an outer skin some thick. A third lining was laid inside the frames, forming a double bottom and skin around almost the entire hull. This meant that in places the hull was over 0.61 m thick, providing not only formidable strength but excellent insulation against the cold. The construction made it impossible to install portholes (and fitting them would have weakened the hull), so the crew relied on 'mushroom vents' on the deck to allow air and light into the interior. The wood used for the planking varied depending on where in the ship it was laid and what structural purpose it served: the inner layer is Scots pine while the skin is made of pitch pine, Honduras mahogany or oak. The outer hull is made of English elm and Greenheart. Oak beams run across the hull forming three decks – the lower deck beams are square in cross section and are placed less than 0.91 m apart along the ship's length. Seven transverse bulkheads, also of wood, provide additional strength and ensured that any ice damage would not flood the entire ship. To prevent damage from ice floes or crushing, the two blade propeller could be hoisted out of the way and the rudder could be easily detached and stored aboard. A second rudder and spare propeller blades were carried, and the ship could be steered by use of her sails if her rudder or steering gear was completely disabled. Iron shod bows were severely raked so that when ramming the ice, they would ride up over the margin and crush the ice with deadweight. The coal bunkers on each side contained a steel compartment, each of which could hold 60 tons of fresh water. These would be filled on the long ocean trip to and from New Zealand but for the Antarctic expedition the extra coal capacity was more important as ice and snow could be melted each day to provide water, so the tanks would be filled with coal. The metal tanks also contributed to the strength of the lower hull around the boiler and engine spaces. On 16 March 1900, in the context of significant donations to the approaching expedition by patrons Llewellyn W. Longstaff and the British Government, construction on the Discovery began in Dundee, Scotland, by the Dundee Shipbuilders Company. She was launched into the Firth of Tay on 21 March 1901 by Lady Markham, the wife of Sir Clements Markham, President of the Royal Geographical Society.
Британдық ұлттық Антарктика экспедициясы
Британдық Ұлттық Антарктика экспедициясы «Дискавери» кемесі суға түсірілгеннен кейін бес айдан кем уақыт өткен соң, ал кеме Дундиден кеткеннен кейін бір апта өткен соң Ұлыбританиядан аттанды. Кеме суға түсірілуі мен Антарктидаға бағытталған уақыты арасындағы шектеулі уақыт теңіз сынақтарына мүмкіндік бермеді. Бумен жүзу жылдамдығы сынақтан өтті және күтілгеннен жақсы болды – сынақтар кезінде орташа максималды жылдамдық жоспарланған 8 түйіндік орнына 9 түйінге жетті. Толық экипаж болмағандықтан және уақыт жетіспегендіктен, оның құрылысшылары да, Скотт та кеменің желкенмен жүру қабілетін сынап көре алмады. Көптеген жабдықтары да сынақтан өтпегендіктен, Мадейра және Кейптаун арқылы Жаңа Зеландияға жасалған ұзақ сапар жаңа кеме үшін сынақ сапары болды. Лондонға жеткенше Дундиден кеменің корпусының руль бағанасының айналасында ақаулық анықталды. Кемені толық жөндеу үшін құрғақ докқа қоюға уақыт болмады, Скелтон қосымша тығыздағышпен жұмыс істеуге мәжбүр болды. Кеме 1901 жылдың шілдесіне дейін Лондонға жабдықтар мен материалдарды тиеуге тоқтады, содан кейін ол тамыз айында Уайт аралындағы Коуске бағытталды. Ол Коуз апталығында RGS яхтасы ретінде қызмет етті және бірнеше салт әміршілері кемені аралады, оның ішінде 5 тамызда король Эдуард VII және королева Александра келді. Экспедиция келесі күні, 6 тамызда Коустен аттанды. Скотттың кеме туралы алғашқы әсері жағымсыз болды, ол баяу және жауап бермейтін болды, ал мұзда жақсы жұмыс істеуге арналған терең емес корпусының тұрақтылығы төмен болды. «Дискавери» ашық теңізде қатты дөңгелектеді (Оңтүстік мұхитта вертикальдің екі жағынан 94 градусқа дейін – 47 градусқа дейін дөңгелектегені тіркелді) және «көктеп» (желге қарсы бұрылуға бейімділік) болды. Шеклтон кемені жаман желкенші деп сипаттады, ол артқы жағына тым көп желкен алып, алдыңғы жағына жеткіліксіз болды, ал Скотт кеменің корпусының дизайны мұз жағдайында жұмыс істеуге қолайсыз деп алаңдады. Бірақ экспедиция «Қызыл қайнарлы 40-шы ендіктерге» жеткенде кеме өте жақсы теңіздік қасиеттерге ие екенін көрсетті және ауыр болғандықтан, сондай-ақ оның өлшеміне қарағанда салыстырмалы түрде аз желкені болғандықтан, ол жоғары жел мен күшті толқындарда жартасқа түспей жақсы жылдамдыққа ие болды. «Дискаверидің» ерекше дөңгеленген, жоғары шығып тұрған корпусы (бастапқы «Бладхаунд» дизайнынан жасалған негізгі өзгерістердің бірі) рульді ғана емес, сонымен қатар кемеге артқы жағынан толқындардың бұзылуына жол бермей, палубаны құрғақ ұстады, бірақ корпус толқындарға соғылып, офицерлердің тұрғын үйі мен мәжіліс бөлмесін шулы етіп қойды. Экспедиция Мадейра және Кейптаун арқылы Жаңа Зеландияға қайта жабдықтау үшін бағытталды. Кеме алғаш рет Литтлтонның құрғақ догына қойылды, ал ұста Фредерик Дейли көптеген бос бұрандалар мен бос корпус бөлшектерін егжей-тегжейлі сипаттаған ұзақ есеп дайындады. 