Кіріспе
Троя епархиясы (лат. Dioecesis Trecensis; French) - Латын шіркеуінің епархиялық аумағы немесе Троядағы католик шіркеуінің епархиясы, Франция. Діни епархия қазір Ауба департаментіне кіреді. IV ғасырда салынған епархия қазіргі уақытта Реймс митрополиясының шіркеулік провинциясындағы суфраган епархиясы болып табылады. Ол 1802 жылы Париж архиепископлығының суфраганы ретінде қайта құрылды, ол кезде Ауба және Йонн департаменттері болды және оның епискобы Троя, Оксер және Шалон-сюр-Марн атақтарын иеленді. 1822 жылы Шалон кафедрасы құрылды және Троя епискобы бұл атақтан айырылды. Сенс архиепископтық епархияға айналған кезде, оған Auxerre епископтық атағы берілді, ал Тройе сонымен қатар Сенс архиепископтығына айналған Йонн департаментін жоғалтты. Троя епархиясы ескі епархиялық шекаралардан басқа, Лангрен епархиясының 116 және Сенс епархиясының 20 приходтарын қамтиды. 2002 жылдың 8 желтоқсанында Троя епархиясы өзінің ежелгі митрополитіне, Реймс архиепискобына қайтарылды. 2014 жылы әр 2710 католикке бір діни қызметкер тиесілі болды. Троя епископтың және Шампан графының ордасы болған кезде, екеуінің арасында билік пен ықпал жағынан үнемі шиеленістер болды. 1314 жылдан кейін, Луи де Наварре Франция королі Людовик X болған кезде, бәсекелестік алыстаған, бірақ бәсекелестік әлдеқайда күшті болды. Сент-Этьеннің Капитуляр шіркеуі патшалық шіркеуге айналды, ал патша епископтың өз құқықтарындағы араласуына жол бермеді.
The Diocese of Troyes (Latin: Dioecesis Trecensis; French: Diocèse de Troyes) is a Latin Church ecclesiastical territory or diocese of the Catholic Church in Troyes, France. The diocese now comprises the département of Aube. Erected in the 4th century, the diocese is currently a suffragan diocese in the ecclesiastical province of the metropolitan Archdiocese of Reims. It was re established in 1802 as a suffragan of the Archbishopric of Paris, when it comprised the départements of Aube and Yonne and its bishop had the titles of Troyes, Auxerre, and Châlons sur Marne. In 1822, the See of Châlons was created and the Bishop of Troyes lost that title. When Sens was made an archdiocese, the episcopal title of Auxerre went to it and Troyes lost also the département of Yonne, which became the Archdiocese of Sens. The Diocese of Troyes covers, besides the ancient diocesan limits, 116 parishes of the ancient Diocese of Langres and 20 belonging to the ancient diocese of Sens. On 8 December 2002, the Diocese of Troyes was returned to its ancient metropolitan, the Archbishop of Reims. as of 2014, there was one priest for every 2,710 Catholics. When Troyes was the seat of the Bishop as well as of the Comte de Champagne, there was always tension between the two in terms of power and influence. After 1314, when Louis de Navarre became King Louis X of France, the competition was more distant but the competitor far more powerful. The Capitular Church of Saint Étienne became a royal church, and the King tolerated no interference from the Bishop in his prerogatives.
Тарих
Троя епископтарының каталогы алғаш рет 12 ғасырдың қолжазбаларында кездеседі, бірақ 9-ғасырда епископтардың тізімі болғандығы дәлелденді. Луи Дюшненнің пікірінше, бұл тізім, кем дегенде, V ғасырдан бастап сенімділікке лайық. Бірінші епископ деп саналатын әулие Аматор 344 жылы епархияны басқарған епископ Оптатианнан бірнеше жыл бұрын болған көрінеді. Өзінің өкілеттігі кезінде епископ Оттульф (870-883) есінен танылмай қираған соборды қайта тұрғызуды бастады; кездейсоқ, ол қасиетті Фроберттің денесін тапты, ол құрметтің объектісі болды. 878 жылы ол Италиядан қоныс аударған Папа Иоанн VIII-ге қонақ болды. 889 жылы епископ Бодонның басқаруы кезінде Тройес қаласының бүкіл аумағы Солтүстік әскерінің шабуылынан күлге айналды. Тройда бірнеше кеңестер өткізілді, соның ішінде 867, 878 (оларға Папа Иоанн VIII төрағалық етті), 1078, 1104 және 1107 (оларға Папа Паскаль II төрағалық етті).
