Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер Уильям Плейделл Бувери, 3-ші Рэднор графы (11 мамыр 1779 9 сәуір 1869), 1828 жылға дейін Виконт Фолкстоун деп аталатын, Якоб Плейделл Бувери, 2-ші Рэднор графы мен Хонның ұлы. Энн Данкомб.
British politician
William Pleydell Bouverie, 3rd Earl of Radnor (11 May 1779 – 9 April 1869), styled Viscount Folkestone until 1828, was the son of Jacob Pleydell Bouverie, 2nd Earl of Radnor and the Hon. Anne Duncombe.
Мансап
Эдинбург университетінде және Оксфордтағы Брассенос колледжінде оқығаннан кейін және Еуропаны аралап шыққаннан кейін Фолкстоун Беркширдегі Коулшиллге қоныстанды, ол өмірінің қалған бөлігіне дейін оның сүйікті үйі болды. 1800 жылдың қазан айында ол Ньюкасл герцогының мұрагеріне ие Леди Кэтрин Пелхэм Клинтонға үйленді. Оның бірінші туысы, лорд Кастлерег куәгерлердің бірі болды. Леди Фолкстоун 1804 жылы өлі туған қызын туғаннан кейін қайтыс болды, бірақ олардың жалғыз тірі қалған баласы 1811 жылы Ньюкасл герцогинясы ұл туғанға дейін Пелхам Клинтон мұрагері болды.
After studying at the University of Edinburgh and Brasenose College, Oxford, and after a tour of Europe, Folkestone settled at Coleshill, in Berkshire, which remained his favourite home for the rest of his life. In October 1800, he married Lady Catherine Pelham Clinton, the presumptive heir to the estates of the Duke of Newcastle. Her first cousin, Lord Castlereagh, was one of the witnesses. Lady Folkestone died after giving birth to a stillborn daughter in 1804, but their only surviving child succeeded as the Pelham Clinton heir until the Duchess of Newcastle gave birth to a son in 1811.
Жоғары радикал
Фолкстоун алғаш рет 1801 жылы Даунтонның әкесі үшін палатаға кірді және 1802 жылы Солсбериге ауысты. Парламентте ол Генри Аддингтонның министрлігіне және әсіресе Аддингтонның Франциямен бейбітшілік туралы келіссөздеріне қарсы болды. 1804 жылы сәуірде Аддингтонның қызметі құлаған кезде, Фолкстоун Уильям Питтке қарсылық білдіруді жалғастырды. Осы уақытқа дейін ол радикалдық памфлетші Уильям Коббетпен жақын болды, ол Лорд Мелвиллдің импичментін және Лорд Уэлслиді Үндістанның генерал-губернаторы ретінде жүргізген әрекеттері үшін соттап, үкіметтегі сыбайлас жемқорлыққа қарсы науқан жүргізді. Олардың жорығының ең басты мақсаты - бұрынғы сүйіктісі Мэри Энн Кларк комиссиялық комиссияларды сатумен айналысқан Йорк герцогті бас қолбасшысына импичмент жасау болды. 1809 жылы наурыз айында герцогтің отставкаға кетуіне дейін Фолкстоун палатадағы жас радикалдардың көшбасшысы ретінде танылды және Джеймс Гиллрейдің бірнеше карикатураларында көрінді. Алайда 1810 жылдың жазында Кларк оның кейбір хаттарын жариялаған кезде олардың арасындағы жақындықты көрсетті, оның және оның радикалды әріптестерінің беделі қатты қауіпке ұшырады. Ол бірнеше жыл бұрын Фолкстоун Лорд Ливерпульдің үкіметке қарсылық білдіруде жетекші рөлге оралды. Алайда, 1816 жылы елдегі қиындықтар көбейген кезде, ол үкіметтің қарсылық білдірушілерді басу үшін үлкен тұрақты әскерді жинауға және оны төлеу үшін табыс салығын жалғастыруға қарсы шығып, Хабеас Корпус Актінің тоқтатылуына және бүлікшіл жиналыстар туралы заңның енгізілуіне қарсылық білдірді. Алайда, ол палатада жалғыз адам болды. Бір мүшесі жазғандай, "Фолкстоуннан басқа ешкім жоқ, ол кезекке шығып, шайқасады".
Folkestone first entered the House of Commons for his father's pocket borough of Downton in 1801 and switched to Salisbury in 1802. In Parliament, he immediately became a strong opponent of the ministry of Henry Addington and specifically of Addington's negotiations for peace with France. When Addington's ministry fell in April 1804, Folkestone continued in opposition to William Pitt the Younger. By now he was close to the radical pamphleteer William Cobbett with whom he campaigned against corruption in government through the impeachment of Lord Melville and the prosecution of Lord Wellesley for his conduct as governor general of India. The climax of their campaign was the attempt to impeach the commander in chief, the Duke of York, whose former mistress, Mary Anne Clarke, had been selling commissions. By the time of the Duke's resignation in March 1809, Folkestone was emerging as the leader of the younger radicals in the Commons and featured in several of James Gillray's cartoons. However, in the summer of 1810, when Clarke published some of his letters to her that showed the easy intimacy that had existed between them, his reputation and that of his fellow radicals was seriously compromised. It was some years before Folkestone returned to take a leading role in the opposition to the government of Lord Liverpool. However, by 1816, with increasing distress in the country, he was back by challenging the government's plans to raise a large standing army to suppress dissent and to continue with the income tax to pay for it and opposing the suspension of the Habeas Corpus Act and the introduction of the Seditious Meetings Act. He was, however, a lonely figure in the Commons. As one member wrote, "there is literally no one but Folkestone who comes into the line and fights".
