Уильям Митфорд: Британ тарихшысы және саяхатшысы (1744-1827)

Кіріспе

Британдық тарихшы және саясаткер (1744–1827)

Уильям Митфорд (10 ақпан 1744 – 10 ақпан 1827) – ағылшын тарихшысы, жер иесі және саясаткер. Оның ең белгілі еңбегі – 1784–1810 жылдары он томдық болып жарық көрген «Грекия тарихы».

Алғашқы жылдар

Уильям Митфорд 1744 жылғы 10 ақпанда Лондонда шалшық ақсүйектер отбасында дүниеге келді. Митфорд Нортумберлендтегі англосаксондық тегінен шыққан; «Қиямет кітабында» Митфорд қамалы 1066 жылы сэр Джон Митфордқа тиесілі болған, бірақ 1086 жылы бұрынғы иесінің жалғыз қызы және мұрагері Сибиллаға үйленген нормандық рыцарь Уильям Бертрамға тиесілі болды. Жүз жыл өткен соң, тегі Митфорд қамалының Бертрамы ретінде негізгі тармақ ретінде танылды; бірақ 17 ғасырда Бертрам отбасының тегі жоғалып кетті. Авторға тиесілі Эксбери Митфордтары Нортумберленд отбасының тармағы болды, олар 18 ғасырда сауда және тәуелсіз кәсіптермен айналысты. Бай лондондық заңгердің бай тұңғыш ұлы Митфорд әкесінің және ағасы Джон Фримен Митфордтың, 1-ші Редесдейл баронының кәсібін мұра етпеді, ол Парламент палатасының спикері және Ирландияның Лорд-канцлері болған. Оның анасы Филадельфия Ревели, Нортумберлендтің қуатты жер иесінің мұрагері және сонымен бірге Англия банкінің президентінің немересі, отбасының байлығын арттыруға тиіс болды, бірақ одан да маңыздысы, ол «бүлінген округтің» меценаты, Нортумберленд герцогы Хью Персидің бірінші туысы болды, олар екеуі де вигтік үстемдіктің соңында Парламентке сайланды. 1766 жылы ол бай саудагер Джеймс Моллой мен Энн Пайдың қызы Фрэнсис («Фэнни») Моллойға үйленді. Оның әкесі мен ағасы Ішкі храмның адвокаттары болды, бұл Ұлыбританиядағы бардың ең жоғары дәрежесі, жоғары сомалар бойынша сотқа жүгіну және кеңес беру құқығына ие. Бұл тікелей сәйкес келмейді, бірақ республикалық елде палаталарда сот жүргізуге және істерді Жоғарғы сотқа беруге білікті адвокатқа ұқсас. Оның кіші інісінің жағдайы ерекше: ол әкесі қайтыс болғаннан кейін Бардағы лауазымын мұра етті, бірақ сонымен қатар сэр Томас Фриманға тиесілі Глостердегі мүліктің және анасының әпкесінің байлығының мұрагері болды, сондай-ақ Эгмонт графының қызы және премьер-министр Спенсер Персевалдың әпкесі Фрэнсис Персевалға үйленді. Әкесі қайтыс болғаннан кейін Уильям отбасының байлығының жалғыз мұрагері болды. Ол төменгі дворяндыққа жатқан және ешқандай лауазымы болмаса да, оның өмірі британдық саясат пен сот жүйесінің ең жоғары деңгейлерімен байланысты болды. Ол отбасымен бірге Нью-Форесттің шетіндегі Болиеудің жанында орналасқан Эксбери үйінде тұрды, ол кейін қоныстанды және өзінің меншігінде отбасын өсірді.

William Mitford was born in London on 10 February 1744, into a rural gentry family. Mitford is of Anglo Saxon origin in Northumberland; the Doomsday Book states that Mitford Castle belonged to Sir John Mitford in 1066, but by 1086 belonged to William Bertram, a Norman knight married to Sibylla, the only daughter and heir of the previous owner. A hundred years later, the surname appears as Bertram of Mitford Castle as the main branch; but by the 17th century Bertram disappeared as a surname within the family. The Mitfords of Exbury, to which the author belongs, were a branch of the Northumberland family, who by the 18th century were engaged in trade and independent professions. First born son of a wealthy London lawyer who amassed a substantial fortune, Mitford did not inherit his father's profession, nor that of his brother, John Freeman Mitford, 1st Baron Redesdale, who was Speaker of the House of Commons and Lord Chancellor of Ireland. His mother, Philadelphia Reveley, heiress to a powerful Northumberland landowner and, at the same time granddaughter of the president of the Bank of England, was to swell the family fortune, but perhaps more importantly, she was a first cousin of Hugh Percy, Duke of Northumberland, patron of the "rotten borough" in which he and his brother were elected to Parliament at the end of Whig supremacy. In 1766, he married Frances ("Fanny") Molloy, the daughter of James Molloy, a wealthy merchant, and Anne Pye. His father and brother were Barristers of the Inner Temple, the highest dignities of the bar in the United Kingdom, with the power to litigate and advise at The Bar, in cases of higher amounts. It is not equivalent, but it would be something similar to a barrister qualified to litigate in chambers and take cases to the Supreme Court in a republican country. His younger brother's situation is particular: he inherited the position at The Bar on the death of his father, but he was also heir to an entailed estate in Gloucester belonging to Sir Thomas Freeman, and to the fortune of his maternal aunt, and was married to Frances Perceval, daughter of the Earl of Egmont and sister of Prime Minister Spencer Perceval. When his father died, William was the sole heir to the family fortune. Although he belonged to the lower nobility and held no titles, his life nevertheless revolved around the highest echelons of British politics and justice. He and his family lived at Exbury House near Beaulieu, at the edge of the New Forest, where he settled down later and raised a family on his estates

