Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
II дәрежелі темір жол станциясы, Англия, Суффолк, Англиядағы Бьюри Сент-Эдмундс темір жол станциясы Англияның Суффолк қаласында Бьюри Сент-Эдмундс қаласына қызмет көрсетеді. Станция Ипсуич-Эли желісінде орналасқан және барлық пойыздар Ұлы Англиямен жұмыс істейді.
Grade II listed railway station in Suffolk, England
Bury St Edmunds railway station serves the town of Bury St Edmunds in Suffolk, England. The station is on the Ipswich–Ely line and all trains calling there are operated by Greater Anglia.
Ерте тарихы (18451862)
Ipswich және Bury Railway Company (I&BR) компаниясы Ipswich-тен Bury St Edmunds-қа дейінгі желі салу үшін құрылды. Оның 1845 жылғы 21 шілдедегі актісі 400,000 фунт стерлингтік капиталға рұқсат берді және ол көптеген акционерлер мен директорларды Колчестерден Ипсвичке дейінгі желісін салу процесінде болған Шығыс Одақ Темір жолымен (EUR) бөлісті. Компаниялар сонымен қатар Брук-стриттегі (Ипсвич) бас кеңсесінің орналасқан жерін бөлісті. Ұсынылған желі 26,5 миль (43 км) ұзындықта болды, аралық станциялар Брамфорд, Клейдон, Нидхэм, Стоумаркет, Хогли Роуд, Элмсвелл және Тёрстон. Іргетасы қаланған рәсім 1845 жылы 1 тамызда Ипсвич қаласында өтті, онда он екі жергілікті адам (оның ішінде Ипсвич қаласының мэрі, инженер Питер Бруфф және Джон Шевалье Коббольд) әрқайсысы дөңгелек арбаны топырақпен толтырды. Желі құрылысын салу қиын болды, Ипсвикте туннель құрылысымен және Стоумаркетте жергілікті батпақ көп материалды жұтып, сынақ зондтары батпақтың тереңдігі 80 фут екенін анықтады! 1846 жылы 26 қарашада алғашқы сынақ пойызы Бьюри-Сент-Эдмундс станциясына уақытша аялдамаға дейін жүгірді. Ресми ашылу 1846 жылы 7 желтоқсанда болды, онда арнайы пойыз Шордичтен (кейін Бішопсгейт темір жол станциясы) Бьюриге дейін жүрді. Сауда кеңесінің тексеруі 1846 жылы 15 желтоқсанда жүргізілді және желі 24 желтоқсанда жол қозғалысына ашылды. Бюридегі қазіргі станция 1847 жылдың қарашасында ашылды. EUR мен I&BR бірлікте 1847 жылдың 1 қаңтарынан бастап жұмыс істеді және 9 шілдедегі заңмен ресми біріктірілді. 1854 жылы Шығыс Одақ темір жолын Шығыс Округтік темір жол компаниясы өз қолына алды. 1860 жылдары Шығыс Англиядағы темір жолдар қаржылық қиындықтарға тап болды және олардың көпшілігі ECR-ге жалға берілді; олар ресми түрде біріктіргісі келді, бірақ 1862 жылға дейін үкіметтік келісім ала алмады, сонда Ұлы Шығыс темір жолы бірігу арқылы құрылды. Осылайша Бьюри Сент-Эдмундс 1862 жылы GER станциясы болды. 1854 жылы желі Ньюмаркет пен Кембридж желісіне қосылу үшін ұзартылды.
