Кіріспе

Гондурастағы темір жолдарды 19-шы ғасырдың аяғы мен 20-шы ғасырдың басында екі бәсекелес АҚШ корпорациясы, United Fruit (Tela Railroad Company) және Standard Fruit (кейінде ұлтқа айналдырылды) салған. Барлығы Кариб теңізінің жағалауында болған және олар ешқашан астанаға жеткен жоқ. 1993 жылы біріктірілген желіде 2006 жылға дейін FNH Ferrocarril Nacional de Honduras басқаруымен жұмыс істейтін үш бөлек сегмент қана қалды: Сан-Педро-Сула Пуэрто-Кортес (негізінен ағаш тасымалдайтын жүк пойыздары) Ла-Сейбадағы қалалық темір жол (қала орталығы мен батыс қала маңындағы жолаушылар тасымалы, полковник Ситрамакса) Ла-Унион (Ла-Сейбаға жақын ауыл) мен Parque Nacional Cuero y Salado (Refugio de vida silvestre Cuero y Salado) арасындағы желі (кокос өнімдерін өңдеу зауытына және туристерді ұлттық паркке тасымалдау). 2010 жылдың соңында Сан-Педро-Сулада жолаушылар / туристік пойыз құрылды.

Тарих

ХІХ ғасыр ХІХ ғасырдың ортасынан бастап Гондурас мемлекетінің билеушілері үкімет пен халықты тасымалдау үшін темір жол жобасын жүзеге асыруды қарастырды. 1853 жылы 23 маусымда генерал Хосе Тринидад Кабанас президент болған кезде Гондурастың солтүстігінен оңтүстігіне өтетін темір жол салу туралы алғашқы келісімге қол қойды. Бұл үшін Тынық мұхитындағы Фонсека шығанағы мен Кариб теңізінің жағалаулары арасындағы порттарды пайдалану керек, ал тауарлар, мысалы, мигранттарды тасымалдау керек. Бұл идея талқылау үшін ұсынылды. Құрылыс жұмыстарын жүргізу үшін американдық құрылыс компаниясы жалдалды; бірақ генерал Хуан Лопес Агирре жасаған төңкеріс президент Кабанасты әкімшіліктен алып тастады. Кейін, елде республика болған кезде, 1868 жылы және генерал Хосе Мария Мединаның президенті кезінде, бұл әрекетті келесі бағыт бойынша өтетін ұлттық мұхиттар аралық темір жол жобасымен жалғастыруға тырысты. "Ол Пуэрто-Кабалостан (Пуэрто-Кортес) басталып, Ляно-де-Суладан (Сула аңғары) өтіп, Сантьяго қаласының биіктігінде Улуа өзенінен өтіп, Хумуя өзенінің жағалауымен жалғасып, колониялық қала мен елдің астанасынан өтіп, Комаягуа аңғарына жетеді және Гоаскоран өзенінің жағалауымен оңтүстікке қарай жалғасып, Фонсека шығанағына жетеді". Осындай оқиға үшін Медина Гондурастың Еуропадағы өкілетті елшісі, адвокат Карлос Гутьерреспен байланысқа түсті, ол француздықтармен бірге Жан Виктор Херран мырзамен бірге Англияға ағылшын патшалығымен келіссөздер жүргізу үшін көшіп барды және осылайша жұмысты несие арқылы қаржыландырады. Бұл идея да осыған ұқсас болды, Пуэрто-Кортес пен Фонсека шығанағы арасындағы темір жолды салу. 1867 жылы Гондурас өкілдері төрт несиеге қол жеткізді: алғашқы екеуі Лондон қаласында орналасқан Бишоффсхайм үйі мен Голдшмидт үйінен, олар төрт миллион фунт стерлингті 10% пайызбен беруге келісті. 