Кіріспе

II дәрежелі темір жол станциясы, Англия, Суффолк, Англиядағы Бьюри Сент-Эдмундс темір жол станциясы Англияның Суффолк қаласында Бьюри Сент-Эдмундс қаласына қызмет көрсетеді. Станция Ипсуич-Эли желісінде орналасқан және барлық пойыздар Ұлы Англиямен жұмыс істейді.

Ерте тарихы (18451862)

Ipswich және Bury Railway Company (I&BR) компаниясы Ipswich-тен Bury St Edmunds-қа дейінгі желі салу үшін құрылды. Оның 1845 жылғы 21 шілдедегі актісі 400,000 фунт стерлингтік капиталға рұқсат берді және ол көптеген акционерлер мен директорларды Колчестерден Ипсвичке дейінгі желісін салу процесінде болған Шығыс Одақ Темір жолымен (EUR) бөлісті. Компаниялар сонымен қатар Брук-стриттегі (Ипсвич) бас кеңсесінің орналасқан жерін бөлісті. Ұсынылған желі 26,5 миль (43 км) ұзындықта болды, аралық станциялар Брамфорд, Клейдон, Нидхэм, Стоумаркет, Хогли Роуд, Элмсвелл және Тёрстон. Іргетасы қаланған рәсім 1845 жылы 1 тамызда Ипсвич қаласында өтті, онда он екі жергілікті адам (оның ішінде Ипсвич қаласының мэрі, инженер Питер Бруфф және Джон Шевалье Коббольд) әрқайсысы дөңгелек арбаны топырақпен толтырды. Желі құрылысын салу қиын болды, Ипсвикте туннель құрылысымен және Стоумаркетте жергілікті батпақ көп материалды жұтып, сынақ зондтары батпақтың тереңдігі 80 фут екенін анықтады! 1846 жылы 26 қарашада алғашқы сынақ пойызы Бьюри-Сент-Эдмундс станциясына уақытша аялдамаға дейін жүгірді. Ресми ашылу 1846 жылы 7 желтоқсанда болды, онда арнайы пойыз Шордичтен (кейін Бішопсгейт темір жол станциясы) Бьюриге дейін жүрді. Сауда кеңесінің тексеруі 1846 жылы 15 желтоқсанда жүргізілді және желі 24 желтоқсанда жол қозғалысына ашылды. Бюридегі қазіргі станция 1847 жылдың қарашасында ашылды. EUR мен I&BR бірлікте 1847 жылдың 1 қаңтарынан бастап жұмыс істеді және 9 шілдедегі заңмен ресми біріктірілді. 1854 жылы Шығыс Одақ темір жолын Шығыс Округтік темір жол компаниясы өз қолына алды. 1860 жылдары Шығыс Англиядағы темір жолдар қаржылық қиындықтарға тап болды және олардың көпшілігі ECR-ге жалға берілді; олар ресми түрде біріктіргісі келді, бірақ 1862 жылға дейін үкіметтік келісім ала алмады, сонда Ұлы Шығыс темір жолы бірігу арқылы құрылды. Осылайша Бьюри Сент-Эдмундс 1862 жылы GER станциясы болды. 1854 жылы желі Ньюмаркет пен Кембридж желісіне қосылу үшін ұзартылды.

Ұлы Шығыс темір жолы (18621922)

Лонг-Мелфордтан 1865 жылы, ал Тетфордқа 1876 жылы ашылған. 1880 жылы Кеннетте Елиге тікелей байланыс орнатылды. Бьюри-Ярдтың сигналдық қорабы 1888 жылы ашылды. Ол GER Type 7 үлгісі, Mackenzie және Holland фреймдерімен жасалған.

Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы (19231947)

1923 жылғы топтастырудан кейін Бьюри Сент-Эдмундс LNER станциясы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бьюри Шығыс Англиядағы көптеген әуе базалары үшін маңызды жүк тасымалы орны болды.

