Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Локерен – Бельгияның Шығыс Фландрия провинциясында орналасқан қала және муниципалитет. Ол Ваасланд аймағына, сондай-ақ Ван Ваас жеріне жатады және Синт-Никлаас қаласынан кейін екінші маңызды қала болып табылады. Дюрме және Леде өзендерінің, сондай-ақ Е17 тас жолының бойында орналасқан қалада 42 100-ден астам тұрғын бар, олар Локераарлар немесе Рапенфреттерлер деп аталады. Дюрме өзенінде орналасқандықтан Локерен көбінесе "Дюрме қаласы" деп аталады. Жылқы шұжығы ресми түрде аймақтық өнім ретінде танылған.
Lokeren is a city and municipality located in the Belgian province of East Flanders, and belongs to the Waasland, also called Land van Waas, of which it is the second most important city after Sint Niklaas. The city, located on the river Durme, the Lede, and the E17 motorway, has more than 42,100 inhabitants who are called Lokeraars or Rapenfretters. Because Lokeren is located on the Durme, Lokeren is often called "The Durme City". Horse sausages are officially recognized as a regional product.
Топоним
Авторлар тобы жер атауындағы luken элементін көреді, ол қоршау немесе жабу, жапқылау дегенді білдіреді. Локерен – Дюрме және жабайы жануарлар мекендейтін орманды аймақ арасындағы қоршалған жерді білдіруі мүмкін. Тағы бір теория бойынша, Локерен атауы бір жағынан, «айқын» немесе «жарық» деген мағынаны білдіретін индоевропалық түбір сөз leuk-тан, екінші жағынан, «су» дегенді білдіретін ежелгі гидронимикалық жұрнақ arna-дан шыққан. Бұл теорияның мәселесі – Leuk arna тілдік тұрғыдан ықтимал болғанымен, оны растайтын нақты тарихи деректер жоқ.
A group of authors see the element luken in the place name, which means (en)close or to close, to shut. Lokeren would refer to an enclosed place between the Durme and a forest area with wild animals. According to another theory, the name Lokeren would derive from, on the one hand, the Indo European root word leuk, which means clear or shiny, and on the other hand, the prehistoric hydronymic suffix arna, which means water. The problem with this theory is that there is no factual historical confirmation, although Leuk arna is linguistically plausible.
Шығу тегі
Локерен аумағындағы археологиялық жатақтар осы аймақтың неолит дәуірінде қоныстанғандығын көрсетеді. Дюрме өзені бойымен римдік жол өткен. Римдіктер осы аймақты "батырақты жер" деген мағына беретін герман тілінен алынған Васу түбірінен туындаған Ваас деп атаған. Алайда, Локерен атауының алғашқы жазбасы 1114 жылға дейін соққан. Ескі елді мекендерден өзгеше, жаңа ауыл Дюрме өзенінің оң жағалауында салынды. 12 ғасырдың ортасына қарай, ол дербес приходқа айналып, экономикасының басты қозғаушы күштері ауыл шаруашылығы мен зығыр өндірісі болды. Текстиль өнеркәсібі 20 ғасырдың соңына дейін маңыздылығын сақтап келді.
Archaeological finds on the Lokeren territory prove that this area was populated in Neolithic times. A Roman road ran along the Durme river. The name Waas was given to this area by the Romans from the Germanic root Wasu meaning "marshy land". The first mention of the name Lokeren, however, dates from 1114. Unlike the older settlements, the new village came to be built on the right bank of the Durme. By the middle of the 12th century, it had become an independent parish, with agriculture and flax as the two main drivers of the economy. The textile industry would remain important until well into the 20th century.
14 ғасырдан 16 ғасырға дейін
Локерен құрылғаннан бері басқа елді мекендермен және аймақтармен тығыз байланыста болды. Қаланың орталығы – Локеренді басқа маңызды жерлермен байланыстыратын өңірлік жолдардың маңызды тоғысқан жері. Осы маңызды жолдардан қала орталығындағы көшелер таралды, және қазір олар қаланың негізін құрайды. Орта ғасырлардан 18 ғасырдың соңына дейін Локерен аумағы Фландрия графының меншігінде болды. Бірақ граф қаланың бір бөлігін Герзеле, Кокельберге және Беверен иелері сияқты ықпалды жер иелеріне жалға берді. Олар Маркт алаңының сол жағында сарайы бар жер теліміне ие болды. Бұл сарай 17 ғасырдың басында, иесі жерді қалалық кеңеске сатқаннан кейін бұзылды. 13 ғасырдағы маңызды оқиға – Оденбоста цистерциандық әйелдер монастырының құрылуы болды. Содан кейін монастырь әйелдері монастырь маңындағы жерлерде ауқымды қазба жұмыстарын жүргізді. Бұл жерлер Ескі Режимнің соңына дейін монастырь әйелдерінің қолында қалды. Баудело аббаттығы, Дронген аббаттығы және Тер Хаген монастыры сияқты басқа да діни орындар да Жоғарғы орта ғасырларда осы аумақта белсенді болды.
