Қазбаланған сегменттелген құрттардың Machaeridia классы

Кіріспе

Махаеридия – ерте ордовик (соңғы тремадок) кезеңінен карбон кезеңіне дейін белгілі болған, қабықшасы бар, сегменттелген анелид құрттарының жойылған классы. Ол үш ерекше тұқымдастықтан тұрады: плюмулититтер, туррилепадиттер және лепидоколеидтер.

Қалдықтар

Бұл құрттардың тек кальцитті склериттері ("қорғаныс пластиналары") ғана палеонтологиялық жазбаларда сақталады. Бұл өте ұсақ, көбінесе бөлінген күйде табылады: толық сақталған үлгілерінің ұзындығы шамамен бір сантиметрге жетеді және өте сирек кездеседі – осы себепті 1857 жылы сипатталғаннан бері оларды зерттеу шектеулі. Махаеридиандар кальцитті қабыршақ пластиналарының тізбектес қатарымен ерекшеленеді. Дорсальды склериттер дөңес және дерлік изометриялық; бүйірлік склериттер жалпақ және ұзын болған. Қабыршақтарда өсу сызықтары байқалады, бұл олардың эпизодтық түрде өскенін көрсетеді. Олардың қабыршақтары, әрине, қорғаныс функциясын атқарған. Бұл организмдер оңға және солға (сагиттальді жазықтықта) иілуге шектеулі мүмкіндіктерге ие болған, бірақ дөңгелене алатын. Олардың жер қазумен байланысты өмірі оларды жер қазатын екіқабаттыларға әсер ететін эволюциялық қысымға ұшыратты; олардың ортақ функциясы нәтижесінде пайда болған конвергентті эволюция, бәлкім, махаеридиандарды моллюскалармен бірге жіктеу керек деген алғашқы ұсыныстарға әсер етті. 2008 жылы жұмсақ тіндерді (оның ішінде шаэталар мен параподияларды) сақтап қалған қазба табылды, бұл олардың шаңбалақтарға (annelids) жақын екенін анықтады. Махаеридиандар осы топтың кальцитті қабықшаны дамытатын жалғыз өкілі болып табылады (кейбір полихаеталар кальцитті өздерінің шаэталарына енгізетініне қарамастан). Шаңбалақтар ішіндегі нақты орны әлі шешілмеген, бірақ кейбір белгілер Афродитацеан шаңбалақтарымен байланысты екенін көрсетеді (Vinther et al. 2008). Жан Бернард Карон жариялаған түсіндірмесінде махаеридиандардың көптеген ерекшеліктеріне сүйене отырып, олардың түпкі топ болуы мүмкін екенін айтты. Дегенмен, тәждік топ/түпкі топ туыстығын аутапоморфияларға емес, ортақ морфологиялық белгілерге немесе олардың болмауына сүйене отырып бағалау керек. Ол сондай-ақ махаеридиандар полифилетикалық болуы мүмкін екенін ұсынды, бірақ махаеридиандар – үш отбасының арасында ортақ белгілер мен морфологиялық айырмашылықтар бар жақсы анықталған топ. 2019 жылғы зерттеу махаеридиандарды олардың жақтарына сүйене отырып, филлодоцидтер ретінде таныды.

Only the calcitic sclerites ("armour plates") of these worms tend to be preserved in the fossil record. These are tiny, and usually found disarticulated: articulated specimens reach about a centimeter in length, and are incredibly rare – hence the limited degree of study since their description in 1857. The machaeridians are characterized by having serialized rows of calcitic shell plates. The dorsal sclerites were convex and almost isometric; lateral sclerites were flatter and longer. Scales are ridged with growth lines, implying that they grew episodically. Their scales almost certainly performed a defensive role. The organisms would have had limited ability to flex to the right and left (in the sagittal plane), but would have been able to roll up. This burrowing role has subjected them to the same evolutionary pressures which affect burrowing bivalves; convergent evolution as a result of their shared function probably contributed to early suggestions that the machaeridians should be classified with the molluscs. In 2008, the discovery of a fossil preserving soft tissue (including chaetae and parapodia) established an annelid affinity. Machaeridians represent the only instance of this group developing calcitic armour (notwithstanding certain polychaetes that integrate calcite into their chaetae). The exact position with annelids remains unresolved, though some characters indicate a relationship to Aphroditacean annelids (Vinther et al. 2008). In an accompanying commentary, Jean Bernard Caron suggested that machaeridians must be a stem group based on number of specialised features. However, one cannot assess crown group/stem group affinities based on autapomorphies, but on shared morphological traits or the lack thereof. He also suggested that machaeridians might be polyphyletic, but machaerdians are a well defined group with a number of shared characters and morphological gradations among all three families. Study in 2019 recognized machaeridian as Phyllodociids based on their jaws.