Кіріспе
Лоренцо Одонның ата-анасы Аугусто Даниэль Одон (6 наурыз 1933 - 24 қазан 2013) және Михаэла Тереза Мерфи Одон (10 қаңтар 1939 - 10 маусым 2000) - адренолейкодистрофиясы бар Лоренцо Майкл Мерфи Одонның (29 мамыр 1978 - 30 мамыр 2008) ата-анасы. Олар ұлының емделмейтін ауруына Лоренцо майын қолдану арқылы қарама-қайшылық тудыратын ем жасаумен танымал болды. Бұл ізденіс Лоренцоның майы (1992) фильмінде баяндалған. Бұрын Аугусто Дүниежүзілік банкте экономист болған. Ата-анасының еңбегін мойындап, Огусто Одон Стирлинг университетінен құрметті докторлық дәріс алды. Ол өлгенге дейін "Миелин жобасы" деп аталатын ғылыми топты басқаруды және қаржы жинауды жалғастырды. Микаэла Одон өкпе қатерлі ісігімен біраз уақыт күресіп, 2000 жылдың 10 маусымында 61 жасында қайтыс болды. Лоренцо 30 жасқа толғаннан кейінгі күні қайтыс болды. Ол мүлдем дерлік сал болып қалған, бірақ әкесі Аугустоның айтуынша, "өзін-өзі ұстап тұрды". Ол сөйлей де, қозғала да алмайтын. Ол саусақтарын қимылдатып, көзін жұмып сөйледі. Оның санасы таза, музыканы жақсы көреді, адамдар оған кітап оқып береді. Ол Вирджинияда әкесімен бірге тұратын және оны медбикелер мен отбасы досы Омури Хассан қамқорлықта ұстаған. 2010 жылдың ортасында, Лоренцо қайтыс болғаннан кейін екі жыл өткен соң, Аугусто Одон Вирджиниядағы үйін сатып, туған Италиядағы Аки Термеге, жас кезінде өмір сүрген әкесі Гамалеро ауылының маңында қоныс аударды. Ол 2013 жылы 24 қазанда 80 жасында қайтыс болды. Оның артында бірінші некеден туған ұлы мен қызы, сондай-ақ қызы Кристина Одоннің немересі қалды.
Augusto Daniel Odone (March 6, 1933 – October 24, 2013) and Michaela Teresa Murphy Odone (January 10, 1939 – June 10, 2000) were the parents of Lorenzo Michael Murphy Odone (May 29, 1978 – May 30, 2008), who had adrenoleukodystrophy (ALD). They became famous for developing a controversial treatment using Lorenzo's oil for their son's incurable illness. This quest was recounted in the film Lorenzo's Oil (1992). Augusto had previously been an economist for the World Bank. In recognition of the parents' work, Augusto Odone received an honorary doctorate from the University of Stirling. He continued to raise funds and drive the scientific task force known as The Myelin Project until his death. Michaela Odone battled lung cancer for some time and died on June 10, 2000, at the age of 61. Lorenzo died the day after his 30th birthday. He was almost totally paralyzed but was, according to his father Augusto, "holding his own". He was unable to speak or move on his own. He communicated by wiggling his fingers and blinking his eyes. His mind was intact and he enjoyed music and having people read to him. He lived with his father in Virginia and was cared for by nurses and his family friend, Oumouri Hassane. In mid 2010, two years after Lorenzo's death, Augusto Odone sold his home in Virginia and moved to Acqui Terme in his native Italy, near his father's village of Gamalero where he lived when he was young. He died there on 24 October 2013, at the age of 80, and was survived by his son and daughter from his first marriage, as well as a grandchild by his daughter Cristina Odone.
Өмірбаян
Адренолейкодистрофияның бұл ауыр түрін алғаш рет 1923 жылы Эрнст Симерлинг пен Ханс Герхард Крейцфельдт сипаттады. Лоренцо 1984 жылдың сәуірінде жаңадан жасалған қанды зерттеу әдісі арқылы диагноз қойылды. Ол кезде бұл аурумен ауыратын адамдар әдетте 5 пен 10 жас аралығындағы жас жігіттер болатын. Олар біртіндеп мылқау, саңырау, соқыр және өлмес бұрын сал болып қалатын. Бұл әдетте екі жыл ішінде аспирация немесе неврологиялық себептерден болатын. Аугусто мен Микаэла бұл қорқынышты болжамға сенуден бас тартып, ұлының өлімге әкелетін ауруына ем табу үшін күресті. Олар дәрігерлермен, мамандармен және қолдау топтарымен жиі кездесіп, кейбіреулері екі қарапайым азаматтың ем таба алатынына күмәнмен қарады. Хьюго Мозердің көмегімен, ұзақ уақыт зерттеулер мен зерттеулер нәтижесінде бұрын медициналық білімі жоқ Одондар емдеу әдісін ойлап тапты. Бұл емделу үшін арнайы дайындалған майды қолдану керек еді. Адреномиелоневропатиямен байланысты аурулары бар науқастар Лоренцо майымен емделгеннен кейін клиникалық жақсаруды байқамады. Одондар Лоренцо майын әзірлеуде және АЛД және басқа да ұқсас аурулар бойынша зерттеулерді қолдайтын және жүргізетін Миелиндік жобаны құруда маңызды рөл атқарды. Михаэла сондай-ақ, өзінің әрекетке қабілетсіз ұлын "өсімдік" емес, адам ретінде қарастыруды жалғастыруға тырысты, оған көзі мен саусақтарын қимылдату арқылы өзімен және басқалармен қарым-қатынас жасаудың жолын жасауға көмектесті.
Мәдени суреттер
Одонолардың оқиғасы алғаш рет 1990 жылы итальяндық телефильмде бейнеленген. Кейіннен ол 1992 жылы "Лоренцоның майы" фильміне түсірілді, онда Аугустоны Ник Нолте және Микаэланы Сьюзан Сарандон ойнады, ол фильмге қатысқаннан кейін "Миелин жобасының" өкілі болды. 1994 жылы "The Critic" телеарнасының "Др. Джей" атты сериясында басты кейіпкер Джей Шерман өзінің бастығының өлім аузындағы ауруына ем табуға тырысады. Микаэланың Лоренцо туралы жазған өлеңін Фил Коллинз музыкаға келтірді. "Лоренцо" деп аталатын ән 1996 жылы Dance into the Light альбомында жарияланды.