Кіріспе

Тимоти Гилберт (5 қаңтар 1797 - 19 шілде 1865) - американдық фортепиано өндірушісі, бостандықты жоюшы және Бостон, Массачусетс штатындағы діни ұйымдастырушы. Оның ағасы Лемуэль Гилберт (1804 жылы 10 ақпан - 1864 жылы 27 ақпан) да фортепиано жасаушы болған.

Өмір

Гилберт Энфилдте, Массачусетс штатында, Тимоти Гилберт пен Фейр Шоудың екінші баласы болып дүниеге келді және 1855 жылдан 1860 жылға дейін Бойлстон банкінің президенті болды. Ол Бостонның қашқан құлдарға көмек көрсететін ұйымы - "Басқару комитетінің" президенті болды. Гилберт 1823 жылы Мэри Уэзербиге үйленді (Эшбернхам, Массачусетс, 7 шілде 1796-1843 жж. желтоқсан), олардың жалғыз баласы Мэри Юнис 1827 жылы 8 маусымда дүниеге келді. Мэридің өлімінен кейін Гилберт 28 қараша 1844 жылы Элис Дэвиске үйленді, ал 1846 жылы олар Элисті асырап алды (туған 23 сәуір, 1846). Олардың екінші қызы Марта Фейр Гилберт 1847 жылы 27 сәуірде дүниеге келді. Гилберт 1865 жылы 19 шілдеде Бостондағы үйінде қайтыс болды. Оның жерлеу рәсімі Тремон ғибадатханасында Евангелие баптистері қайырымдылық және миссионерлік қоғамының есебінен өтті, олардың екеуіне де ол өз үлесін қосты. Ол Маунт-Оберн зиратында жерленген.

Currier & Gilbert компаниясы

1826 жылы Гилберт Бостондық пианино жасаушы Эбенезер Курриермен (1801-1835) серіктестікке кірісті, ал олар 1829 жылы 393 Вашингтон көшесінде тіркелген, бірақ серіктестік сол көктемде таратылды. Курье жаңа серіктесі Филип Браунмен бірге бірінші қабатта шоу-зал ашып, "соңғы жетістіктерді қамтитын барлық түрдегі тік және көлденең фортепиано фортепианоларын" ұсынды. 1831 жылы ол сырғалардың үстінде балғалар бар төрт бұрышты фортепианоны патенттеді.