Парламенттік реформа
Ауылдық және қалалық кедейлердің жағдайы және оларға қарсы үкімет қабылдаған репрессивті шаралар, ақыры 1821 жылы Фолкстоунды парламенттің реформасын жариялы түрде қолдауға итермеледі. Бұл және католиктердің азаттық мәселесі оны 1820-жылдардың парламенттік жылдардағы ұйқылы жылдары толғандырады. 1828 жылы 27 қаңтарда ол әкесімен бірге Раднор графтығын иемденіп, Лордтар палатасында Торилерге қарсылық білдіруін жалғастырды. 1830 жылдың тамызындағы жалпы сайлауда оған Уильям Коббетті Даунтонға тартуға деген түбегейлі қысым болды, бірақ Раднор консервативті вигтерді алшақтатудан қорқып, парламенттік реформаның себебіне қауіп төндірді. Коббет көңілі қалды, бірақ олар жақын достар және одақтастар болып қалды, ал Раднор Коббеттің 1832 жылғы сайлауда Олдхэмге қайтып оралғандығына қуанышты болды. 1830 жылы қарашада "жартылай тори" лорд Грейдің билікке келуі оны қатты қызықтырмады. Ол әлі де жалпыға бірдей сайлау құқығы мен құпия дауыс беруді көргісі келді, бірақ ол өте консервативті болса да, реформаның қандай да бір түріне қол жеткізу үшін Грейдің шарасын қолдауға дайын болды. Ол лордтар палатасында заң жобасын қолдап, күшті сөйледі, бірақ оның қабылдануы Даунтондағы екі орынды және оның отбасының Солсберидегі мүддесін жоғалтты.
The plight of the rural and urban poor, and the repressive measures taken against them by the government, drove Folkestone finally in 1821 to publicly advocate a reform of parliament. That and the question of Catholic emancipation occupied him during the somnolent parliamentary years of the 1820s. On 27 January 1828, he succeeded his father as Earl of Radnor and continued his opposition to the Tories in the Lords. At the general election of August 1830, there was radical pressure on him to bring in William Cobbett for Downton, which was in his gift, but Radnor feared alienating the conservative Whigs and thus jeopardising the cause of parliamentary reform. Cobbett was disappointed, but they remained close friends and allies, and Radnor was delighted when Cobbett was finally returned for Oldham in the election of 1832. The accession of the 'semi Tory', Lord Grey, in November 1830, did not excite him. He still wanted to see universal suffrage and a secret ballot, but he was prepared to support Grey's measure to achieve some sort of reform, albeit a very conservative one. He spoke powerfully on behalf of the bill in the Lords though its passing resulted in the loss of his two seats at Downton and of his family's interest in Salisbury.
Кедейлер туралы заң
1830 жылдары Раднордың қызметі көбірек дау тудырды. Ол өмір бойы саяси экономиканы зерттеген және Адам Смит, Джереми Бентам, Томас Роберт Мальтус және Дэвид Рикардоның жазбаларына қатты әсер еткен. Мальтус пен Рикардо екеуі де кедейлерге ашық асүйде көмек көрсетудің ескі жүйесіне қарсы болды, олардың идеялары үкіметтің кедейлер заңына түзету енгізу туралы заң жобасы артында тұрды, ол 1834 жылдың сәуірінде Коммундар палатасына енгізіліп, тез арада заңға айналды. Ашық жердегі көмек тоқтатылып, кедейлерді орналастыру үшін жұмыс үйлері салынатын болды. Коббет пен оның радикалды құрметтілеріне қатты ұялаған Реднор жаңа жүйенің жақтасы болды.
Radnor's activity during the 1830s was more controversial. He was a lifelong student of political economy and was deeply influenced by the writings of Adam Smith, Jeremy Bentham, Thomas Robert Malthus and David Ricardo. Malthus and Ricardo were both hostile to the old system of outdoor relief for the poor, and their ideas were behind the government's Poor Law Amendment Bill, which was introduced in the Commons in April 1834 and speedily passed into law. Outdoor relief was to be abolished, and workhouses to be built to house the poor. Much to the consternation of Cobbett and his radical admirers, Radnor was a strong advocate of the new system.
