Кіріспе

Локерен – Бельгияның Шығыс Фландрия провинциясында орналасқан қала және муниципалитет. Ол Ваасланд аймағына, сондай-ақ Ван Ваас жеріне жатады және Синт-Никлаас қаласынан кейін екінші маңызды қала болып табылады. Дюрме және Леде өзендерінің, сондай-ақ Е17 тас жолының бойында орналасқан қалада 42 100-ден астам тұрғын бар, олар Локераарлар немесе Рапенфреттерлер деп аталады. Дюрме өзенінде орналасқандықтан Локерен көбінесе "Дюрме қаласы" деп аталады. Жылқы шұжығы ресми түрде аймақтық өнім ретінде танылған.

Топоним

Авторлар тобы жер атауындағы luken элементін көреді, ол қоршау немесе жабу, жапқылау дегенді білдіреді. Локерен – Дюрме және жабайы жануарлар мекендейтін орманды аймақ арасындағы қоршалған жерді білдіруі мүмкін. Тағы бір теория бойынша, Локерен атауы бір жағынан, «айқын» немесе «жарық» деген мағынаны білдіретін индоевропалық түбір сөз leuk-тан, екінші жағынан, «су» дегенді білдіретін ежелгі гидронимикалық жұрнақ arna-дан шыққан. Бұл теорияның мәселесі – Leuk arna тілдік тұрғыдан ықтимал болғанымен, оны растайтын нақты тарихи деректер жоқ.

Шығу тегі

Локерен аумағындағы археологиялық жатақтар осы аймақтың неолит дәуірінде қоныстанғандығын көрсетеді. Дюрме өзені бойымен римдік жол өткен. Римдіктер осы аймақты "батырақты жер" деген мағына беретін герман тілінен алынған Васу түбірінен туындаған Ваас деп атаған. Алайда, Локерен атауының алғашқы жазбасы 1114 жылға дейін соққан. Ескі елді мекендерден өзгеше, жаңа ауыл Дюрме өзенінің оң жағалауында салынды. 12 ғасырдың ортасына қарай, ол дербес приходқа айналып, экономикасының басты қозғаушы күштері ауыл шаруашылығы мен зығыр өндірісі болды. Текстиль өнеркәсібі 20 ғасырдың соңына дейін маңыздылығын сақтап келді.

14 ғасырдан 16 ғасырға дейін

Локерен құрылғаннан бері басқа елді мекендермен және аймақтармен тығыз байланыста болды. Қаланың орталығы – Локеренді басқа маңызды жерлермен байланыстыратын өңірлік жолдардың маңызды тоғысқан жері. Осы маңызды жолдардан қала орталығындағы көшелер таралды, және қазір олар қаланың негізін құрайды. Орта ғасырлардан 18 ғасырдың соңына дейін Локерен аумағы Фландрия графының меншігінде болды. Бірақ граф қаланың бір бөлігін Герзеле, Кокельберге және Беверен иелері сияқты ықпалды жер иелеріне жалға берді. Олар Маркт алаңының сол жағында сарайы бар жер теліміне ие болды. Бұл сарай 17 ғасырдың басында, иесі жерді қалалық кеңеске сатқаннан кейін бұзылды. 13 ғасырдағы маңызды оқиға – Оденбоста цистерциандық әйелдер монастырының құрылуы болды. Содан кейін монастырь әйелдері монастырь маңындағы жерлерде ауқымды қазба жұмыстарын жүргізді. Бұл жерлер Ескі Режимнің соңына дейін монастырь әйелдерінің қолында қалды. Баудело аббаттығы, Дронген аббаттығы және Тер Хаген монастыры сияқты басқа да діни орындар да Жоғарғы орта ғасырларда осы аумақта белсенді болды.