The Ipswich and Bury Railway Company (I&BR) was formed to build a line from Ipswich to Bury St Edmunds. Its Act of 21 July 1845 authorised capital of £400,000 and it shared many shareholders and directors with the Eastern Union Railway (EUR), who were in the process of building their line from Colchester to Ipswich. The companies also shared the same head office location in Brook Street, Ipswich. The proposed line was 26.5 mile (43 km) long, with intermediate stations at Bramford, Claydon, Needham, Stowmarket, Haughley Road, Elmswell and Thurston. The ground breaking ceremony took place in Ipswich on 1 August 1845, where twelve local worthies (including the mayor of Ipswich, engineer Peter Bruff and John Chevallier Cobbold) each filled a wheelbarrow with soil. Building the line was challenging, with problems at Ipswich with tunnel construction and at Stowmarket where the local marsh swallowed up a lot of material with test probes finding the bog was 80 feet deep! On 26 November 1846, the first test train ran to a temporary station at Bury St Edmunds, with stops at most stations on the route with the inevitable lavish celebrations. The official opening followed on 7 December 1846, when a special train ran from Shoreditch (later Bishopsgate railway station) to Bury. The Board of Trade inspection took place on 15 December 1846 and the line opened for traffic on 24 December. The existing station at Bury opened in November 1847. The EUR and I&BR were worked as one from 1 January 1847 and formal amalgamation was obtained by Act of 9 July 1847. The Eastern Union Railway was taken over by the Eastern Counties Railway in 1854. By the 1860s, the railways in East Anglia were in financial trouble and most were leased to the ECR; they wished to amalgamate formally, but could not obtain government agreement for this until 1862, when the Great Eastern Railway was formed by amalgamation. Thus Bury St Edmunds became a GER station in 1862. The line was extended to join the Newmarket to Cambridge line in 1854.
Ұлы Шығыс темір жолы (18621922)
Лонг-Мелфордтан 1865 жылы, ал Тетфордқа 1876 жылы ашылған. 1880 жылы Кеннетте Елиге тікелей байланыс орнатылды. Бьюри-Ярдтың сигналдық қорабы 1888 жылы ашылды. Ол GER Type 7 үлгісі, Mackenzie және Holland фреймдерімен жасалған.
The line from Long Melford opened in 1865 and the line to Thetford opened in 1876. A direct link to Ely was provided in 1880 at Kennett. The Bury Yard signal box was opened in 1888. It was a GER Type 7 design with a Mackenzie and Holland frame.
Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы (19231947)
1923 жылғы топтастырудан кейін Бьюри Сент-Эдмундс LNER станциясы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бьюри Шығыс Англиядағы көптеген әуе базалары үшін маңызды жүк тасымалы орны болды.
Following the 1923 grouping, Bury St Edmunds became a LNER station. During World War 2, Bury was an important freight location for the many airbases in East Anglia.
Британдық темір жол (1948-1994)
1948 жылы Бьюри Сент-Эдмундс Британ темір жолының Шығыс аймағының бөлігі болды. Станциялардың ресми нұсқаулығына сәйкес, 1956 жылы бұл станцияда келесі көлік түрлерімен айналысты: G (Тауарлар), P (Жолаушылар, пакет және әр түрлі), F (Мүблiктер вандары, вагондар, автокөліктер, портативті қозғалтқыштар және дөңгелекті машиналар), L (Төлік), H (Ат қорабы және жүлде мал вандары) және C (Жолаушылар немесе пакет пойыздарымен вагондар мен автокөліктер); 9 тонналық кран бар. Жеке сарайларды British Sugar, Burlingham & Son, J Gough & Son, Ridley Coal & Iron және H A & D Taylor компаниялары басқарады. Бьюри Сент-Эдмундс-Тетфорд желісі жолаушылар үшін 1953 жылы 8 маусымда, ал жүк тасымалы үшін 1960 жылы 27 маусымда жабылды. 1961 жылы 10 сәуірде жолаушылар үшін және 1965 жылы 19 сәуірде жүк тасымалы үшін Лонг Мелфордқа дейінгі жол жабылды. 1959 жылы моторлар қоймасы жабылды. Станцияның шығысындағы темір жол көпірі 1988 жылы ІІ дәрежелі болып саналды.
In 1948, Bury St Edmunds became part of British Railways Eastern Region. According to the Official Handbook of Stations the following classes of traffic were being handled at this station in 1956: G (Goods), P (Passenger, Parcels & Miscellaneous), F (Furniture Vans, Carriages, Motor Cars, Portable Engines and Machines on Wheels), L (Livestock), H (Horse Boxes and Prize Cattle Vans) and C (Carriages and Motor Cars by Passenger or Parcels Train); there was a 9 ton crane. Private sidings were operated by British Sugar, Burlingham & Son, J Gough & Son, Ridley Coal & Iron and H A& D Taylor. The Bury St Edmunds to Thetford line closed to passengers on 8 June 1953 and to goods traffic on 27 June 1960. The line to Long Melford closed to passengers on 10 April 1961 and to freight on 19 April 1965. The engine shed closed in 1959. The railway bridge to the east of the station was Grade II listed in 1988.