Білім

Чим мектебі, Хэмпширдегі, Эксберидегі үйінен алыс емес жатқан аристократтық пансион, Уильям Митфордтың тарихқа деген құмарлығын ояртқан жер болды. Оның мектептегі өмірі туралы көп мәлімет сақталмаған, бірақ өмірбаянында грек тілін латын тілінен, ал грек мәдениетін рим мәдениетінен артық ұнатқанын білеміз. Сонымен қатар, ол Плутарх, Ксенофонт сияқты классиктерді оқып, олардың еңбектерін түсінуде шеберлікке жетті. Оның тәрбиесін көрнекті жазушы Уильям Гилпин жүргізді. 1756 жылы анасының кіші інісі, одан көп үлкен емес Роджер Ревели, "Калькуттаның қара тесігінде" қаза тапты, ал оның денесі Хугли өзеніне тасталды. Бұл оқиға оған терең әсер етіп, денсаулығына зиян келтірді, сол жылы ауыр сырқатқа шалдығып, Эксберидегі әкесінің үйіне қайтып келді. 1761 жылы ғана Оксфордтағы Королева колледжіне «джентльмен-коммонер» ретінде қайта оралды. Әкесінің қайтысынан кейін, мол мұра қалғандықтан, «өз ісінің шебері болғандықтан, оқудан гөрі көңіл көтеруге бейімділік танытты». Сол жылы Оксфордты 1763 жылы дипломсыз тастап, Миддл Темплге бағыт алды. 1774 жылы ол жесір қалды, бұл оның «сырқатының» қайталануына себеп болды. 1776 жылы емделу үшін Ниццаға (Франция) сапар шекті, онда ежелгі Грекияны зерттеумен айналысқан француз зиялыларымен, мысалы Жан-Пьер де Батц, Сент-Крой баронымен танысты. Олар Грециядағы демократия жөніндегі пікірлеріне маңызды қолдау көрсетті. Ол Оңтүстік Хэмпшир ополчениесінде подполковник болды және Наполеон соғыстарына қатысқан болса да, шайқасқа түспеген болуы мүмкін, өйткені ол ауылдық ополчениеге жататын және жасы алпысқа жуық болған. Ол жерде Эдвард Гиббонмен дос болып, жақын қарым-қатынас орнатты. Өмірбаянамасы бойынша, Гиббон оны өзінің тәжірибесіне сүйене отырып, еңбек жазуға көндірді және кітабының құрылымын ұсынды. Осы кезеңде олар екеуі де классикалық тарихшыларға қажет деп есептелетін әскери тәжірибе алды.

Cheam School, an aristocratic boarding school in Hampshire not far from his home in Exbury, was where William Mitford discovered his love of history. Few records remain of his school involvement, but we know from his biography that he preferred the study of Greek to Latin, and Greek to Roman culture. At the same time, he developed a certain authority in reading classics such as Plutarch and Xenophon, among others. He was educated under the picturesque writer William Gilpin. In 1756, his mother's younger brother, Roger Reveley, not much older than him, was suffocated to death in the "Black Hole of Calcutta" and his body was thrown into a canal of the Hooghly River, which would have had a strong impact on him, affecting his health, as he became seriously ill that same year and returned to his father's house in Exbury, leaving only in 1761 to attend, as a gentleman commoner to Queen's College, Oxford. On the death of his father and inheriting a considerable fortune, therefore, being "very much his own master, was easily led to prefer amusement to study." He left Oxford that same year (where the only sign of assiduity he had shown was to attend the lectures of Blackstone) without a degree, in 1763, and proceeded to the Middle Temple. In 1774 he was widowed, which led to a further relapse of his "illness". To recover, he travelled to Nice, France, in 1776, where he came into contact with some of the French intellectuals who specialized in ancient Greece, such as Jean Pierre de Batz, Baron de Sainte Croix, from whom he received important support for his positions on democracy in Greece. He became a lieutenant colonel in the South Hampshire militia and, although he served during the Napoleonic Wars, it is possible that he never saw combat as he belonged to a rural militia and was almost sixty years old. There, he was a comrade of Edward Gibbon, with whom he became close friends. According to his biography, Gibbon persuaded him to write his work, based on his own experience as an author, and suggested the structure his book should take. During this period they both received, in effect, the military experience that every classical historian was said to need.

