Gerhard Hüsch

Кіріспе

Неміс опера әншісі Герхард Генрих Вильгельм Фриц Хюш (1901 жылы 2 ақпан - 1984 жылы 12 қараша) - қазіргі заманның ең маңызды неміс әншілерінің бірі. Лирикалық баритон, ол Lieder әндеріне маманданған, сонымен қатар, неғұрлым аз мөлшерде неміс және итальян операларын да әндеген.

Мансап

Хюш 1901 жылы Ганноверде дүниеге келген. Ол жас кезінде актерлік өнерді оқыды, бірақ кейін ән айтуды үйреніп, бірнеше провинциялық неміс театрларында тәжірибе жинады, ол керемет комедиялық актер екенін дәлелдеді. 1925-1944 жылдар аралығында ол Берлинде (әсіресе Берлин мемлекеттік операсында) және Германия мен Австрияның басқа да бірнеше жетекші опера орындарында ән айтумен айналысты. 1930 жылдары оның халықаралық беделі ең жоғары деңгейге жеткенде, Лондонның Ковент-Гардендегі Корольдік опера театры мен Миланның Ла Скала театры сияқты маңызды шетел театрлары оны әндегенін естіді. Ол Моцарттың "Солғай флейта" операсындағы Папагено ролі үшін есінде қалған. 1937 жылы ол HMV үшін толық Папагено жазды, Сэр Томас Бичэм Берлин филармониясы оркестрін басқарады.) Алайда оның сахналық репертуарында Вагнердің дауыстарымен қоса, жеңіл баритон дауысына арналған стандартты рөлдердің көпшілігі болды. Шынында да, ол 1930 және 1931 жылдары Артуро Тосканини жетекшілігімен "Таннхаузердегі Вольфрам" ролімен Бейройт фестивалінде өнер көрсетуге шақырылды. Ричард Штраустың вокалды музыкасы оған да таныс болды, ол Штраустың Интермедзосының премьерасына қатысты. Ол Германияның соғыс аралығындағы көптеген үздік сопрано, меццо сопрано, тенор және бас аспаптарын орындады, ал Бруно Вальтер өзінің танымал дирижерлерінің триумвиратын толықтырды (басқалары, біз көргендей, Тосканини мен Бичем). Баритондық өнердегі қаһарман замандастары Ханс Хоттер мен Рудольф Бокельманның дауыстық амплитудасы болмағандықтан, Гюш ән айтуын 13 жасқа үлкен неміс лирикалық баритондық бәсекелесі Генрих Шлюснустың үлгісіне сәйкес, мінсіз тегіс сызықпен, дөңгелек тонмен және әдемі ақылды дикциямен инвестициялауға тырысты. Осы үлгілі вокалды қасиеттері оның соғыстан бұрынғы 78 айналымдағы "Lieder" пластинкаларында көрініс тапқан. Ол дискіде Шуберттің "Зимняя поездка" және "Дие Шене Мюллер" ән циклдерінің бірінші кем дегенде кесілмеген нұсқаларын және Бетховеннің "Ан ди ферне Гелибте" әнін орындады; Уолтер Леггедің қамқорлығымен жасалған Уго Вольфтың әндері туралы оның дискілері бұл композиторды Вольфтың шығармашылығымен бұрын таныс емес мыңдаған музыка сүйерлерге таныстыруға көмектесті; және ол Ханс Пфицнердің әндерінің жомарт таңдамасын шығарды, бұл жазбалар пианинода Пфицнердің өзінің имприматурасын алып жүрді. Фин композиторы Ержо Кильпинен Гюштен табанды батыры тапты. Жақсылап тыңдағанда, жазылған жазбалар көрсеткендей, Хюш әдейі "күйдің астында" ән айтуды таңдады, ешқашан жоғарғы регистрін көтермеді немесе өзінің табиғат резонансының шегінен тыс тонды көтермеді. Кейде Хюш хорлық шедеврлерде де өнер көрсетті. Бұл салада жазылған еңбектері, соның ішінде Бахтың Матайдың азаптары операсының соғыстағы Иса сеті қатты қысқартылған Гюнтер Раминнің дирижерлігімен. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, Үшінші рейх кезінде саяси наивность (әсіресе, оның Розалинда фон Ширахқа, көрнекті нацист Бальдур фон Ширахтың қарындасына жақын болуы) оны жеңімпаз одақтастарға ұнайтын емес, көбінесе концерттік және опералық көріністерден бас тартып, оқытушылыққа көңіл бөлуге ұмтылды. Мюнхен музыка колледжінің профессоры, оның оқушылары арасында британдық тенор Найджел Роджерс және атап айтқанда Джеймс Кинг бар. Ол сонымен қатар Еуропада және 1952 жылы Жапонияға сапармен мастер-кластар өткізді. 1977 жылдан 1981 жылға дейін Хюш Индиана штатының Блумингтон қаласындағы Индиана университетінің музыка мектебінде сабақ берді. Сондай-ақ, "жыр әдебиеті" мамандығы бойынша магистрлік және докторлық курстарда сабақ берді. Сонымен қатар, Блумингтон қаласында үш жыл бойы аптасына үш күн бойы студенттерге Лидерлерді түсіндіру бойынша семинар өткізді. Хюш Моцарт пен Бетховеннен Кильпинен мен Пфицнерге дейінгі белгілі репертуардағы таңдаулы әншілер мен пианистерді біріктірді. Блумингтоннан кейін және Остиндегі Техас университетінде бірнеше қонақ кластардан кейін ол 1982 оқу жылында Колорадо Боулдер университетінде оқытушылық лауазымға қабылданды. 1984 жылы 83 жасында Мюнхенде қайтыс болды. Бүгінде оның үлкен лидерлік және опералық дискографиясының көпшілігі әртүрлі компаниялар компакт-дисктерде қайта шығарылды.

