Кіріспе

Құс түрі Қара шалака (Ortalis vetula) - шалака, гуан және куросоу туысына жататын үлкен құс. Ол тропикалық және субтропикалық ортада, АҚШ-тың оңтүстік Техас штатындағы Рио-Гранде аңғарындағы мезквитальдық бұталықтардан Коста-Риканың солтүстік жағына дейін көбейеді. Орталық Америкада бұл түр Тынық мұхитының төменгі жерлерінде Чиапас, Мексикадан бастап солтүстік Никарагуаға дейін және Коста-Рикадағы жеке популяция ретінде кездеседі, онда оның аумағы қысқа қашықтықпен бөлінеді, бұл бөлек популяция. Бұл түр құрғақ және ылғалды ормандарда, әсіресе бұта мен саванна араласқан жерлерде жиі кездеседі. Әдетте 15 құстан тұратын топтарда кездесетін жайпақ шахалака жасырын әрі сақ болып, қауіптен құтылу үшін жерге тез жүгіріп немесе шапшаң бау-бақшалар арқылы секіріп, сырғанақпен жүгіруді жөн көреді. Қарағайлар ағаштарда немесе жерде жеміс-жидек (бұта, пальма, сапоталар), тұқым, жапырақ және гүлдермен қоректенеді. Кейде ол қызанақ пен қияр сияқты дақылдарға зиян келтіреді. Бұл дауысты, қатты RAW pa haw немесе cha cha LAW ka дауысы, көбінесе бірнеше құстар ырғақты хорда, әсіресе таңертең және кешке, әдетте ағаштардан жоғары. Сонымен қатар, ол шыбырдап, ыңғырасып, ыңқылдап, жылап-сыңғырып тұрады. Басқалары шахалака дауыстарын ер адамдардың дау-дамайға ұқсайтын, ашуға салатын дыбыстар деп сипаттайды. Қарағайлар әдетте жауын-шашынның алғашқы кезеңінде көбейеді. Ұя - қалың өсімдіктер арасында жапырақтармен қапталған, бұтақтар мен өсімдік талшықтарынан тұратын, терең емес табақ. Құрамында 2 - 4 ірі, қабықшасы ақ немесе қаймақ тәрізді жұмыртқа бар.

Таксономия

Жазық шалака Батыс Мексика шалакасы мен ақ жамбас шалакасына қатысты, екеуі де бұрын жазық шалаканың кіші түрі болып саналған. Бүгінде барлық ірі авторитеттер оларды бөлек түр ретінде таниды. Олардың таралу аймағы Мексикада бір-бірімен сәл ғана сәйкес келеді, бірақ олардың арасында будандар туралы хабар берілмеген. Еркектер орташа алғанда үлкен, бірақ жынысты диагностикалай алмайтын, үсті-үстіне жабысуы арқылы, сыртқы келбеті жағынан бірдей. Оның мойны ұзын, басы кішкентай, ал мойынның бойындағы жамылғысы ашық. Кристансен мен Пенс 1977 жылы олардың D. nasuta, бірақ Echinuria uncinata, Streptocara crassicauda немесе Streptocara incognita емес екенін анықтады. Жазық шахалака мекендейтін жерлері өте көп, соның ішінде негізгі орман, екінші деңгейлі орман, орман шетіндегі және өзен жағасындағы орман, тікенді бұталар мен бұталар. Жазық шахалаканың саны 500 000 000 (IUCN Қызыл тізімі 2006). Ол қауіпке ұшырамайды. Алайда Утила аралындағы O. v. deschauenseei түрінің түрі кейде жойылған деп саналады, бірақ соңғы зерттеулер оның әлі де тірі екенін растады.