Кіріспе

Квинбейян Палеранг аймақтық кеңесі Мейфилд - Ньюкаслдың солтүстік-батыс маңындағы қалашық. Оның аты жер иесі Джон Сколидің қызы Ада Мейдің (1874 жылы туған) есімімен аталған. Оның шекаралары солтүстікте Хантер өзені, оңтүстіктегі негізгі солтүстік темір жол желісі (Варата станциясы), шығыста Ньюкасл гаванине дейінгі темір жол желісі және батыста ашық жер.

Түпкүлгілік тарихы

Авабакалдар - мейфилд орналасқан жердің дәстүрлі қамқоршыларының ұрпақтары. Майфилд деп аталатын жерді аборигендер басып алғандығын дәлелдейтін материалды дәлелдерді 1925 жылы маусымда Дэниел Ф. Кукси ашқан. Ол Элуэраның алғашқы үлгісін және Хантер өзенінің оңтүстік тармағы бойымен орналасқан және бұрынғы Б.Х.П. Болат зауытының бірқатар жерлерінде басқа да тас құралдарды тапты. Куксейді бұрын Австралия мұражайының этнологы В. В. Торп таныған. Ол 1928 жылы Ньюкаслға барып, бұл туралы ресми түрде хабарлаған. Кукси өзінің жұмысын жаңалықтар мен жеке есептерде құжаттады, олар қазір Ньюкасл университетінің Архивтерінде сақталады.

Тарих

Мейфилдтің көп бөлігі бастапқыда Солтүстік Уоратах деп аталды және үлкен Уоратах муниципалитеттің (1871 жылы құрылған) бір бөлігін құрады, оның Джон Сколи үш рет мэр болды. 1938 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс Парламенті актісі "Үлкен Ньюкасл қаласы" құрды, 11 муниципалитетті бір жергілікті басқару аймағына, соның ішінде Уаратаға біріктірді. Ол Scholey-ге бөлінгенге дейін және жер сатылуға шығарылғанға дейін, ол негізінен жартылай орманды бұталар мен егістік алқаптар болды. Алайда, Солтүстік Уоратахтағы Сент-Эндрю шіркеуі 1861 жылы ашылып, Ньюкасл, Жаңа Оңтүстік Уэльс ағылшын шіркеуінің епархиясына кірді. 1924 жылы Майфилдтегі Сент-Эндрюсте ескірген отаршылдық шіркеудің орнына жаңа шіркеу бағышталды. Мейфилд бастапқыда Ньюкаслдың шетіндегі көңілді бақшалық қалашық болды, ал 1901 жылы онда Рим-католик монастыры және бірнеше викториандық сарайлар болды. Джон Сколи өзіне "Мейфилд үйін" салдырды және Англиядан қажетті құмтасты алып келді. Чарльз Апфолд (сабын өндіруші) Солтүстік Уаратадағы (қазіргі Мейфилд) Креберт көшесіндегі жерге үлкен сарай салдырды, оны оған досы Сколи берді. Кейіннен ол бисквит өндіруші Уильям Арнотқа сатылды, ол сарайды "Арнотт Холм" деп атады. Арнотт оны 1898 жылы Ньюкаслдағы үлкен дүкеннің иесі Исаак Винне сатып жіберді. Винн сарайды "Винн Корт" деп атады. BHP 1920-ші жылдардың басында Креберт көшесінде (Германиядағы Висбаденнен көшіп келген Питер Креберт (1825-1895) есімімен аталған) кең бақшалары бар өте әдемі сарайды бас менеджері үшін салдырды. Қазір жеке меншіктегі және Bella Vista деп аталатын, ол үйлену және іс-шаралар орталығы ретінде қолданылады.

Өнеркәсіптің пайда болуы

1896 жылы BHP Mayfield East-те балқыту зауыттары үшін өзен жағалауындағы жерді сатып алды, ал 1910 жылы олар мұнда 350 тонналық биік пешпен және үш 65 тонналық ашық отты болат пешпен, гүлденуші және ауыр теміржол фабрикасымен, биік пештер үшін коксты жеткізу үшін кокс пештерімен ірі болат зауыттары мен құю зауыттарын салуға шешім қабылдады. Бұл шешімде сайттың артықшылықтары маңызды рөл атқарды: көлік үшін темір жол мен кеме қатынасы бар еді, және олар Ньюкасл мен Оңтүстік Мейтленд көмір кен орындарына жақын орналасқан (көмір тұтыну 1947 жылы аптасына 30,000 тонна болды). Порт Уаратахтағы негізгі сайт үшін батпақты жерлерді қалпына келтіру жұмыстары 1913 жылдың қаңтарында басталды, ал Жаңа Оңтүстік Уэльс үкіметі теміржол бекеті мен кемежайлар арасында 500 фут (152 м) ені мен 25 фут (8 м) тереңдігі бар өзен арнасын кептіріп, ұстап тұруды қолға алды. Жалпы алғанда компания 1915 жылдың наурыз айында биік пешті сатып алды. Кейін басқа салалар пайда болды, мысалы, цинктелген темір өндірушілері Джон Лайсахт және компания (1921), Райлендс Брос (сызба, шегелер, ніттер, бұрандалар, пружиналар және т.б.). ), түтік жасаушылар Стюартс & Ллойдс (1934), және Ньюкасл Химиялық Компаниясы (1940), және олар болат зауыттарының жанында орналасқан. Нәтижесінде ауаның ластануы оның сәнді мәртебесін жоғалтқан Мейфилдке әсер ете бастады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін салынған тұрғын үйлер ауыр өнеркәсіпте жұмыс істейтіндер үшін болды. 1999 жылдың қыркүйегінде темір-кен комбинатының көп бөлігі жабылып, көршілес салалар да бұған әсер етті. Қалған болат зауыттары (Австралия түтік зауыттары, Ньюкасл сым зауыты және Род Милл) осы күнге дейін Либерти Steel қосалқы компаниясының қарамағында жұмыс істейді.