Кіріспе
Венераның жарығында болжамды жарқырау Жердің аймен ұқсас көрініс Ащы жарық - бұл Венера планетасының түнгі жағында көрінетін болжамды нәзік жарқырау. Бұл құбылыс ғылыми тұрғыдан расталмаған, және байқалатын құбылыстың себебі туралы теориялар көптеген, мысалы Венераның жарық сәулесін шығаруы немесе байқау телескопындағы оптикалық құбылыстар. Қазіргі заманғы гипотезалар бойынша, Венерадағы жарық көзі найзағаймен байланысты деп болжайды.
the similar appearance with the Earth's moon
Ashen light is a hypothesised subtle glow that has been claimed to be seen on the night side of the planet Venus. The phenomenon has not been scientifically confirmed, and theories as to the observed phenomenon's cause are numerous, such as emission of light by Venus, or optical phenomena within the observing telescope itself. A modern hypothesis as to the source of light on Venus suggests it to be associated with lightning,
Байқаулар тарихы
Бұл жарықты итальяндық астроном Джованни Баттиста Риччоли ашқан деп есептеледі, бірақ соңғы деректер бойынша, неміс діни қызметкері Афанасиус Кирхер 1638 жылдың көктемінде Сицилиядағы Палермоға жасаған жалғыз сапарында бұл жарықты алғаш рет байқаған болуы мүмкін. Алайда, күл түсті жарықты алғаш рет 9 қаңтар 1643 жылы Риччоли жазған. Ол оны телескоптың ішіндегі жарықтың сынуына байланысты деп есептеген: "Рандар шыныдағы жарықтың әртүрлі сынуынан туындайды, бұл үшбұрышты шыныларда болады". Бұл, ықтимал, қазіргі кезде хроматикалық аберрация деп аталатын құбылыстың сипаттамасы. Кейінгі мәлімдемелер әртүрлі бақылаушылар, соның ішінде сэр Уильям Гершель, сэр Патрик Мур, Дейл П. Крюишанк және Уильям К. Хартманн. Күннің көк түстес жарығы Венераның кешкі аспанда, планетаның кешкі терминаторы Жерге қарай қарайтын кезде жиі байқалады. 2001 жылы 17 шілдеде бақылауға тырысулар жүргізілді, онда 67% жарық көрген Венера 13% жарық көрген айдың артында пайда болды. Бұл құбылысты байқағандардың ешқайсысы (соның ішінде "Super RADOTS" телескоптарын пайдаланғандар) күлгін жарықты көргенін айтқан жоқ. Бұл оқиғаның бейнесі түсірілді, бірақ камера тіпті жердің жарығын да байқай алмады. Әсіресе қолайлы көру мүмкіндігі 2015 жылдың 8 қазанында пайда болды, 40% жарық көрген Венера 15% күн сәулесі түсетін Айдың жарықсыз аяғының артында пайда болды. Бұл оқиға Орталық Австралияның түнек аспандарында көрінді және Дэвид пен Джоан Данхам (Халықаралық Оккультациялы Уақытты Қауымдастығының) 10 "f/4 Ньютон телескобын пайдаланып, Алис Спрингс қаласының солтүстігіндегі Watec 120N + бейнекамерасымен тіркеді. Олар бұл оқиғаны 8 "Шмидт-Кассегрен телескопымен визуалды түрде бақылады. Не нақты уақыттағы визуалды бақылау, не бейнежазбаны мұқият тексеру Венераның қараңғы жағының белгілерін көрсетпеді.