1,83 метр тереңдіктегі су кеменің түбіне және төменгі бөлігіне тақтайшалардың нашар тығыздалған біріктірулері арқылы сіңіп кірді. Бұл жөндеу жұмыстары жүргізілген кезде RGS және Dundee Shipbuilders арасында кемшіліктерге кім жауапты екендігі туралы айқын дау болды, бірақ «Дискавери» Жаңа Зеландияда үш апта болғаннан кейін 1901 жылдың 21 желтоқсанында Антарктикаға бағытталды. Антарктика жағалауы 1902 жылдың 8 қаңтарында көрінді. Бірінші айда Скотт жағалаудың картасын шығара бастады. Содан кейін қысқа дайындалу үшін ол Макмердо шығанағына, батыс желінен қорғалған Хат Пойнт түбегіне бекітті. «Дискавери» мұздық шельфке тікелей зәкірлермен бекітілді және Скотт кеме үш жағынан қорғалуы үшін шельфтің бір бөлігін жарылғыш заттармен жойды. 8 ақпанда «Дискавери» барлық жағынан мұзға қоршалды. Экспедиция кеме мен жағалау арасында бөлінді, «Дискавери» тұруға арналған орын ретінде пайдаланылды, ал экспедицияның қысқы тұрғын үйі болуға арналған жиналмалы үй зертхана ретінде пайдаланылды. Мұзды қоршап тұрса да, кеме әлі мұздап қалған жоқ. Күшейіп келе жатқан дауыл кезінде кеме мұздыққа соғылып, соққы беріп, сығылып, бірақ оның көп қабатты ағаш корпусы әдеттегі кемені жарып тастайтын күшке төтеп берді. Наурыздың соңында «Дискавери» толығымен мұзға қоршалған шығанаққа тоңды. Кеме келесі екі жыл бойы мұзда қалады; экспедиция мұнда қысты өткізеді және көктемде жолға шығады деп күткен еді. Осыған қарамастан, кеме Antarctic қысы бойы күнделікті жұмысын жалғастырды. Экспедиция Антарктиданың шын мәнінде құрлық екенін анықтады және Оңтүстік магниттік полюсті басқа жерге ауыстыра алды. Скотт, Шеклтон және Эдвард Уилсон да 82 градус 18 минутқа дейін ең оңтүстікке жетті. «Дискавери» өте жақсы тұруға арналған кеме болып шықты. Басты шағым офицерлердің кабиналарының өте суық екендігі болды. Олар кеменің ортасынан, мәжіліс бөлмесінің екі жағынан және қазандықтар мен көмір қоймаларының үстінен орналасқан. Қазандықтар сөндірілгеннен кейін, қоймадағы қатты мұздаған көмір бөлмелерді жылу ұстауды қиын етті. Кабина қабырғаларында жиі мұз пайда болатын, Скотт өзінің үстелі отырып, жылу сақтау үшін аяқтарын сабанмен толтырылған жәшікке салуға тура келгенін хабарлады. 1903 жылдың қаңтарында Уильям Колбек басқаратын «Морнинг» кемесі экспедицияға қосымша жабдықтармен Макмердо шығанағына келді. (Экспедицияның өзінде де, Лондондағы ұйымдастырушылар да) «Дискаверидің» Антарктикада мұз еріген кезде босатылатыны үміттеніліп, сапарын жалғастыруы мүмкін болды. Бірақ ол мұзда қалып қойды, кеме мен экипажы екінші жылды қыстауға мәжбүр болды, ал «Морнинг» наурыз айында қайтып кетті. 1903 жылдың көктемінде тағы бір құрлыққа экспедиция ұйымдастырылды, Скотт «Дискаверидің» екінші жазда шығанақты тастап кететініне сенімді болды. 1904 жылдың қаңтарында Колбек басқаратын екінші құтқару экспедициясы, «Морнинг» және «Терра Нова» кемелерінен тұратын, экспедицияны шығарып алу және кеме мұздан босатылмаса «Дискавериді» тастап кетуге бұйрық берілді. Екі құтқару кемесі мұз арқылы баяу жол жасады, ал Скотт «Дискаверидегі» жұмыс топтарын кеменің корпусынан мұзды кесіп алу үшін аралар мен балғаларды пайдалануға ұйымдастырды. Бірақ 10 ақпанға дейін зерттеу кемесі әлі де мұзда қалып қойды және құтқару кемелері қиын жағдайдағы кемеден 3 километр қашықтықта болды. Скотт жабдықтары мен үлгілерін «Дискавериден» шығарып, оны тастауға дайындалды, бірақ 16 ақпанда 1904 жылы мұз кенеттен жарыла бастады. Динамитпен бірнеше бақыланатын жарылыстар жасағаннан кейін «Дискавери» мұздан босатылды және жақын арада құтқару кемелері жақындаса алды. «Терра Новадан» 50 тонна көмір ауыстырылды, ол мақсатқа арналған қосымша отынды алып келді, ал «Морнингтің» капитаны тағы 25 тонна берді. 17 ақпанда «Дискавериде» бу көтеруге кірісті, бірақ кеме теңізге дайындалғанша, дауыл соқты. Кеме зәкірге ілігіп, екі жыл бойы қорғаған мұздық шельфіне қайта соғылуына жеткілікті қысым болды. Скотт 11 сағатта ағынның азаюымен Хат Пойнт айналуға тырысты, бірақ кеме белгіленбеген сайға тіреліп кетті. Кемені кедергінің үстінен жылжытуға және кері қайтаруға тырысты, бірақ қозғалтқыш жеткілікті қуатқа ие болмады және конденсаторына су тартқыштары топырақпен және мұздан соққан қалдықтармен бітелді. Кемеге шамамен он сағат бойы тіреліп тұрды, толқындар мен желдің әрекетімен жерге соғылып, құлап жатты. Құтқару кемелерінің капитандыры құтқаруға дайын тұрды және экипаж кемесі ең болмағанда мачтасы бұзылып, ең жаман жағдайда жарылып кетеді деп қорқып қалды. Скотт сол кешті «шын мәнінде қорқынышты» деп сипаттады. 18 ақпанның 3-те жел басылды, ағын өзгерді және кеме өз күшімен сайдан сыға бастады. Корпус суға шыққаннан кейін...
