Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пойнт Парк азаматтық орталығы - Пинтсбург қаласының орталығы үшін ұсынылған азаматтық орталық, Пенсильвания, АҚШ, Аллегей мен Мононгахела өзендерінің қосылуы Огайо өзенін құрайды. Франк Ллойд Райт 1940-шы жылдардың соңында Эдгар Дж. Кауфманның тапсырысы бойынша құрылысты жобалаған. Райт бастапқыда диаметрі 305 метрден асатын және биіктігі 53 метр болатын дөңгелек ғимаратты көздеген. Опер үйі, спорт алаңы, үш кинотеатр және конгресс залы бар ғимаратты айналып өтетін жолмен қоршап алған. Бұл жоспарда Райттың автомобильді әлеуметтік ортаға енгізуге деген ықыласы көрсетілген. Питтсбургтің билігі оны мақұлдамады. Дизайнды көрермендерге ұнамды ету үшін Райт Аллегени мен Мононгахела өзендеріндегі көпірлерді қолдап тұратын монолитті мұнараның түбегейлі басқа ұсынысын жасады. Бұл да сәтсіз болды, және Райттың бұл сайтқа арналған жұмыстарының ешқайсысы салынбады. Қазіргі уақытта бұл жерді Point State Park иеленеді. Райттың жоспарының элементтері басқа Райт жобаларына ұқсас, соның ішінде Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы және Монона Террасасының жүзеге аспаған жоспарлары.
The Point Park Civic Center was a proposed civic center for downtown Pittsburgh, Pennsylvania, United States, where the confluence of the Allegheny and Monongahela Rivers forms the Ohio River. Frank Lloyd Wright designed the structure on a commission from Edgar J. Kaufmann in the late 1940s. Wright initially envisioned a circular building more than 1000 feet (305 m) in diameter and 175 feet (53 m) tall. The structure, containing an opera house, sports arena, three movie theaters, and a convention hall, was wrapped by a spiraling strip of road. The plan expressed Wright's insistence on bringing the automobile into the social setting. It did not find favor with Pittsburgh authorities. To make the design more palatable to its audience, Wright developed a radically different proposal for a monolithic tower supporting bridges across the Allegheny and Monongahela. This too was unsuccessful, and none of Wright's work for the site was ever built. The site is now occupied by Point State Park. Elements of Wright's plan contain similarities to other Wright designs, including the Solomon R. Guggenheim Museum and his unrealized plans for Monona Terrace.
Негізгі деректер және комиссия
1930 және 1940 жылдары Питтсбург "Алтын үшбұрыш" деп аталатын аймақтың ұшында орналасқан қала орталығындағы Пойнт аймағын жандандыруға тырысты. Бұл жерді Ричард Клири үш өзеннің қиылысуы арқылы "әдемі көрініс" деп сипаттады; сәулет тарихшысы Нил Левин бұл жерді "Америка қалаларының ішіндегі ең керемет жерлердің бірі" деп атайды.
In the 1930s and 1940s, Pittsburgh sought to revitalize its downtown Point area, at the tip of what is known as the "Golden Triangle". The site offers what Richard Cleary describes as "extraordinary views" along three intersecting rivers; architectural historian Neil Levine states that it is "one of the most spectacular [sites] offered by any American city".
