Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өлі кеткен ағаштарға ұқсас өсімдіктердің қоршалған тамыр құрылымы Стигмария - карбондық жыныстарда кездесетін жалпы қоршалған қалдықтардың формалық таксоны. Олар лепидодендральдер отрядының Сигиллария және Лепидодендрон сияқты ағаш ликофиттерінің жер асты тамырлау құрылымдарын білдіреді.
Fossilized root structure of extinct tree like plants
Stigmaria is a form taxon for common fossils found in Carboniferous rocks. They represent the underground rooting structures of arborescent lycophytes such as Sigillaria and Lepidodendron under the order Lepidodendrales.
Шолу
Палеозойлық батпақтарда ликопсид тәрізді ағаштар болды, олар биіктігімен , тіпті, дейін өсті. Бұл ликопсид өсімдіктері жер астындағы тармақталған құрылымдардың кең желісімен бекітіліп, тамыр тәрізді қосымшалармен бекітілді. Бұл ликопсидтердің жер астындағы мүшелері немесе құрылымдары стигмария деп аталады. Олар көміртек дәуіріндегі көмір орман флорасының ортақ өсімдіктеріне айналды. Ликопсидтер Пенсильвания дәуірінде гүлденген төменгі деңгейлі батпақты ылғалды жерлерде өсті. Стигмариялық жүйелердің морфологиясы мен анатомиясын талдау құрылыстың айналасындағы біліктердің ағаш тәрізді екендігін көрсетеді, сондықтан оларды ризомалар немесе ризоморфтар деп атайды. Жалпы, Stigmaria (Stigmaria ficoides sp.) жалпы түрлері оның морфологиясы мен гистологиясын түсіну үшін кеңінен талдалды.
The Paleozoic swamps had tree like lycopsids that grew up to , and even in height. These lycopsid plants were anchored by an extensive network of branching underground structures with root like appendages attached to them. The underground organs or structures of these lycopsids is referred to as Stigmaria. and became common plants within the Carboniferous coal forest flora. Lycopsids grew in low level swampy wetland areas which they flourished during the Pennsylvanian age. Analysis of the morphology and anatomy of the stigmarian systems suggests that the axes around the structure were shoot like, and so they are called rhizomes or rhizomorphs. In general, common species of Stigmaria (Stigmaria ficoides sp.) have been analyzed extensively to provide an understanding of its morphology and histology.
Қосымшалар
Стигмарияның күрделі тармақталу құрылымы болды; сондықтан оны қазіргі (тұрақтағы) туыстарының, квиллворттардың (Isoetes туысы) тамыршаңдарымен салыстыруға болады. Стигмалық жүйелерде бұрыштық шабықтар немесе тамыр тәрізді қосымшалар бұрын бекітілген тікұшақты орналасуы бар ризоморфтық біліктер болған. Бұл қосымшалар дихотомиялық салаланып, стигмалық жүйенің тамырлардың абсциссиялық аймақтарын құрады. Стигмалық жүйелер тамыр тәрізді болғандықтан, бүйірлік қосымшалар олардың абсциссия функциясын орындауға бейімделген өзгертілген жапырақтар екенін көрсетеді. Ризоморфтық осьтер бойымен қосымшалар әр оське дөңгелек үлгіде қосылады, олар өсу кезеңінде түзіледі, бұл Stigmaria тамырлардың абсциссиялық аймақтарының спиральді орналасуын құрайды. Эндарх - Stigmaria тұқымдасының негізгі ксилемасы, және тамырлық камбиуммен қоршалған, бұтақшаланған тамырлық жіктерде ұйымдастырылған. Екіншілік ксилема трахеидтері спиральді сызықтарда қалыптасады және скалярлы қабырға қалыңдықтарынан тұрады, ал фибриллер әуелі тармақтардағыға ұқсас. Стигмариялық ризоморфтар осі бойымен орналасқан скалалық трахеидтерде қосалқы ксилема және меристемалық тіндер дәлелдейді, олардың жақтық тамыр және пробкалық камбиумдары болды.
