The Handmaid's Tale (opera)

Кіріспе

Поул Рудерстің операсы "Қызметші қыздың ертегісі" - 1998 жылы Дания композиторы Поул Рудерстің операсы. Бұл операның либреттосын Пол Бентли жазды. Оның прологы, прелюдиясы, екі актісі және эпилогы бар; әр актіде үлкен сахнаға әкелетін құрылыс бар. Бұл шығарманың премьерасы 2000 жылы Копенгагенде өтті. Содан бері ол Лондон, Торонто және басқа да жерлерде қойылды. Бентли либреттосы бірінші тұлға романын үшінші тұлға операсына айналдырады. Оқиға 22 ғасырдағы АҚШ-та Гилеад деген оңшыл теократияның билігін басып алған; ол коллаж сияқты жаңалықтардан басталады: баяндаушы алғашқы кадр.

Романнан операға бейімделген

Өте күрделі бірінші тұлғалық баяндаманы үшінші тұлғалық операға айналдыру операны жасау кезінде Бентлиге айтарлықтай қиын міндет болды. Бентли өзінің қозғаушы және адал либреттосы арқылы романды үйлесімді және тиімді операға айналдыру мәселесін шешті. Романның оқиғаларын жеңілдету керек болғандықтан, ол Офредтің күйеуі Люк пен баласынан бөліну көрінісін қалдырды. Мұның себебі - ол бұрынғы уақыт пен қазіргі уақыт арасын бөліп тұрған сызық ретінде тұр. Бентлидің тиімді либреттосы ритуалды басқыншылық әлемін құрудың салдарын көрсетеді, сонымен қатар Офредтің қазіргі және өткен өмірлерін де таңғажайып бейнелейді. Романнан айырмашылығы, оқырман мәтіннің бірнеше кассеталық таспалардан 200 жыл бұрын жасалған мәтіннің қайта құрылуы екенін біледі, ал пролог пен эпилогта көрсетілген 2195 жылы болатын операның видеоконференциясы жұмысты басынан бастап қоршайды, сонымен қатар оны алыстатып тастайды. Романның бірінші тұлғада баяндалуы арқылы біз куә болған оқиғалар басты кейіпкердің өз тәжірибесіне негізделген жеке және жақын. Бұл тәсіл арқылы сюжеттің субъективтілігі айқын болады, өйткені әңгімеде басқа кейіпкерлердің ойлары мен ниеттері туралы айтудың орнына бір адамның көзқарасы туралы тікелей түсінік болады. Театр операсының тікелей, объективті әңгімелеу сипаты сахнада болып жатқан оқиғалардың куәгері ретінде көрерменге оқиғаны ашады. Оқиғаларды басты кейіпкердің сүзгісі арқылы қабылдаудың орнына көрермендер өздерінің түсініктерін жасауға мүмкіндік алады. Шығармада шындық пен көркем шығарманың арасында айқын айырмашылық бар. Операны ашып, аудиторияны академиялық конференция орнына әкеледі, ал конференц-залдың табалдырығын кесіп өту романдардың аяқталуымен салыстыруға болатын сюрприз болып табылады. Опера аудиториясының ерекшеліктері мен ойдан шығарылған кеңістіктің көптеген параметрлері арасында көшу аудиторияны драмалық жанрлар туралы сұрақтар қоюға және ойдан шығарылған және шындық арасындағы қарым-қатынасқа сұрақ қоюға мәжбүр етеді. Операның басында орнатылған кадрлық құрылғы өзекті оқиғаны бір-бірімен жапсарлас бірнеше шындық қабаттары бар нәзік жағдайға орналастырады. Бұл позиция субъективті бұрышты ерекшелендіреді және шындық пен ойдан шығарылған арақатынастың проблемаларын атап көрсетеді.

The conversion of a highly complex first person narrative into a third person opera was a significantly difficult task that Bentley faced when creating the opera. Through his moving and faithful libretto, Bentley solved the problem of converting the novel into a coherent and effective opera. As he had to simplify the events of the novel, he chose to keep the separation scene of Offred from her husband, Luke, and their child. The reasoning for this is that it stands as a dividing line between the time before and the present. Bentley's effective libretto illustrates the consequences that come from constructing a world of ritual repression while also showing a compelling representation of both Offred's present and past lives. In contrast with the novel, where the reader discovers at the end that the text is meant to be a reconstruction of a 200 year old text from multiple cassette tapes, the opera's video conference taking place in the year 2195 shown in the Prologue and Epilogue frames the work from the beginning while also distancing it. With the novel's first person narration, the account we witness is personal and intimate based on the main character's own experience. Through this approach, the subjectivity of the narrative is apparent because the story only has direct insight into one person's perspective rather than revealing the thoughts and intentions of other characters. The direct, objective storytelling nature of theatrical opera opens the story to the audience as eyewitnesses to the events happening on stage. Rather than perceiving the events through the filter of the main character, the audience has a chance to create their own perceptions. There is a clear distinction between reality and fiction in the production. Opening the opera and introducing the audience to the setting of an academic conference, crossing the threshold into the conference hall, acts as a surprise that can be compared to the surprise of the novel's ending. Crossing over between the distinctions of the opera auditorium and the numerous settings of fictionalized space prompts the audience to raise questions of dramatic genres and to also question the relationship between fiction and reality. The framing device being placed at the beginning of the opera places the core story in a delicate position with several layers of reality that overlap each other. This position highlights the subjective angle and underlines the problems of the relationship between reality and fiction.