Тарихшы және саясаткер

Оның "Грекия тарихының" бірінші томы 1784 жылы, АҚШ Тәуелсіздік соғысы аяқталғаннан кейін бір жыл өткен соң жарық көрді және жақсы қабылданып, оны тоғыз томдық шығарманы жалғастыруға итермеледі, оның құрылымын сол кездегі саяси өзгерістерге сәйкес өзгертті. Оның қалған еңбектері өте алуан түрлі болды, мысалы, филологиялық зерттеулер, "Тілдің үйлесімділігі туралы эссе" (1774), ірі жер иелеріне артықшылық беретін құқықтық ережелер, "Мөнім заңдары туралы эссе" (1791), немесе арабтардың ерте тарихына қатысты "Арабтар тарихына шолу" (1816), сондай-ақ оның әлеуметтік тобына, ақсүйектерге тән нәрсе – "Сәулет өнеріндегі жобалау принциптері: Ұлыбританиядағы ауылдық ғимараттарға қатысты байқаулар" (1819) кіретін. Бұлардың ешқайсысы да маңызды болған жоқ. Корнуоллдағы шағын қала Ньюпорттың өкілі ретінде Джон Митфордтың ағасы және 1-ші Нортумберленд герцогының немере інісі, 62 сайлаушысы бар Ньюпорттың жекелеген округінің иесі болды. Бұл 1790 жылы аяқталды, бірақ Митфордқа 1796 жылы герцогтың екінші ұлы және оның екінші туысы Алгернон Перси, Беверлидің 1-графы, Бере Алстон округінен бір орын алуға көмектесті. 1812 жылы ол Кенттегі Нью-Ромниге сайланды және 1818 жылы Парламенттен шықты. Митфорд пен Нортумберленд герцогтары арасындағы осы байланыс 1828 жылы оның немересі Генридің Беверлидің немересі леди Джемима Эшбернхэмге үйленуімен жалғасты, олар (Алгернон) Бертрам Митфордтың ата-анасы болды. Осылайша Уильям Митфорд 1785 жылы Парламентке енді және 1790 жылға дейін депутаттығын сақтап қалды. 1796 мен 1806 жылдар аралығында ол Парламентке қайта оралды, бірақ бұл жолы Девондағы Бере Алстонның атақты қаласын, сонымен қатар оның ағасының иелігін білдірді. Уильям Питт кішінің жақтасы болғандықтан, оның Парламенттегі қатысуын анықтау мүмкін емес, өйткені Парламенттік жазбалар мен жазбаларда оның ағасы мен өзі туралы әрқашан "Мистер Митфорд" деп айтылады, ал біріншісі біздің автордан да белсенді болған сияқты. Уильям Митфордтың байқалатын араласулары сирек кездеседі және әрқашан сәтті саяси мансап жасаған ағасының ұстанымдарына жақын болды. Ауылдық милиция заңдарына қатысты үш сөзден басқа, біз оның жеке араласуын анықтауға мүмкіндік бермедік. Бұл жағдай оны парламенттік пікірталастарға жиі қатысқан Джордж Гроттен анық ерекшелендіреді. Алайда, ол өзінің бауырынан гөрі "Грекия тарихы" атты еңбегі арқылы көбірек танылды. Митфордтың стилі табиғи және түсінікті, бірақ Гиббонның бай бояуы жоқ. Ол тіл мен орфографияда кейбір ерекшеліктерге ұшырады, ол үшін ол сынға ұшырады және оны түзетуге тырысты.

The first volume of his The History of Greece was published in 1784, barely a year after the end of the American War of Independence, and was very well received, prompting him to continue with nine more volumes, the structure of which he modified according to the political changes of the time. The rest of his works were very varied, ranging from philological studies such as Essay on the Harmony of Language (1774), legal regulations that favoured the large landowners, Essay on the "Corn Laws" (1791), or an attempt at a history of the Arabs Review on the Early History of the Arabs (1816) and, in addition, something closely linked to his social class, the gentry: Principles of design in architecture traced in observations on buildings (1819), which was a study of rural architecture in Great Britain. None of these were of any consequence. As a representative of Newport, a small burgh in Cornwall, John Mitford's brother and nephew of the 1st Duke of Northumberland, owner of the pocket borough of Newport in Cornwall, which had 62 voters. This ended in 1790 but Mitford was assisted into one of the seats for Bere Alston in 1796 by his second cousin (and the duke's second son) Algernon Percy, 1st Earl of Beverley. In 1812 he was elected to sit for New Romney in Kent, retiring in 1818. These links between Mitford and the dukes of Northumberland were continued by his grandson Henry's marriage to Beverley's granddaughter Lady Jemima Ashburnham in 1828; the parents of (Algernon) Bertram Mitford. In this way William Mitford entered the House of Commons in 1785, remaining in his seat until 1790. Between 1796 and 1806 he returned to the Commons, but this time representing the infamous burgh of Bere Alston, now in Devon, also his uncle's territory. A supporter of William Pitt the Younger, his participation in Parliament cannot be identified, for the parliamentary records and writings always refer to "Mr. Mitford" in the case of both his brother and himself, and the former seems to have been more active than our author. The detectable interventions of William Mitford, on the other hand, are rare and always close to the positions of his brother, who was the one who made a successful political career. Apart from three speeches on rural militia laws, we could not identify any other individual intervention. This situation clearly differentiates him from George Grote, who was a frequent participant in parliamentary debates. However, he achieved greater renown than his successful brother as the author of The History of Greece, which became one of the most influential works of his time. The style of Mitford is natural and lucid, but without the rich colour of Gibbon. He affected some oddities both of language and of orthography, for which he was censured and which he endeavoured to revise.