402 және 406 Вашингтон көшесі; 393 және 400 Вашингтон көшесі

Гилберт өзінің бұрынғы жұмыс берушісі Джон Осборнның бұрынғы цехтарында 402 Вашингтон көшесінде, Бич көшесінің жанында өз фабрикасын құрды. 1834 жылы фирма Т. Гилберт & Компания деп қайта ұйымдастырылды, Гилберттің ағасы Лемуэль Гилберт пен қайын інісі серіктес болды. 1835 жылы олардың мекенжайы 400 Вашингтон көшесі деп аталды, ал осы жылы ғана Currier & Gilbert-тің 393 Вашингтондағы ескі мекенжайы енгізілген. Currier-дің кіруі оның соңғысы болды және бизнес мекенжайы берілмеді. 1836 жылы күйеуінің інісі 1837 жылы T. Gilbert & Co. олар Массачусетс қайырымдылық механиктер қауымдастығының көрмесінде көрсеткен пианинолардың бірі үшін күміс медальмен марапатталды, олар Бостондық Chickering & Co., Wilkins & Newhall және Hallet & Allen өндірушілерінан кейін өздерінің пианиноларының тоны мен сәл ауыр әсері үшін орналастырылды, бірақ компания келесі көрмеде "білімдері бойынша, таңдалған төрешілердің арасында жеке досы жоқ" деген жарнама үшін бәсекеден шығарылды. Олар 1839 жылы Филадельфиядағы Франклин институтының көрмесінде көлденең фортепиано үшін күміс медаль және 1841 жылы Бостон көрмесінде үшінші ең жақсы квадрат фортепиано үшін диплом алды. 1841 жылы Гилберт тік тұғырларды жетілдіруге патент алды, онда ол балғаның тығынына бекітілген пружинаны талап етті. Бұл мақсаттар балғаның тыныштық орнына қайта оралуы, сымдарға қарсы буынды қайта орнату және балғаның кілтпен байланыста болуын қамтамасыз ету. Ол сонымен қатар, иектің орны мен буынды уақытын реттеу үшін бұранданы реттеуді және шайқалу мен триллдерді жеңілдету үшін балғаның тығынына қосалқы ойықты енгізді. Пиано тарихшысы Дэниел Спиллен бұл патент "сатылар мен квадраттарға қатысты бірқатар идеялар мен өнертабыстар және ештеңеге әкелмейтін бірқатар кішігірім жақсартулар" үшін деп сипаттады, бірақ тік әрекетті маңызды деп тапты, өйткені ол "содан кейін Англияда Ворнум мәлімдеген көптеген идеяларды атап өтті". Сол жылы Гилбертке Эдвин Фобстың (Edwin Fobes) молоттарды молот қалыптарының жоғарғы бөлігіне жабыстырылған тығыздалған тығыздалған блокты жабатын жұмсақ былғары қабатымен өндіру патенті берілді. Гилберт сондай-ақ, жеке механик Обед патент алған Эолиялық тіркемеге лицензия берді. 1844 жылы Коулман қарапайым төрт бұрышты фортепианоның төменгі тақтасына қарапайым қамыс органды орнатып, оны фортепианоның пернелерімен тікелей ойнауға дайындады. Спиллен Гилберт және компанияның 1846 жылы "кішігірім сомаға" өнертабысқа лицензия бергенін сипаттады. 1845 жылдың қаңтарында өнертапқышы туралы мақалада фирманың Массачусетс штатында пианиноны өндіру және сату үшін эксклюзивті құқықтар үшін 25 000 доллар төлегені, ал Нью-Йорк өндірушілері Нуннс және Кларк 25 000 доллар қолма-қол ақша төлегені және елдің қалған бөлігінде пайдалану үшін 50 000 доллар авторлық сыйақы ұсынғаны туралы хабарланған. Спиллен жазғандай, Aeolian тіркемесі Бостон мен Нью-Йорк газеттерінде жаңалық ретінде белгілі бір ескертуді алса да, "бұл туралы аз нәрсе болды, өйткені фортепиано бөлімін, кем дегенде, оны жақсы күйде ұстау үшін ай сайын күйдету қажет екендігі дәлелденді" - бұл айыптау "пиано форте жасаушылардың көпшілігі және олардың мүддесі үшін басқалар" көтергенін және олар 1850 жылы жарнамалаған кезде оларды орындауға тырысқан. Уильям Х. Джеймсон (18181887) компанияға 1843 жылы серіктес ретінде қосылды. 1845 жылы Джеймсон Гилберттің қызы Мэри Юниске үйленді.

Патент Эолия фортепианосы өндірісі

1847 жылы Гилберт & Co. Бойлстон базарына қарама-қарсы 400 Вашингтон көшесінде жаңа гранитті алдыңғы қоймаларды салды. Бостон қаласындағы The Stranger's Guide басылымындағы 1848 жылы жарияланған жаңа нысандар шамамен 20 000 доллар (~ $) құнға шықты және артқы жақтағы екі ғимаратпен бірге , бүкіл бумен қуаттанып, жылытылды. 1915 жылы Бостон глобусы жариялаған Бостон фортепиано өнеркәсібінің қысқаша және мүлдем сенімді емес ретроспективіне сәйкес Артур Брейли соғыс бөлмелері ауланың арғы жағындағы фабрикамен көпірлермен байланысты екенін және машина жасау цехын қазандық бөлмесімен байланыстыратын жер асты үңгіршегі "ол қашып кеткен құлдардың баспанасы деп айтылған". 1856 жылы Эдвин Фридлидің "Leading Pursuits and Leading Men" атты еңбегінде фирманың эскизі баяндалғандай, олар пианиноның барлық бөлшектерін, корпустардан басқаларын өз үйлерінде өндірді, ал олардың жұмысы жиырма бестен отызға дейін бөлмелерде жүргізілгенімен, олар "ең кемелді тәртіп пен жүйемен" жұмыс істеді. 1848 жылғы мақалада сондай-ақ фирмада алпыс жұмысшы жұмыс істегені және 3000 мен 4000-дың арасында пианинолар өндірілгені, олардың 500-ден астамы Aeolian тіркемесімен. 1847 жылы Гилберт флейталар үшін құйма темірден жасалған қаңқаны патенттеді. Бұның ішінде қарапайым кедергілі сырғалар сырғаларға перпендикуляр сырғалармен біріктірілді. Олардың бірі корпустың екі жағының бұрылуын болдырмау үшін дыбыс тақтасының алдыңғы жиегіне қосылуы керек еді. 1850 жылы Гилберт 80 жұмысшымен және 112 500 долларлық сатумен 80 000 доллар капиталға ие болды, бұл оны Бостондағы Джонас Чикерингтен кейінгі екінші ірі фортепиано өндірушісі етіп қойды. Массачусетс штатының байлары 1851 жылы жарық көрген, Гилберттің бүгінгі күнге дейін 4400-ден астам пианино жасағанын, Aeolian қосымшасымен 1100-ден астам жасағанын және оның байлығын 100 000 доллар деп бағалаған. Т. Гилберт және компания 1850 жылы Америка институтының жәрмеңкесінде фортепиано сатушылары Уотерс және Берридің көрмесін өткізген Aeolian тіркемесі бар фортепиано үшін дипломмен марапатталды, ол Буффалодағы D. Benson & Co. және Нью-Йорктегі J. H. Grovesteen-ден кейін үшінші орын алды. 1851 жылы Гилберт аспанға шығып, тік пианиноның қимылдарын патенттеді. Бұл жерде қақпақ қақпақтың төменгі ұзындығымен жұмыс істеді. Олар Нью-Йорк пен жалпы агенттіктерін Хорас Уотерске сол жылы берді, ал Уотерс дөңгелек шкаласы бар темір қаңқалы квадраттарын, сондай-ақ тік грандтар мен будоар пианиноларын жарнамалады. Гилберт & Co. 1851 жылғы Лондон көрмесінде Эолиялық жалғаумен шаршы фортепиано үшін құрметті атау алды, 1851 жылғы Американдық институт жәрмеңкесінде екінші үздік фортепиано үшін күміс медаль, 1852 жылғы Американдық институт жәрмеңкесінде эолиялық жалғау үшін диплом және 1853 жылы Массачусетс қайырымдылық механиктер қауымдастығының көрмесінде үшінші үздік шаршы үшін қола медаль алды.