16 ғасырдан 17 ғасырға дейін

1555 жылы Карл V Локеренге базар өткізу құқығын берді. 16-шы және 17-ші ғасырларда бүкіл Ваасланд протестанттық Нидерланд пен католиктік Испания арасындағы қақтығыстың ортасында болды, бұл жергілікті тұрғындар үшін жиі ауыр салдарға әкелді. 16-шы ғасырдың соңында көптеген локералар солтүстік Нидерландқа қоныс аударды. Осы (ішінара) халық азаюының салдарынан көптеген егістік жерлер жыртылмады және жабайы өсімдіктерге толып кетті. Осының нәтижесінде Локерен 17-ші ғасырда қасқырлардың кең таралған шабуылымен күресуге мәжбүр болды. 17-ші ғасырдың барысында қалалық кеңес Марктқа жақын жерлерді иелерінен сатып алуға тырысты. Осылайша базар ақырында Дюрмемен байланыстырылды және шамамен 1651 жылы қазіргі пішінін алды. Базарда тіпті 15 метрге созылған кемежай да болды. 1700 жылдан кейін қалада қайтадан даму туралы әңгімелер пайда болды. Бұл негізінен Локереннің халықаралық деңгейде танымал болған шляпа жасау сияқты жаңа өнеркәсібінің дамуына байланысты болды. Локерен Ваасланд пен Дендермонденің бір бөлігін қамтитын ең көне фламанд зығыр өсіру аймағының орталығы болды. Бұл аймақ фламанд тоқыма фабрикасын ең сапалы жіппен қамтамасыз етті. 16-шы ғасырдан 19-шы ғасырға дейін зығыр Фландрияның негізгі өнеркәсібінің шикізаты болып келді.

18 ғасырдан 19 ғасырға дейін

Француз төңкерісінен кейін аймақ жаңа Эско департаментінің құрамына кірді, ал Локерен кантон орталығы болды. Бірақ бұл көп ұзаққа соқпады, департамент 1800 жылы бөлініп, Локерен Дендермонде ауданының бір бөлігіне айналды. Наполеон Бонапарт 1804 жылы қалаға қала мәртебесін берді. 18 ғасырда Локерен, Генттен басқа, Шығыс Фландрияның ең көп халқы бар жері болды, сол кездегі Эско департаментінің ішінде. Бұл демографиялық өсімдің себебі жағдайдың қолайлы экономикалық тұрғыдан дамығандығы болды. Дегенмен, халық тығыздығы, мысалы, Синт-Никлаастан төмен болды. 18 ғасыр бойы Локеренде су арқылы сауда көлемі артты. Осының нәтижесінде Буйлаерс маңындағы Дюрме өзенінің иірімдері кесіліп тасталды. Кесілген иірім Феррари картасында көрініс береді. 1725 жылы Маркт алаңында Сент-Лоранс шіркеуі салынды. 1845 жылдың желтоқсан айында қала әкімдері губернатордан қалаға станция және Дюрме өзені арқылы теміржол көпірі салуға рұқсат беруді сұрады. Бұл сәтсіз астық жиналысынан кейін жұмыс орындарын жасау және зардап шеккен отбасылардың өзін қамтамасыз етуі үшін қажет болды. Гент-Антверпен теміржолының бойында станцияның салынуы Локереннің қалалық келбетін түбірімен өзгертті. Станция 1847 жылдың 7 тамызында ашылды және Дюрмеден солтүстікке қарай, көлді аймақта, Маркттан 400 метрден аспайтын жерде орналасқан. Бұл станция жүк және жолаушылар тасымалы үшін жабдықталған. Бірақ көп ұзамай станция екіге бөлінді: Локерен станциясы және Дендер және Ваас станциясы. Станция ғимараты Екінші дүниежүзілік соғыста қирағанға дейін сақталды. Осы станцияның ашылуымен және Статионстрааттың салынуымен Дюрме өзенінің сол жағында жаңа аудандар салынды. 19 ғасырда Хейрбург ауылы толығымен қала орталығымен біріктірілді. 19 ғасырда Локерен өнеркәсіптік өркендеуді бастан кешірді. Локерендегі өнеркәсіптік ғимараттар көбінесе 4 ардан аспады. Локерен халқы зауыттар салуға тырыспады, себебі қолөнер бұрынғыдан да табысты болды. Локерен негізінен консервативті қолөнер салаларына баса назар аударды: шляпа жасау және зығырды ақтарту. Бұл қаланың 20 ғасырдың басына дейін сақталуына мүмкіндік берді. Кейін ірі зауыттар салынды. 19 ғасырдың соңында Локерен үшін осы сәтті кезең аяқталды. Алст және Синт-Никлаас сияқты Шығыс Фландрияның басқа қалалары көшбасшылыққа ие болды.