Тасымалдау кемесі
Британдық Ұлттық Антарктика экспедициясы оралғаннан кейін үлкен құрметке ие болды, бірақ сонымен қатар күрделі қаржылық қиындықтарға тап болды. Сондықтан 1905 жылы «Дискавери» кемесі Хадсон шығанағы компаниясына 10 000 фунт стерлингке (оның бастапқы құрылыс құнының бес бөлігіне тең) сатылды. Компания оны Лондон мен Канададағы Хадсон шығанағы арасында жүк тасымалдау үшін пайдаланды. «HBC» компаниясы кемені жаңа мақсатына сәйкес кеңейтілген жұмыс жүргізді, жүк көлемін арттыру үшін ауа райы палубасының астындағы барлық тұрғын бөлмелер мен қосалқы бөлмелерді алып тастады. Көтергіш пропеллер, жүк көтеру арқандары және бастапқы кеме ас үйінің пеші алынып, сатылды. Кеме офицерлері бұрын кемедегі зертханалар мен ғылыми сақтау бөлмелері орналасқан палубалық үйлерде орналасты, ал экипаж фоксте тұрды. 1917 жылдың қаңтарынан 1918 жылдың наурызына дейін «Дискавери» кемесі Брест пен Байонна арасында Бискай шығанағының француз жағалауында жүк тасыды. 1918 жылдың сәуір айында ол конвойлік міндеттен босатылып, «HBC» компаниясына қайтарылды. Ол Хадсон бұғазында Чидли мысы мен Чарльз аралының жанында екі рет мұзға тігіліп қалды. Кеменің жағдайы нашар болғандықтан, шығысқа бағытталған сапарда бағалы терілерді тасымалдауға рұқсат берілмеді, оларды тек Ньюфаундлендке дейін судың ішке түспеуі үшін арнайы орамаларда жеткізді. Сент-Джонс портында жалпы тауарлармен жүктелген «Дискавери» 1919 жылдың қаңтар айында Ливерпульге оралды. Сол жылдың шілдесіне дейін ол Францияның Атлантикалық жағалауында, Англия арнасы арқылы Антверпенге дейін бірнеше жағалау сапарларын жасады. 1919 жылдың шілдесінде «Дискавери» кемесі Ресейге тағы бір сапарға шықты, бұл жолы Ресей азамат соғысында Ақ гвардияны қолдау мақсатында. Қызыл Армия Ресейдің солтүстік-шығысындағы ірі қалалар мен порттарды бақылауға алғандықтан, жабдықтаудың жалғыз жолы Қара теңіздегі порттар арқылы болды. «Дискавери» Кингстон-апон-Халл портынан шығып, Гибралтар мен Жерорта теңізі арқылы өтіп, тамыз айының соңында Стамбулға жетті, Дарданелл бұғазынан өтіп, қыркүйек айында Новороссийск портына келді. Мұнда ол сол бағыттағы тағы бір «HBC» жабдықтау кемесінен («Pelican») жүк ауыстырып алды және 6 қазан күні Дондағы Ростовқа жетті. «Дискавери» кемесіне 4000-ға жуық цемент бочкасы жүктелгеннен кейін жүк күтіліп, үш аптадан кейін кемеге жүктелді. Бұл жүк Пирейге жеткізілді (1 желтоқсанда жетті), содан кейін кеме Стамбулға оралды, онда ол жаңғақ, зығыр тұқымы, кілемдер мен кілемшелер, икра, мохер және мыс парақтарын қоса алғанда, жалпы жүк жүктелді. 1920 жылдың ақпан айының ортасында Лондонға бағыт алды және 28 ақпанда Гибралтарда отын құйды. Наурыз айының ортасында Лондонның Шығыс Үндістан доктарында түсірілді. Ресейдегі қақтығыстың күшеюі одан әрі сапарларға мүмкіндік бермеді. Кеме тасымалдау бизнесінің төмендеуі және «HBC» компаниясының жаңа, заманауи кемелерді сатып алуы «Дискавери» кемесіне қажеттілік болмады. Ол бір ай бойы Темзадағы буяға бекітіліп, Депфордта сатуға ұсынылды, бірақ маусым айында Оңтүстік-Батыс Үндістан доктарында тоқтатылды. Оның барлық жабдықтары сақтауға немесе сатуға алынып, машиналарын май қабатымен жабылып сақталды. 1922 жылдың басында ол Оңтүстік-Батыс Үндістан доктарында тұрғанда «HBC» компаниясы кемені 16-шы Степни теңіз скауттарының уақытша штабы ретінде пайдалануға келісті.