Сайттың тарихы
Қаланың ерте тарихы кезінде Пойнт өнеркәсіп пен көлік орталығы болды. 1930 жылдары ол қоймалар мен теміржол игеру орындарымен қамтылды. Райт 1935 жылы қала өзендер мен төбелі ландшафттың әлеуетін ысырап етті деп түсіндірді. 1945 жылы жағдай одан да нашарлаған; Ұлы депрессия және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қалалардың құлдырауы едәуір өсті. Алтын үшбұрыштағы үйлердің жалпы бағасы рекордтық төмен деңгейге жетті және құлдырап барады. Бұл кезде теміржолдың аз пайдаланылатын нысандары, ярдтар мен 800 метрлік жоғары темір жолды қамтиды. Қала басшылары қаладағы көлік кептелісін жеңілдеткісі келді. Манчестер көпірі мен Пойнт көпірі осы жерде кездесті, бұл жол қозғалысының көлеміне байланысты алмасу үшін орын қалдырмады. Қаланың өсуі көлік қоюды да үлкен проблемаға айналдырды. 1939 жылы Нью-Йорк қаласының көлік жүйесін жасаған Роберт Мозеске көлік жүйесін алып келіп, жариялады. Ол көпірлерді қалаға жалғастыратын жолдармен қоршалған дөңгелек саябақ ұсынды. Оның жоспары қолданыстағы көпірлерді сақтады, бірақ мәселені зерттеуге әкелінген сарапшылардың көпшілігі көпірлерді нүктеден алыстатуға шақырды, бұл көршілес жолдар мен түйіспелер үшін көбірек орын жасайды. Бұл жерде үлкен проблемалар болса да, Роберт Альбертс "қаланың жобалаушысының пікірінше, жағдай өте жақсы еді" деп айтады. Пойнтта сатып алу қажет болатын бірнеше меншік иелері, көшіру қажет болатын тұрғындар және сақтап қалуға тұрарлық құрылымдар аз болды. Архитекторлар мен жобалаушылар оны "табула раса" деп қарастыра алады.
During the city's early history, the Point became a hub for industry and transportation. By the 1930s it was occupied by warehouses and railroad yards. Wright commented in 1935 that the city had wasted the potential of its rivers and hilly landscape. By 1945 the situation was even worse; during the Great Depression and World War II, urban decay had made substantial inroads. The total assessed property value in the Golden Triangle was at a record low and falling. At the point, rarely used railroad facilities included of yards and half a mile (800 m) of elevated train tracks. City leaders wanted to alleviate traffic congestion in the city. The Manchester Bridge and Point Bridge met at the point in a way that left no room for the interchange required by the volume of traffic. The growth of the city had made parking a serious problem as well. Robert Moses, who had developed the traffic scheme for New York City, was brought in and published a traffic plan in 1939. He offered a circular park surrounded by approach roads connecting the bridges to the city. His plan retained the existing bridges, but most of the experts brought in to examine the problem called for the bridges to be relocated away from the Point, which would create more space for adjoining access roads and interchanges. Although the site had substantial problems, Robert Alberts observes that "the condition, in the view of the city planner, was almost perfect". The Point had few property owners who needed to be bought out, few residents who would need relocation, and few structures worth preserving. Architects and planners could treat it as a tabula rasa.
Даму жоспарлары
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде федералды және жергілікті билік бұл жерді үш мақсатпен қорғауға тырысты: "оның тарихын ескеретін саябақ құру, жаңа жолдар мен көпірлер салу арқылы көлік қозғалысын жақсарту және алтын үшбұрышта жеке адамдардың қызығушылығын ояту үшін жаңа кеңсе ғимараттары үшін жердің бір бөлігін белгілеу". Аллегейдегі қауымдастық дамуы жөніндегі конференция осы өзгерістердің қозғаушы күші болды. Питтсбургтегі дүкеннің иесі Эдгар Кауфман Конференцияның басқармасында отырды және Пойнт-Парк проблемасын қарауға шақырылған 28 мүшелік комитеттің төрағасы болды. Кауфманн басқалар ойлаған паркке қарағанда, Пойнт үшін қалаландырылған жоспарды қалаған. Атап айтқанда, Кауфман Питтсбургтің азаматтық жеңіл операсының негізгі қолдаушысы болды және бұл топты тұрақты ғимаратпен қамтамасыз еткісі келді. Ол сол кездегі танымал сәулетші Франк Ллойд Райтты алды, ол бұрын Кауфман үшін көптеген жобалар жасаған, соның ішінде Кауфманның Фоллингвотердегі үйі және көлік тұрағы үшін салынған жоба. Кауфманн 1945 жылдың ортасында Райтпен кездесіп, жобалау үшін келесі ерекшеліктерді ұсынды: кеңсе кеңістігі, көрме кеңістігі, спорттық арена және амфитеатр және осы нысандардың бәрі үшін көлік қою. Екі адам 10 000 доллар төлейтін болды, ол кездесуден бірнеше апта өткен соң төленді. Клери Райтты бұл тұжырымдамаға "отырған" деп сипаттады.
