Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
St James Garlickhythe - Англия шіркеуінің лондон қаласындағы Винтри ауласындағы шіркеуі. Оның терезелері көп болғандықтан, "Реннің фонар" деген лақап атпен аталады. ХІІ ғасырдан бері тіркелген шіркеу 1666 жылы Лондонның Ұлы өртінде қираған және сэр Кристофер Реннің кеңсесі қайта тұрғызған. Сонымен қатар, ол бірнеше қалалық ливреялық компаниялардың ресми шіркеуі болып табылады.
St James Garlickhythe is a Church of England parish church in Vintry ward of the City of London, nicknamed "Wren's lantern" owing to its profusion of windows. Recorded since the 12th century, the church was destroyed in the Great Fire of London in 1666 and rebuilt by the office of Sir Christopher Wren. It is also the official church of several City livery companies.
Қазіргі күн
Ресми бағышталу - бұл Сент-Джеймс Гарликхите шіркеуі Сент-Михаэль Куинхите және Киелі Троица кіші. Парфюмерия батыста Гарднерс-лейннен шығыста Ангел-Пасажға дейін созылады. Оның оңтүстік шекарасы - Темза өзені, ал солтүстікке қарай ол Кэннон көшесінің оңтүстігіндегі жолақтар арқылы жүреді. Қазіргі уақытта бұл аймақта Жеті өртке дейінгі приходтар бар: Сент-Джеймс Гарликхите, Сент-Михаэль Куинхите, Киелі Троица, Сент-Михаэль Патерностер Рояль, Сент-Мартин Винтри, Ұлы Барлық Қасиеттілер және Кіші Барлық Қасиеттілер. Ол сонымен қатар еншілес шекарада орналасқан жақын маңдағы Сент-Майкл Патерностер Рояльдегі қызметтерге жауапты. Жексенбі және күнделікті ғибадат 1662 жылғы "Бірлескен дұғалар кітабынан" алынған. Бұл шіркеу оннан астам ливреялық компаниялар (сағатшылар, көлігі, бояушылар, оқытушылар, желдеткіштер, шыны сатушылар, алтын және күміс сым тартқыштар, мүйізшілер, тігушілер және төбелер, инешілер, бояушылар, шіркеу қызметкерлері, терлеушілер, винтерлер және тоқымашылар), сонымен қатар Ақпарат корпусының шіркеуі. Қауым 1993 жылғы діни қызметкерлердің (әйелдерді діни қызметке тағайындау) шарасының А және В қаулыларын қабылдады; бұл әйел діни қызметкерлер мен епископтарға шіркеуде қызмет етуге рұқсат етілмейді дегенді білдіреді. Ол Фулхэм епискобынан (қазіргі уақытта Джонатан Бейкер) баламалы епископтық қадағалауды алады.
The official dedication is The Parish Church of St James Garlickhythe with St Michael Queenhythe and Holy Trinity the Less. The parish stretches from Gardners Lane in the west to Angel Passage in the east. Its southern border is the River Thames, and to the north it snakes through the lanes south of Cannon Street. The area now covers seven pre Fire parishes: St James Garlickhythe, St Michael Queenhythe, Holy Trinity the Less, St Michael Paternoster Royal, St Martin Vintry, All Hallows the Great, and All Hallows the Less. It is also responsible for services at the nearby St Michael Paternoster Royal, which lies within the parish boundary. Sunday and daily services are drawn from the 1662 Book of Common Prayer. It is the church for more than a dozen livery companies (Clockmakers, Coachmakers, Dyers, Educators, Fanmakers, Glass Sellers, Gold and Silver Wyre Drawers, Horners, Joiners and Ceilers, Needlemakers, Painter Stainers, Parish Clerks, Skinners, Vintners, and Weavers), as well as being the church of the Intelligence Corps. The parish has passed resolutions A and B of the Priests (Ordination of Women) Measure 1993; this means that female priests and bishops are not permitted to officiate in the church. It receives alternative episcopal oversight from the Bishop of Fulham (currently Jonathan Baker).
