Кіріспе

Уолтер Эдвард Перри Скотт (20 қыркүйек 1872 - 5 қаңтар 1954), сонымен қатар Өлім аңғарының Скотт деп аталатын, алтын іздеуші, орындаушы және алдамшы, ол алтын өндіру мен Скоттидің қамалы деп аталатын Өлім аңғарындағы сарайды қамтитын көптеген алаяқтармен танымал болды.

Алғашқы жылдар

Скотт Кентукки штатының солтүстігіндегі Харрисон округіне қарасты Синтиана қаласында Джордж Э. Скотттің (немесе оның IGI жазбасына сәйкес Джордж А. Скотт) және бұрынғы Анна Калхунның (немесе оның IGI жазбасына сәйкес Элизабет Перридің) отбасында дүниеге келді. Ол балалық шағының алғашқы жылдарында отбасымен бірге арқан жарысы бойынша саяхаттап жүрді, ал 11 жасында ол үйден кетіп, Невада штатының Уэллс қаласына жақын жердегі фермада екі ағасына қосылды. 1884 жылы ол Калифорния мен Невада шекарасын зерттеуге жіберілген команданың құрамында Өлім аңғарына алғашқы сапарын жасады. 16 жасында ол Буффало Билл Кодидің "Жайлау батысты шоуында" каскадер ретінде қатысқан. Келесі 12 жыл бойы ол шоумен бірге АҚШ пен Еуропаны аралады. Скотттың шоуға қатысуы 1900 жылы Нью-Йоркте Элла Жозефина Милиусқа (оны "Джек" деп атады) үйленгенде аяқталды. Олар Колорадо штатының Криппл-Крик қаласына көшіп барды. Ол "Жай батыс шоу" сериалына қайта қатыса алмағанына қарамастан, Нью-Йорк қаласының бай бизнесменін алдап, ойдан шығарылған алтын өндіру операциясын қолдады. Екі жыл бойы ол қожайынына кен орнының жай-күйі туралы үнемі хабарлап отырды, бірақ ол ешқашан кенді жібермеді. Ол баратын жеріне жетпей тұрып, қалтасының ұрланғанын айтқан соң, газеттер бұл оқиғаны құлшыныспен жариялады, Скот өзін-өзі танытудың көптеген шараларын бастады. 1904 жылы ол бұрынғы қамқоршысынан бас тартып, Эдвард А. Шедт пен Альберт М. Джонсонға ие болды. Олар бірнеше ай бойы оның арамзалығына 4000 доллардан астам қаржы құйып, кейін келісімнен бас тартты. 1905 жылы Скотт ел аралық пойыз жылдамдығы бойынша рекордты бұзатынын мәлімдеді. Ол Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолымен арнайы пойыз беру туралы келісімшарт жасады. 9 шілдеде ол Лос-Анджелестен Чикагоға "Скотт Специал" деп аталатын пойызға отырып, қозғалтқыш, жүк вагоны, ұйықтайтын және тамақтану вагонынан тұрады. Тек Скот пен оның әйелі Джек, Ф.Н. Холман және "Лос-Анджелес экзаминерінің" жазушысы Чарльз Э. Ван Лоан ғана жолаушы болды. Бұл сапар 44 сағат 54 минутта аяқталып, 53 сағаттан аз уақытқа созылған бұрынғы рекордты бұзды. Бұл трюк Скотты тағы да бүкіл елдегі газеттердің бірінші беттеріне шығарып, Буффало Билл Кодиді өзінің шоуы үшін Скоттың имитаторын жалдауға талпындырды. 1905 және 1906 жылдары Скотт инвесторларды өзінің "кен өндіру" іс-әрекеттерін қолдауға тырысуды жалғастырды және көптеген айла-шарғыларды қолданып, оның ықтимал қолдаушылары оның кен орындарының жай-күйін тексеруге жіберген тергеушілерден қашуға тырысты. 1906 жылы 11 наурызда Сиэтлде Скотт туралы спектакль тек аяқпен ойнауға арналған, Скотт басты рөлді ойнады. Пьеса аяқталғаннан кейін Скотт сол жылдың басында тергеушілерді алдау үшін түрлі айыптар бойынша тұтқындалды. Қылмыстық іс қарапайым себептермен тоқтатылды, бірақ сот Скотттың алаяқ екендігін дәлелдеді. Алайда ол ештеңе мойындаудан бас тартты және қандай да бір жолмен Альберт Джонсонды өзінің "шахтасына" қызықтыра алды. Тағы бір тергеуші жіберілді, ол кен орнының жоқ екенін айтты. Келесі жылы Джонсон алтын кенінен алтын таппаған соң, ол кен орнына өзі барып қалуды шешті. Ол бос қолмен кетті. Бірнеше жылдан кейін ол Скоттпен өмір бойы достық қарым-қатынас орнатты. Сол кезде Скот сол аймақтағы кен орындарынан ұрлаған жоғары сапалы кенді қоршауға ала бастайды. Ол ұрланған кен операцияларын жасыру үшін Гумбольдт тауларында шахта жалға алды. 1912 жылы ол Өлім аңғарына оралып, кен орнын 12 миллион долларға сатқанын жариялады. Осыны айтқаннан кейін, оның несие берушілері ескі қарыздар үшін сотқа жүгінді, содан кейін ол түрмеге түсті.