During the course of the Second World War, federal and local authorities established three goals for the site: "the creation of a park commemorating the site's history, improved traffic circulation through the construction of new roads and bridges, and designation of a portion of the site for new office buildings, intended to stimulate private interest in the Golden Triangle". The Allegheny Conference on Community Development became a driving force for these changes. Edgar Kaufmann, a Pittsburgh department store owner, sat on the board of the Conference and became chair of the 28 member committee convened to look into the Point Park problem. Kaufmann wanted a plan for the Point that was more urbanized than the park others were imagining. In particular, Kaufmann was a major supporter of Pittsburgh Civic Light Opera and wanted to provide that group with a permanent building. He brought in Frank Lloyd Wright, by that time a preeminent architect, who had done numerous other projects for Kaufmann in the past, including Kaufmann's landmark home at Fallingwater and an unbuilt design for a parking garage. Kaufmann met with Wright in the middle of 1945, and suggested the following specifications for a design: of office space, of exhibition space, a sports arena and amphitheater, and parking for all these facilities. The two men agreed on a fee of $10,000 ($ in ), which was paid several weeks after the meeting. Cleary describes Wright as "enthused" by the concept.
Мегақұрылыстың жоспарлары
1947 жылдың сәуірінде Райт бұл жердің алғашқы сәулет суреттерін жасады. Райттың "Аллегени конференциясы үшін" атты алғашқы тұжырымдамасы "Питтсбургтегі Пойнт Парктің автомобиль масштабындағы кондиционерлік дамуы" деп аталып, айналмалы бетон және болаттан жасалған мамонт өлшемдеріндегі ғимаратты шақырды: диаметрі 300 м және биіктігі 53 м, ғимарат қала тұрғындарының үштен бір бөлігін ұстауға қабілетті. Бүкіл құрылысты Райт "Ұлы авторамп" деп атаған спиральді жолмен оралған, ол екі бағыттағы көлік қозғалысын қамтамасыз еткен және ұзақ болған. Райттың жобаға арналған сызбалары өте үлкен еді: Левин оларды "ұзындығы 2,5 метрден аса, биіктігі 1,5 метрдей" деп сипаттады. Grand Auto Ramp палубасы темір бетон бағаналардан тұрақтандырылуы керек еді. Рэмп ішкі кеңістікті жауып, Клери кең атриум деп сипаттаған нәрсені қалыптастырды. Оның ішінде ғимараттың негізгі нысандары: театр, опера, арена және планетарий орналасқан. Көпірлер мен платформалар ішкі құрылымдарды байланыстырды. Шатырдың үстінде қыстақ бақ пен бау-бақшалар орналастырылуы керек еді. Негізгі құрылысты "Жұмысты пандустар" қоршап тұрды: негізгі пандустан әлдеқайда тар радиусы бар пандустар Grand Auto Ramp-тың жоғары деңгейлерінен ғимараттың төменгі жағына тез қозғалуға мүмкіндік берді. Райт бұл жобаның философиясын "жаңа кең ойын-сауық құралын ұсыну" деп түсіндірді. Бұл заманауи құралдың қалаға ауыртпалық әкелетін ауыртпалығынан гөрі оны қуанышпен пайдалану үшін жасалған". Орталық ғимараттан нүктеге қарай шығатын проекция 152 метрлік мұнарада аяқталады, ол жарық шоулары үшін жабдықталған. Аллегей мен Мононгахела өзендерінің үстіндегі көп қабатты көпірлер орталық ғимаратқа бекітілді. Жаяу жүргіншілер, көліктер мен жүк көліктері бөлек палубаларда өтетін. Екі көпір де орталық құрылымның астынан өтті, онда жол қозғалысы жолаушыларға қалаға, көпірлердің кез-келгенінен немесе азаматтық орталықтың өзінен кіруге мүмкіндік берді. Бұл жердегі ашық жерлерді саябақтар, 15 000 адам отыратын ашық концерт залы және зоопарк жайғастырды. Өзен бойындағы төменгі ғимараттар кеңселерге кеңістікті қосты. Екінші үлкен дөңгелек ғимаратқа мейрамхана, суға түсу және суға түсу бассейндері, демалыс қайықтары үшін айлақ және аквариум салынды. Су жануарлары жоғарыдан және төменнен көруге болатын шыны сфераларға жабылатын. Райттың жоспарлары осындай кең ауқымды жобаны егжей-тегжейлі әзірлеуде айқын көрінді. Левин "қазіргі сәулет тарихында бұрын-соңды салынған мегақұрылыстардың ешқайсысы да көлемі, мазмұны немесе үйлесімділігі жағынан осы ғимаратқа жақын келмегенін" айтады.