484 Вашингтон көшесі

1853 жылы Гилберт & Компанияның көше мекенжайы 400-ден 484-ке өзгерді, өйткені Вашингтон көшесі қайта нөмірленді. 1856 жылы олар 6000-нан астам пианино жасағанын жарнамалады, олардың 2300-і Aeolian тіркемесімен. Олар American Institute Fair-те Chickering & Sons және Steinway & Sons-тан кейін үшінші үздік рояль үшін қола медальмен марапатталды, ал Массачусетс қайырымдылық механиктер қауымдастығының көрмесінде рояль үшін күміс медаль және квадрат үшін қола медальмен марапатталды. 1857 жылы олар барлық жаңа таразыларды, сондай-ақ "жаңа жақсартылған әрекетті" қабылдағанын жарнамалады және 1859 жылға қарай олардың 8000-ға жуық фортепиано жасағанын жарнамалады, соның ішінде квадраттар, толық гранды және Орфеон, олардың көлбеу жіптелген салон грандына назар аударып, "қазіргі кезде өндірілген барлық басқалардан жоғары". Олар Chickering & Sons компаниясынан кейін гран-план және салон гран-план үшін күміс медальмен және 1860 жылы Массачусетс қайырымдылық механика қауымдастығының көрмесінде эолиялық тіркемесі бар фортепиано үшін қола медальмен марапатталды, онда олардың гран-план "өте үздік аспап, және оған аз адамдар теңесті". Гилберт пен Компанияның салыстырмалы маңызы 1860-шы жылдардың басында азайып кеткен сияқты, ал бір соңғы есептерде олардың шығарылымы аптасына алты пианино деп бағаланады, бұл сол кезде Чикерринг пен Ұлдардан кейін төртінші ірі Бостон пианино өндірушісі болды (аптасына 20 пианино), Хэллет, Дэвис және Компания (10) және Хэллет және Камстон (8). 1864 жылы олар тек 20 Бич көшесінде, 484 Вашингтон көшесінде фортепиано өндірушісі Уильям Борн үшін, бұрын 460 және 611 Вашингтон.