Ашылу бойынша зерттеулер
1923 жылы британ үкіметінің колониялық кеңсесі оны одан әрі зерттеу жұмыстарын жүргізу үшін сатып алғанда, кеменің бағы қайта жанданды. «Хадсон Бэй» компаниясы «Дискавериді» 5000 фунт стерлингке сатты және кеме сатылған жағдайда, оны Канаданың тері саудасына бәсекелес фирма пайдалануына жол бермеу үшін кемені қайта сатып алудан бас тарту құқығын сақтап қалды. Үкімет кемені Оңтүстік мұхиттың киттер популяциясын зерттеу, картаға түсіру және талдау бойынша ұзақ мерзімді жобаларды жүргізу үшін сатып алған. «Дискавери» «Воспер және Компанияда» 114 000 фунт стерлингтен астам жөндеуден өтті, бұл жылдар бойы тозу мен жыртылудың салдарынан келген зақымды түзету және кемені жаңа мақсатына дайындауға тең болды. Қосымша шығындардың көп бөлігін Фолкленд аралдарының үкіметі көтерді, себебі аймақ экономикасы үшін кит аулау маңызды болды және сапар киттер қорының орналасуы, мөлшері және басқаруы туралы маңызды ақпарат беретін еді. Осыған байланысты «Дискавери» кемесі Фолкленд аралдарының атқарушы кеңесіне тиесілі болды және оның тіркеу порты Лондоннан Порт-Стэнлиге ауыстырылды. Британ үкіметінің ресми қызметінде болғандықтан, ол сонымен қатар Корольдік зерттеу кемесі деп тағайындалды. Жаңа рөліне байланысты «Дискаверидің» басқару қабілетін және жүзу өнімділігін жақсарту үшін өзгерістер енгізілді. 1900 жылы Скотт пен Шеклтон ұсынғандай, оның алдыңғы және негізгі мачталары алға жылжытылды (сәйкесінше), бұл кемені тепе-тең және тұрақты бағытта қозғалуға мүмкіндік берді, ал жаңа жарақтар мен екіге бөлінген жоғарғы желкендер оның желкен аумағын 20 пайызға арттырып, жылдамдығын жақсартты. Кеме салынған кезде кеме рулі кормаға жақын орналастырылып, тізбектер арқылы рульге қосылған, ал кеме басқарушылары негізгі мачтаның алдындағы көпшіктен кемені басқарды, бұл кемені басқаратындар мен оны тікелей бағыттайтындар арасында байланыс мәселелерін тудырды. Оның көпшігінде екінші дөңгелек орнатылды, ол жаңадан орнатылған бумен жұмыс істейтін рульдік қозғалтқыш арқылы рульді басқарды. Бастапқы руль және рульдік механизм авариялық жүйе ретінде сақталды. Оның қабырғасының барлық үш қабаты кеңінен қайтадан қапталды, ал кілінің бөліктері импортталған Квебек еменінен жасалған жаңа бөліктерге ауыстырылды, себебі қажетті пішінге, өлшемге және беріктікке ие ағылшын еменін алу мүмкін болмады. Кемеде және кемежайларда жаңа кабиналар мен бөлмелер салынды. Бұларға биологиялық және химиялық зертханалар, кітапхана, қараңғы бөлме, жаңа кабиналар және басқа да жайлар, соның ішінде жаңа офицерлер бөлмесі кірді. Кемеде тереңдікті өлшеу желілерін және терең су траулерлерін басқаруға арналған бірнеше арқандар, сондай-ақ алғашқы электрондық эхо-сондау орнатылды, кабельдердің жалпы ұзындығы мыңдаған сазды құрады. Бұл кемеге тек теңіздің тереңдігін картаға түсіруге ғана емес, сонымен қатар теңіз түбінің, теңіз суының және терең теңіз балықтарының үлгілерін алуға мүмкіндік берді. Ол жел жүріп жатқанда пайдалану үшін бу генераторы мен парафинді қозғалтқышпен жұмыс істейтін электр жарығымен жабдықталды, сонымен қатар жаңа өнімдерді сақтау үшін тоңазытқышта сақталды. Ол әртүрлі көлемдегі төрт моторлы қайықты алып жүретін. Жаңа формада ол пароход ретінде қайта тіркелді. Стенли Уэллс Кемп жобаның ғылыми-зерттеу директоры болып тағайындалды, ал Джозеф Стенхаус, «Аврораның» басына түскен оқиғаның ардагері, «Дискаверидің» капитаны болды. Кеме 1925 жылдың шілдесінде Портсмуттан кетіп қалды. Жаңадан жөндеу мен сынақтардың соңғы аспектілері қарашада кит аулау маусымы басталғанға дейін Оңтүстік мұхитқа жету үшін асығып