Кіріспе

Венераның жарығында болжамды жарқырау Жердің аймен ұқсас көрініс Ащы жарық - бұл Венера планетасының түнгі жағында көрінетін болжамды нәзік жарқырау. Бұл құбылыс ғылыми тұрғыдан расталмаған, және байқалатын құбылыстың себебі туралы теориялар көптеген, мысалы Венераның жарық сәулесін шығаруы немесе байқау телескопындағы оптикалық құбылыстар. Қазіргі заманғы гипотезалар бойынша, Венерадағы жарық көзі найзағаймен байланысты деп болжайды.

Байқаулар тарихы

Бұл жарықты итальяндық астроном Джованни Баттиста Риччоли ашқан деп есептеледі, бірақ соңғы деректер бойынша, неміс діни қызметкері Афанасиус Кирхер 1638 жылдың көктемінде Сицилиядағы Палермоға жасаған жалғыз сапарында бұл жарықты алғаш рет байқаған болуы мүмкін. Алайда, күл түсті жарықты алғаш рет 9 қаңтар 1643 жылы Риччоли жазған. Ол оны телескоптың ішіндегі жарықтың сынуына байланысты деп есептеген: "Рандар шыныдағы жарықтың әртүрлі сынуынан туындайды, бұл үшбұрышты шыныларда болады". Бұл, ықтимал, қазіргі кезде хроматикалық аберрация деп аталатын құбылыстың сипаттамасы. Кейінгі мәлімдемелер әртүрлі бақылаушылар, соның ішінде сэр Уильям Гершель, сэр Патрик Мур, Дейл П. Крюишанк және Уильям К. Хартманн. Күннің көк түстес жарығы Венераның кешкі аспанда, планетаның кешкі терминаторы Жерге қарай қарайтын кезде жиі байқалады. 2001 жылы 17 шілдеде бақылауға тырысулар жүргізілді, онда 67% жарық көрген Венера 13% жарық көрген айдың артында пайда болды. Бұл құбылысты байқағандардың ешқайсысы (соның ішінде "Super RADOTS" телескоптарын пайдаланғандар) күлгін жарықты көргенін айтқан жоқ. Бұл оқиғаның бейнесі түсірілді, бірақ камера тіпті жердің жарығын да байқай алмады. Әсіресе қолайлы көру мүмкіндігі 2015 жылдың 8 қазанында пайда болды, 40% жарық көрген Венера 15% күн сәулесі түсетін Айдың жарықсыз аяғының артында пайда болды. Бұл оқиға Орталық Австралияның түнек аспандарында көрінді және Дэвид пен Джоан Данхам (Халықаралық Оккультациялы Уақытты Қауымдастығының) 10 "f/4 Ньютон телескобын пайдаланып, Алис Спрингс қаласының солтүстігіндегі Watec 120N + бейнекамерасымен тіркеді. Олар бұл оқиғаны 8 "Шмидт-Кассегрен телескопымен визуалды түрде бақылады. Не нақты уақыттағы визуалды бақылау, не бейнежазбаны мұқият тексеру Венераның қараңғы жағының белгілерін көрсетпеді.

Жарық көздері теориясы

Гавайидегі Кек телескопы нәзік жасыл сәулесін көргенін және оның Күннің ультрафиолет сәулесі көмірқышқыл газының (CO2) молекулаларын көміртек оксиді мен оттегіні бөліп шығаратынын айтты. Алайда, оттегінің қайта қосылуы кезінде шығатын жасыл жарық әсерді түсіндіру үшін тым әлсіз деп саналады. 1967 жылы Venera 4 Венераның магнит өрісі Жердің магнит өрісіне қарағанда әлдеқайда әлсіз екенін анықтады. Бұл магнит өрісі Жердің ішкі қабығындағыдай ядродағы ішкі динамо емес, ионосфера мен күн желінің өзара әрекеттесуінен пайда болады. Венераның магнит атмосферасы атмосфераны ғарыштық сәулеленуден елеусіз қорғап тұрады. Бұл сәулелену бұлттан бұлтқа қарай найзағайдың түсуіне әкелуі мүмкін. 1957 жылы Урей мен Брюэр КО+, КО және О иондары Күннің ультрафиолет сәулесінен пайда болған сәулелердің себебі деп болжады. 1969 жылы Ашеннің жарығы - бұл Венераның қараңғы жағында күн бөлшектерінің бомбалауынан туындаған Aurora құбылысы деген болжам жасалды. 1980 жылдары бұл жарықтың себебі Венерадағы найзағай деп саналды. Кеңестердегі "Венера-9" және "Венера-10" орбиталық зондтары Венерада найзағайдың пайда болғанын оптикалық және электромагниттік дәлелдемелерді алды. Сонымен қатар, 1978 жылы "Пионер Венера орбитасы" ғарыш аппараты Венерада оның жұлдыздық сенсорларын толыстыруға жеткілікті күшті ауа жарығын тіркеді. Жапонияның JAXA ғарыш агенттігінің "Акацуки" ғарыш кемесі 2015 жылдың 7 желтоқсанында Венера орбитасына кірді. Оның ғылыми жүктемесінің бір бөлігі - көрінетін спектрдегі (552 777 нм) найзағайды іздейтін Найзағай және ауа жарығы камерасы (LAC). Жарық түсіру үшін орбиталық аппарат Венераның қараңғы жағын 10 күнде 30 минут бойы көре алады. Түнгі бақылаудың 16,8 сағатында (шілде 2019 ж.) найзағайдың белгісі табылмады. Симуляциялардың нәтижесі бойынша найзағайдың пайда болу себебі туралы гипотеза дұрыс емес, себебі атмосфера арқылы жеткілікті жарық берілмеді, оны Жерден көруге болмайды. Байқаушылар бұл - жарық, жарты ай пішінді затты бақылаудың физиологиялық әсерінен пайда болған иллюзорлық болуы мүмкін деп болжады. Оны іздеген ғарыш кемелері оны таба алмады, бұл кейбір астрономдарды бұл тек қана миф деп сендіреді.