Since its inception, Lokeren has been extensively connected with other settlements and places. The city center itself is in fact a major junction of regional roads connecting Lokeren with other important places. From those important roads came branches that today form the basis of the city center. From the Middle Ages to the end of the 18th century, the territory of Lokeren fully belonged to the Count of Flanders. However, a number of parts of the city were lent by the count to powerful landowners such as the lords of Herzele, Kokelberge and the lord of Beveren who owned a piece of land on the left side of the Markt with a castle on it. This castle was demolished in the early 17th century after the lord sold the land to the city council. An important event in the 13th century was the establishment of the Cistercian nunnery on Oudenbos. During the ensuing period, the nuns of the monastery led major excavation works on lands in the vicinity of the monastery. These lands remained in the hands of the sisters until the end of the Ancien Régime. Other religious institutions, including Baudelo Abbey, Drongen Abbey and Ter Hagen Monastery, were also active on this territory during the High Middle Ages.
16 ғасырдан 17 ғасырға дейін
1555 жылы Карл V Локеренге базар өткізу құқығын берді. 16-шы және 17-ші ғасырларда бүкіл Ваасланд протестанттық Нидерланд пен католиктік Испания арасындағы қақтығыстың ортасында болды, бұл жергілікті тұрғындар үшін жиі ауыр салдарға әкелді. 16-шы ғасырдың соңында көптеген локералар солтүстік Нидерландқа қоныс аударды. Осы (ішінара) халық азаюының салдарынан көптеген егістік жерлер жыртылмады және жабайы өсімдіктерге толып кетті. Осының нәтижесінде Локерен 17-ші ғасырда қасқырлардың кең таралған шабуылымен күресуге мәжбүр болды. 17-ші ғасырдың барысында қалалық кеңес Марктқа жақын жерлерді иелерінен сатып алуға тырысты. Осылайша базар ақырында Дюрмемен байланыстырылды және шамамен 1651 жылы қазіргі пішінін алды. Базарда тіпті 15 метрге созылған кемежай да болды. 1700 жылдан кейін қалада қайтадан даму туралы әңгімелер пайда болды. Бұл негізінен Локереннің халықаралық деңгейде танымал болған шляпа жасау сияқты жаңа өнеркәсібінің дамуына байланысты болды. Локерен Ваасланд пен Дендермонденің бір бөлігін қамтитын ең көне фламанд зығыр өсіру аймағының орталығы болды. Бұл аймақ фламанд тоқыма фабрикасын ең сапалы жіппен қамтамасыз етті. 16-шы ғасырдан 19-шы ғасырға дейін зығыр Фландрияның негізгі өнеркәсібінің шикізаты болып келді.
In 1555, Charles V gave Lokeren the right to hold a market. In the 16th and 17th century, the whole Waasland was in the line of fire between Protestant Netherlands and Catholic Spain, often with terrible consequences for the local population. Numerous Lokeraars were part of the immigration flow to the northern Netherlands at the end of the 16th century. The consequence of this (partial) depopulation was that many agricultural lands were no longer worked, becoming overgrown by wild vegetation. As a result, Lokeren had to contend with a real wolf plague in the 17th century. In the course of the 17th century, the city council tried to acquire plots of land adjacent to the Markt from their owners. In this way the market was eventually connected with the Durme and around 1651 it took on its more or less current contours. At the market was even a quay that went about 15 meters into the market square. After 1700 there is again talk of progress in the city. This was mainly due to the development of a new industry, hat manufacturing, for which Lokeren eventually became internationally known. Lokeren was the center of the oldest Flemish flax region, which included part of the Waasland and Dendermonde. This region supplied the best quality yarn to the Flemish weaving mill. From the 16th century until the 19th century, flax has been the raw material of the main industry of Flanders.