кетті, бұл Бискай шығанағы арқылы жүзіп бара жатқан кеменің бірқатар ақауларына әкелді және ол екі айға созылатын жөндеу мен өзгертулер үшін Дартмутқа кіруге мәжбүр болды. Ол 24 қыркүйекте соңғы рет кетіп, 20 желтоқсанда Кейптаунда болды. Ол жүк пен поштаны алып, Оңтүстік Джорджияға бара жатқанда Тристан-да-Куньяға жеткізілді. Осы нүктеден тыс барлық қозғалыстар кезінде «Дискавери» үнемі тоқтап, әр алдын ала белгіленген позицияда алты сағатқа дейін созылатын океанографиялық зерттеулер жүргізді. Кеме 20 ақпанда Оңтүстік Джорджияға жетті және екі ай бойы сол жерде болды, ал оның ғалымдар мен теңізшілер экипажы кит аулаушылармен бірге, Гритвикендегі жағалауда да, теңізде де жұмыс істеді, ауланған және өңделген киттердің қалдықтарын қарап, олардың саны мен қозғалысын бақылады. «Дискавери» өзі Оңтүстік Джорджияның айналасындағы теңіздердің гидрографиялық және океанографиялық зерттеулерін жүргізді, сондай-ақ картада нашар көрсетілген аралдың өзі мен оның жануарлар дүниесін де зерттеді. Ұлыбританиядан кешіккеніне байланысты, бұл сапарлар Оңтүстік Атлант мұхитының қысқы суында жасалды және кеменің шамадан тыс қозғалысы, жоғары желділігі және шектеулі қозғалтқыш қуаты оның жұмысында қиындықтар тудырды. 1926 жылдың 17 сәуірінде «Дискавери» Гритвикеннен кетіп, Фолкленд аралдарына бет бұрды, содан кейін 29 маусымда Кейптаунда болды, ауыр теңізде бес апталық сапарды жасап, зерттеу жұмыстарын жүргізді. Кездескен қиындықтар «Дискаверидің» үш айға Simon's Town теңіз базасында құрғақ докқа қойылуына әкелді, оның тұрақтандыруын жақсарту үшін келіске орнатылды. Осы себепті оның алдыңғы мачтасының жоғарғы желкені және негізгі мачтадағы барлық жарақтар мен жоғарғы мачталар алынып тасталды, жоғары орналасқан салмақты азайту және кемені «бекіту» үшін. Оның кормада орналасқан қазандығы да осы себепті алынып тасталды. Келесі жұмыс маусымында «Дискавериге» британ үкіметінің жаңадан салынған, мақсатқа арналған зерттеу кемесі, RRS «Уильям Скорсби» қосылды. Ол 1927 жылдың 15 желтоқсанында Оңтүстік Джорджияға қайта оралды, экипажы өзгерістер кеменің теңіздегі қасиеттерін жақсартқанын және айқын қозғалысты азайтқанын анықтады. Ол 1927 жылдың ақпанына дейін айналасындағы теңіздердің планктондық зерттеуін жүргізді, содан кейін Оңтүстік Шетланд аралдарына бағыт алды, онда киттердің қозғалысын қадағалау үшін «маркалау» бағдарламасын жүзеге асырды. Наурыз айында «Дискавери» Десепшен аралына сапар жасады, ол сол кезде әртүрлі зерттеулер үшін табиғи порты болған сегіз ірі заводтық кемеге қызмет етті. Оңтүстік қыста кеме Антарктика түбегінің жағалауымен жүріп, теңіздік карталарды жасау және түзету үшін зерттеулер жүргізді. «Дискавери» шығанағы алғаш рет зерттелді және кеменің құрметіне осылай аталды. Ол 24 наурызда Кейп Ренардта болды, содан кейін Десепшен аралына қайта оралып, үнемі океанографиялық зерттеулер мен биологиялық үлгілерді жинады. «Дискавери» қызықты және қауіпті Дрейк бұғазында океанографиялық өлшемдерді алғашқы кеме болды, оның ішінде Кейп-Горннан бірнеше шақырым қашықтықтағы бір зерттеу станциясы болды. Бұл тізбек Антарктика ағындарының толық көрінісін құру үшін қажет болған деректерді қамтамасыз етті. Гермит аралдарынан өткеннен кейін және Ле-Мер бұғазынан өтіп, «Дискавери» 1927 жылдың 6 мамырында Порт-Стэнлиде тоқтады. Экспедициялық жұмыстар аяқталғаннан кейін Кейптаунға соңғы сапар жасалды және «Дискавери» Ұлыбританияға қайтып келді. Ол 1927 жылдың 29 қыркүйегінде Фальмутқа келді. Сидней Фредерик Хармер бұл сапарды «Челленджерден бері біздің жағалауымыздан шыққан ең маңызды ғылыми экспедиция» деп атады.