Ежелгі Грекияның тарихшысы

1776 жылдан кейін Митфорд өзінің бес томдық Грекия тарихын жазуға кірісті, ол кейін он томға дейін ұзартылды. Өмірінің соңына дейін Эксбериде тұрып, грек тілін зерттеуді хоббиі және кәсібіне айналдырды. 10 жыл өткен соң әйелі қайтыс болды, ал 1776 жылдың қазан айында Митфорд шетелге сапарлады. Париж, Авиньон және Ниццада танысқан француз ғалымдары оны грек тарихын жүйелі түрде зерттеуге ынталандырды. Бірақ оған Эдвард Гиббон кеңес берді, олар екеуі де Оңтүстік Гэмпшир милициясында офицерлер болып қызмет еткен кезде жақын байланыста болды, және Митфордқа оның еңбегінің қандай формада болу керектігін ұсынды. 1784 жылы оның Грекия тарихының бірінші томы жарық көрді, ал осы квартолардың бесіншісі және соңғысы 1810 жылы жарық көрді. Содан кейін Митфордтың көру қабілетінің нашарлауы және есте сақтау қабілетінің жоғалтуы сияқты физикалық кемшіліктері оның жұмысын жалғастыруына кедерілді, бірақ ол жаңа басылымдарды қайта қарауды жалғастырды. Бірінші том 1784 жылы, Америка отарларының Тәуелсіздік соғысы аяқталғаннан кейін бір жыл өткен соң жарық көрді, бірақ еңбекте осы саяси оқиғаға тікелей сілтеме жоқ. Том Гомер заманынан бастап парсылардың басып кіруіне дейінгі кезеңді қамтиды, бірақ екінші томда парсы соғыстарына қарағанда автор үлкен мән беретін оқиғаға – Пелопоннес соғысына (шамамен б.з.д. 431-404 жж.) көбірек мән берілген. Авторымыздың осы оқиғаға үлкен мән беруі бекер емес, өйткені ол өзінің бүкіл еңбегінде Фукидидтің сенімділігіне тым көп мән береді, тіпті өзінің тарихнамалық әдісін былайша сипаттайды: «Фукидидті жолсерігім деп қабылдап, кейінгі жазушылар (тарихшылар) оның жасырын қалдырғандарын ғана ашып көрсетуге тырысады деп сендім». 1790 жылы жарық көрген екінші том революциялық Францияға сілтемелермен ғана емес, сонымен қатар ғылыми аппараттың өзінде де қамтылған. Бұл жағдай оны күтпегендей болды. Сол жылы Революция британдық баспасөз бен қоғам үшін аяқталған факт болғанмен, оның бағытын өзгерту мүмкіндігі де болды. Британдық білімді қоғам бастапқыда деспотиялық француз режимін аралдағы билікке ұқсас конституциялық монархияға айналдыру туралы оң пікір білдірді, немесе ең жақсы жағдайда американдық революцияның бағытын жалғастыру туралы, олардың арасында көптеген идеологиялық және ғылыми астарлар болды. Сол жылдан бастап он жыл бойы саяси ахуал британдықтардың көзқарасы мен әдеттерін өзгертті. Бастапқыда жергілікті деңгейдегі наразылық акциялары біртіндеп экономикалық себептерін жоғалтып, жаңа, саяси сипатқа ие болды. Үшінші том басылған кезде Революция аяқталды, Франция королі өлім жазасына кесілді, ал Якобиндік террор кезеңі аяқталса да, 1797 жылы оның жарияланғанынан кейін Директорияның мандаты мен оның өкілеттігі дау туды. Бұл үкімет кез келген сәтте бұзылған топтың қолына түсіп, билігінен айырылуы мүмкін екені анық болды. Бес жүздің кеңесі – бұл ескі заманда Афиналық Клистен боулесі қолданған атауды алып, назар аударған орган, Солонның төрт жүздік кеңесінің жалғасы, олар әлі де «Венде» реакциясын шеше алмаған кезде революциялық Франция шекараларын ұстаған үлкен әскерлерді шақырды. Ол жерде Директория Рейн шекарасындағы алғашқы коалицияға қарсы тұру үшін 300 000 адамды жалдауға үлгермеді. Үшінші том, сөзсіз, демократияға қарсы ең жауынгерлік және қазіргі саяси жағдайға қатысты ең көп сілтемелерді қамтиды. Ол, әдетте, Пелопоннес соғысының барлық кезеңдерін қамтиды. 