Британдық темір жол (1948-1994)

1948 жылы Бьюри Сент-Эдмундс Британ темір жолының Шығыс аймағының бөлігі болды. Станциялардың ресми нұсқаулығына сәйкес, 1956 жылы бұл станцияда келесі көлік түрлерімен айналысты: G (Тауарлар), P (Жолаушылар, пакет және әр түрлі), F (Мүблiктер вандары, вагондар, автокөліктер, портативті қозғалтқыштар және дөңгелекті машиналар), L (Төлік), H (Ат қорабы және жүлде мал вандары) және C (Жолаушылар немесе пакет пойыздарымен вагондар мен автокөліктер); 9 тонналық кран бар. Жеке сарайларды British Sugar, Burlingham & Son, J Gough & Son, Ridley Coal & Iron және H A & D Taylor компаниялары басқарады. Бьюри Сент-Эдмундс-Тетфорд желісі жолаушылар үшін 1953 жылы 8 маусымда, ал жүк тасымалы үшін 1960 жылы 27 маусымда жабылды. 1961 жылы 10 сәуірде жолаушылар үшін және 1965 жылы 19 сәуірде жүк тасымалы үшін Лонг Мелфордқа дейінгі жол жабылды. 1959 жылы моторлар қоймасы жабылды. Станцияның шығысындағы темір жол көпірі 1988 жылы ІІ дәрежелі болып саналды.

Сәулет және орналасуы

Санктон Вуд жобалаған станция 1847 жылы қарашада, Ипсвичтен Шығыс Одақ темір жолының желісі ашылғаннан кейін он бір айдан кейін ресми түрде ашылды. Вуд сонымен қатар Ипсвич пен Кембридж теміржол станцияларының, сондай-ақ Ирландиядағы көптеген станциялар, соның ішінде Дублиндегі Хьюстон станциясының архитекторы болды. Қызыл кірпіштен таспен қапталған станцияның ең ерекшелігі - желінің шығыс шетіндегі жолдың екі жағында орналасқан екі мұнара. Бұлар бастапқыда 1893 жылы алынып тасталған жалпы төбемен байланысты. Ол ең алдымен аялдама ретінде салынған; станцияда төрт жол бар, бірақ іс жүзінде 1854 жылы желі Ньюмаркетке дейін ұзартылғанға дейін тек бір платформа қолданылған. Бүгінгі таңда кең кеңістіктегі жолдар арқылы аман қалған екі жолды бөліп, олар 1-ші тұғырнамаға (Кембридж немесе Питербороға қарай жүретін пойыздар үшін) және 2-ші тұғырнамаға (Ипсвич пен Харвич халықаралық бағытындағы пойыздар үшін) қызмет етеді. Алғашқы суреттерде станция жалпы төбемен көрсетілген. Кейінгі фотосуреттерде платформалардың батысқа қарай кеңейтілуімен үлкен өзгерістер болғанын көрсетеді; қосылу платформалардың артқы қабырғаларында, шатыр алынып тасталған, станция меңгерушісінің үйінің батысына қосымша бөлмелер қосылған және үйдің бетінде өзгерістер жасалған. Бір қызығы, биік декоративті жоғарғы шатырлар негізгі тікбұрышты үймелерге дейін алынып тасталып, кәдімгі ыдыстар орнатылған. Станцияның шығысында орналасқан Нортгейт жолындағы жартылай эллипстік кірпіш аркалы көпір станцияның өзі сияқты ІІ дәрежелі мұражай болып табылады; ол Санктон Вуд пен Чарльз Расселдің серіктесі болған Фредерик Барнсқа берілген. Екі платформаны метро арқылы байланыстырады.

Тауарлар үшін құрал-жабдықтар

Жүк жүретін орын станциядан батысқа қарай төменгі жағында орналасқан. 1953 жылы жаңа тауар қоймасы ашылды; ол кейіннен роликті конькимен сырғанау орнына айналдырылды.