Hüsch was born in Hanover in 1901. He studied acting there as a young man but later took up singing, gaining experience at a series of provincial German theatres, proving to be a brilliant comic actor. Between 1925 and 1944, he was engaged to sing regularly in Berlin (most significantly at the Berlin State Opera) and at several other leading opera venues in Germany and Austria. Such important overseas theatres as The Royal Opera House, Covent Garden, London, and La Scala, Milan, heard him sing during the 1930s, when his international reputation attained its peak. The operatic role for which he is perhaps best remembered is that of Papageno, in Mozart's The Magic Flute. (In 1937 38 he recorded a complete Papageno for HMV, with Sir Thomas Beecham conducting the Berlin Philharmonic Orchestra.) His stage repertoire, however, included most of the standard roles for the lighter baritone voice, including those of Wagner. Indeed, he was invited to perform at the annual Bayreuth Festival, most famously in 1930 and 1931 as Wolfram in Tannhäuser, under the baton of Arturo Toscanini. The vocal music of Richard Strauss was familiar to him, too, and he took part in the premiere of Strauss's Intermezzo. He partnered many of Germany's best sopranos, mezzo sopranos, tenors and basses of the inter war years, while Bruno Walter completed a triumvirate of lastingly famous conductors with whom he appeared (the others being, as we have seen, Toscanini and Beecham). Lacking the sheer vocal amplitude of his heroic baritone contemporaries Hans Hotter and Rudolf Bockelmann, Hüsch concentrated instead on investing his singing with an unfailingly smooth line, a rounded tone and beautifully lucid diction in the manner of a celebrated German lyric baritone rival, Heinrich Schlusnus, who was his senior by 13 years. Nowhere were these exemplary vocal qualities better displayed than in his pioneering, pre war, 78 rpm Lieder records. He performed on disc the first more or less uncut versions of Schubert's Winterreise and Die Schöne Müllerin song cycles, and Beethoven's An die ferne Geliebte; his discs of songs by Hugo Wolf, made under Walter Legge's auspices, helped introduce that composer to thousands of music lovers previously unfamiliar with Wolf's output; and he released a generous selection of songs by Hans Pfitzner, these recordings bearing the imprimatur of Pfitzner himself at the piano. The Finnish composer Yrjö Kilpinen found in Hüsch a steadfast champion. On close listening, recordings show that Hüsch chose to intentionally 'under sing', never pushing his upper register or inflating his tone beyond the limits of its natural resonance. Sometimes Hüsch performed in choral masterpieces as well. His recorded work in this field including an exceptional Jesus in a wartime set – severely abridged – with Günther Ramin conducting, of Bach's St Matthew Passion. After World War II, Hüsch, whose political naïveté during the Third Reich (and, in particular, his closeness to Rosalind von Schirach, the sister of prominent Nazi Baldur von Schirach) was unlikely to endear him to the victorious Allies, mostly abandoned concert and operatic appearances, preferring to concentrate on teaching. A professor at the Munich Hochschule für Musik, he numbered among his pupils the British tenor Nigel Rogers and notably, James King. He also gave master classes in Europe and on a visit to Japan in 1952 53. In 1977 through to 1981, Hüsch taught at the Indiana University School of Music in Bloomington, Indiana, where his private studio was small. He also taught the Master's and Doctoral courses in "song literature". In addition, during his three years in Bloomington, he offered students a seminar in Lieder interpretation for three days each week. Hüsch paired select singers and pianists in specific repertoire from Mozart and Beethoven to Kilpinen and Pfitzner. Following Bloomington and a few guest masterclasses at the University of Texas at Austin, he accepted a teaching post at the University of Colorado Boulder for the 1982 academic year. In 1984, at the age of 83, he died in Munich. Today, most of his large lieder and operatic discography has been reissued on compact disc by various companies.