Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Даниялық опера әншісі
Danish opera singer
Лориц Мелхиор (20 наурыз 1890 – 18 наурыз 1973) – даниялық-американдық опера әншісі. Ол 1920-шы, 1930-шы және 1940-шы жылдардағы Вагнер операларының ең көрнекті тенор әншісі болды және оның дауыстық түрінің өрнегі деп есептеледі. Карьерасының соңында Мелхиор кино мюзиклдерінде, радио мен теледидарда өнер көрсетті. Ол көптеген жазбалар да жасады.
Lauritz Melchior (20 March 1890 – 18 March 1973) was a Danish American opera singer. He was the preeminent Wagnerian heldentenor of the 1920s, 1930s, and 1940s and has come to be considered the quintessence of his voice type. Late in his career, Melchior appeared in movie musicals and on radio and television. He also made numerous recordings.
Алғашқы жылдар
Данияның Копенгаген қаласында дүниеге келген Лориц Лебрехт Хоммель Мелхиор 1908 жылы 18 жасында Копенгагендегі Корольдік опера мектебінде Пол Бангпен опералық вокалдық алғашқы сабақтарын бастамас бұрын, жас Мелхиор требл және әуесқой әнші болған. Оның әпкесі Агнес Мелхиор (1883–1945) – соқыр даниялық эсперантист. 1913 жылы Мелхиор өзінің сахналық дебютін Руджеро Леонкаваллоның «Пальяччи» операсындағы Сильвионың баритон рөлінде жасады, ол Корольдік театрда (Det Kongelige Teater) Копенгагенде өтті. Келесі бірнеше жыл бойы ол Дания Корольдік операсы мен Скандинавияның провинциялық опера компанияларында көбінесе екінші реттік баритон және бас рөлдерін орындады. Бір күні гастрольдік сапарда Мелхиор «Il trovatore» операсында ауырып қалған сопраноға көмектесіп, IV акттегі Леонора ди Луна дуэтіндегі жоғары C нотасын орындады. Сол спектакльдегі Азучена рөлін орындаған американдық контральто Мем Чарльз Кейер естіген дауысқа әсерленіп, жас әріптесіне ақылды кеңес берді: ол баритон емес, «қақпағы бар» тенор. Ол тіпті Корольдік операға Мелхиорға демалыс беру және дауысын қайта зерттеу үшін стипендия беру туралы өтінішпен хат жазды. Ол 1917–1918 жылдар аралығында Даниялық тенор Вильгельм Герольдтен (1865–1937) сабақ алды, ол 1900–1915 жылдар аралығында Ковент-Гарденде, Чикагода және басқа да жерлерде Вагнерлік рөлдерді орындаған. Бұл Мелхиордың мансабындағы шешуші кезең болды. Оның жоғары баритон дауысы төменгі тенорға айналдырылды, бірақ күшті жоғары диапазонмен. Оның екінші дебюті 1918 жылдың 8 қазанында, сондай-ақ Копенгагендегі Корольдік опера театрында, «Таннгейзер» операсының атақты рөлінде болды. 1920 жылы Мелхиор Англияға барып, Челмсфордтағы Маркони станциясынан Скандинавия астаналарына эксперименталды радио хабарларын таратуға қатысты. 1920 жылдан бастап Мелхиор Лондонға жиі келіп, Сэр Генри Дж. Вудтың «Квинс Холл» залында өтетін промоушендік концерттерде өнер көрсетті. 1920 жылдың қыркүйегінде Вагнердің «Der fliegende Holländer» операсынан «Штурман әнін» орындаған кезде ол танымал романист және Вагнердің жанкүйері Хью Уолполлмен танысты, және олар тез арада жақын дос атанды, бірге саяхаттап, бір-бірінің үйлерінде қонақтап тұрды. Уолполлдің Полперродағы коттеджіне барған кезде Мелхиор «ауылдағы концертте ән шырқап, сенсация туғызды», ал кейінірек Хелстонға барғанда ол және Уолпол екеуі де Гүл биіне қатысты. 1921 жылдың желтоқсанында Уолполмен бірге Эдинбургтегі ата-анасына (Уолполлдың) сапарға шыққан Мелхиор Ашер залында концерт берді. Уолпол 1922 жылдың ақпан айында жас Хелдентенорға қаржылық көмек көрсетіп, Виктор Бейгельдің оқу ақысының үштен екісін алдын ала төледі. 1923 жылы Уолпол Мелхиорға тағы 800 фунт стерлинг берді, бұл оған Эрнст Гренцебахпен және Вена сотының операсының әйгілі драмалық сопраносы Анна Бахр фон Милденбургпен оқуын жалғастыруға мүмкіндік берді.