Революция
Трой епархиясы Француз төңкерісі кезінде Заң шығарушы Ассамблеямен, Діни қызметкерлердің азаматтық конституциясы (1790 ж.) бойынша жойылған. Оның аумағы "Аубе" деп аталатын жаңа епархияға қосылды, ол "Метрополия де Париж" деп аталатын митрополияның бөлігі болды (оның ішінде жеті жаңа "департамент" бар). Троя епархиясындағы дін қызметкерлерінің басым көпшілігі Конституцияға ант берді. Заңды епископ Луи Матиас Жозеф де Баррал ант беруден бас тартты, 1791 жылы 11 наурызда Тройден шығып, Трир арқылы Швейцарияға көшті. 1792 жылдың қыркүйегінде көптеген қазылар елден көшіп кетті, олардың сексен үшеуі Швейцарияда баспана іздеді. Қарт немесе науқас болғандарды жинап алып, Ораторийдің колледжіне қамап қояды. Діоцезалық семинарияда жұмыс істеу үшін мұғалімдер мен студенттер жеткіліксіз болды; ғимарат күдікті адамдар үшін қамауда ұстау орталығы ретінде пайдаланылды. Швейцарияда епископ де Баррал епископтар колледжінен бірнеше жер аударылған әріптестерімен кеңес өткізді, олар Конституциялық ант беруге болады деген пікірге келді. Епископ де Баррал оларды тастап, Лондонға сапар шегеді, онда ол епископтық сезімнің әлдеқайда қатаң екенін тапты. Алайда 1791 жылы ол бұл келісімді мақұлдаған хат жазды, бірақ қарсыластарды кінәламады. 1800 жылы ол ант бергені үшін өзін жариялады. Наполеон 1799 жылы 18 Брумареде билікке келгеннен кейін де Баррал өз епархиясының діни қызметкерлеріне ант берудің консулдыққа қабылдануы мүмкін екенін жазды. 1801 жылы 5 қазанда ол өзінің епископтық қызметінен Рим папасы Пий VII барлық француз епископтарының отставкаға кетуін талап еткеннен кейін кетті. Ол Францияға оралып, 1802 жылы 18 сәуірде Мео епископы болып тағайындалды. Ал қалғандарға келетін болсақ, 1791 жылы 20 наурызда "Аубе" сайлаушылары жиналып, үш жүз жыл бойы Тройдағы Сен-Панталеон еншісінің пасторы болған Августин Сибилді өз епископы етіп сайлады. 3 сәуірде Парижде конституциялық епископтар Жан Батист Гобель (Париж), Мирудо және Гуттес оны құттықтады. Бұл құлшылық ету жарамды болды, бірақ ол заңсыз және шиналық болды; Папа Пий VI құлшылық ету туралы бұқалар шығарған жоқ. Епископ Сибил 1791 жылы 17 сәуірде құрма жексенбісінде Троядағы соборын иеленді. Алайда 1793 жылдың соңында Конвенцияшы Александр Русселин барлық шіркеулерді жабу және діндерді жою туралы жарлық шығарды. Сибилл діни қызметкерліктен 1793 жылы 18 қарашада кетті, бұл оны Террордың қолынан өлімнен құтқарды. 1798 жылы 11 ақпанда қайтыс болды. 1791 жылдың 1 шілдесінде Тройдағы жеті немесе сегіз монастырда қайыршы діннің барлық мүшелеріне Капуциндер монастырына тұруға бұйырылды, онда олар ортақ өмір сүруге тиіс еді; олардың саны жиырмаға жуық адам болды. Картуздықтар да тұтқындалып, сол жерге жіберілді. Олар жерлерін, мал-мүлкін сатып, басқаларға қызмет етуді шешті. Сен-Луп аббатшылығы сатылды және оның тауарлары сатылды, ескерусіз монументтер, оларды епископ Сибилл соборға алып барды. Осыған ұқсас шаралар Сент-Этьен, Сент-Пьер және Сент-Лье қалаларында да жүргізілді. Тіпті Шампан графтарының, Генрих Либеральды және Тибо III-тің сүйектері де экскьюмацияланып, соборға әкелінді. Клервоның кезегі келгенде, тауарлар тәркіленіп, ғимараттар қиратылған кезде, Бернард Клерво және Малахия Армагг олардың монументтерінен және қабірлерінен шығарылды. Клервоның жергілікті тұрғындары, ресми деректерге сәйкес, сүйектерді сақтап қалды, ал епископ Эммануэль Жюль Равинет 1875 жылы оларды жинап, Троядағы соборға әкелді, олар әлі күнге дейін сақталған.