18 ғасырдан 19 ғасырға дейін
Француз төңкерісінен кейін аймақ жаңа Эско департаментінің құрамына кірді, ал Локерен кантон орталығы болды. Бірақ бұл көп ұзаққа соқпады, департамент 1800 жылы бөлініп, Локерен Дендермонде ауданының бір бөлігіне айналды. Наполеон Бонапарт 1804 жылы қалаға қала мәртебесін берді. 18 ғасырда Локерен, Генттен басқа, Шығыс Фландрияның ең көп халқы бар жері болды, сол кездегі Эско департаментінің ішінде. Бұл демографиялық өсімдің себебі жағдайдың қолайлы экономикалық тұрғыдан дамығандығы болды. Дегенмен, халық тығыздығы, мысалы, Синт-Никлаастан төмен болды. 18 ғасыр бойы Локеренде су арқылы сауда көлемі артты. Осының нәтижесінде Буйлаерс маңындағы Дюрме өзенінің иірімдері кесіліп тасталды. Кесілген иірім Феррари картасында көрініс береді. 1725 жылы Маркт алаңында Сент-Лоранс шіркеуі салынды. 1845 жылдың желтоқсан айында қала әкімдері губернатордан қалаға станция және Дюрме өзені арқылы теміржол көпірі салуға рұқсат беруді сұрады. Бұл сәтсіз астық жиналысынан кейін жұмыс орындарын жасау және зардап шеккен отбасылардың өзін қамтамасыз етуі үшін қажет болды. Гент-Антверпен теміржолының бойында станцияның салынуы Локереннің қалалық келбетін түбірімен өзгертті. Станция 1847 жылдың 7 тамызында ашылды және Дюрмеден солтүстікке қарай, көлді аймақта, Маркттан 400 метрден аспайтын жерде орналасқан. Бұл станция жүк және жолаушылар тасымалы үшін жабдықталған. Бірақ көп ұзамай станция екіге бөлінді: Локерен станциясы және Дендер және Ваас станциясы. Станция ғимараты Екінші дүниежүзілік соғыста қирағанға дейін сақталды. Осы станцияның ашылуымен және Статионстрааттың салынуымен Дюрме өзенінің сол жағында жаңа аудандар салынды. 19 ғасырда Хейрбург ауылы толығымен қала орталығымен біріктірілді. 19 ғасырда Локерен өнеркәсіптік өркендеуді бастан кешірді. Локерендегі өнеркәсіптік ғимараттар көбінесе 4 ардан аспады. Локерен халқы зауыттар салуға тырыспады, себебі қолөнер бұрынғыдан да табысты болды. Локерен негізінен консервативті қолөнер салаларына баса назар аударды: шляпа жасау және зығырды ақтарту. Бұл қаланың 20 ғасырдың басына дейін сақталуына мүмкіндік берді. Кейін ірі зауыттар салынды. 19 ғасырдың соңында Локерен үшін осы сәтті кезең аяқталды. Алст және Синт-Никлаас сияқты Шығыс Фландрияның басқа қалалары көшбасшылыққа ие болды.
After the French Revolution, the area was made part of the new Département de l'Escaut, with Lokeren at the head of a canton. This did not last long as the department was split in 1800 and Lokeren made part of the arrondissement of Dendermonde. Napoleon Bonaparte promoted the town to the status of city in 1804. In the 18th century, Lokeren, except for Ghent, had the most inhabitants of East Flanders, the then Département de l'Escaut. This demographic expansion was the result of the favorable economic climate. However, the population density was lower than in Sint Niklaas, for example. In the course of the 18th century, trade over water in Lokeren increased. As a result of this increasing practice, a meander of the Durme was cut off near the Buylaers. The muted meander is visible on the Ferraris map. In 1725 the Church of Saint Laurence was built on the Markt. In December 1845, the college of aldermen asked the governor whether the city could build a station and a railway bridge over the Durme. This was necessary to create employment after the failed harvest so that the affected families could provide for themselves. The urban image of Lokeren was radically changed by the construction of a station along the Ghent Antwerp railway. The station opened on 7 August 1847 and was located north of the Durme, in the lake area, just under 400 meters from the Markt. This station was equipped for both goods and passengers. Not much time later, the station was divided into two stations, Lokeren station and Dender & Waas station. The station building itself survived until it was destroyed during World War II. With the opening of this station and the construction of Stationsstraat, new neighborhoods were constructed on the left bank of the Durme. In the 19th century, the hamlet of Heirburg was completely connected to the center. In the 19th century, Lokeren was booming industrially. The industrial buildings in Lokeren were rarely larger than 4 ares. In Lokeren people did not feel compelled to build factories because the cottage industry was still sufficiently profitable. Lokeren mainly focused on conservative craft sectors: the millinery and linen bleaching. This kept the city up until the early 20th century. Larger factories were later constructed. At the end of the 19th century, this favorable course came to an end for Lokeren. Other East Flemish cities such as Aalst and Sint Niklaas took the lead.