1814/18 басылымы III және IV томдарды қамтиды. Қалғандары, IV том (1808), қайтадан басылымға байланысты, афиналық демократия мен спартандық үстемдік кезеңін қамтиды, ал әсіресе V том (1810) Наполеон соғыстары кезінде жазылған және әсіресе Александрия кезеңіне қатысты. Он томдық басылымда, V-ден X-ге дейін, олар тек Александр империясының кеңейтуімен айналысады, оның әкесі Филип II-нің уақытындағы фактілерді қабылдайды. Бастапқыда бес томнан тұратын бұл кітап ақырында он томға дейін ұзартылды, сондықтан шығарманың бастапқы формасы саяси жағдай автордың талабына сай өзгергені анық. Кейбір тараулардың, әсіресе соңғы томдардың, біршама ретсіз орналасқанын байқауға болады. Автордың көзі тірісінде шығармасы бұрынғы томдарын қайта басып шығарумен, жеке томдарын басып шығарумен томдар ретінде жарық көрді. Бізде бар алғашқы толық басылым 1822 және 1823 жылдар аралығында жарық көрді. 1829 жылы оның бауыры Лорд Редсдейлдің өмірбаяны мен шолуымен бірге алғашқы өлімнен кейінгі басылым жарық көрді. Алғашқы басылымда бұл еңбек бес томнан тұрды, бірақ Митфорд оны 1823 жылы сегіз томға дейін жеткізді, әрдайым жаңа тарауларды қосып отырды. 1836 жылы он томдық түпкілікті басылым жарық көрді. Митфордтың еңбегі 1784 жылдан бастап 20 ғасырдың басына дейін Томас Каделл басып шығарды. Сондықтан ол бүгінгі күнге дейін ағылшын тіліндегі университет кітапханаларының бір бөлігі болып табылады. Баспа үйі сол кезде Ұлыбританиядағы ең маңызды баспа үйі болды және сол кездегі саясат орталығында орналасқан Страндта орналасқан. Т. Каделл сонымен қатар Эдвард Гиббонның «Рим империясының құлдырауы мен құлау тарихы» сияқты британдық тарихнаманың маңызды еңбектерін басып шығарды. Митфорд классикалық әдебиет көздері туралы қанағаттанарлық біліммен тарихшы ретінде бастайды. Оның білімі толық болмаса да, грек және латын тілдерін білді, және оның еңбегіндегі көптеген цитаталар түпнұсқа тілінде сөздерінше берілген. Ол мәтінде өзін сенімді және объективті баяндаушы ретінде көрсетуге тырысады, бірақ оған бұл сәтті болмайды. Оның еңбегі академиялық айналымдарда қабылдаылмайды және сол кездегі либералдық топтар тарапынан ашық сыналды, тіпті автордың қайтысынан кейін де. Жас Джордж Гроте Митфордтың Грекия тарихына қатысты күшті сынды «The Westminster Review» радикалдық журналында, 1826 жылдың сәуір айында, Джеймс Миллдің философиялық қолдауымен жазған шолуында жазды, ал Митфорд әлі тірі болған кезде. Митфордтың «Грекия тарихының» соңғы басылымы 1938 жылы жарық көрді. Содан бері ол қайта басылған жоқ. Митфордтың еңбегінің әдеби ерекшеліктері сол кезеңге тән. Стилі энциклопедиялық және қамтушы, оқырманға үздіксіз тұтас повестеуді ұсынуға тырысады. Уақыт реті кезекті және сызықтық, бірақ уақыт тізбегінің өзгеруіне айқын дәлелдер бар, бұл өмір сүретін тарихи жағдаймен байланысты байланыстарды орнатуға көмектесетін оқиғаларға баса назар аударуға мүмкіндік береді. Бұл әсіресе III томда байқалады, онда автор Францияда болып жатқан жаңадан өткен оқиғаларға тікелей сілтеме жасайды. Тіл әсем және сол кездегі аристократияға тән, жалпы қолданысқа жатпайтын сөздерді қолданады. Оның алғашқы еңбегі болғандықтан, автор сол кезде интеллектуалдық айналымдарда таныс болмағандықтан, көптеген жазбалар мен шеттегі жазбаларды, олардың көптеген бөлігі грек тілінде, білімін көрсету ниеті анық көрінеді. Бірақ оның цитаталарды қолданудың басты мақсаты, әрине, пікір білдіру, саяси қарсыласын кемсірту, бірақ ең бастысы оның саяси көзқарастарымен келісетін қоғам мүшелерін мақтау. Оның тақырыптарына қатысты тәсілінде әрдайым импровизацияны және дәлелдеуге келмейтін мәселелерде белгілі бір артық айтуды байқауға болады, әсіресе алғашқы томдарда мифология мен тарих арасындағы шекара нашар көрінеді. Өте егжей-тегжейлі және сипаттамалы, оның әйпекше жазу қателіктерін пайдалануы үшін сыналды.