Тремонт ғибадатханасы

1843 жылы Гилберт, С. В. Шипли, Томас Гулд және Уильям С. Дамрелл шіркеу үшін тұрақты және өзін-өзі қамтамасыз ететін үй құру үшін Мектеп көшесіндегі сәтсіз Тремонт театрын сатып алу үшін 55 000 доллар жинады. Ғимарат 24000 доллардан астам қосымша шығынға қайта жаңартылды, бұл уақытта Гилберт өз бизнесін басқаруды серіктесі Джеймсонға қалдырды. Тремонт ғибадатханасы 1843 жылдың желтоқсанында бағышталды, ал тегін орындық шіркеу оның дүкендері мен кеңселерін, сондай-ақ 88 фут (27 м) 90 фут (27 м), 2000 орындық залын жалға беру арқылы қолдау тапты. 1844 жылы төрт меншік иесі ғимарат пен жердің құжатын сенімгерлікпен тапсырды. 1852 жылы 31 наурызда Тремонт ғибадатханасы өртеніп, оны және көрші ғимаратты жойды. Алғашқы бағалаулар бойынша, шығын шамамен 200 000 долларға, оның ішінде ғимараттың, оның құны 42 000 долларға, А. Дж. Шепардтың фортепиано мен музыка дүкенінің құны 8000 долларға, ал Томас Томпсонның суреттер жинағының құны 45 000 долларға бағаланды. Май айында Уильям Уошберн жобалаған жаңа ғимарат іске қосылды; бірінші қызмет бір жылдан кейін сакраторияда өткізілді, ал жаңа Тремонт ғибадатханасы 1853 жылдың желтоқсанында аяқталды, бірақ оған 125 000 доллардан астам қаражат жұмсалды. Бұл төрт дүкенді және бірнеше кеңселер мен студияларды жалға беру арқылы өтеуге арналған, ал екінші қабатты Жас ерлер христиан қауымы басқарды. 1855 жылы төрт сенімгерге бұл жерді жалғастыру мүмкін емес болып шықты, ал жергілікті баптистердің белгілі кездесуінде бұл жерді деноминацияға беру туралы шешім қабылданды. Меншік құқығы уақытша отыз жеті адамнан тұратын топқа берілді, осы мақсатқа арналған жаңа қоғамға қажетті жазылу жиналғанға дейін, ал маусым айында акт сенімгерлерге Томас Ричардсонға, Фредерик Гулдқа, Дж. В. Конверске, Г. В. Чипманға және Дж. В. Мерриллге 37000 долларға дейін өтелмеген міндеттемелерге берілді. 1857 жылы Евангелиелік баптистердің қайырымдылық және миссионерлік қоғамы үшін құрылтай актісі бекітілді; ол келесі мамыр айында ұйымдастырылды, қарашада оған акті берілді, ал 1859 жылы маусымда қоғам үлкен залды, орган мен жиһазды жексенбіде тегін орындық шіркеу үшін Тремонт көшесіндегі баптистік шіркеу мен қоғамға пайдалануға беру туралы келісімшарт жасады. Келесі жылы ол шамамен 180 000 долларға қайта салынған

Америка баптистерінің құлдыққа қарсы конвенциясы

Гилберт 1840 жылы Тремонт шіркеуінде құрылған американдық баптистердің құлдыққа қарсы конвенциясына қосылды, ол құлдықты ұстауға айыптаушы бірқатар хаттарды жариялады. 1841 жылғы конвенцияда құлдықты жоюшылар сайлау бюллетеньдерінен шығарылды және Шетелдік миссиялары кеңесінде ықпалды позицияны жоғалтты. Гилберт қазынашы болып сайланды және Американың шетелдегі миссионерлік кеңесіне садақа болатын қаражатты жинауды тапсырды - ол кейіннен түсіндірді "құлдықты жоюшылардың көпшілігі құл иелерінің ақшасын алуға қарсы емес, олармен әлемді евангелизациялаумен байланысып, содан кейін серіктестік арқылы оларды баптистік шіркеуде жақсы мәртебеде тұрған мәсіхшілер деп мойындайды". Гилберт миссионерлерге, соның ішінде Адонирам Джадсон мен Джонатан Уэйдке, олар құлдықтан бас тартушы екенін растаған жағдайда, қаржы жіберді, тіпті Шетелдік миссионерлер кеңесінен мүлдем тәуелсіз миссионерлік миссиялары құруды ұсынды, бірақ көптеген әріптестерін тартқан Америка және Шетелдік миссионерлік қоғамына (кейін Американдық баптистік еркін миссионерлік қоғамы деп аталды) қосылудан бас тартты, "Егер мен ескі миссионерлік ұйымның құл иелерімен серіктестікке кіріп, ақша алу айыбынан арылатынына үміттенуге негіз жоқ екеніне сенімді болсам, мен оларды уақытша емес, мәңгілікке тастауға дайын боламын" деп мәлімдеді. 1845 жылы Анти-Колшылық Конвенциясы, сондай-ақ уақытша комитет таратты, Оңтүстік баптистер Конвенциясы құрылғаннан кейін және Үш жылдық Конвенция таратылғаннан кейін, Гилберт негізгі Миссионерлік Одаққа қосылды.