20 ғасыр
Бірінші дүниежүзілік соғыс қаланың өсуін баяулатты, бірақ қала дерлік зардап көрмеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі неміс оккупациясы тұсында Блекмеерштрат пен Оуд Брюглан арасында ағылшын әскери тұтқындарын депортацияға күтіп отыру үшін жинаған Durchgangslager (транзит лагері) құрылды. Азаттыққа қол жеткеннен кейін (қудалау кезінде) бұл лагерь ынтымақтастық жасағандар үшін интернациялық орталық ретінде пайдаланылды. Локерен интернациялық орталығы (Hechteniskamp Lokeren) өз түріндегі ең ірілерінің бірі болды және 1944 жылдың қыркүйегінен 1947 жылдың қарашасына дейін 15 000 мен 22 000 аралығында тұтқындарды ұстады. Соғыстан кейінгі кезеңде Локерен қаласының қарқынды және тұрақты қайта құрылуын бастан өткізді. Бұрынғы бомбаланған үйлер жөнделді немесе қайта салынды, ал қираған вокзал бұзылып, оның орнына жаңа, заманауи вокзал салынды. Дюрме және Леде өзендеріндегі көптеген көпірлер де қайта жаңартылды. Бұдан кейін Локерен қаласының орталығы тұрғын және өнеркәсіптік салаларда кеңейтілді.
The First World War slowed the city's growth, although the city came out virtually unscathed. During the German occupation during the Second World War, a Durchgangslager (transit camp) was set up between Bleekmeerstraat and Oude Bruglaan with the main purpose of bringing English prisoners of war together awaiting their deportation. After the liberation (during the repression) this camp was set up as an internment center for collaborators. The Lokeren Internment Center (Hechteniskamp Lokeren) was one of the largest of its kind and held between 15,000 and 22,000 detainees from September 1944 to November 1947. Lokeren experienced a rapid and stable reconstruction of the city in the post war period. Bombed out houses were renovated or rebuilt, and the badly damaged station was demolished and replaced by a more modern one. Many bridges over the Durme and Lede were also rebuilt. This was followed by a major expansion of the Lokeren city center, both on a residential and industrial level.
Өнеркәсіп
Орталықтағы фабрикалар 1980 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін барлық өндірістік қызметтер қала орталығынан тыс жерде орналасуы тиіс деп шешілді. 1950 жылдардан бастап екінші сектордың төмендеуімен қала орталығындағы Нийверхайдстрат, Оуд Дюрме, Хоедаар сияқты ірі зауыттар бірінен соң бірі жабылды. Қала орталығынан тыс Ден Овер, Розен және Эверслаарда жаңа өнеркәсіптік аймақтар жоспарланды. Локерен Оост жүк станциясы да салынды, ол ескі Дендер және Ваас жүк станциясының орнын басты. 2018 жылы Эверслаар индустриалды паркінің кеңейтілетіні жарияланды. Шоколад өндіруші Каллебаут үлкен жер учаскесін сатып алды, онда кейіннен Еуропадағы ең ірі шоколад қоймасы салынды. 1970 жылдары орталықтан өтетін 59 және 57 теміржол желілері виадук арқылы салынды. Осының салдарынан орталық үш бөлікке бөлінді.
Factories in the center continued to operate until the 1980s, when it was decided that all industrial activities should be better located outside the city core. With the decline of the secondary sector from the 1950s onward, large factories in the city center such as Nijverheidstraat, Oude Durme, Hoedhaar, etc. were closed one by one. New industrial areas were planned outside the city center at Den Oever, Rozen and Everslaar. The Lokeren Oost freight station was also constructed and would replace the old Dender & Waas freight station. In 2018 it was announced that the Everslaer industrial park was going to be expanded. The chocolatier Callebaut bought a large piece of land where the largest chocolate warehouse in Europe would later be built. In the 1970s, the railway lines 59 and 57, which run right through the center, were laid on a viaduct. As a result, the center was divided into three parts.
