Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гутенцель абатшылығы (Reichsabtei Gutenzell) - Германияның Баден-Вюртемберг аймағындағы Гутенцель-Хюрбель муниципалитетіне қарасты цистерциан монастырі. Монастырдың шығу тегі белгісіз. Аңыз бойынша, монастырды 12 ғасырда дворяндық Шлоссберг (кейінгі дәстүрде Шлезельберг деп аталады) отбасының екі қарындасы құрды, олардың қасары жақын жерде болды және Cella Dei деп аталды, неміс тілінде Gottes Zelle. Алайда, Гутенцель абатшылығының алғашқы жазбасы оның 1237 жылы цистерциан монастыры ретінде Бона Селла, неміс тілінде Гуте Зель, сондықтан Гутенцель деген атпен қайта құрылуы немесе мүмкін расталуы болды. Бастапқыда монастырь Айхгеймнің асыл отбасыларымен жақсы қарым-қатынаста болды. Гутенцель абатшылығының алғашқы абысы 1237 жылдан 1243 жылға дейін билік жүргізген Мехтильда фон Айхейм болды. Басқа жергілікті ақсүйектер отбасылары да аббатханаға қолдау көрсетті. 1237 жылы алғашқы негізге және қайта растау аралығында болған үлкен өрттен кейін, айналадағы бірнеше ақсүйектер монастырь ғимараттарын қайта құруға қаражат берді. Тарихында монастырь негізінен асыл әйелдерге арналған. 1238 жылы қайта құрылған аббатхананы папа Григорий IX ресми түрде мойындады, ол оны Салем аббатханасының рухани қадағалауына алды, ол 1753 жылға дейін жалғасты, ол кезде тапсырма Каишим аббатханасына берілді. 1369 жылы найзағайдан болған апатты өрттен кейін монастырьдың көп бөлігі қайта салынуы керек болды. 1474 жылы монастырь шіркеуі Қасиетті Косма мен Дамиан абатхананың айналасында дамыған Гутенцель ауылының приход шіркеуі болды. Қазіргі кездегі қалпында ол барокко стилімен қайта өңделген ортағасырлық құрылым. Алайда, шіркеудің шығу тегі XII ғасырға жатады, бұл оның қабырғаларындағы іздермен көрсетілді. Кейінгі орта ғасырларда Гутенцель абатшылығы біртіндеп императорлық тікелейлікке қол жеткізді, оның құқықтық негізін император Зигмунд 1417 және 1437 жылдары екі мәртебеге ие болды. 1521 жылдан бастап аббатхананың камералысы Шваб шеңберінің кездесулерінде Гутенцель абысының атынан болды. 1522 жылы болған өрт шіркеуді қиратып, едәуір залал келтірді. 1525 жылы батиярлар үйін неміс шаруалары соғысы кезінде Бальтрингер Хауфеннің көтерілген шаруалары тонаған. Отыз жылдық соғыс кезінде 1632 жылы монахтар швед әскерлерінің қасына жақындап қалған кезде Штирияға қашып кетті. 1648 жылы соғыс аяқталар алдында, 1647 жылға дейін монастырь сол жерде қалды. Алайда швед әскерлері 1646 жылдың желтоқсан айында кетіп бара жатқанда, монастырды өртеп жіберді. 1685 жылы Гутенцель абатшылығы жоғары әділдікті жүзеге асыру мәртебесін алды. 18 ғасырдың екінші жартысында монастырь шіркеуінің соңғы күрделі жөндеу жұмыстары 1755 жылы Вессобрунн штукатуршысы Франц Ксавер Фойхтмайер Ақсақалмен жүргізілді, мүмкін, Доминикус Циммерманның жоспарларын ұстанған, оның қызы Мария Александра сол кезде преурист болған. Кейін 1759 жылдан 1776 жылға дейін абыстай болды. Фрескалар Иоганн Георг Диффенбруннердің. 1756 жылғы амбулаторияны Стефан Луидль жасаған, ол 1762 жылы бас құрбандық үстелін де жасаған, мүмкін, сонымен қатар Доминикус Циммерманның жобаларына. 19 ғасырдың басында Гутенцель абатшылығына Гутенцель ауылы ғана емес, сонымен қатар басқа ауылдардың бөліктері де тиесілі болды, барлығы 1189 субъект. Оның ішінде Ахтштеттен, Кирхберг және Оберхолцхайм ауылдарының үштен бір бөлігін басқарды. 1803 жылы аббатшылық секуляризация кезінде таратылды және оның активтері алдымен Тюринг графтарына, содан кейін 1806 жылы Вюртемберг корольдігіне берілді. Сол кезде Гутенцель абатханасында 36 монах бар еді, бұл сан 16 ғасырдан бері біркелкі болды. Аббатханаға Вюртемберг үкіметі жаңа ереже берді, ол енді жоғары тұрған ретінде жұмыс істеді. Алайда жаңадан келген монахтарға монастырға кіруге рұқсат берілмеді. 1812 жылы монастырда әлі де 28 монах әйелдер өмір сүрді. Гутенцель абатшылығының дәстүрі 1851 жылы соңғы монахиняның өлімімен жойылып кетті, соңғы абысыны Мария Юстина фон Эрольцхайм 1809 жылы қайтыс болды. Үй-жайлар 1864 жылы толығымен қиратылды. Бұрынғы монастырь шіркеуі қазір Жоғарғы Швабия барокколық жолының бөлігі болып табылады.