Stigmaria had a complex branching structure; thus, it is comparable to the rhizomes of the extant (living) relative, the quillworts (genus Isoetes). The stigmarian systems had rhizomorph axes that shows circular scars or a helical arrangement where the root like appendages were formerly attached. These appendages were branched dichotomously, establishing the root abscission areas of the stigmarian system. Since the stigmarian systems were root like, the lateral appendages indicate that they were modified leaves adapted to serve the function of abscission. Along the rhizomorph axes, the appendages are connected to each axis in a circular pattern which would shed during the growth stage, forming the helical arrangements of Stigmaria root abscission areas. Endarch is defined as the primary xylem of Stigmaria, and organized in forked vascular strands encompassed by vascular cambium. Tracheids of the secondary xylem are formed in spiral lines and consist of scalariform wall thickenings, while the fibrils are similar to those in the aerial branches. The scalariform tracheids along the stigmarian rhizomorph axes had lateral vascular and cork cambium as evidenced by its secondary xylem and meristematic tissues.
Даму
Стигмарияның дамуы қазіргі өсімдіктерде кездесетін типтік ризомалық құрылымдарда кездесетін әуелік сабақтардағы өзгерістермен байланысты. Stigmaria-ның ерекшеліктері зауыттың қазіргі қызметімен байланысты емес. Сонымен қатар, стигмалық тамыршалардың спиральді құрылымы қазіргі өсімдіктерде жиі кездесетін тамырлар мен тамыршалардың асимметриялық өзгерістерінен бөлек. Стигмарияда бүйірлік қосымшалар болғанмен, заманауи өсімдіктердің тамыр жүйесінде табылған жоқ. Алайда саңырауқұлақтарда микоризалар бар, олар қабық қабығының паренхима жасушаларынан жұмыс істейді. Палеозойдан көптеген ликопсидтердің биіктігі метрге дейін жеткендіктен және тұрақсыз, толысқан топырақта өскендіктен, ликоподтар мен олардың стигмариялық жүйесі өзен жүйелерінің айналасында өсті. Сондықтан жер асты жүйесі өсімдіктерді қалай ұстап тұруы мүмкін деген сұрақ туындайды. Олардың биіктігін растайтын дәлелдер кең таралған стигмалық жүйемен салыстырылды. Осылайша, ризоморфтық осьтердің прогрессиясы қабықтың өсу кезеңдерінде екінші деңгейлі өсуге ие болды. Олар тік тұрып өмір сүруді жөн көрді, өйткені ағаштарда өсетін ликофиттер бұтақты бұтақтарға ие және тек бірнеше қосалқы ксилемаға ие. Көршілес ликопсидтердің бұтақтары өзара байланысып, негізгі сабаққа іргелі қолдау көрсете алады. Екінші жағынан, қазіргі ағаштардағы бұтақтардың тығыздығы мен ағаштардың дамуы тамырдан ажыратуды болдырмауы мүмкін.
Stigmaria development is linked to the changes in aerial stems found in typical rhizomic structures seen in present plants. Stigmaria's features are unrelated when connecting to present plant functionality. Moreover, the spiral structure of the stigmarian rootlet attachment is separate from the asymmetrical changes of roots and rhizomes commonly seen in modern plants. While there were lateral appendages in Stigmaria, none were found in the root systems of modern plants. However, fungi has mycorrhizae, which are functioned from cortical parenchyma cells. Since many lycopsids from the Paleozoic had a height of up to meters, and grew in unsteady engulfed and saturated soil, the lycopods and their stigmarian system grew around the river systems. Therefore, it is debatable to how the underground system could handle the plants. Evidence to support their height was compared to the extensive stigmarian system. Thus, progression of the rhizomorph axes appeared to have secondary growth in their growth stages of the cortex. They may have been preferred to stand upright since arborescent lycophytes had bushy branches and only a few secondary xylem. The branches of neighboring lycopsids could interweave and deliver foundational support to the base stem. On the other hand, the branch density and development of the wood in present trees can prevent uprooting.