By April 1947, Wright finished his first set of architectural drawings for the site. Wright's first concept, which he presented under the title "For the Allegheny Conference—Cantilever Development in Automobile Scale of Point Park, Pittsburgh", called for a circular concrete and steel building of mammoth dimensions: one fifth of a mile (300 m) in diameter and 175 feet (53 m) tall, the building would be capable of holding one third of the city's population. The entire structure was wrapped by a spiraling roadway that Wright called the "Grand Auto Ramp", which accommodated traffic in both directions and would have been long. Wright's drawings for the project were enormous: Levine describes them as "over eight feet [2.5 m] long by almost five feet [1.5 m] high". The decks of the Grand Auto Ramp were to be cantilevered from piers of reinforced concrete. The ramp enclosed the interior space, forming what Cleary describes as a vast atrium. Inside are individual structures supported by pylons, containing the main facilities of the building: the theaters, opera house, arena, and planetarium. Bridges and platforms connected the interior structures. A winter garden and gardens were to have been on the roof. The main structure was to be flanked by "Fast Ramps": ramps with a much narrower radius than the main ramp that allowed rapid movement from the higher levels of the Grand Auto Ramp to the bottom of the building. Wright's expressed philosophy for the scheme was to provide a "newly spacious means of entertainment for the citizen seated in his motor car Winter or Summer. A pleasurable use of that modern instrument is here designed instead of allowing it to remain the troublesome burden it has now become to the City." A projection from the central building toward the Point terminated in a 500 feet (152 m) tower, equipped for light shows. Multi decked bridges over the Allegheny and Monongahela were attached to the central building. Pedestrians, cars, and trucks would cross on separate decks. Both bridges passed beneath the central structure, where traffic interchanges allowed travelers to head into the city, across either of the bridges, or up into the Civic Center itself. Open spaces on the site were occupied by parks, an outdoor concert area built to accommodate 15,000 people, and a zoo. Low buildings along the river added office space. A second large circular building at the Point would have contained a restaurant, pools for swimming and wading, a dock for pleasure boats, and an aquarium. The aquatic specimens were to be enclosed in glass spheres which could be viewed from above and below. Wright's plans were conspicuous in their detailed development of a project so sweeping. Levine notes that "no previous megastructure in the history of modern architecture came close to this one in terms of size, contents, or coherence".
Аллегей конференциясының реакциясы
Райт бұл жоспарды 1947 жылдың көктемінде Аллегей конференциясына ұсынған, бірақ ол, ең алдымен, жоспардың экономикалық тиімділігі мен сәулет тұрғысынан жүзеге асырылуы туралы алаңдаушылыққа байланысты сәтсіз болды. Талиэсин Весттегі конференция қызметкерлерімен кездесуде Райт көпірлерге қатынас қалай жүргізілетіндігіне қызығушылық танытпаған сияқты, ал жобаның құны қанша болады деп сұрағанда, ол оған мән бермейтінін айтты. Питтсбургке оралғанда, олар Кауфманмен кездесу үшін Райттың жоспарына қарсы кеңес берді; Кауфман жоспарларды комитеттің қалған бөлігіне көрсетпеуді шешті. Бұл жоспар 1764 жылға дейінгі Форт Питт блокты үйі сияқты тарихи құрылыстар мен артефакттерді сақтап қалу үшін осы жерде саябақ салуға арналған мемлекеттік заң шығарушы орган растаған жоспарлармен қайшы келді. Форт Питттің өзін қайта құру туралы ұсыныстар да болды. Алайда Райт сақтаудың қажеттілігі орынсыз деп санайды: "Меніңше, Питтсбургке мұндай тарихшы қажет емес. Питтсбургте тірілерге деген шығармашылық жанашырлық қажет, мен Питтсбург тұрғындарына пайдалы әрі қуаныш әкелетін бірдеңе жасауға құштармын. Мен бұл менің тапсырмам деп ойладым".
