Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уолтер Эдвард Перри Скотт (20 қыркүйек 1872 - 5 қаңтар 1954), сонымен қатар Өлім аңғарының Скотт деп аталатын, алтын іздеуші, орындаушы және алдамшы, ол алтын өндіру мен Скоттидің қамалы деп аталатын Өлім аңғарындағы сарайды қамтитын көптеген алаяқтармен танымал болды.
Walter Edward Perry Scott (September 20, 1872 – January 5, 1954), also known as Death Valley Scotty, was a prospector, performer, and con man who was made famous by his many scams involving gold mining and the mansion in Death Valley, known as Scotty's Castle.
Алғашқы жылдар
Скотт Кентукки штатының солтүстігіндегі Харрисон округіне қарасты Синтиана қаласында Джордж Э. Скотттің (немесе оның IGI жазбасына сәйкес Джордж А. Скотт) және бұрынғы Анна Калхунның (немесе оның IGI жазбасына сәйкес Элизабет Перридің) отбасында дүниеге келді. Ол балалық шағының алғашқы жылдарында отбасымен бірге арқан жарысы бойынша саяхаттап жүрді, ал 11 жасында ол үйден кетіп, Невада штатының Уэллс қаласына жақын жердегі фермада екі ағасына қосылды. 1884 жылы ол Калифорния мен Невада шекарасын зерттеуге жіберілген команданың құрамында Өлім аңғарына алғашқы сапарын жасады. 16 жасында ол Буффало Билл Кодидің "Жайлау батысты шоуында" каскадер ретінде қатысқан. Келесі 12 жыл бойы ол шоумен бірге АҚШ пен Еуропаны аралады. Скотттың шоуға қатысуы 1900 жылы Нью-Йоркте Элла Жозефина Милиусқа (оны "Джек" деп атады) үйленгенде аяқталды. Олар Колорадо штатының Криппл-Крик қаласына көшіп барды. Ол "Жай батыс шоу" сериалына қайта қатыса алмағанына қарамастан, Нью-Йорк қаласының бай бизнесменін алдап, ойдан шығарылған алтын өндіру операциясын қолдады. Екі жыл бойы ол қожайынына кен орнының жай-күйі туралы үнемі хабарлап отырды, бірақ ол ешқашан кенді жібермеді. Ол баратын жеріне жетпей тұрып, қалтасының ұрланғанын айтқан соң, газеттер бұл оқиғаны құлшыныспен жариялады, Скот өзін-өзі танытудың көптеген шараларын бастады. 1904 жылы ол бұрынғы қамқоршысынан бас тартып, Эдвард А. Шедт пен Альберт М. Джонсонға ие болды. Олар бірнеше ай бойы оның арамзалығына 4000 доллардан астам қаржы құйып, кейін келісімнен бас тартты. 1905 жылы Скотт ел аралық пойыз жылдамдығы бойынша рекордты бұзатынын мәлімдеді. Ол Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолымен арнайы пойыз беру туралы келісімшарт жасады. 9 шілдеде ол Лос-Анджелестен Чикагоға "Скотт Специал" деп аталатын пойызға отырып, қозғалтқыш, жүк вагоны, ұйықтайтын және тамақтану вагонынан тұрады. Тек Скот пен оның әйелі Джек, Ф.Н. Холман және "Лос-Анджелес экзаминерінің" жазушысы Чарльз Э. Ван Лоан ғана жолаушы болды. Бұл сапар 44 сағат 54 минутта аяқталып, 53 сағаттан аз уақытқа созылған бұрынғы рекордты бұзды. Бұл трюк Скотты тағы да бүкіл елдегі газеттердің бірінші беттеріне шығарып, Буффало Билл Кодиді өзінің шоуы үшін Скоттың имитаторын жалдауға талпындырды. 1905 және 1906 жылдары Скотт инвесторларды өзінің "кен өндіру" іс-әрекеттерін қолдауға тырысуды жалғастырды және көптеген айла-шарғыларды қолданып, оның ықтимал қолдаушылары оның кен орындарының жай-күйін тексеруге жіберген тергеушілерден қашуға тырысты. 1906 жылы 11 наурызда Сиэтлде Скотт туралы спектакль тек аяқпен ойнауға арналған, Скотт басты рөлді ойнады. Пьеса аяқталғаннан кейін Скотт сол жылдың басында тергеушілерді алдау үшін түрлі айыптар бойынша тұтқындалды. Қылмыстық іс қарапайым себептермен тоқтатылды, бірақ сот Скотттың алаяқ екендігін дәлелдеді. Алайда ол ештеңе мойындаудан бас тартты және қандай да бір жолмен Альберт Джонсонды өзінің "шахтасына" қызықтыра алды. Тағы бір тергеуші жіберілді, ол кен орнының жоқ екенін айтты. Келесі жылы Джонсон алтын кенінен алтын таппаған соң, ол кен орнына өзі барып қалуды шешті. Ол бос қолмен кетті. Бірнеше жылдан кейін ол Скоттпен өмір бойы достық қарым-қатынас орнатты. Сол кезде Скот сол аймақтағы кен орындарынан ұрлаған жоғары сапалы кенді қоршауға ала бастайды. Ол ұрланған кен операцияларын жасыру үшін Гумбольдт тауларында шахта жалға алды. 1912 жылы ол Өлім аңғарына оралып, кен орнын 12 миллион долларға сатқанын жариялады. Осыны айтқаннан кейін, оның несие берушілері ескі қарыздар үшін сотқа жүгінді, содан кейін ол түрмеге түсті.