БАНЗАРЕ
Дискавери Оңтүстік мұхитта болған кезде, 1926 жылғы Императорлық конференция Антарктидадағы британдық императорлық билігі туралы мәселені қарастырды. Сол кезде Антарктикадағы екі аумақ ғана ресми түрде Британ империясының құрамына кірді – Фолкленд аралдары және Росс тәуелділігі. Конференция континенттің тағы жеті бөлігін анықтады, барлығы 3 миллион шаршы миль (8 миллион шаршы километр) Ұлыбритания бірінші ашылуының негізінде талап етуге құқылы болды. Антарктика мен оның суларының экономикалық және стратегиялық маңызы артуымен, британдық талапты ресмилендіру өте маңызды деп есептелді. Жерді үкімет атынан иеленуге уәкілеттік алған қызметкерлермен бірге экспедиция жіберілді, сонымен қатар зерттеу, барлау және ғылыми жұмыстар жүргізілді. Экспедиция Ұлыбритания, Австралия және Жаңа Зеландияның бірлескен жауапкершілігінде болды, осылайша Британдық-Австралиялық және Жаңа Зеландиялық Антарктикалық зерттеу экспедициясы, көбінесе BANZARE деп қысқартылатын экспедиция құрылды. Австралия үкіметі Австралия Ұлттық зерттеу кеңесінің басшылығымен экспедицияның практикалық аспектілерін басқарды. ANRC Дискавериді экспедицияны қабылдауға ең қолайлы кеме деп тапты. Кеме әлі де Дискавери зерттеулері комитетінің бақылауында болды және Фолкленд аралдары үкіметіне тиесілі болды, олар бастапқыда кеменің жұмысы тоқтамағандықтан бөлісуге ықылымсыз болды. 1927 жылдың желтоқсанында Норвегия экспедициясы Бувет аралын Норвегияға қосса, саяси қысым Дискавериді Австралияға тегін жалға беруға себеп болды. Антарктика ветераны Дуглас Моусон BANZARE жетекшісі болып тағайындалды және ол Шеклтонның «Нимрод» экспедициясынан Джон Кинг Дэвисті және Моусонның өзінің Австралиялық Антарктика экспедициясынан Дискаверидің капитаны етіп тағайындады. Дискавери 1929 жылдың 1 тамызында Лондоннан 25 офицер мен сарбаз, ғылыми жабдықтардың бір бөлігі және жартылай бөлшектелген de Havilland DH.60 Moth жеңіл ұшағымен кетті, ол әуедегі зерттеу жұмыстары үшін қолданылатын болды. Кардиффте көмір және қосымша жабдықтарды тиеп алғаннан кейін кеме Атлантикаға қарай, Кейптаунға дейінгі клиперлік жолмен жүрді, онда Моусон мен ғылыми қызметкерлер (көпшілігі австралиялықтар) кемеге қосылды. Скотт сияқты, және 1923 жылғы қайта құру кезінде жасалған өзгерістерге қарамастан, Дэвис бастапқыда Дискавериді желкенді кеме ретінде таң қалдырмады, оны Долдрумның жеңіл желдерінде баяу және қиын басқаруға болатын деп тапты және көбінесе желден 75 градустан жақын бағытталмайтын. Ол сондай-ақ экипажтың тәжірибесінің жетіспеуіне де алаңдады, офицерлердің ешқайсысы және (оның күш-жігеріне қарамастан) экипаждың азаматтарының көпшілігі теңіз саяхаттарында тәжірибелі болған жоқ. Бұрынғы капитантар сияқты, Дэвистің кемеге қатысты пікірі жоғары ендіктегі күшті желдерге жеткенде өзгерді. 1 қазандағы дауыл кезінде Дискавери барлық желкенін көтеріп, 10 түйін жылдамдықпен жүріп бара жатқандығы тіркелді. Кеме 5 қазанда Кейптаунға жетті, саяхат Скоттің алғашқы сапарына қарағанда үш күнге қысқа болды. Экспедицияға дайындық жұмыстары (Стенхаусстың осы сулардағы тәжірибесін ескере отырып) кеменің басты мачтасынан барлық жарақтарды алып тастауды және алдыңғы жарақтарды алып тастап, оларды палубада сақтауды қамтыды, бұл ауырлық орталығын төмендетуге, тербелісті азайтуға және бумен жүргенде өнімділікті арттыруға көмектесетін. Кемеге екі жаңа қайық, соның ішінде моторлы кит аулау қайығы, 40 тонна азық-түлік және жабдықтар, 100 кітаптан тұратын кітапхана, 2000 науқастық ғылыми жабдықтар және 300 тоннадан астам көмір тиелінді. Он екі ғалым, соның ішінде зоологтар, биологтар, орнитолог, картограф және гидролог, сондай-ақ Антарктиканың тәжірибелі фотографы Франк Херли де кемеге қосылды. Дискавери 19 қазанда Кейптаундан шығып, Île de la Possession, Кергелен аралдары және Хирд аралына келді. Соңғысы 26 қарашада