After 1776, a difficult year in his life, Mitford set about the task of writing his mammoth five volume history of Greece, which would later be expanded to ten volumes. He retired to Exbury for the rest of his life, and made the study of the Greek language his hobby and occupation. After 10 years his wife died, and in October 1776 Mitford went abroad. He was encouraged by French scholars whom he met in Paris, Avignon and Nice to give himself systematically to the study of Greek history. But it was Edward Gibbon, with whom he was closely associated when they both were officers in the South Hampshire Militia, who suggested to Mitford the form which his work should take. In 1784 the first of the volumes of his History of Greece appeared, and the fifth and last of these quartos was published in 1810, after which the state of Mitford's eyesight and other physical infirmities, including a loss of memory, forbade his continuation of the enterprise, although he painfully revised successive new editions. The first volume was published in 1784, barely a year after the end of the American Colonies' War of Independence, although there are no direct references to this political event in the work. The volume spans from Homeric times to the invasion of the Persians, but it is perhaps in the second volume that the Persian Wars are given even less prominence in favour of an event to which the author attaches greater importance: the Peloponnesian War (c. 431 404 BC). It is not by chance that our author gives greater importance to this event, for throughout his work he will place too much emphasis on the credibility of Thucydides, even describing his own historiographical procedure as follows: "taking Thucydides as my lodestar and trusting that later writers (historians) only (set about) elucidating what he has left in obscurity". Published in 1790, the second volume was to be riddled with references to revolutionary France, not only in the scholarly apparatus, but also in the body of the text itself. This situation seems to have taken him by surprise. Although by that year the Revolution was a fait accompli, for the British press and society, it was something that could still change course. The British educated society initially spoke positively of the conversion of the despotic French regime into a constitutional monarchy, similar to the one in power on the island, or at best continuing the course of the American Revolution, with which there were clear overlaps in many of the ideological and scientific backgrounds. From that year onwards there was a decade of political turmoil that altered the attitudes and mores of the British people. The protests, which were initially spontaneous and local in character, gradually lost their economic motivation and took on a new, eminently political character. By the time volume three was published, the Revolution was already a fait accompli, the King of France had been executed, and although the period of Jacobin terror was over, by the year of its publication, 1797, the mandate of the Directory and its authority were contested. It was apparent that this government could again lose control to the mob at any moment. The Council of Five Hundred, a body that attracted attention, bearing the name already used in antiquity by the Athenian boulé of Cleisthenes, a continuation of Solon's Council of Four Hundred, summoned the huge armies that held the borders of revolutionary France when they had not yet managed to resolve the reaction of "La Vendée". There, the Directory had failed to recruit 300,000 men to face the first coalition on the Rhine frontier. Volume III is undoubtedly the most militantly anti democratic and contains the most references to the contemporary political situation. Depending on the edition consulted, it generally covers the entire Peloponnesian War. The 1814/18 edition, which would cover Volumes III and IV. The remaining ones, Volume IV (1808), again depending on the edition, deal with the period of Athenian democracy and Spartan dominance, and especially Volume V (1810) are written during the Napoleonic Wars and refer especially to the Alexandrian period. In the 10 volume editions, from V to X, they deal only with the expansion of Alexander's empire, taking the facts from the time of his father Philip II. Originally consisting of five volumes, it was eventually extended to ten, so it is clear that the initial form of the work was changed as the political situation demanded of the author. To a certain extent, especially in the final volumes, a certain disorder in the arrangement of the chapters can be noted. During the author's lifetime, the work was published as volumes were published with the reprinting of earlier volumes, as well as printings of individual volumes. The first complete publication of which we have evidence was published between 1822 and 1823. In 1829 the first posthumous edition appeared with the inevitable biography and review by his brother Lord Redesdale. Although the work had five volumes in its first editions, Mitford then brought it to eight in 1823, always adding new chapters. In 1836 the definitive edition was published in ten volumes. Mitford's work was published by Thomas Cadell from 1784 until the beginning of the 20th century with a significant continuity. It is therefore a part of English language university libraries to this day. The publishing house was the most important in Britain at that time and was located in the Strand, i. e. in the centre of politics at that time. T. Cadell had also published the major works of British historiography, including Edward Gibbon's The History of the Decline and Fall of the Roman Empire. Mitford starts as a historian with an acceptable knowledge of classical literary sources. Although his education was incomplete, he could read Greek and Latin, and many of his quotations in the body of the work are reproduced verbatim in their original language. He tries in the text to present himself as a reliable and objective enunciator, but he does not succeed. His work is not accepted in academic circles and is openly criticised by the liberal groups of the time, even more strongly after the author's death. The young George Grote wrote a strong critique of Mitford's History of Greece in a review he wrote for the radical journal The Westminster Review, with the philosophical support of James Mill in April 1826, while Mitford was still alive. The last edition of Mitford's The History of Greece appeared in 1938. Since then, it has not been reprinted. The literary characteristics of Mitford's work are typical of the period. The style is encyclopaedic and all encompassing, and seeks to present the reader with the narrative of a seamless whole. The temporal order is precise and linear, although there is clear evidence of alteration of the time sequence, which allows for emphasis on events that help to establish links with the historical situation in which one lives. This is especially so in Volume III, where the author makes direct reference to events that had just taken place in France, which was in the midst of a revolutionary process. The language is flowery and makes use of words foreign to common usage, typical of the aristocracy of the time. As it is his first work, there is a clear intention, given that the author was not known in intellectual circles at the time, to demonstrate his erudition by making excessive use of footnotes and marginal notes, many of them in Greek. But his main use of quotations is undoubtedly to express an opinion, to denigrate a political rival, but above all also to praise members of society who share his political views. We can always notice improvisation in the way he approaches his themes and a certain redundancy in unprovable subjects, especially in the first volumes where the border between mythology and history seems to be blurred. Extremely detailed and descriptive, he was criticised for his eccentric use of spelling, which ended up including him in Thomas De Quincey's "Orthographic Mutineers", one of the most fervent criticisms of his work.

