Кіріспе

Аргентиналық социолог және саясаттанушы (1943-2003) Норберто Рафаэль Сересоле (1943 жылдың тамызынан 2003 жылдың 4 мамырына дейін) - Аргентиналық социолог және саясаттанушы, өзін перонизммен, солшыл отаршылдармен және достары Роберт Фориссон, Роджер Гарауди және Эрнст Нолте идеяларымен таныстырған. Ол өмір бойы Холокостты жоққа шығарғандығы және сионизмді, Израильді және еврей қауымын жек көргендігі үшін неофашист және антисемит деп айыпталды. Ол Венесуэла президенті Уго Чавестің жақын адамы болды.

Мансап

Серезоле Буэнос-Айресте дүниеге келген. Ол 1969 жылдан 1971 жылға дейін Перуде 1968 жылы әскери төңкеріс арқылы билікке келген Хуан Веласко Альварадоның кеңесшісі болғанға дейін Германияда, Францияда және Италияда оқыды. 1970 жылдары ол Аргентинадағы өте солшыл партизандар тобының жетекшілерінің бірі болды және 1976 жылы наурыз айында Исабель Перонды биліктен алып тастаған әскери төңкерістен кейін елден кетуге мәжбүр болды. Содан кейін Испанияға барып, Мадридте сүргін кезінде перонизмнің өкілі болды. Содан бері ол Аргентинадағы перонизмнің негізгі дауыстарының бірі және Оңтүстік Америкадағы кейбір әскери офицерлер тобының ықпалды дауысы болды. Осы уақыт ішінде ол Латын Америкасының Кеңес Одағымен одақтасуын алға тартқандарды, мысалы Чили президенті Сальвадор Альенде мен Кубаның Бас барлау басқармасының бұрынғы басшысы Мануэль Пинейрді ашық қорғады. Кейін Серсесоле Ресей ғылым академиясының Латын Америкасы зерттеулер институтының мүшесі болды және 20 жылдан астам уақыт бойы Фидель Кастро үкіметімен, сондай-ақ араб елдерінің кейбір өкілдерімен тығыз байланыс орнатты. Бір уақыт Испанияда өмір сүрді, ал 1987 жылы Аргентинада президент Рауль Альфонсинге қарсы "Санта-желтоқсан" әскери көтерілісіне дейін, ол Альдо Рико бастаған лауазымды адамдардың кеңесшісі болды. 1994 жылы көтеріліске қатысқан кейбір әскерилер босатылғаннан кейін, Серэсоле Альбатрос тобының мүшесі Рауль де Сагастизбал ("Эль Васко")мен бірге Аргентинаның әлемдегі зерттеу орталығын құрды және Карапинтадас көшбасшысы Мохамед Али Сейнелдинмен кездесе бастады. Осы әскери топ арқылы Серсесоле Уго Чавеспен танысып, оның серіктестерімен кеңесші ретінде жұмыс істей бастады, олардың ішінде полковник Луис Давила мен Мануэль Кихад.

Венесуэла

1995 жылы 15 маусымда оны президент Рафаэль Кальдераның тұсында Венесуэланың құпия полициясы (DISIP) ұстап, депортациялады, өйткені оның қолында Proclama à la Nación del Frente Nacional Bolivariano атты құжаты бар еді, онда 1992 жылғы төңкеріс саяси нұсқа ретінде қорғалды. Ол Венесуэладағы саяси байланыстарды, әсіресе 1994-1995 жылдары кеңес берген Уго Чавеспен бастауға тырысты деп айыпталды. 1998 жылы Чавес сайланғаннан кейін оның Венесуэлада қайта пайда болуы, үкіметтің жоғары лауазымды мүшелерімен тығыз қарым-қатынасы және Чавеске арналған Caudillo, Ejército, Pueblo: la Venezuela del Comandante Chávez (1999) атты кітаптың басылуы (алғашқы рет Мадридте, содан кейін Бейрутта араб тілінде, содан кейін Каракаста басылып шығарылды) Венесуэла қоғамының барлық жақтарынан алаңдаушылық туды. 1999 жылы Хосе Висенте Рангель Чавестің әкімшілігіне идеологиялық ықпал етуді жоққа шығарды, бірақ 1998 жылғы "Хабла эль Команданте" кітабында Чавес "Норберто Сересоле идеяларын қайта қарастырып, өзінің еңбектері мен зерттеулерінде Латын Америкасында физикалық интеграция жобасын жоспарлаған. Бұл Венесуэла, Бразилия және Аргентинамен бірге континентті және олардың салдарын біріктіретін жоба болады". 1999 жылдың соңында ол сол кездегі вице-президент Луис Микиленаның өтінішімен елден кетуді талап етті. Кейінірек Микилена Серсесольдің өз бастамасымен кеткенін, ал Серсесольдің өзі Хесус Урданетадан (DISIP басшысы) қорқытқандығын және Микиленадан кету үшін 10 000 доллар төлегенін мәлімдеді. 2000 жылы Венесуэла саясатына ықпал етуі туралы айыптаулар кезінде ол: "Мен, мысалы, Венесуэланың әскери барлау жүйесі мен сол кезде ұсынған стратегиялық нұсқауларға сәйкес қайта құрылғандығымен мақтанамын" деп мәлімдеді. Ол сондай-ақ Хорхе Олаваррияға жазған хатында (кейін Венесуэланың "Примисия" журналында жарияланды) Мадридтегі кеңсесі сияқты "Хезболла" қаржыландыратын стратегиялық барлау кеңсесін құруды ұсынды. Ол оны "үлкен досы" және "үлкен құрметке лайық зиялы" деп еске алды және 1995 жылы Ориноко өзенінің жанында болған кездесуін еске алды, онда олар Венесуэланың стратегиялық орны және оның болашақ саясатын Солтүстік Американың орнына Оңтүстік Америкаға бағыттаудың маңыздылығы туралы әңгімеледі. 1999 жылы Венесуэладан кеткеннен кейін Аргентинаға оралғаннан кейін, Сересоле перонист саясаткер Адольфо Родригес Сааның кеңесшісі болды және тағы бір рет Альдо Рикоға Буэнос-Айрес провинциясының губернаторы болуға көмектесті. Бірнеше айдан кейін Серезоле Буэнос-Айресте қайтыс болды.