1868 жылдың 20 ақпанында президент Хосе Мария Медина темір жол салу туралы үкіметтік жарлыққа қол қойды және ол осы жұмысты жүргізу үшін американдық бизнесмен Уильям МакКандлиш пен компаниямен келісімшарт жасасты және оған дипломат Карлос Гутьеррес 1868 жылдың 10 қарашасында 50 000 фунт стерлинг тапсырғанын мәлімдеді. Сондықтан 1869 жылдың 18 қаңтарында инженер Энрике О'Хаганс Омоаға келіп, аумақтық зерттеу, жабдықтарды орналастыру, үйлерді ауыстыру және т.б. Сол жылдың желтоқсан айында Англия жағалауынан үш кеме материал мен рельстермен шығып кетті. 1869 жылы Францияда Париж үйлері: Дрейфус, Шейер және Компания Гондурас үкіметі берген қарыздың қалған бөлігін берді. Осы ақшаның барлығынан мемлекеттік қазынаға тек 300 мың британдық фунт түскен, өйткені еуропалық банкирлер жақсы төлеушінің пайызын жинаудың жолын көрді, сол сияқты басқа ақша дипломатиялық өкілдерге ақы төлеуге пайдаланылды. Соның соңында ұлттық аумақ азаматтық соғысқа батып, темір жолдың бір ғана бөлігі салынды және 1870 жылдың қаңтарында Сыртқы істер министрі міндетін атқарушы господин Франсиско Альварадо бөлім сол жылдың қарашасына дейін аяқталатынын мәлімдеді. жүріп жатқан, бірақ ол лагуна үстінде көпір салуды және осылайша айлақты бөліммен байланыстыратын, бұл 1870 жылы 16 сәуірге дейін тиімді бола алмайтын жеткізуді кешіктірді. Содан кейін 20 шілдеде америкалық Джеймс Мадли жұмыстардың барысы туралы есеп берді және ол бөлім үшін 45 миль (72 км) орманды тазарту, 23 шілдеде аяқталған Choloma көпірі мен Río Blanco көпірі аяқталғанын айтты; Сол сияқты 8 миль (13 км) рельстер орнатылды және оларда кішкентай қол локомотивінде жүріп жатыр, жиырма тоғыз мың төсегі бар және портқа екі локомотив және темір көпір үшін материал тасымалдайтын екі кеме келетінін айтты. Камелекон өзенінің және Сан-Педро-Сула арқылы өтетін бөлігі үшін. 1870 жылы 30 шілдеде инженер Джеймс Брайсон президент Хосе Мария Мединаның үкіметін екі локомотивтің түсірілгенін және рельстерге орнатылып, сынаққа дайын екенін хабарлады, оларды "Медина" деп атады. Сол айда және жылы Сан-Педро-Сулада "Медина" локомотив "бірінші сыныпты" вагон және басқа вагондармен бірге жүрді. 1870 жылдың желтоқсанына қарай локомотивтер (барлығы үш) Пуэрто-Кортес, Сан-Педро-Сула, Потрериллос және Вилла-Мединаны қамтитын толық бумен жұмыс істеді.