Кейінгі жылдар

1915 жылы Скотт Калифорниядағы Твентинин Палмсқа көшіп барды, онда Джонсон оған баруды шешкенше тыныш өмір сүрді. Джонсон ақырында Скотты алдап кеткені үшін кешірді, екеуі достық қарым-қатынасқа түсті. Джонсон көп ұзамай Грейпвайн каньонындағы Стайнгер ранчосын жеке пайдалануға сатып алды және 1929 жылы, қор нарығының құлдырауынан бұрын, кейінірек Лоуэр Вайн ранчосы болып табылатын мүлікті шамамен бес шақырым қашықтықта дамыта бастады. Джонсон бастапқыда Скотт үшін Грейпвайн қаласында үйлер орнатқанымен, ол Скотт үшін Лоуэр Вайнде кең бес бөлмелі үйді, сондай-ақ бірнеше қосымша ғимараттар мен Скотттің сүйікті қашырлары үшін қорабын салды. Джонсон сондай-ақ Лоуэр-Вайн жерін қысқа уақытқа люцерна өсіру үшін қолданған, сондықтан ол үйді қоныстандыру туралы заң бойынша мүлікті өзіне заңды түрде талап ете алды. Скотт дереу өзінің шахтасы туралы сенбейтін әңгімелер таратудың бұрынғы әдістеріне оралды, оны Джонсон тек көңіл көтеру деп қарастырып, көңіл көтеру үшін ештеңе істеген жоқ.

Скотттың қамалы

1922 жылы Стэйнингер ранчосында Джонсонның жаңа демалыс үйі болатын құрылысқа кірісті. Жобаның ауқымын көрген адамдар Скотттің кен орнын иемденгендігі туралы көп ойлады. Скотт қаланы өзі үшін салған деп мәлімдеді және ол "Скоттидің қамалы" деп аталды, бірақ есік алдындағы есім "Өлім аңғарының ранчосы" деп жазылған. Скотттың өзі қамалдың өзінде сирек болған, негізінен Лоуэр Вайн Ранчтағы қорасында болған және кешкі асқа келген қонақтарды әңгімелерімен көңілдестіру үшін қамалға келген. 1931 жылы геодезиялық қателік салдарынан Джонсонның қамал салынған жердің иесі емес екені белгілі болды. 1935 жылы проблема шешілді, бірақ құрылыс аяқталмады, өйткені Джонсонның Ұлттық өмірді сақтандыру компаниясы екі жыл бұрын банкроттыққа ұшырады. Джонсон Өлім аңғарының ранчосын діни ұйымға қалдырды, бірақ Скоттінің қалағанша онда тұра алатынын айтты. Скотттың қамалы ешқашан аяқталмаған, бірақ Скотт 1954 жылы қайтыс болғанға дейін сонда өмір сүрді; ол қамалдың үстінде жерленген.

Скотттің отбасы

Скоттың әйелі, Джек және 1914 жылы туған бала Уолтер Перри Скотт Скоттан көп жағдайда бөлек тұрды. Джонсондар қайырымды болды және Скотттан ешқандай ақша алмайтын Джек пен Скотттың ұлына қаржылай көмек көрсетуге бірнеше күш салды. Джонсондар жас Уолтер Перриді бірнеше жыл бойы өз үйлеріне алды, тіпті баланы асырап алуды да ойлады. Бұл идея іске аспай қалғанда, Джонсон Джекке Невада штатының Рино қаласында үй сатып алып, баласын асырау үшін айына 100-150 доллар төлей бастады. Джонсондар Уолтер Перриге әскери академияға оқуға қаражат берді. Уолтер Перри Скотт әскери-теңіз флотына кірді, ал Джек Калифорнияның Лонг-Бич қаласына көшіп барды. Джонсон Джекке өмір бойы ақша жіберіп отырды, бірақ бұл сома 1929 жылғы қор нарығының құлдырауынан кейін 50 долларға дейін қысқарды. 1937 жылы Джонсонның аз ақшасына және қарапайым жұмыс арқылы алатын ақшасына кедей өмір сүргеннен кейін, Джек Скотты сотқа алып келіп, өзін және ұлын асырау үшін айына 1000 доллар және Скотттың Скотт замогындағы және Джек әлі де бар деп санайтын алтын кенішіндегі мүдделерінің үлесін талап етті. Сот ісі сәтсіз аяқталды, өйткені Скотттың кен өндіруге немесе қамалға ешқандай заңды мүддесі жоқ еді, және оған айына 1000 доллар төлеуге қаражаты болмады. Джек Джонсонды күйеуін ұстап, оның қаржысын жасырып, оны бұзуға тырысты деп айыптап, дереу оның өзіне қарсы шағымданды. Джонсонның Джекке ешқандай ақша төлеуге, не оның мүлкіне үлесін беруге заңдық міндеттемесі жоқ еді, сондықтан Джектің ісі қайтадан сәтсіз аяқталды. Алайда Джонсон оған жаны ашып, ай сайынғы төлейтін ақысын 75 долларға дейін көбейтті.

Теледидарлық бейнелеу

Скот 1955 жылы Стенли Эндрюс өткізген "Death Valley Scotty" атты теледидар антологиясы Death Valley Days сериясының тақырыбы болды. Актер Джек Ломас (1911-1959) Скоттидің рөлін ойнады, ол 1905 жылы Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолының жолаушылар пойызы "Скотт Специал" тапсырысын берді. Санта-Федегі No паровоз. 1010 лос-анджелестен чикагоға дейінгі 44 сағаттық теміржол жолын қайта құру үшін пайдаланылды және оны әсіресе түсіру үшін қайта қалпына келтірді. Уильям Шалерт Скотттың миллионер қайырымдышысы Альберт Мюсси Джонсонның рөлін ойнады.