Діни үйлер
Nesle la Riposte аббатшылығы 545 жылға дейін Villenauxe маңында, мүмкін, Клотильда патшайым құрған. 16 ғасырда, дін соғыстары мен гугеноттардың талан-таражға ұшырауынан кейін, аббатхана Сент-Ванндағымен біріктірілді, ал монахтар Несле аббатханасының бастапқы есігін Вильенуксте қайта салдырды. Бенедиктиндік Мабильон оның ою-өрнектерін түсіндіруді қолға алды, олардың арасында Сент-Клотильда деп есептелетін королева педаук (яғни тік аяқты королева) мүсіні көрінуі мүмкін. Сент-Леукон негізін қалаған Нотр-Дам-о-Ноннайнс аббатшылығы әйелдер үшін маңызды аббатшылық болды. Алкуин мен Сент-Бернард абыстайымен хат алмасып тұрды. Оның орнын толтыру кезінде епископ өткен күні кешке аббатханаға барды; ол ұйықтаған төсек оның меншігі болды, бірақ ол мінген қашыр аббатшаның меншігі болды. Абатша епископты қол ұстап, кафедра залына алып кірді; ол митрасын киіп, оған крейсерін ұсынды, ал епископ абатхананың құқықтарын құрметтеуге уәде берді. XVIII ғасырдағы Янсенцистер Нотр-Дам-о-Ноннайн монастырының монахинясы Мари-Мадлен де-Мегриньидің диакон Франсуа Паридің емдеуі туралы үлкен шу шығарды. Бұрын Лангрес епархиясына тиесілі Троя епархиясының бір бөлігі атақты Клерво абатшылығын қамтыды, бірақ Клерво абатшылығы мен оның иеліктері епископтық араласудан босатылды және тікелей папаға тәуелді болды. Параклит аббатшылығын ақын және теолог Абелард құрған. Онда 1163 жылы абыстай Хелоиза қайтыс болды; оның денесі сол жерде жерленді, ал Абелардтың сүйектері де 1792 жылы Революцияның фанаттарымен шығарылғанға дейін сол жерде жерленді. Олардың қазіргі тұрағы дау-дамайға толы. Аббатханадан ештеңе қалмады.
17 - 18 ғасырлардағы Тройдағы діни ордендер
Кардинал Пьер де Беруль (1575-1629) епархиядағы Беруль иесінде өсті. Ол ораториандықтарды құрғанға дейін Трояда уағыз айтқан. 1617 жылы Трояда оратория ашылды; ол 1792 жылы тоқтатылды. Шарль Луи де Лантаж 1616 жылы Труада дүниеге келген, 1694 жылы қайтыс болған, Сулпициандардың негізін қалаушы Жан Жак Олиердің басты көмекшілерінің бірі.
XIX ғасырда Тройдағы діни ордерлер
Францияда шіркеу мен мемлекеттің арасын ажыратуды енгізген Ассоциациялар заңының (1901) қолданылуына дейін Троя епархиясында бенедиктиндер, иезуиттер, лазаристер, Сальскийдің әулие Францискінің облаттары және христиан мектептерінің ағайындары болды. Епархияда көптеген әйелдер қауымдары пайда болды, олардың ішінде ХІХ ғасырда Лангр епискобы Гилберт Гаспар де Монтморин Moissy l'Evêque-де құрған Христиандық оқытудың урсулиндері; 1819 жылы құрылған Христиандық оқытудың әйел бауырлары, Тройестегі ана үйімен; 1866 жылы құрылған оқыту ордені - Сент-Франциск де Сальс Oblate Sisters, Тройестегі ана үйімен; Нотр-Дам де Бон-Секкурс әйел бауырлары, Тройестегі ана үйі бар мейірбикелер қауымы.
Анықтамалық еңбектер
642-644 бет. (Қорықпен қолдану; ескірген) (лат.) 493494 б. (лат. тілінде) 254-б. 317-б. 342-б. 386 387-б. 413-б.
(in Latin) pp. 493–494. (in Latin) p. 254.
p. 317.
p. 342.
p. 386 387.
p. 413.
Қабылдау
- Жорж, сенің қолыңнан келеді. "Трой" деп аталады. "Католик энциклопедиясы". Толығырақ: 15 адам. Нью-Йорк: Роберт Апплтон компаниясы, 1912 жыл. 2016 жылғы 22 қыркүйекте алынған. [Ескірген]