жағаға шығып, жануарларды зерттеу және әр жерде географиялық зерттеулер жүргізді. Ауа райы үнемі дауылды болды және Хирд аралынан шыққаннан кейін кеме үш күн бойы үздіксіз дауылға ұшырады. Олар оңтүстікке қарай бет алған кезде ауа райы тынышталды, ал 8 желтоқсанда Дискавери Антарктика мұздықтарына жетіп, үш күннен кейін мұздыққа кірді. Кеме тығыз мұздық арасымен жұмыс істеуді жалғастырды, онда пингвиндер мен тюлендер көптеп кездеседі. Ұшақ, су ұшағы ретінде жабдықталған, барлау және зерттеу жұмыстары үшін пайдаланылды, Антарктикада жұмыс істеген алғашқы ұшақ болды. Океанографиялық жұмыстар және теңіз жануарларын әр түрлі тереңдікте тұрақты аралықтарда аулау жұмыстары жүргізілді. 1930 жылдың 1 қаңтарында Маусонмен бірге ұшу кезінде жаңа жерлер мен таулар байқалды, олар Мак. Робертсонның жері деп аталды. Дэвис кемеге қонуға жеткілікті жақын жерге барудан бас тартты - бұл капитан мен Моусон арасындағы даудың себебі болатын. 4 қаңтарда кеме Кемп жеріне жетіп, 1830 жылдары алғаш рет ашылғаннан бері оның бар екенін растады. 12 қаңтарда Дискавери Эндерби жерін көрді. Алғашқы қону келесі күні жасалды, Моусон Прокламация аралына Ұлыбританияның туын орнатты. Екі күннен кейін Дискавери Норвегия экспедициясының кемесі Норвегияға тиесілі болған, сондай-ақ зерттеу және аумақтық жұмыстармен айналысқан Норвегияны кездестірді. Моусонға оның қарсыласының орналасқан жері туралы үнемі радиохабарламалар жіберілді. Норвегия жетекшісі Хьялмар Риисер Ларсен Дискавериге қабылданды. Кездесудің ендігі – 44°38′E – Австралия мен Норвегияның болашақ аумақтық талаптары арасындағы шекара болды. Кемелер ажырасып кеткеннен кейін Дискавери қатты дауыл кезінде 150 миль батысқа қарай айдалып, кемедегілерді өзінің теңіздік қасиеттерімен тағы да таң қалдырды. Капитан Дэвис көмір қоры туралы алаңдады, бұл Моусонмен келіспеушіліктерге әкелді, ол экспедицияның ғылыми жұмыстарын тоқтатуға бас тартты, бұл отын тұтынуды және жүрілген қашықтықты арттырды. Шығысқа қарай қайта оралып, экспедиция Кейп Аннды зерттеді және суреттеді, оның 1831 жылы Джон Бискоу тіркеген жер екенін растады. BANZARE экипажы білмейтін, норвегиялықтар да осы нүктенің әуе суреттерін түсірген және бірнеше апта бұрын осы қорытындыға келген. Дэвис әлі де кемені жағаға жақын қауіпке тікелейтіп қоймағандықтан, Моусон 25 қаңтарда Эндерби жерінің үстінен ұшып, 3 миль (5 км) ішке екінші туды түсірді. Келесі күні Дэвис Моусонға Дискаверидің бункерлерінде бар болғаны 120 тонна көмір қалғанын және үйге қайту керек екенін хабарлады. Моусон олар 80 тоннаға дейін төмендегенше күтіп отыру керек деп ойлады, өйткені, жарақтарының және жабдықтарының бір бөлігі алынып тасталғандықтан, Дискавери әлі де желкенмен жүзуге қабілетті болды. Дэвис инженер У. Григгспен қолдау тапты, ол үш апта ішінде қазанды тазалау қажет деп ойлады. Моусон мәжбүрлі түрде солтүстікке қайтуға келісті. Кергелен аралдарына қайта оралу кезінде бірнеше океанографиялық жұмыстар жүргізілді, онда 190 тонна көмір тиелінді және қазанды тазартты. Ауа райы нашар болғандықтан Моусонның Королева Мария жеріне саяхат жасау жоспарларына тоқтау салуға тура келді, соның салдарынан Дискавери аралдар маңындағы суларда бір ай биологиялық және океанографиялық жұмыстар жүргізіп, 1930 жылдың 1 сәуірінде Австралияға, Аделаидаға жетті. Экспедиция оралғаннан кейін екінші жылдық зерттеулерге рұқсат берілді және британдық үкімет Дискавериді тегін жалға беру мерзімін ұзартты. Моусон әлі де командалық құрамда болды. Капитан Дэвис екінші экспедицияға оралуға қызығушылық танытпады, бірақ бірінші офицер Кеннет Н. Маккензиді капитан ретінде жеке ұсынды. Екінші экспедиция 1930 жылдың 22 қарашасында Хобарттан шықты. Ол 73 тонна жабдықтарды алып жүрді, соның ішінде 20 қой (дыбыс өлшегіш палубасының үстіндегі қаптамада орналасқан) және бір тонна жем. Сондай-ақ т...