Еркін сауда
1840 жылдары оның соңғы науқанын саяси экономика бойынша оқыған. Көп жылдар бойы британдық фермерлерді шетелдік бәсекелестіктен қорғау үшін астық импортына тарифтер салынды, бұл жер иелерінің мүддесіне орай азық-түлік бағасын жасанды түрде көтерудің әсерін тигізді. Бірнеше жыл бойы Раднор барлық астық баждарын жоюды жақтады және 1834 жылы лорд Грейдің үкіметіндегі лауазымын қабылдауы оны жоюға байланысты болды. Әдеттегідей, оның дауысы Лордтар палатасында жалғыздыққа ұшырады. Ол 1839 және 1846 жылдар аралығында болған пікірталастарда күшті түрде күшін жойғанды қолдаған жалғыз пэр болды және жер меншігін жоюға шақыру және мемлекеттің азаматтық және діни институттарын құлатуда айыпталды. 1843 жылдың жазында ол шотланд экономисі Джеймс Уилсонды еркін сауда үшін науқан жүргізетін журнал құруға шақырды. Ол алғашқы қиын жылдары жомарттықпен қаржылай көмек көрсетті және оған еркін сауда тақырыбында бірнеше мақала жазды. 1843 жылдың қарашасында Солсберидегі кезекті сайлауда Раднордың екінші некедегі кіші ұлы Эдвард Плейделл Бувери Анти-Корн-Лой лигасының негізгі ойыншыларының қолдауымен сәтсіз тұрды. Раднордың үлкен немересі Альфред Бакли анасына "Недтің жеңілісі" туралы қайғырып, Этоннан хат жазды, бірақ ол Ричард Кобден мен Джон Брайтпен кездескеніне қуанып, олармен "таныш болуды жақсартады" деп үміттенді. 1846 жылы маусымда Астық заңдары түпкілікті жойылғаннан кейін, 67 жастағы Раднор қоғамдық өмірден кетуге кірісті және қалған ұзақ өмірін Коулшиллдегі қожалығында өткізді.
It was his readings in political economy that underpinned his final campaign during the 1840s. For many years, tariffs had been imposed on grain imports to protect British farmers from foreign competition, which had the effect of artificially inflating food prices in the interests of landlords. For some years, Radnor had been advocating the repeal of all grain duties and had made his acceptance of office in Lord Grey's government in 1834 dependent on repeal. As usual, his was a lonely voice in the House of Lords. He remained the only peer who strongly supported repeal throughout the debates that raged between 1839 and 1846 and was accused of inviting the destruction of landed property and of bringing down the civil and religious institutions of the state. In the summer of 1843, he encouraged the Scottish economist James Wilson to establish a journal that would campaign for free trade, The Economist. He contributed generously in its difficult early years and wrote several articles for it on the subject of free trade. In November 1843, at a bye election in Salisbury, Radnor's younger son by his second marriage, Edward Pleydell Bouverie, stood unsuccessfully with the support of the major players in the Anti Corn Law League. Radnor's eldest grandson, Alfred Buckley, wrote to his mother from Eton commiserating on 'Ned's defeat' but was delighted that she had met Richard Cobden and John Bright and hoped that she would 'improve her acquaintance' with them. With the final repeal of the Corn Laws in June 1846, Radnor, now 67, began to withdraw from public life and spent the remainder of his long life on his estate at Coleshill.
Басқа қызығушылықтар
Оның әкесі Беркширдің лорд-лейтенанты болды, ал ол 1801 жылы 22 қарашада лейтенанттың орынбасары болып тағайындалды. 1803 жылы 31 наурызда ол әкесі Беркширдің Корольдік милициясында капитан болып тағайындалды. Ол 1805 жылы 1 маусымда Беркшир еоманриіне ауысып, 14 наурызда отставкаға кетті. Ол Беркширдің Корольдік милициясына 1812 жылдың 9 желтоқсанынан 1817 жылдың тамызына дейін подполковник ретінде оралды. 1828 жылы 9 ақпанда ол әкесі Салисберидің рекорды болып тағайындалды. 1839 жылы 9 тамызда Раднор Уилтширдің лейтенант орынбасары, ал 1839 жылы 17 тамызда округтің лейтенант орынбасары болды. Раднор Френч ауруханасының губернаторы болып қызмет етті. Ол Финсбериден Хакнидегі Виктория паркіне, Роберт Льюис Роумие жобалаған жаңа және көркем аурухана ғимаратына көшірілді. Рэднор графтары аурухананың 18-ші ғасырдан 2015 жылға дейін басқарушылары болды.
His father was Lord Lieutenant of Berkshire, and he was appointed a deputy lieutenant on 22 November 1801. On 31 March 1803, he was commissioned by his father as a captain in the Royal Berkshire Militia. He resigned on 1 June 1805 having transferred to the Berkshire Yeomanry on 14 March. He returned to the Royal Berkshire Militia as its lieutenant colonel from 9 December 1812 to August 1817. On 9 February 1828, he succeeded his father as Recorder of Salisbury. Radnor was made a deputy lieutenant of Wiltshire on 9 August 1839 and a vice lieutenant of the county on 17 August 1839. Radnor served as governor of the French Hospital at the time of its move from Finsbury to the new and imposing hospital building in Victoria Park, Hackney, which was designed by Robert Lewis Roumieu. Successive Earls of Radnor were governors of the hospital from the eighteenth century to 2015.