Scott was born in Cynthiana in Harrison County in northern Kentucky, to George E. Scott (or George A. Scott according to his IGI record) and wife, the former Anna Calhoun (or Elizabeth Perry according to his IGI record). He spent the early years of his childhood traveling with his family around the harness racing circuit, and at age 11 he left home to join his two brothers at a ranch near Wells, Nevada. In 1884, he made his first visit to Death Valley, as part of a crew surveying the California Nevada border. At age 16, he joined Buffalo Bill Cody's Wild West Show as a stunt rider. For the next 12 years, he toured the United States and Europe with the show. Scott's involvement with the show ended in 1900, when he married Ella Josephine Milius (whom he called "Jack") in New York City. The couple moved to Cripple Creek, Colorado, where Scott unsuccessfully tried to start a gold mining operation. After he was not allowed to rejoin the Wild West Show, he conned a wealthy New York City businessman into backing a fictitious gold mining operation. For two years, he continuously informed his patron about the state of the mine, but he never shipped any ore. After his patron had invested more than $5000 in the mine, Scott boarded a train bound for New York with a bag supposedly containing more than $12,000 in gold dust. After he claimed that the bag had been stolen before he reached his destination, the newspapers eagerly picked up the story, starting Scott on a spree of self promotion ventures. In 1904, he abandoned his previous patron in favor of Edward A. Shedd and Albert M. Johnson. They poured more than $4000 into his scam over a period of several months, before pulling out of the deal. In 1905, Scott announced that he would break the cross country train speed record. For $5500, he contracted with the Atchison, Topeka & Santa Fe Railway to provide a special train. On July 9, he left Los Angeles for Chicago in the train, called the "Scott Special", consisting of an engine, a baggage car, a sleeper, and a dining car. The only passengers were Scott and his wife Jack, F. N. Holman, and Charles E. Van Loan, a writer for the Los Angeles Examiner. The trip was completed in 44 hours and 54 minutes, breaking the previous record of just under 53 hours. This stunt once again catapulted Scott to the front pages of newspapers the nation over, and inspired Buffalo Bill Cody to hire an impersonator of Scott for his show. Throughout 1905 and 1906, Scott continued to attempt to con investors into backing his "mining" endeavors, and was largely successful, using many ruses to evade the investigators that his potential backers sent to check on the state of his mines. On March 11, 1906, a play about Scott opened in Seattle to standing room only, with Scott playing the leading role. When the play finished, Scott was arrested on assorted charges for his involvement in fooling investigators earlier that year. The charges were dismissed on a technicality, but the trial had made clear that Scott was a fraud. However, he refused to admit anything and somehow managed to keep Albert Johnson interested in his "mine". Another investigator was sent, who reported back that the mine did not exist. The following year, after Johnson hadn't seen any gold from the supposed mine, he decided to visit the mine himself. He left empty handed. Several years later, he formed a lifelong friendship with Scott. Around this time, Scott began fencing high grade ore that he had stolen from mines in the area. As a front for his stolen ore operation he leased a mine in the Humboldt Mountains. In 1912, he returned to Death Valley and announced that he had sold his mine for $12 million. After he made this claim, he was sued by his creditors for old debts, and ended up in jail.