Қарыз туралы жанжал

Капитан генерал Хосе Мария Мединаның төрағалығымен Гондураста жаңа ресми валютаның құрылуы мен айналымы жарлықпен берілді, Гондурастың никель материалының песосы экономикалық нарықтағы төмен бағасына байланысты, бұл құнсыздалды және несие берушілер үйлер Франциядан соншалықты қарыз алды, олар алдымен келісті, Гондурас үкіметі төлей алмағандықтан, оларға қарсы айналды. Ағылшын бухгалтер Роберт Уоттс 1875 жылы 3 тамыздағы кездесуде ағылшын облигацияларын қорғау және борыш пен оның пайызын төлеуге кепілдік беруді ұсынды; Бұл үшін Гондурастың аумағы ең ықтимал сатып алушыға, Америка Құрама Штаттарына сатылуы немесе жалға берілуі керек еді, осылайша банк кредиторлары өз инвестицияларын өтейтін болады. Бұл Франция сотына жетті, онда судьялар Дрейфус үйін несиелерді дұрыс қолданбау қылмысы үшін айыптайды. Гондурасты доктор Марко Аурелио Сото басқарды, ол 1876 жылы 8 қарашада Гутьеррестің Лондондық легациясын, сондай-ақ Виктор Эрранның қолында Парижді жоюды шешті; Бұл үшін осы борыштың мұрасы оның мұрагерлерімен де жүзеге асырылатын болады және теміржол тек 1878 жылы президент Сото генерал Луис Богранға қажетті ақпаратты жинап, жан-жақты тергеу жүргізу және келісімшарт жасасқан несиелерден алынған қаражатпен жүргізілген барлық спекуляцияларға жауаптылық алу үшін Еуропаға баруға уәкілеттік берді, бұл келесі жылы осындай несиелерге жауаптыларды жауапқа тарту туралы жарлық шығарылды. Жарлықта арнайы комитеттің кірігуі рәсім ретінде белгіленген, сондықтан сол жылдың тамызында Адольфо Зуньига, Карлос Эрнесто Бернхард және Мигель А. Лардизабал, г-н Поликарпо Бонилья және г-н Хулио Лозано хатшы ретінде тағайындалды. Алайда, Херран мен Гутьеррес мырзалар мәлімдеме жасамады, ал тергеу тоқтатылды.

Бананалық республика

XX ғасырдан бастап Ваккаро бауырлары компаниясы немесе "Лос Херманос Ваккаро" - итальяндық тектес отбасы, олар Нью-Орлеанста банан саудасы жүргізді. Бұл компания Гондурастың солтүстік жағалауында жер концессиясын алды. Ал концессия иелері үлкен аумаққа темір жол желілерін салуға мәжбүр болды. Жер учаскелері әрбір компания салған темір жолдың шақырымдарына сәйкес бөлінді, мысалы, әрбір темір жол үшін. Vaccaro Brothers компаниясы, солтүстік жағалаудағы басқа концессия иелері сияқты, Ла Сейба портынан банан экспорттау үшін концессиялар берген артықшылықтарды пайдаланды. Бананалық компаниялар темір жолдарды екі бөлек жүйеден құраған. Ең үлкен жүйе, қайырымдылық желісімен, Standard Fruit компаниясы арқылы салынған. Кейіннен үкімет пен Sula Agricultural Company арасында жөндеу, жаңа учаскелер салу және жаңа жабдықтар алу үшін 1 миллион АҚШ доллары сомасында несие сұрауға шешім қабылданды, осыған байланысты The Tela Railroad Company компаниясының Cuyamel Fruit компаниясы компаниясы Sula Agricultural Company жасаған трансфертті қабылдап, пайда көреді және осылайша Үкіметтің No. 4 1920 жылдың 17 сәуірінде, Куямель жеміс компаниясы Ұлттық темір жолды басқаратын болады, ол 1983 жылдан бастап тағы да үкіметке тиесілі болады. Бұған дейін 1920 жылы 24 ақпанда Гондурас үкіметі Камело Д'Антони пайдасына Уильям Н. Зубер және "La Gaceta No" газетінде жарияланған компания арасында Колон департаментіне темір жол салу және оны күтіп-ұстау және пайдалану концессиясын берді. 5318-ге дейін.

Трансмариттік жоба

2013 жылы Гондурас үкіметі мен Қытай порттық инженерлік компаниясы (CCEC) трансокеандық темір жол салуға қызығушылық танытқаны туралы хабарланды. Гондурас пен Қытай Халық Республикасының үкіметтері Амапала муниципалитеті Тигре аралында теңіз портын салуды жоспарлап отыр, ол тауарларды түсіру мен тиеудің негізгі бөлігі болады, ол жаңа темір жол желісі арқылы жүргізілетін болады, ол Valle, El Paraíso, Olancho және Colón департаменттерінен солтүстік жағалауға дейін өтеді, осылайша Панама каналы арқылы кемелерді кесіп өтуден аулақ болады.