Born Lauritz Lebrecht Hommel Melchior in Copenhagen, Denmark, the young Melchior was a treble and amateur singer before starting his first operatic vocal studies under Paul Bang at the Royal Opera School in Copenhagen at the age of 18 in 1908. His sister, Agnes Melchior (1883–1945), was a blind Danish Esperantist. In 1913, Melchior made his debut in the baritone role of Silvio in Ruggero Leoncavallo's Pagliacci at the Royal Theatre (Det Kongelige Teater) in Copenhagen. He sang mostly secondary baritone and bass roles for the Royal Danish Opera and provincial Scandinavian opera companies for the next few years. One night, while on tour, Melchior helped an ailing soprano performing in Il trovatore by singing a high C in the Act IV Leonora di Luna duet. The Azucena of that performance, the American contralto Mme Charles Cahier, was impressed by the tone she had heard and gave her young colleague sound advice: he was no baritone, but a tenor "with the lid on." She even wrote to the Royal Opera pleading that Melchior be given a sabbatical and a stipend to restudy his voice. This he did between 1917 and 1918, taking lessons from the noted Danish tenor Vilhelm Herold (1865–1937) who had sung Wagnerian roles in Covent Garden, Chicago and elsewhere from 1900 to 1915. This proved to be a turning point in Melchior's career. His high baritone voice was recast into that of a low tenor, but with a strong high extension. His second debut was on 8 October 1918 in the title role of Tannhäuser, also at the Royal Opera in Copenhagen. In 1920, Melchior visited England to sing in an experimental radio broadcast to the Scandinavian capital cities from the Marconi station in Chelmsford. From 1920, Melchior was a frequent performer in London, appearing at Sir Henry J. Wood's Prom Concerts in Queen's Hall. In September 1920, when he was singing the Steersman's Song, from Wagner's Der fliegende Holländer at a Prom Concert, he met the popular novelist and passionate Wagnerite Hugh Walpole and the two quickly became firm friends, travelling together and staying in each other's houses. On a visit to Walpole's cottage in Polperro Melchior "caused a sensation by singing at a concert in the village", and later on a visit to Helston he and Walpole both took part in the Floral Dance. In December 1921 on a visit with Walpole to his (Walpole's) parents in Edinburgh, Melchior gave a concert in the Usher Hall. Walpole provided the fledgling Heldentenor with financial aid in February 1922, paying in advance two thirds of the fees for his studies under Victor Beigel. In 1923, Walpole gave Melchior a further £800, enabling him to continue his studies with Ernst Grenzebach and the legendary dramatic soprano of the Vienna Court Opera, Anna Bahr von Mildenburg.
Бас ұстанушы ретінде
Оның таланты туралы хабар тарап, Байройтте Косима мен Зигфрид Вагнерлер естіді. Онда 1924 жылғы фестивальдің қайта ашылуына дайындық жүргізіліп жатты. Мельхиор Зигмунд пен Парсифал рөлін орындауға шақырылды. Бұл беделді шарт 1923 жылы Берлинде Фрида Лайдермен Вагнер концерті сияқты бірнеше басқа да өнер көрсетулеріне жол ашты. Осы шамада Polydor үшін бірнеше акустикалық жазбалар жасалды. 1924 жылдың 14 мамырында Лориц Мелхиор Лондонның Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрында Зигмунд рөлінде тұңғыш рет сахнаға шықты. Ол үлкен табысқа ие болды. Бірнеше аптадан кейін Мельхиор Байройттегі Фестшпильхаус сахнасында Зигмунд пен Парсифал рөлінде дебют жасады. 1925 жылдың шілдесінде Адольф Гитлер Виннифред Вагнердің шақыруымен Байройтте "Парсифал" қойылымын тамашалады. Вагнердің ложасында Гитлермен бірге отырған Уолполтің айтуынша, Мельхиор ән салғанда, "Гитлердің есінен жас мөлдіреп ақты".