Кейінгі жылдар
1915 жылы Скотт Калифорниядағы Твентинин Палмсқа көшіп барды, онда Джонсон оған баруды шешкенше тыныш өмір сүрді. Джонсон ақырында Скотты алдап кеткені үшін кешірді, екеуі достық қарым-қатынасқа түсті. Джонсон көп ұзамай Грейпвайн каньонындағы Стайнгер ранчосын жеке пайдалануға сатып алды және 1929 жылы, қор нарығының құлдырауынан бұрын, кейінірек Лоуэр Вайн ранчосы болып табылатын мүлікті шамамен бес шақырым қашықтықта дамыта бастады. Джонсон бастапқыда Скотт үшін Грейпвайн қаласында үйлер орнатқанымен, ол Скотт үшін Лоуэр Вайнде кең бес бөлмелі үйді, сондай-ақ бірнеше қосымша ғимараттар мен Скотттің сүйікті қашырлары үшін қорабын салды. Джонсон сондай-ақ Лоуэр-Вайн жерін қысқа уақытқа люцерна өсіру үшін қолданған, сондықтан ол үйді қоныстандыру туралы заң бойынша мүлікті өзіне заңды түрде талап ете алды. Скотт дереу өзінің шахтасы туралы сенбейтін әңгімелер таратудың бұрынғы әдістеріне оралды, оны Джонсон тек көңіл көтеру деп қарастырып, көңіл көтеру үшін ештеңе істеген жоқ.
In 1915, Scott moved to Twentynine Palms, California, where he lived quietly until Johnson decided to visit him. Johnson eventually forgave Scott for his fraudulent scheming, and the two became friends. Johnson soon purchased the Staininger Ranch in Grapevine Canyon for his own use, and in 1929, prior to the stock market crash, began developing the property of what later became Lower Vine Ranch, approximately five miles away. Although Johnson had originally installed quarters for Scotty at Grapevine, he also built a roomy five room cabin for Scott at Lower Vine as well as several outbuildings and a corral for Scott's beloved mules. Johnson also used the land at Lower Vine for a short while to farm alfalfa so he could legally claim the property for himself under the Homesteading Act. Scott immediately returned to his old ways of spreading unbelievable tales about his mine, which Johnson did nothing to discourage, regarding it as merely amusement.
Скотттың қамалы
1922 жылы Стэйнингер ранчосында Джонсонның жаңа демалыс үйі болатын құрылысқа кірісті. Жобаның ауқымын көрген адамдар Скотттің кен орнын иемденгендігі туралы көп ойлады. Скотт қаланы өзі үшін салған деп мәлімдеді және ол "Скоттидің қамалы" деп аталды, бірақ есік алдындағы есім "Өлім аңғарының ранчосы" деп жазылған. Скотттың өзі қамалдың өзінде сирек болған, негізінен Лоуэр Вайн Ранчтағы қорасында болған және кешкі асқа келген қонақтарды әңгімелерімен көңілдестіру үшін қамалға келген. 1931 жылы геодезиялық қателік салдарынан Джонсонның қамал салынған жердің иесі емес екені белгілі болды. 1935 жылы проблема шешілді, бірақ құрылыс аяқталмады, өйткені Джонсонның Ұлттық өмірді сақтандыру компаниясы екі жыл бұрын банкроттыққа ұшырады. Джонсон Өлім аңғарының ранчосын діни ұйымға қалдырды, бірақ Скоттінің қалағанша онда тұра алатынын айтты. Скотттың қамалы ешқашан аяқталмаған, бірақ Скотт 1954 жылы қайтыс болғанға дейін сонда өмір сүрді; ол қамалдың үстінде жерленген.
In 1922, construction began at the Staininger Ranch on what was to be the new Johnson vacation home. As people saw the scale of the project, speculation was rampant that Scott did have a mine after all. Scott claimed that he had built the castle for himself, and it became known as "Scotty's Castle", although the name over the front door read "Death Valley Ranch". Scott himself rarely stayed in the castle proper, staying mainly at his cabin in Lower Vine Ranch, and putting in appearances at the castle to entertain dinner guests with his stories. In 1931, it was learned that because of a surveying error, Johnson did not actually own the land on which the castle was being built. The problem was rectified in 1935, but construction could not be completed as Johnson's National Life Insurance Company had gone into bankruptcy two years earlier. Johnson willed Death Valley Ranch to a religious organization, with the provision that Scotty could live there as long as he wished. Scotty's Castle was never completed, but Scotty lived there until his death in 1954; he is interred above the castle.