Wright's presentation of this plan to the Allegheny Conference in the spring of 1947 was unsuccessful, primarily because of concerns about the plan's economic viability and architectural feasibility. In a meeting with conference officials at Taliesin West, Wright seemed uninterested in how traffic access to the bridges would be handled, and when asked how much the project would cost, he answered that he did not care. When the officials returned to Pittsburgh to meet with Kaufmann they recommended against Wright's scheme; Kaufmann decided not to show the plans to the rest of the committee. The plan conflicted with existing plans—already confirmed by the state legislature—to build a park at the site that would preserve the historic structures and artifacts there, such as the Fort Pitt blockhouse dating back to 1764. Proposals also existed to rebuild Fort Pitt itself. Wright, however, felt that the urge to preserve was misplaced: "As I see it, Pittsburgh needs no such Historian. Pittsburgh needs imaginative creative sympathy for the living and I am eager to do something constructive and joy giving for the Pittsburgh people. I thought that was my commission."
Екінші жоспардың ерекшеліктері
Бірінші жобасының сәтсіздігінен кейін Райт қайта құруға келісті, ал 1948 жылдың 4 қаңтарында Аллегей конференциясының лауазымды адамдары Талиэсин Весттегі Райт студиясына барып, оның жаңа схемасын ұсынғанын тыңдады. Басты ғимараттың орнына Бастион деп аталатын 305 метр биіктіктегі мұнара салынды. Аллегени мен Мононгахела өзендеріндегі екі кабельді көпір жебе пішінді құрылыстан пайда болды, онда үлкен көлік алмасуы болады. Пойнттағы павильон сақталды, ал бастапқы мегақұрылыстың контурлары дөңгелек шеруге айналды. Орталық мұнарада теледидар мен радио антеннасы бар, сондай-ақ, көру алаңдары бар. Ол бастапқы схемадағы мұнара сияқты жарық пен дыбыс көзілдіріктерін шығаруға жабдықталған болуы керек. Левин Бастион Питтсбургке Эйфель мұнарасына ұқсас құрылымды, сонымен қатар бақылау мұнарасы мен қаланың көрнекті рәмізі болатынын айтады, бірақ Роберт Альбертс "осындай бақылау мұнаралары жазық жерге салынған қалада орынды, бірақ Питтсбург жақын маңдағы тау басынан жоғары көрініске ие болды" деп атап өтті. Екі көпірде қолданылған қанатқа байланған кабель дизайны Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі дәуірде ғана кең тараған болатын. Сонымен қатар, көпірлер алдын ала бетоннан жасалған сегменттер арқылы салынуы керек еді, бұл тағы бір жаңа технология. Екі жобада да табылған көпірдің инновациялық тұжырымдамалары үшін тәжірибе, мүмкін, Райт Гуггенхайм мұражайының есептеулеріне көмектесу үшін жалдаған чех инженері Ярослав Поливкадан келген. 1947-1948 жылдары Поливка, кейіннен Райтпен бірге Сан-Франциско шығанағын қамтитын бетон көпірдің идеясын жасады.