Жарық көздері теориясы
Гавайидегі Кек телескопы нәзік жасыл сәулесін көргенін және оның Күннің ультрафиолет сәулесі көмірқышқыл газының (CO2) молекулаларын көміртек оксиді мен оттегіні бөліп шығаратынын айтты. Алайда, оттегінің қайта қосылуы кезінде шығатын жасыл жарық әсерді түсіндіру үшін тым әлсіз деп саналады. 1967 жылы Venera 4 Венераның магнит өрісі Жердің магнит өрісіне қарағанда әлдеқайда әлсіз екенін анықтады. Бұл магнит өрісі Жердің ішкі қабығындағыдай ядродағы ішкі динамо емес, ионосфера мен күн желінің өзара әрекеттесуінен пайда болады. Венераның магнит атмосферасы атмосфераны ғарыштық сәулеленуден елеусіз қорғап тұрады. Бұл сәулелену бұлттан бұлтқа қарай найзағайдың түсуіне әкелуі мүмкін. 1957 жылы Урей мен Брюэр КО+, КО және О иондары Күннің ультрафиолет сәулесінен пайда болған сәулелердің себебі деп болжады. 1969 жылы Ашеннің жарығы - бұл Венераның қараңғы жағында күн бөлшектерінің бомбалауынан туындаған Aurora құбылысы деген болжам жасалды. 1980 жылдары бұл жарықтың себебі Венерадағы найзағай деп саналды. Кеңестердегі "Венера-9" және "Венера-10" орбиталық зондтары Венерада найзағайдың пайда болғанын оптикалық және электромагниттік дәлелдемелерді алды. Сонымен қатар, 1978 жылы "Пионер Венера орбитасы" ғарыш аппараты Венерада оның жұлдыздық сенсорларын толыстыруға жеткілікті күшті ауа жарығын тіркеді. Жапонияның JAXA ғарыш агенттігінің "Акацуки" ғарыш кемесі 2015 жылдың 7 желтоқсанында Венера орбитасына кірді. Оның ғылыми жүктемесінің бір бөлігі - көрінетін спектрдегі (552 777 нм) найзағайды іздейтін Найзағай және ауа жарығы камерасы (LAC). Жарық түсіру үшін орбиталық аппарат Венераның қараңғы жағын 10 күнде 30 минут бойы көре алады. Түнгі бақылаудың 16,8 сағатында (шілде 2019 ж.) найзағайдың белгісі табылмады. Симуляциялардың нәтижесі бойынша найзағайдың пайда болу себебі туралы гипотеза дұрыс емес, себебі атмосфера арқылы жеткілікті жарық берілмеді, оны Жерден көруге болмайды. Байқаушылар бұл - жарық, жарты ай пішінді затты бақылаудың физиологиялық әсерінен пайда болған иллюзорлық болуы мүмкін деп болжады. Оны іздеген ғарыш кемелері оны таба алмады, бұл кейбір астрономдарды бұл тек қана миф деп сендіреді.
In 1967, Venera 4 found the Venusian magnetic field to be much weaker than that of Earth. This magnetic field is induced by an interaction between the ionosphere and the solar wind, rather than by an internal dynamo in the core like the one inside Earth. Venus's small induced magnetosphere provides negligible protection to the atmosphere against cosmic radiation. This radiation may result in cloud to cloud lightning discharges. It was hypothesized in 1957 by Urey and Brewer that CO+, CO and O ions produced by the ultraviolet radiation from the Sun were the cause of the glow. In 1969, it was hypothesized that the Ashen light is an auroral phenomena due to solar particle bombardment on the dark side of Venus. Throughout the 1980s, it was thought that the cause of the glow was lightning on Venus. The Soviet Venera 9 and 10 orbital probes obtained optical and electromagnetic evidence of lightning on Venus. Also, the Pioneer Venus Orbiter recorded visible airglow at Venus in 1978 strong enough to saturate its star sensor. The Akatsuki spacecraft, by Japan's space agency JAXA, entered orbit around Venus on 7 December 2015. Part of its scientific payload includes the Lightning and Airglow Camera (LAC) which is looking for lightning in the visible spectrum (552 777 nm). To image lightning, the orbiter has sight of the dark side of Venus for about 30 minutes every 10 days. No lightning has been detected in 16.8 hours of night side observation (July 2019). Simulations indicate that the lightning hypothesis as the cause of the glow is incorrect, as not enough light could be transmitted through the atmosphere to be seen from Earth. Observers have speculated it may be illusory, resulting from the physiological effect of observing a bright, crescent shaped object. Spacecraft looking for it have not been able to spot it — leading some astronomers to believe that it is just an enduring myth.