Сәулет және орналасуы
Санктон Вуд жобалаған станция 1847 жылы қарашада, Ипсвичтен Шығыс Одақ темір жолының желісі ашылғаннан кейін он бір айдан кейін ресми түрде ашылды. Вуд сонымен қатар Ипсвич пен Кембридж теміржол станцияларының, сондай-ақ Ирландиядағы көптеген станциялар, соның ішінде Дублиндегі Хьюстон станциясының архитекторы болды. Қызыл кірпіштен таспен қапталған станцияның ең ерекшелігі - желінің шығыс шетіндегі жолдың екі жағында орналасқан екі мұнара. Бұлар бастапқыда 1893 жылы алынып тасталған жалпы төбемен байланысты. Ол ең алдымен аялдама ретінде салынған; станцияда төрт жол бар, бірақ іс жүзінде 1854 жылы желі Ньюмаркетке дейін ұзартылғанға дейін тек бір платформа қолданылған. Бүгінгі таңда кең кеңістіктегі жолдар арқылы аман қалған екі жолды бөліп, олар 1-ші тұғырнамаға (Кембридж немесе Питербороға қарай жүретін пойыздар үшін) және 2-ші тұғырнамаға (Ипсвич пен Харвич халықаралық бағытындағы пойыздар үшін) қызмет етеді. Алғашқы суреттерде станция жалпы төбемен көрсетілген. Кейінгі фотосуреттерде платформалардың батысқа қарай кеңейтілуімен үлкен өзгерістер болғанын көрсетеді; қосылу платформалардың артқы қабырғаларында, шатыр алынып тасталған, станция меңгерушісінің үйінің батысына қосымша бөлмелер қосылған және үйдің бетінде өзгерістер жасалған. Бір қызығы, биік декоративті жоғарғы шатырлар негізгі тікбұрышты үймелерге дейін алынып тасталып, кәдімгі ыдыстар орнатылған. Станцияның шығысында орналасқан Нортгейт жолындағы жартылай эллипстік кірпіш аркалы көпір станцияның өзі сияқты ІІ дәрежелі мұражай болып табылады; ол Санктон Вуд пен Чарльз Расселдің серіктесі болған Фредерик Барнсқа берілген. Екі платформаны метро арқылы байланыстырады.
Designed by Sancton Wood, the station was inaugurated formally in November 1847, eleven months after the opening of the Eastern Union Railway's line from Ipswich. Wood was also the architect of Ipswich and Cambridge railway stations, as well as many stations in Ireland, including that of Heuston Station, Dublin. The most noteworthy feature of the station, which is constructed of red brick with stone dressings, is a pair of towers on either side of the tracks at the eastern end of the layout; these were linked originally by an overall roof, removed in 1893. It was built first as a terminus; the station had four tracks, although in practice only one platform was used before the line was extended to Newmarket in 1854. Today, a wide space separates the two surviving through tracks, which serve platform 1 (for trains towards Cambridge or Peterborough) and platform 2 (for trains towards Ipswich and Harwich International). Early photographs show the station with the overall roof. Later photographs indicate major alterations had taken place, with a westward extension of the platforms; the join is readily apparent in the back walls to the platforms today, with the roof removed, extra rooms at platform level added to the west of the station master's house and alterations to the frontage of that house. Interestingly, the tall decorative upper chimneys are also shown as having been removed down to the basic rectangular stacks and conventional pots installed. The semi elliptical brick arch bridge over Northgate Road, to the east of the station, is a Grade II listed building like the station itself; it has been credited to Frederick Barnes, who was a partner of Sancton Wood and Charles Russell. The two platforms are connected by a subway.
Тауарлар үшін құрал-жабдықтар
Жүк жүретін орын станциядан батысқа қарай төменгі жағында орналасқан. 1953 жылы жаңа тауар қоймасы ашылды; ол кейіннен роликті конькимен сырғанау орнына айналдырылды.
A goods yard was situated to the west of the station, on the down side. A substantial new goods depot was opened in 1953; it was converted later to a roller skating venue.