Скотттің отбасы
Скоттың әйелі, Джек және 1914 жылы туған бала Уолтер Перри Скотт Скоттан көп жағдайда бөлек тұрды. Джонсондар қайырымды болды және Скотттан ешқандай ақша алмайтын Джек пен Скотттың ұлына қаржылай көмек көрсетуге бірнеше күш салды. Джонсондар жас Уолтер Перриді бірнеше жыл бойы өз үйлеріне алды, тіпті баланы асырап алуды да ойлады. Бұл идея іске аспай қалғанда, Джонсон Джекке Невада штатының Рино қаласында үй сатып алып, баласын асырау үшін айына 100-150 доллар төлей бастады. Джонсондар Уолтер Перриге әскери академияға оқуға қаражат берді. Уолтер Перри Скотт әскери-теңіз флотына кірді, ал Джек Калифорнияның Лонг-Бич қаласына көшіп барды. Джонсон Джекке өмір бойы ақша жіберіп отырды, бірақ бұл сома 1929 жылғы қор нарығының құлдырауынан кейін 50 долларға дейін қысқарды. 1937 жылы Джонсонның аз ақшасына және қарапайым жұмыс арқылы алатын ақшасына кедей өмір сүргеннен кейін, Джек Скотты сотқа алып келіп, өзін және ұлын асырау үшін айына 1000 доллар және Скотттың Скотт замогындағы және Джек әлі де бар деп санайтын алтын кенішіндегі мүдделерінің үлесін талап етті. Сот ісі сәтсіз аяқталды, өйткені Скотттың кен өндіруге немесе қамалға ешқандай заңды мүддесі жоқ еді, және оған айына 1000 доллар төлеуге қаражаты болмады. Джек Джонсонды күйеуін ұстап, оның қаржысын жасырып, оны бұзуға тырысты деп айыптап, дереу оның өзіне қарсы шағымданды. Джонсонның Джекке ешқандай ақша төлеуге, не оның мүлкіне үлесін беруге заңдық міндеттемесі жоқ еді, сондықтан Джектің ісі қайтадан сәтсіз аяқталды. Алайда Джонсон оған жаны ашып, ай сайынғы төлейтін ақысын 75 долларға дейін көбейтті.
Scott's wife, Jack and child, Walter Perry Scott, who was born in 1914, remained separated from Scott for the most part. The Johnsons were charitable, and made several efforts to financially assist Jack and Scott's son, who were not receiving any money from Scott himself. The Johnsons took young Walter Perry into their home for a period of several years and even considered adopting the child. When that idea did not pan out, Johnson bought Jack a house in Reno, Nevada, and began paying her a monthly sum that varied between $100 and $150 to help support her child. The Johnsons eventually provided the funds for Walter Perry to attend a military academy. Walter Perry Scott joined the navy, and Jack moved to Long Beach, California. Johnson continued sending money to Jack throughout her life, although the sum was necessarily reduced after the stock market crash of 1929 to only $50. In 1937, after years of living in poverty on the meager sum provided by Johnson and any money she could acquire through menial jobs, Jack brought Scott to court demanding $1,000 per month to support herself and her son, and a share of whatever interests Scott held in Scotty's Castle and the gold mine Jack still believed he had. The lawsuit failed because Scotty did not have any legal interests in mining or the castle, and certainly did not have the funds to pay her $1,000 per month. Jack then immediately turned her suit against Johnson himself, accusing him of manipulating her husband and hiding his finances so as to thwart her. Johnson, of course, had no legal obligation to pay Jack any money at all, nor to give her a share in any of his property, so Jack's lawsuit again failed. Johnson took pity on her, however, and raised the monthly amount he gave her to $75.
Теледидарлық бейнелеу
Скот 1955 жылы Стенли Эндрюс өткізген "Death Valley Scotty" атты теледидар антологиясы Death Valley Days сериясының тақырыбы болды. Актер Джек Ломас (1911-1959) Скоттидің рөлін ойнады, ол 1905 жылы Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолының жолаушылар пойызы "Скотт Специал" тапсырысын берді. Санта-Федегі No паровоз. 1010 лос-анджелестен чикагоға дейінгі 44 сағаттық теміржол жолын қайта құру үшін пайдаланылды және оны әсіресе түсіру үшін қайта қалпына келтірді. Уильям Шалерт Скотттың миллионер қайырымдышысы Альберт Мюсси Джонсонның рөлін ойнады.
Scott is the subject of the 1955 episode, "Death Valley Scotty," on the syndicated television anthology series Death Valley Days, hosted by Stanley Andrews. The actor Jack Lomas (1911–1959) played Scotty, who in 1905 had commissioned the "Scott Special," a passenger train of the Atchison, Topeka and Santa Fe Railway. The steam locomotive Santa Fe No. 1010 was used to re create the record setting 44 hour railroad run from Los Angeles to Chicago and was reconditioned especially for filming. William Schallert was cast as Albert Mussey Johnson, Scotty's millionaire benefactor.