20 ғасыр

Бірінші дүниежүзілік соғыс қаланың өсуін баяулатты, бірақ қала дерлік зардап көрмеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі неміс оккупациясы тұсында Блекмеерштрат пен Оуд Брюглан арасында ағылшын әскери тұтқындарын депортацияға күтіп отыру үшін жинаған Durchgangslager (транзит лагері) құрылды. Азаттыққа қол жеткеннен кейін (қудалау кезінде) бұл лагерь ынтымақтастық жасағандар үшін интернациялық орталық ретінде пайдаланылды. Локерен интернациялық орталығы (Hechteniskamp Lokeren) өз түріндегі ең ірілерінің бірі болды және 1944 жылдың қыркүйегінен 1947 жылдың қарашасына дейін 15 000 мен 22 000 аралығында тұтқындарды ұстады. Соғыстан кейінгі кезеңде Локерен қаласының қарқынды және тұрақты қайта құрылуын бастан өткізді. Бұрынғы бомбаланған үйлер жөнделді немесе қайта салынды, ал қираған вокзал бұзылып, оның орнына жаңа, заманауи вокзал салынды. Дюрме және Леде өзендеріндегі көптеген көпірлер де қайта жаңартылды. Бұдан кейін Локерен қаласының орталығы тұрғын және өнеркәсіптік салаларда кеңейтілді.

Өнеркәсіп

Орталықтағы фабрикалар 1980 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін барлық өндірістік қызметтер қала орталығынан тыс жерде орналасуы тиіс деп шешілді. 1950 жылдардан бастап екінші сектордың төмендеуімен қала орталығындағы Нийверхайдстрат, Оуд Дюрме, Хоедаар сияқты ірі зауыттар бірінен соң бірі жабылды. Қала орталығынан тыс Ден Овер, Розен және Эверслаарда жаңа өнеркәсіптік аймақтар жоспарланды. Локерен Оост жүк станциясы да салынды, ол ескі Дендер және Ваас жүк станциясының орнын басты. 2018 жылы Эверслаар индустриалды паркінің кеңейтілетіні жарияланды. Шоколад өндіруші Каллебаут үлкен жер учаскесін сатып алды, онда кейіннен Еуропадағы ең ірі шоколад қоймасы салынды. 1970 жылдары орталықтан өтетін 59 және 57 теміржол желілері виадук арқылы салынды. Осының салдарынан орталық үш бөлікке бөлінді.

Қала орталығының кеңейтілуі

1960-1980 жылдар аралығында Локерен өзінің тұрғын аймағын орталықтан солтүстікке қарай кеңейтті. 59 және 77А теміржол желілері мен N70 арасында жаңа аудандар салынды. Кейіннен N70 және Oude Heerweg жолында және оның төңірегінде одан әрі кеңейту жүргізілді. Локеренге N47 айналыс жолы салынғаннан кейін орталықтың оңтүстік бөлігі тағы да кеңейді. Осының нәтижесінде Спуле және Бокслар кішкентай елді мекендері жаңа аудандарға айналды. Бүгінде бұл аудандар N47, 57 теміржол желісі және Эверслер өнеркәсіптік аймағы арасындағы E17 тас жолына дейін созылады. Орталықтың батыс бөлігі де кеңейтілді, бірақ бұл кеңею шамалы болды. Осы өсімге байланысты Бельгияның Бадуин корольі 1956 жылдың 10 маусымында Локеренге сапар жасады. 1977 жылдың 1 қаңтарынан бастап Экзарде және Дакнам қалалары Локеренге қосылды. Дегенмен, Дакнам мен Локерен 1794 жылдан бері бір әкімшілік бірлік болып табылады.

Көрікті жерлер

Локеренде бірнеше өнер галереялары мен музей бар, ол тарихқа дейінгі археологиядан бастап 20 ғасырдың ортасына дейінгі жергілікті тарихты қамтиды. Синт-Лорентиус шіркеуі (Локерен), 1725 жылы салынған. 1956 жылдың 10 маусымынан бері қала 49 қоңыраудан тұратын карильонмен (қоңыраулармен) жабдықталған. NL табиғат қорғау аймағы Локерен аумағында орналасқан. Синт-Лодевейкс колледжінің және жоғары мектептің фасады.

Спорт және іс-шаралар

Қаланың ең үздік футбол клубы – K. S. C. Lokeren Oost Vlaanderen. Локерен Фландрияда жыл сайынғы он күндік музыка фестивалі мен жәрмеңкесі (Lokerse Feesten) арқасында танымал. 1970 жылдың 14 шілдесінде Локеренде қайғылы оқиға болды: Лондонның «Вест Хэм» клубынан келген спидвейшілер командасын тасымалдаған микроавтобус бензин танкерімен соқтығысты. Оқисада 4 спидвейші қаза тауып, екеуі ауыр жарақат алды, ал 1930 жылдардағы танымал спидвейші және команда менеджері Фил Бишоп та көз жұмды.