Gutenzell Abbey (Reichsabtei Gutenzell) was a Cistercian nunnery in the municipality of Gutenzell Hürbel in the district of Biberach, Baden Württemberg, Germany. The origins of the monastery are unknown. According to legend, the monastery was founded in the 12th century by two sisters of the aristocratic family Schlossberg (in later tradition called Schlüsselberg), whose castle was nearby, and called in Cella Dei, rendering Gottes Zelle in German. However, the first record of Gutenzell Abbey was its refoundation, or possibly confirmation, charter from 1237 as a Cistercian monastery under the name of Bona Cella, Gute Zelle in German, hence Gutenzell. In its early days the monastery was favoured and supported particularly by the noble family of Aichheim. The first abbess of Gutenzell Abbey was Mechthilda von Aichheim ruling from 1237 to 1243. Other local noble families also patronised the abbey. Following a huge fire in the period between the original foundation and the reconfirmation in 1237, several nobles of the surrounding area provided means for reconstructing the monastic buildings. During its history, the monastery housed predominantly noble women. Already in 1238, the refounded abbey was officially recognised by Pope Gregory IX who also put it under the spiritual supervision of Salem Abbey which lasted until 1753 when the task was transferred to Kaisheim Abbey. Most parts of the monastery had to be rebuilt in 1369 following a disastrous fire caused by lightning. In 1474 the monastery church Saints Cosmas and Damian became the parish church of the village of Gutenzell which had developed around the abbey. As it now stands, it is a medieval structure re worked in the Baroque style. However, the origins of the church can be dated back to the 12th century, indicated by traces in its walls. In the Later Middle Ages Gutenzell Abbey gradually managed to achieve imperial immediacy, the legal basis of which was formed by two privileges by Emperor Sigismund in 1417 and 1437. From 1521, the abbey's chamberlain represented the Abbess of Gutenzell during meetings of the Swabian Circle. A fire in 1522 caused considerable damage, destroying the cloister. In 1525 the abbey was looted by revolting farmers of the Baltringer Haufen during the German Peasants' War. During the Thirty Years' War the nuns fled approaching Swedish troops to Styria in 1632. The convent remained there until 1647, shortly before the end of the war in 1648. However, on their withdrawal, Swedish troops laid fire to the abbey in December 1646. In 1685 Gutenzell Abbey received the privilege of inflicting high justice. In the second half of the 18th century the last major refurbishment of the monastery church was carried out in 1755 56 by the Wessobrunn stuccoist Franz Xaver Feuchtmayer the Elder, possibly following plans by Dominikus Zimmermann, whose daughter Maria Alexandra was prioress at the time. Later she would be abbess from 1759 to 1776. The frescoes are by Johann Georg Dieffenbrunner. The pulpit from 1756 was made by Stephan Luidl who also created the high altar in 1762, possibly also to designs by Dominikus Zimmermann. At the beginning of the 19th century, Gutenzell Abbey was in possession not only of the village of Gutenzell but also owned parts of other villages with a total of 1189 subjects. Amongst others it ruled over a third of the villages of Achstetten, Kirchberg and Oberholzheim. In 1803, the abbey was dissolved during secularisation and its assets transferred first to the Counts of Toerring, and then in 1806 to the Kingdom of Württemberg. At that time Gutenzell Abbey housed 36 nuns, a number which had been more or less consistent since the 16th century. The abbey was given a new rule by the Württemberg government which now functioned as superior. However, new nuns were not allowed to enter the convent. 28 nuns still lived in the monastery in 1812. The tradition of Gutenzell Abbey became extinct with the death of the last nun in 1851, the last abbess, Maria Justina von Erolzheim, having already died in 1809. The premises were almost entirely demolished in 1864. The former monastery church is now part of the Upper Swabian Baroque Route.