Кіріспе
Өрт сөндіруші бомбаның немесе снарядтың ерте түрі Өрт сөндіруші бомбаның немесе снарядтың ерте түрі, нысананы өртеп жіберуді көздеді. Ол сыртқы қабықтан тұрады, әдетте құйма темірден жасалады, ол өте тез тұтанатын қоспамен толтырылады және 3-5 тесігі болады, олар арқылы жанған толтыру сыртына қарай жағылуы мүмкін. Қарулы заттардан қазылған мәйіттерді гаубица, миномет және басқа да оқ-дәрілер арқылы ғимараттар мен қорғаныстарға от жағу үшін атып тасталды; соққы кезінде снаряд жарылып, оның өртендіргіш толтыруы нысананың айналасына таралды. Конгревтік зымыран кейде ұшақтардың бас бөліктерімен жабдықталған. Олар өлік деп аталды, өйткені бір сақинадан немесе тақтадан екіншісіне өтетін шеңберлер адамның өліктерінің қабырғаларына ұқсайды деп ойланды. Олар бомбалау кемелерінен де атылды. 18-ші және 19-шы ғасырдың басында Корольдік теңіз флоты қолданған, ең танымал McHenry фортына шабуыл жасағанда, ол сонау кезеңдегі қарапайым миномет снарядында кездесетін бір ғана саңылаудың орнына, қаңқаның диаметрі 3 әр түрлі саңылаудан тұратын, қуыс құйма темірден жасалған салмағы бар шар болды. Оның толтыруы атылғаннан кейін 11 минут бойы жанды. Бұл әсіресе түнгі бомбалау кезінде пайдалы болды, өйткені отты оқ оқпандар пушканы нысанаға алуға көмектесті.
A carcass was an early form of incendiary bomb or shell, intended to set targets on fire. It comprised an external casing, usually of cast iron, filled with a highly flammable mixture, and having three to five holes through which the burning filling could blaze outward. Carcasses were shot from howitzers, mortars, and other cannons to set fire to buildings and defences; on impact, the shell shattered, spreading its incendiary filling around the target. Congreve rockets were also sometimes fitted with carcass heads. They were named carcass because the circles which pass from one ring, or plate, to the other, were thought to resemble the ribs of a human carcass. They were also fired from bomb vessels. The carcass shell as used by the Royal Navy in the 18th and early 19th century, most famously in the attack on Fort McHenry, was a hollow cast iron sphere weighing Instead of the single fuse hole found on a conventional mortar shell of the period, the carcass had 3 openings, each in diameter. Its filling burned for 11 minutes upon firing. It was especially useful during night bombardments, as the burning projectile assisted in the aiming of the cannon.
Құрамы
18-ғасырлық философ Кристиан Вольф мәйітке қолданылатын жанатын материалды құрастыру үшін 10 бөлік ұнтақталған оқ-дәрі, 2 нитр, 1 күкірт және 1 колофония; немесе 6 оқ-дәрі, 4 нитр, 4 күкірт, 1 соққыланған шыны, 0,5 антимон, 0,5 кафур, 1 саль аммиак және 0,25 қарапайым тұз. Ол снарядты екі темір сақинадан (басқалары пластиналарды қолданды) жасады. Ол екі қоласты ұзындыққа созылып, екі жағына да тік бұрыштамамен байланған баулармен бекітті. Ол арқанның екі жағына тесіктер жасап, соларға мыс түтікшелер салып, оларды жартылай ұнтақ пен қорғасын оқпен толтырып, сүйрегішпен қаптаған. Мұнан кейін ішкі қабықтың ашылуы жабылып, 4 бөлік балқытылған сына, 20 бөлік розен, 1 бөлік терпентин майы және оны пастаға дейін азайту үшін қажетті мөлшерде ұнтақ ұнтақ қоспасына шомылдырылды. Суға батырып алғаннан кейін, қабыршақты сүйрегішпен жауып, оны тағы да батырып, раствордың тиісті өлшеміне дейін батырады. 18-19 ғасырларда Корольдік теңіз флоты қолданған қаптамалар тұз, күкірт, раствор, антимон сульфиді, сұлы және терпентин қоспасымен толтырылған.