Қала орталығының кеңейтілуі
1960-1980 жылдар аралығында Локерен өзінің тұрғын аймағын орталықтан солтүстікке қарай кеңейтті. 59 және 77А теміржол желілері мен N70 арасында жаңа аудандар салынды. Кейіннен N70 және Oude Heerweg жолында және оның төңірегінде одан әрі кеңейту жүргізілді. Локеренге N47 айналыс жолы салынғаннан кейін орталықтың оңтүстік бөлігі тағы да кеңейді. Осының нәтижесінде Спуле және Бокслар кішкентай елді мекендері жаңа аудандарға айналды. Бүгінде бұл аудандар N47, 57 теміржол желісі және Эверслер өнеркәсіптік аймағы арасындағы E17 тас жолына дейін созылады. Орталықтың батыс бөлігі де кеңейтілді, бірақ бұл кеңею шамалы болды. Осы өсімге байланысты Бельгияның Бадуин корольі 1956 жылдың 10 маусымында Локеренге сапар жасады. 1977 жылдың 1 қаңтарынан бастап Экзарде және Дакнам қалалары Локеренге қосылды. Дегенмен, Дакнам мен Локерен 1794 жылдан бері бір әкімшілік бірлік болып табылады.
Between 1960 and 1980, Lokeren expanded its residential area further north of the center. Neighborhoods were constructed between railway lines 59 & 77A and the N70. Later, further expansion was carried out on and around the N70 and the Oude Heerweg. After the ring or N47 was built around Lokeren, the southern part of the center was further expanded. The hamlets of Spoele and Bokslaar became neighborhoods as a result. Today, these districts extend all the way to the E17, between the N47, railway line 57 and the Everslaer industrial estate. The western part of the center was also expanded, but to a lesser extent. Because of this growth, Baudouin of Belgium paid a visit to Lokeren on 10 June 1956. Since the merger of 1 January 1977, the sub municipalities of Eksaarde and Daknam have been part of Lokeren. Daknam and Lokeren, however, have been one administrative unit since 1794.
Көрікті жерлер
Локеренде бірнеше өнер галереялары мен музей бар, ол тарихқа дейінгі археологиядан бастап 20 ғасырдың ортасына дейінгі жергілікті тарихты қамтиды. Синт-Лорентиус шіркеуі (Локерен), 1725 жылы салынған. 1956 жылдың 10 маусымынан бері қала 49 қоңыраудан тұратын карильонмен (қоңыраулармен) жабдықталған. NL табиғат қорғау аймағы Локерен аумағында орналасқан. Синт-Лодевейкс колледжінің және жоғары мектептің фасады.
Lokeren counts a number of art galleries and a museum, which covers local history from prehistoric archaeology to the mid 20th century. Sint Laurentiuskerk (Lokeren), built in 1725. Since 10 June 1956, the city has been endowed with a 49 bell carillon. The nl nature preservation area is on Lokeren's territory. The façade of the Sint Lodewijks college, High School.
Спорт және іс-шаралар
Қаланың ең үздік футбол клубы – K. S. C. Lokeren Oost Vlaanderen. Локерен Фландрияда жыл сайынғы он күндік музыка фестивалі мен жәрмеңкесі (Lokerse Feesten) арқасында танымал. 1970 жылдың 14 шілдесінде Локеренде қайғылы оқиға болды: Лондонның «Вест Хэм» клубынан келген спидвейшілер командасын тасымалдаған микроавтобус бензин танкерімен соқтығысты. Оқисада 4 спидвейші қаза тауып, екеуі ауыр жарақат алды, ал 1930 жылдардағы танымал спидвейші және команда менеджері Фил Бишоп та көз жұмды.
The best football club of the city is K. S. C. Lokeren Oost Vlaanderen. Lokeren is well known within Flanders for an annual ten day music fest and fair (the Lokerse Feesten), which takes place during the first week of August. On 14 July 1970, Lokeren was the scene of a sporting disaster, when a minibus carrying a team of speedway riders from West Ham, London, was involved in a collision with a petrol tanker. 4 riders were killed, two seriously injured and Phil Bishop a famous speedway ace from the 1930s, who was managing the team was also killed.