Word of his talent spread and was heard of by Cosima and Siegfried Wagner at Bayreuth. There the re opening of the Festival for 1924 was under preparation. Melchior was engaged to sing Siegmund and Parsifal. This prestigious contract opened the way to several other appearances such as a Wagner concert with Frida Leider in Berlin in 1923. Around this time several acoustic records were cut for Polydor. On May 14, 1924, Lauritz Melchior made his debut, as Siegmund, at the Royal Opera House at Covent Garden in London. The result was a smashing success. Some weeks later Melchior made his debut on the stage of the Festspielhaus in Bayreuth in the roles of Siegmund and Parsifal. In July 1925 Adolf Hitler attended a performance of Parsifal in Bayreuth as a guest of Winifred Wagner. According to Walpole, who was sitting in Wagner's box next to Hitler, as Melchior sang, "the tears poured down Hitler's cheeks".
Жаңа бағыттарда қозғалу
1944 және 1952 жылдар аралығында Мелхиор Metro Goldwyn Mayer және Paramount Pictures үшін Голливудтағы бес музыкалық фильмде өнер көрсетті, сондай-ақ көптеген АҚШ радио және теледидар бағдарламаларында пайда болды. 1947 жылы ол Голливудтағы Грауманның қытай театрының алдындағы алаңға қолы мен аяғының іздерін цементке қадады. 1946 жылдан 1949 жылға дейін Мелхиор жеке дирижері Езра Рахлинмен бірге әлемдік тур жасады. Олардың Данияға сапары ерекше маңызға ие болды, себебі олар король Фредерик IX-тың қонақтары болды, король өзінің сарайында жеке концерт залы бар әуесқой дирижер еді. 1952 жылы Мелхиор Нью-Йорктегі Палас театрында танымал әнші-актриса Джуди Гарландтан кейін өнер көрсетті, ол он тоғыз аптаға созылған вадевильде рекордтық көрсеткіш орнатқан болатын. 1955 жыл шамасында ресми түрде зейнеткерлікке шыққаннан кейін Мелхиор эпизодтық түрде ән айтумен айналысты. Кейде ол Лос-Анджелестегі «Доджерс» бейсбол командасының ойындарында, мысалы 1963 жылғы Әлем сериясының үшінші ойынында ұлттық әнұранды орындады. 1960 жылдардың соңында ол «Лориц Мелхиор Хелдентор қоры» деген атпен дарынды «хелдентенорларды» даярлау үшін Джульярд мектебі арқылы қор құрды. 1960 жылдары ол кем дегенде бір рет «Дэнни Томас шоуында» пайда болды, онда Ширли Джонспен бірге ән шырқады, оның әкесінің рөлін сомдап, оның шоу-бизнеске қадамын басқанға көмектесті. 1972 жылдың жазында Мелхиор компанияның 50 жылдығына арналған шара аясында Иоганн Штраус I-нің «Радецкий маршын» орындау үшін Сан-Франциско опера оркестріне дирижерлік етті. Бұл оның соңғы көпшілік алдындағы өнер көрсетулерінің бірі болды.