Бойскауттар/Теңіз кадеттер корпусы
Британияға оралғаннан кейін, «Дискаверидің» зерттеу күндері аяқталды. «RRS Уильям Скорсбимен» қатар, британ үкіметі зерттеу жұмыстары үшін жаңа пароходты да қолға алды. «RRS Discovery II» 1929 жылы теңізге жіберілді, ішінара «Дискавери» комитетіне (1923 жылы басталған киттер мен мұхиттарды зерттеуді әлі де жалғастыруда – «Discovery Investigations» 1951 жылға дейін аяқталмады) және бастапқы «Дискавери» «BANZARE» экспедициясын жүзеге асырып жатқанда, сонымен қатар алғашқы кеменің ескіруін мойындау үшін көмектесу мақсатында салынды. Ол қазірге дейін әлемдегі ең қиын теңіздердің бірінде отыз жыл бойы ауыр жұмыс істеді. Бастапқыда ашық мұхит зерттеулері үшін жоспарланбағандықтан, оның кемшіліктері анық болды – жақсартуларға қарамастан, ол әлі де баяу, ауыр және роллингке бейім болды. Дэвис пен Маккензидің айтуынша, дәстүрлі желкенді кемелерді басқаруға жеткілікті тәжірибесі бар экипаж табу қиын болды, ал таза пароход ретінде пайдаланғанда «Дискаверидің» қажетті қуаты мен жанармай қоры жетіспеді. Австралиядан оралғаннан кейін «Дискавери» кемесі уақытша тоқтатылып, жалға берілді. Бірнеше экспедициялық ұсыныстар кемеге ұсынылды (көбінесе ақысыз немесе аз төлеммен) немесе оны пайдалануға қызығушылық білдірді, бірақ ешқайсысы іске аспады. Ұсынылған экспедиция Ұлы депрессия жылдарында қажетті қаражатты жинауға қол жеткізе алмады немесе ұйымдастырушылар «Дискаверидің» өз мақсаттарына сәйкес келмейтінін ойлады. Кеменің заңды иесі болып табылатын Корольдік агенттер 1935 жылы кемені сату немесе жоюға тырысты. «Дискавери» комитетінің екі мүшесі кеменің аман қалуын және оның ұлттық маңыздылығын қамтамасыз ету жолын іздестірді. Шешім 1936 жылы табылды, ол Лондондағы Бойскауттар қауымдастығына теңіз скауттары үшін стационарлық оқу кемесі ретінде табыс етілді. Ол Вестминстер көпірінің жанындағы Виктория наберегінде Лондоның орталығында орналасқан. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Дискавери» реквизицияланған жеке кемелерді пайдалана отырып, алғашқы медициналық көмек станциялары мен «қозғалатын жедел жәрдем» желісі болып табылатын Өзендік төтенше жағдайлар қызметінің штаб-пәтері және қоймасы ретінде қызмет етті. 1941 жылы ауа шары кемеге тиіп, негізгі рейкаға ілігіп қалды. Шары босатылғанда, рейка шірігені анықталды және барлық рейкалар мен мачталар алынып тасталды. Кемедегі механизмдердің жоғалуымен кеменің тұрақтылығын сақтау үшін су астындағы бөлігі мен вал туннелі кішкентай тастармен (жантас) толтырылды. Бұрынғы машина бөлмесі асханаға, ал қазандық бөлмесі мен көмір қоймалары сыныпқа айналды. 1951 жылғы Британия фестивалі кезінде (Дискаверидің тұрақтарынан өзен арқылы орналасқан Саут Бэнкте өткізілді) кемеде Антарктида және оның барлау тарихы туралы көрме ұйымдастырылды. Бұл үшін экипаждың көп бөлігін көрме алаңы ретінде ашу қажет болды, ал бұрынғы су резервуарлары алынып тасталып, жаңа экипаж бөлмелерімен ауыстырылды. Ол соңғы рет құрылысынан бері Дундиге оралды.
Дискавери Пойнт, Данди
1992 жылы арнайы салынған докқа орналастырылған «Дискавери» қазір Данди қаласының танымал «Дискавери Пойнт» туристік орталығының маңызды бөлігі болып табылады. Ол 1923 жылы Портсмут қаласындағы «Воспер» кемежайында жөнделген кездегі жағдайына ең жақын мүмкін келтірілген күйде көрсетіледі. Ол Ұлттық тарихи кемелер тізіміне енген. «Дискавери Пойнт» толық аккредиттелген мұражай болып табылады және көптеген ұлттық наградаларға ие, сондай-ақ «Visit Scotland» бағалауынша 5 жұлдызды туристік орын. 2008 жылы «Дискавери» және оған байланысты полярлық коллекциялар Ұлттық маңызы бар мойындалған коллекция деп жарияланды. 1990 жылдардан бері «Дискавери Пойнт» мұражайы кеменің барлық сапарларын түсіндіруге, кеме экипажының жеке заттарымен және ғылыми қызметі туралы ақпаратпен назар аударуда. Көрмеде кеменің алғашқы экспедициясында экипаж ойнаған ойындардан бастап, теңіз фаунасының үлгілеріне дейін алуан түрлі экспонаттар бар. Көрмедегі ең бағалы заттардың қатарында капитан Скотттың мылтығы мен түтіні тұрады. «Дискаверидің» үш маңызды сапары – Ұлттық Антарктика экспедициясы (1901–1904), «Дискавери» океанографиялық экспедициясы (1925–1927) және «БАНЗАРЕ» экспедициясы (1929–31) мұражайда фильмдер мен фотосуреттер арқылы, әр дәуірден қалған артефакттармен бірге көрсетіледі. Мұражайда Скотттың кейінгі «Терра-Нова» экспедициясынан және Шеклтонның «Эндюранс» экспедициясынан әлдеқанда бұйымдар да сақталған. Кеме Британдық Антарктикалық территориясының елтаңбасында да бейнеленген.
Кейінгі кемелер
Кейіннен "Дискавери" деп аталатын үш патшалық зерттеу кемесі болды. Екінші, RRS Discovery II (1929), және үшінші, RRS Discovery (1962) кейіннен қызметтен шықты. Төртінші кеме – қазіргі RRS Discovery, ол 2013 жылы салынды. Артур Кларктың 1968 жылғы "2001: Ғарыштық саяхат" романындағы "Дискавери-1" ғарыш кемесі Кларк осы RRS Discovery кемесінің құрметіне аталды; Кларк Лондондағы жұмыс кеңсесінің жанында тоқтаған кемеде түскі асын жеуші еді. "Space Shuttle Discovery" аты RRS Discovery және сол атпен аталатын басқа да танымал кемелердің, әсіресе капитан Куктың HMS Discovery және Генри Хадсонның "Discovery" кемелерінің құрметіне берілген.