Кіріспе
Parvancorina) - қалқан тәрізді екі жақты симметриялық қазба жануарлар туысы. Оның кембрий трилобиттерімен кейбір ұқсастықтары бар.
Parvancorina is a genus of shield shaped bilaterally symmetrical fossil animal that lived in the late Ediacaran seafloor. It has some superficial similarities with the Cambrian trilobite like arthropods.
Этимология
Жалпы атауы латын тіліндегі parva ancora (кіші зәкір) сөзінен құралған crasis сөзінен алынған. Типтік түрдің нақты атауы, П. минчами, 1957 жылы Оңтүстік Австралия мұражайына Эдиакаранның көптеген жақсы үлгілерін жинап, ұсынған жеке коллекционер мистер Х. Минчамды құрметтейді. P. sagitta-ның нақты атауы - сагитта (аға) деген латын сөзінен шыққан, ол тікелей жебе тәрізді пішінге қатысты.
Пайда болуы
P. minchami қазбалары алғаш рет Оңтүстік Австралиядағы Флиндерс тау жиектеріндегі Раунслей кварцитінің Эдиакара мүшесінде табылды. Бұл түр Ресейдің Архангельск облысының Ақ теңіз аймағындағы Верховка, Зимнегорь және Йорга формацияларының кен орындарынан да белгілі. Сонымен қатар, ұқсас нашар сақталған Parvancorina sp. Ресейдің осы аймағында Лямца таужынысынан табылған. P. sagitta Ресейдің Архангельск облысының Ақ теңіз аймағындағы Сольза өзеніндегі Верховка құрамында кездеседі.
Сипаттама
Оның симметрияның орталық осьінен төмен көтерілген қырқасы бар. Бұл жотада жалпақталмаған қалдықтар көп болуы мүмкін. Қабырғаның "басты" шетінде төрт бұрышты шеңбер пішіндес екі жоғарылатылған доғалар бекітілген. Оның алдында екі жартылай шеңбер сызық орналасқан. Қазбалар әдетте ені мен ұзындығы шамамен екі сантиметрге дейін, бірақ Parvancorina өсімінің түрі буынтұқымдылар үшін ерекше. Сонымен қатар, P. sagitta-ның екі жақты Temnoxa сияқты примитивті моллюскке қатты ұқсастығы буынтұқымдылар туыстығына күмән тудырады.
Өмір салты мен әдеті
Парванкориналар әдетте "бастары" қазіргі бағытқа параллель болып өмір сүрген. Барлық жағынан қатпарланған қазбалар теңіз түбінде тұрып жатқан кез келген тұраққа қарсы келеді. Олар қозғалмалы болған және өз денелерін ағымдағы бағытқа белсенді түрде бағдарлай алатын, Австралиядағы Эдиакара биотасының кішігірім адамдары бір-бірімен тығыз байланыста болған. Олар суды тамақтандыру құрылымдарына бағыттау үшін дене қырқаларын пайдалана отырып, сүзгілік тамақтанушылар ретінде ұсынылды, ал кен орны тамақтануы мүмкін, бірақ аз ықтимал экология.