Between 1944 and 1952, Melchior performed in five Hollywood musical films for Metro Goldwyn Mayer and Paramount Pictures and made numerous US radio and television appearances. In 1947, he put his hand and footprints in cement in the forecourt of Grauman's Chinese Theatre in Hollywood. From 1946 to 1949, Melchior went on a world tour with his personal conductor Ezra Rachlin. Their visit to Denmark was particularly meaningful as they were the guests of King Frederik IX, who was an amateur conductor with his own personal concert hall in his palace. In 1952, Melchior performed at New York's Palace Theatre, following the popular singer actress Judy Garland, after she set a record breaking vaudeville engagement there which lasted nineteen weeks. Following unofficial retirement circa 1955, Melchior made sporadic singing appearances. On occasion, he sang the national anthem at Dodgers baseball games in Los Angeles, such as Game 3 of the 1963 World Series. In the late 1960s, he established a fund through the Juilliard School for the training of potential heldentenors called "The Lauritz Melchior Heldentenor Foundation." In the 1960s, he made at least one television appearance on The Danny Thomas Show, where he sang with Shirley Jones in the role of her father, to assist her entry into show business. In the summer of 1972, Melchior conducted the San Francisco Opera Orchestra at Sigmund Stern Grove in the Radetzky March by Johann Strauss I as part of the 50th anniversary celebration of the company. This was one of his last public appearances.
Ұрылық құрбаны
1957 жылы 18 маусымда үш ер адам (Ричард МакФолл, Уэйн Бёрк және Альфред Дж. Поуп) Мельхиордың Лос-Анджелестегі үйіне күшпен кіріп, Мельхиор, оның әйелі және екі қызметшіні байлап, шамамен 100 000 доллар сомасындағы ақша, әшекейлер, тері және басқа да жеке мүліктерін алып қашып кетті. Бұл үш қарақшыға құнды заттар туралы Мельхиордың бұрынғы шафёрі Луис Д. Спивак хабарлаған, ол олжаның 1/3 бөлігін алуға тиіс болған.
On June 18, 1957, three men (Richard McFall, Wayne Burke and Alfred J. Pope) forcibly entered Melchior's Los Angeles home and tied/bound four victims (Melchior, his wife and two servants) before fleeing with an estimated value of $100,000 in cash, jewels, furs and other personal property. The three robbers were told of the valuables by a former Melchior chauffeur, Louis J. Spivak, who was to receive a 1/3 share of the booty.
Өлім
1947 жылдан бері американдық азамат болған Мелхиор 1973 жылы Калифорния штатының Санта-Моника қаласында қайтыс болды, 83 жасқа толуға екі күн қалғанда. Ол Копенгагендегі Ассистенс Киркегард зиратында жерленген. Одан кейін оның ұлы, даниялық-американдық жазушы және кинорежиссер Иб Мелхиор қалды, ол әкесінің өмірбаянын жазып, жылдар бойы Германиядағы Чосевиц отбасылық мүлігін Шығыс Германиядан қайтарып алу үшін соттасты.
An American citizen since 1947, Melchior died in Santa Monica, California in 1973, two days before his 83rd birthday. He was put to rest in the Assistens Kirkegaard cemetery in Copenhagen. He was survived by his son, Danish American novelist and filmmaker Ib Melchior, who wrote a biography of his father and for years fought a legal battle to reclaim the Melchior family estate Chossewitz in Germany, which was confiscated by East Germany.
Жазбалар
Мелхиор көптеген жазбалар жасады, бастапқыда Данияның HMV фирмасында баритон ретінде, содан кейін Deutsche Grammophon (Polydor) (1923–1930), ағылшын және неміс HMV (1927–1935), RCA Victor (1938–1941), американдық Columbia (1942–1950) және соңында Warner Bros. фирмалары үшін жазды. Оның Дания радиосындағы соңғы өнері 1960 жылы 70 жылдығын тойлауға арналған «Die Walküre» операсының бірінші актісін орындауы болды, ол жазба ретінде шығарылды.
Melchior made many recordings, first as a baritone on Danish HMV, then as a tenor for Deutsche Grammophon (Polydor) (1923–1930), English and German HMV (1927–1935), RCA Victor (1938–1941), American Columbia (1942–1950) and lastly Warner Bros. His final appearance with Danish radio was in 1960 with a performance of the first act of Die Walküre to celebrate his 70th birthday, which was released as a recording.