Кейінгі өмірі мен мұрасы

Митфорд көптеген жылдар бойы Нью-Форесттің Вердерлер сотының мүшесі, округтік судья және Гэмпшир милициясының полковнигі болды. Ұзақ аурудан кейін ол 1827 жылдың 10 ақпанында Эксбериде қайтыс болды. Кітабы жарыққа шығу кезінде Митфорд 1785-1818 жылдар аралығында Тори партиясының Төменгі палатасының мүшесі болды, бірақ ол Грекияға бармаған. Митфорд 1790 жылдардан бастап якобиндікке қарсы болды, ал монархияға деген ықыласы оны афиналық демократияға әділетсіздік жасауға итерді. Сондықтан оның жарты ғасыр бойы еуропалық әдебиетте теңдесі болмаған Грекия тарихы, Георг Гротте еңбегі жарық көргеннен кейін қызығушылықты жоғалтты. Клинтон да өзінің "Fasti hellenici" еңбегінде Митфордты "күндерге қатысты жалпы немқұрайлылық танытуда" айыптады, бірақ оның философиялық ауқымында "ол грек тарихындағы кез келген бұрынғы жазушыдан әлдеқайда жоғары екенін" мойындады. Байрон Митфордтың кемшіліктерін кеңінен талқылап, оның "мүмкін, қазіргі заманғы барлық тарихшылардың ең жақсысы" екенін мәлімдеді. Митфорд, әрине, солай емес еді, бірақ Хьюм мен Гиббондан кейін табысқа жеткен ағылшын тарихшыларының кішкентай тобындағы оның басымдығын сақтау оңайырақ болар еді. Аз ғана деректерге сүйенсек, Митфорд өмірінің көп бөлігін денсаулығы нашар күйде, депрессиядан туындаған аурумен күресіп өткізген. Симптомдарға сәйкес, Альцгеймер ауруынан зардап шеккен ол 1827 жылы 87 жасында өмірінің көп бөлігін өткізген сарайда қайтыс болды. Тарихшының кең ауқымды өмірбаяны жоқ, сол кездегі британдық қоғам туралы қазіргі кітаптарда оның өмірі туралы аз ғана мәлімет бар. 1829 жылы "Грекия тарихының" қайтыс болғаннан кейін жарық көрген басылымына қосылған, оның інісі жазған қысқаша және шектеулі өмірбаянында оның жеке өміріне көп көңіл бөлінбеген, оның еңбегін, зиялылық қабілетін және әлеуметтік агент ретіндегі беделін қызу қорғауға бағытталған. Бұл қорғаныс "Грекия тарихының" сол кезде күмән тудырған алғашқы басылымының жылына жеткен маңыздылығын сақтап қалу мақсатында жасалды. Саяси және әлеуметтік айналымда айтылған сын-пікірлердің бірі Митфордтың ежелгі Грекия республикаларына қатысты көзқарастары болды, бұл оның інісін қатаң түсіндіруге итерді: бұл көзқарастар негізінен ол өмір сүрген заманға байланысты болды, Америкадағы "колониялардың" тәуелсіздігіне және француз революциясына тікелей сілтеме жасады. Джон Митфорд содан кейін ежелгі Грекия мен Британияны саксондар мен нормандардың басып кіруінен бастап, өмірбаянын жазған уақытына дейін салыстырып, ағасының өміріне немесе тіпті оның жұмысына өте аз сілтеме жасайды. Сондықтан "Грекия тарихының" қазіргі саяси жүктемесінің көп бөлігі оның інісі Джон Митфордтың саяси көзқарастарымен байланысты, ол жұмыстың танымалдығын оны анық және қасақана түсіндіру үшін пайдаланған сияқты. Уильям Митфорд Тори партиясы үшін саяси кадр емес, интеллектуалды резерв болды, ол естеліктері жазылған қайтыс болғаннан кейінгі басылымнан кейін сол кезге дейін болған ықпалын жоғалтты.