Following the failure of his first design, Wright agreed to retool, and on January 4, 1948, officials of the Allegheny Conference visited Wright's studio at Taliesin West to hear him present a new scheme. The major building from the original design was replaced by a tower called the Bastion, which was to be 1,000 feet (305 m) tall. Two cable stayed bridges across the Allegheny and Monongahela emerged from the arrowhead shaped structure, which would contain a large traffic interchange. The pavilion at the Point was retained, and the outline of the original megastructure became a circular promenade. The central tower offered a viewing platform and included a television and radio antenna. It would have been equipped to project light and sound spectacles, like the tower in the original scheme. Levine asserts that the Bastion would have provided Pittsburgh a structure similar to the Eiffel Tower, both an observation tower and a landmark symbol of the city, but Robert Alberts notes that "such viewing towers make sense in a city built on a flat terrain, but Pittsburgh already had a high view from a nearby mountain top". The stayed cable design employed by the two bridges was only just coming into vogue in the post World War II era. Further, the bridges were to be built using segments of pre stressed concrete, another emerging technology. The expertise for the innovative bridge concepts found in both schemes probably came from Czech engineer Jaroslav Polivka, whom Wright had hired to assist in calculations for the Guggenheim Museum. In 1947–48, Polivka promoted, and was later joined by Wright in developing, an idea for a concrete bridge spanning San Francisco Bay.
Соңғы бас тарту
Райттың жобасы Аллегей конференциясының билігінен жеңіске жетпеді. Парк Мартин деген бір қызметкер Кауфманға "Мистер Райттың суреттегенін жасау үшін кем дегенде 100 миллион доллар кетеді және одан да көп шығынға ұшырайды" деп жазды. Уоллес Ричардс "Райттың өзі ІІ жобаның құны 150 миллион доллардан кем емес екенін мойындайды. Ал "I" жобасының құны 400 миллион долларға жуық болады деп есептейді". Бұл шығын көрсеткіштері (тиісінше $, $ және $) қала төлеуге дайын болғаннан әлдеқайда жоғары болды. Алайда екеуі де Райттың идеяларын мақтады; Ричардс "Пойт Парк үшін ойлап тапқан нәрсесі керемет" деп түсіндіреді. Кейіннен Кауфман Райтқа Пойнттағы опера театрының әлдеқайда шектеулі дизайнын жасауды сұраған хат жазды. Райт алдын ала сызбалар жасады, бірақ 1948 жылдың 30 маусымында Кауфман оған жұмысты тоқтатуды бұйырды. Райт Пойнтты қайта құруға қатыспай қалды. Кейінірек ол өзінің жобасының қабылданбауында шығынды ескерген рөлін сынға алып, "Сіз мұнда 100 000 000 долларлық тас жол [Пенн Линкольн саябағын] салып жатырсыз. Парквей құлағаннан кейін жақсы немесе жаман өмір сүретін мәдениетіңізді дамытуға бірнеше жүз миллион доллар жұмсау практикалық емес пе?" Клеридің айтуынша, Райт "адамгершілік жағынан жоғары деңгейдегі сырт адам" болуды ұнататын. Бұл оның клиенттеріне "әдеби билік пен сенімнің" маңдайына ие болуға мүмкіндік беретін, әрі "өзінің төзуге дайын емес келісімдерінен" аулақ болуға мүмкіндік беретін. Кауфманн Райтке осындай лауазым беруге дайын болса да, қаланың басқа да саяси басшылары "олардың негізін шайқалтатын пайғамбарлар емес, өздері құрған жүйеге сай келетін командалық ойыншыларды" іздеді. Ақырында, сайт тарихи және демалыс аспектілері бар паркке айналдырылды, Пойнт штаттық паркі. Форт Питт блоктауышы тұтас қалды, ал форттың бес бастионының үшеуі қалпына келтірілді. 1949 жылы мемлекет бұл жердің барлық жерлерін шамамен 7588,5 мың долларға сатып алды, ал парк 1974 жылы аяқталды. Паркпен шектес аймақтар коммерциялық дамуға рұқсат беру үшін сотталды, әсіресе Gateway Center.