Mitford was for many years a member of the Court of Verderers of the New Forest, a county magistrate and a colonel in the Hampshire Militia. After a long illness, he died at Exbury on 10 February 1827. While his book was progressing, Mitford was a Tory member of the House of Commons, with intervals, from 1785 to 1818, but it does not appear that he ever visited Greece. Mitford was an impassioned anti Jacobin from the 1790s, and his partiality for a monarchy led him to be unjust to Athenian democracy. Hence his History of Greece, after having had no peer in European literature for half a century, faded in interest on the appearance of the work of George Grote. Clinton, too, in his Fasti hellenici, charged Mitford with "a general negligence of dates," though admitting that in his philosophical range "he is far superior to any former writer" on Greek history. Byron, who dilated on Mitford's shortcomings, nevertheless declared that he was "perhaps the best of all modern historians altogether." This Mitford certainly was not, but his preeminence in the little school of English historians who succeeded Hume and Gibbon would be easier to maintain. According to the scanty records, Mitford spent much of his life prostrate and suffering from an illness for which there is little information, possibly stemming from depression. Ill, and suffering from Alzheimer's, according to the symptoms described, he died in 1827 at the age of 87 in the manor house where he had spent most of his life. There is no extensive biography of the historian, and there is little biographical information about him in contemporary books on British society at the time. The brief and limited biography written by his brother for inclusion in the posthumous edition of The History of Greece of 1829 dwells little on his private life and turns into a fervent defence of his work, his intellectual capacity and his authority as a social agent. This defence was clearly intended to ensure that The History of Greece would continue to have the importance it had achieved in the year of its first edition, which was being questioned at the time. One of the criticisms apparently raised in the political and social circle where it was read was about Mitford's views on the republics of ancient Greece, which prompts his brother to pause for a rigorous clarification: that these views were mainly due to the time in which he lived, making direct references to the independence of the "colonies" in America and to the French Revolution. John Mitford then goes on to make a comparison between ancient Greece and Britain from the time of the Saxons and the Norman invasions up to the time he writes the short biography, where he refers very little to his brother's life or even to his work itself. Much of the contemporary political baggage of The History of Greece is, therefore, raised by the political views expressed by his brother, John Mitford, who seems to use the popularity of the work to make a clear and intentional interpretation of it. William Mitford was for the Tory party, then, an intellectual reserve rather than a political cadre, who by the posthumous edition in which his memoir is written was losing the influence he had had until then.

Отбасы

18 мамыр күні 1766 жылы Митфорд Беркширдегі Фарингдон қаласында Франсис ("Фанни") Моллойға (27 сәуір 1827 жылы қайтыс болған) үйленді. Оның ата-анасы Джеймс Моллой мен оның әйелі Энн Пай еді. Фаннидің ағасы Энтони Джеймс Пай Моллой, ал әйелінің әкесі адмирал сэр Томас Пай болды, оның мансабына оның және Энннің ағасы, саясаткер Аллен Батерст, 1-ші Батерст графы көмектесті. Митфорд пен оның әйелі үш ұлға ие болды. Олардың екеуі, Джон Митфорд (1772–1851) және Бертрам Митфорд (1774–1844) адвокаттар болды. Олардың үлкен ұлы Генри Митфорд (1769 жылы туған) Пай әулетінің арқасында, шамамен Корольдік теңіз күштерінде капитан болды. Ол 1804 жылы кемесі Белл-Рокқа соқтығысып, Шотландияның Ангус жағалауынан шамамен 11 миль (18 км) қашықтықта 491 экипажбен бірге суға батып қайтыс болды. Бұл апат Парламенттің атақты Белл-Рок маягын салуға рұқсат беруіне себеп болды. Уильям Митфордтың інісі Джон (1748–1830) заңгер және саясаткер болды, ол Парламент төменгі палатасының спикері және Ирландияның лорд-канцлері болды. Митфордтың туысы, пастор Джон Митфорд (1781–1859) "The Gentleman's Magazine" журналының және ағылшын ақындарының әртүрлі басылымдарының редакторы болды. Ол романшы Мэри Рассел Митфордпен (1787–1865) алыс туысқан еді. Ұлы Генри арқылы Митфорд 1920 жылдары Ұлыбританияда танымал болған Митфорд әпкелерінің арғы атасы болды. Клементина Хозиердің (Уинстон Черчилльдің әйелі) өмірбаянын жазған Джоан Хардвик (сэр Генри Хозиердің бедеулігіне байланысты) Леди Бланштің барлық "Хозиер" балаларының әкесі оның әпкесінің күйеуі, (Алджернон) Бертрам Фримен Митфорд, 1-ші Редсдейл бароны (1837–1916), Митфордтың шөбересі болған деп болжайды. Оның нағыз әкесі кім болғанына қарамастан, Клементина Леди Бланш пен сэр Генридің қызы ретінде тіркелген. Эксбери үйі Генридің үлкен ұлы Генри Ревели Митфордқа (1804–1883) өтті, ол жоғарыда аталған Лорд Редсдейлдің (екінші жаратылысы) әкесі болды.