Wright's redesign did not win over the Allegheny Conference authorities. One official, Park Martin, wrote to Kaufmann that "to do what Mr. Wright has portrayed would cost a minimum of $100,000,000 and would probably run more." Wallace Richards reported that "Wright himself admits that Project II would cost not less than $150,000,000. In turn he feels that Project I would be in the neighborhood of $400,000,000." These cost figures ($, $ and $ respectively in ) were far beyond what the city was willing to pay. Both men, however, praised Wright's ideas; Richards comments that "what he has conceived for Point Park is magnificent." Kaufmann later wrote Wright asking him to consider doing a much more limited design for an opera house on the Point. Wright did some preliminary sketches, but by June 30, 1948, Kaufmann told him to stop work. Wright's involvement in the redevelopment of the Point ended. He would later criticize the role that cost considerations played in the rejection of his scheme, stating, "You're building a $100,000,000 highway [the Penn Lincoln Parkway] here Is it impractical to spend several hundred million to further your culture which will survive good or bad long after the Parkway has collapsed?" Cleary says that Wright enjoyed "being an outsider occupying the moral high ground", a position that would cause his clients to grant him the mantle of "absolute authority and faith", permitting him to avoid "compromises which he was not prepared to endure". Though Kaufmann was willing to grant Wright such a position, the city's other political leaders were seeking "team players who would fit into the system they had constructed rather than prophets who would shake its foundations." Ultimately, the site was turned into a park with historic and recreational aspects, Point State Park. The Fort Pitt blockhouse remained intact, and three of the five bastions of the fort have been restored. The state acquired almost all the property for the site by 1949, at a cost of $7,588,500 ($ in ), and the park was finally completed in 1974. Areas adjoining the park were condemned to permit commercial development, most notably Gateway Center.
Райттың шығармашылығындағы орны
Франк Ллойд Райт "жоғалып бара жатқан қала" идеясын қолдады, онда тығыз орналасқан, ластанған қалалық орталықтар орталықтандырылмаған елге таралады, онда табиғат пен елдің жемістері оңай қол жетімді болады. Клири бұл көрініс пен 100 000-нан астам адамды өте тығыз режимде орналастыра алатын ғимаратты құру ұсынысының арасында қарама-қайшылық бар деп растайды. Ол шешім ретінде Райт "Пайнт Парк Кони Айланды Питтсбургтің бөлігі ретінде емес, оның Бродакре қаласының "автомобильдік мақсаттарының" бірі ретінде ойлап тапқан" деген ойды көрсетеді. Бродэкр қаласы Райттың Америка үшін жоспарының ең жақсы үлгісі болды; автомобиль мақсаттары автомобильді тікелей әлеуметтік тәжірибеге енгізген азаматтық орталықтар болды. Мысалы, 1924 жылы Райт жобалаған Гордон Стронг автомобиль объективінің басты ерекшелігі - тау басына салынған күмбезді планетарийдің айналасына оралған спиральді пандус. Жоғарғы жағына көлігімен көтеріліп, тұрғындар керемет көріністерге ие бола алады және кешеннің ішіндегі дүкендер мен мейрамханаларға бара алады. Гордон Стронг жобасына ұқсастығынан басқа, Райттың Point Civic Center жобасы Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы Монона Террасасы үшін 1938 жылғы жоспарын және Вашингтон қаласындағы Кристалл Хайтс тұрғын үй және сауда орталығы үшін 1939 жылғы жоспарын еске түсірді.
Frank Lloyd Wright championed the “disappearing city", in which congested, polluted urban centers would spread out into a decentralized country in which the fruits of nature and the country would be more easily accessible. Cleary attests that there appears to be a contradiction between this vision and a proposal to create a building that could contain over 100,000 people in an exceedingly dense fashion. As a solution he points to the idea that Wright "conceived the Point Park Coney Island less as part of urban Pittsburgh than as one of his 'automobile objectives' of Broadacre City". Broadacre City was the best developed example of Wright's plan for America; the automobile objectives were civic centers that incorporated the automobile directly into the social experience. For instance, the Gordon Strong Automobile Objective, designed by Wright in 1924, included as its main feature a spiraling ramp that wrapped around a domed planetarium, which was built on the top of a mountain. By driving to the top, citizens could enjoy the sweeping views and visit stores and restaurants inside the complex. Aside from its similarity to the Gordon Strong project, Wright's design for the Point Civic Center recalled the ideas that fuelled his 1938 plan for Monona Terrace in Madison, Wisconsin, and his 1939 plan for the Crystal Heights residential and retail center in Washington, D. C. Both were large, multi function structures that incorporated parking, shops, and recreation in one facility.