Ғимарат
St James Garlickhythe төртбұрышты пішінде, мұнарасы батысқа жанасқан және шығысқа қарай шығып тұрған (Wren шіркеуі үшін ерекше) шығып тұрған. Ол кірпіштен және Кенттік рагстондан салынған, ішінара штукатурланған, ішінара (Екінші дүниежүзілік соғыстан бері) Портленд тасымен қапталған. Мұнараға кіру үшін қақпаның алдында керуб бейнесі бар, ал батыс қабырғасында екі-екі терезе орналасқан. Жоғарыда мұнараға жартылай дөңгеленген фронтонмен қосылған, қақпан қабырғасы орналасқан. Оңтүстік беткі жағы, Жоғарғы Темза көшесіне қараған, бұрын қарсы салынған, ал ол 1971 жылдан бастап ғана негізгі қасбетке айналды. Оның ұзындығы бес қабатты, терезелері дөңгелек, ортаңғысы әлдеқайда үлкен. Төрт сыртқы терезеден жоғары дөңгелек клерстери тәрізді терезелер орналасқан. Бұл қосымшалар тек 1981 жылы жасалды. Солтүстік бетінде де осыған ұқсас, бірақ терезелер шынайы. Бастапқыда 125 фут мұнараны шымшылданған. 1897 жылы гипс алынып тасталды және шіркеудің ескі фотосуреттерінде қабырғаның шешілгені көрінеді. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Портленд таспен бетпе-бет келген. Батыстағы сағатта Жақыптың бейнесі бар, ол 1682 жылғы түпнұсқаның 1988 жылғы көшірмесі. Алғашында Жақыптың бейнесі екі урнаның арасында тұрды. Мұнараның төңірегі қарапайым, мұнараның шымылдығына дейін дөңгелек баслы қоңыраулы терезелері бар. Жоғарғы жағында - қалқа тәрізді персингтер мен бұрыштарында - шұңқырлар бар парапет. Тас мұнараны Николас Хоксмур жобалаған және ол Санкт-Стивен Уолбрук, Санкт-Майкл Патерностер Рояль және аздап Санкт-Полс соборының батыс мұнараларына ұқсас. Оның үш деңгейі бар. Ең төменгісі шаршы, екі бағанадан тұратын, әр бұрышынан шығып тұрған екі пилястрдың алдында орналасқан, оның үстінде антаблетура және кішкентай урналар орналасқан. Бұл келесі сатымен бұрыштық бұрыштармен байланысты, кішігірім шаршы сатыда көбірек урналар бар, ал жоғарғы жағында кішкентай қуыс саты бар. Бүкіл бөлік флагпен жабылады. Сачеверелл Ситвеллдің айтуынша, шпиль дөңгелектердегідей айналып, қоңырау музыкасын ұнтақтауды ұсынды. Батысқа қарай орналасқан жүзім жапырағы мен жүзім мотиві бар қақпалар Vintners компаниясының сыйлығы болды. 1950 жылы 4 қаңтарда шіркеу І дәрежелі мұражай болып саналды.
St James Garlickhythe is in the shape of a rectangle, with the tower adjacent to the West and a protruding chancel (uniquely for a Wren church) projecting from the East. It is built from brick and Kentish ragstone, partly stuccoed, partly faced (since World War II) with Portland stone. Entrance is through a pedimented doorway with a cherub keystone in the tower, which is flanked by pairs of round headed windows in the west wall. Above is a recessed clerestory wall joined to the tower by semi rounded pediments. The south front, facing Upper Thames Street, was formerly built against, and it has only become the main façade since 1971. It is five bays long, with blind round headed windows, the one in the centre being much larger. Above the four outer windows are round clerestory windows. These additions were only made in 1981. The north front is similar, although the windows are real. The 125 foot tower was originally stuccoed. The plaster was removed in 1897 and old photographs of the church show the undressed wall. It was faced with Portland stone after World War II. The clock on the West face, with the image of St James, is a 1988 replica of a 1682 original. The figure of St James originally stood between two urns. The tower is plain, with round headed belfry windows, until the spire. At the top is a parapet with stirrup shaped piercings and squat urns on the corners. The stone spire was designed by Nicholas Hawksmoor and is similar to those of St Stephen Walbrook, St. Michael Paternoster Royal and, to a lesser extent, the west towers of St. Paul’s Cathedral. It has three levels. The lowest is square, with a contraption of two columns standing in front of two pilasters protruding from each corner on top of which is an entablature and tiny urns. This is linked to the next stage by corner volutes, with a smaller square stage with more urns, and at the top is a tiny concave stage. The whole is capped with a flag finial. Sacheverell Sitwell stated the spire suggested the grinding out of bell music by turning, as in a hurdy gurdy. The vine leaf and grape motif gates to the west were a gift from the Vintners' Company. The church was designated a Grade I listed building on 4 January 1950.
Интерьер
Киелі үйдің ішкі бөлмесі 40 фут, бұл Wren шіркеуінің ең биік бөлігі. Бастапқыда басқа ғимараттармен қоршалғандықтан, Рен биік негізгі терезелерді, сондай-ақ клерстори терезелерін жасады. Ең үлкен терезе шығыста орналасқан, ол аркалы алкоеваны толтырады. XIX ғасырдың басында бұл қабырғаны әлсіретіп жатқаны анықталды, сондықтан ол толтырылды. 1815 жылы Эндрю Геддестің Аспанға көтерілу суреті терезеден бұрын орналасқан орынға қайта орнатылды. Құрылғалы бері солтүстік қабырғаның ортасында басты кіреберіс болды. Бұл да енді толтырылды. Ғимараттың басты және екі тар aisles бар және бес буындар. Батыстан шығысқа қарай екі қатарда орналасқан бес ионикалық бағана мен екі жартылай бағана бар. Бағаналар ортасынан сынған және сыртқы қабырғаларға бұрылған, трансептілерді тиімді қалыптастыратын антаблементті қолдайды. Бағандар ортадағылардан басқа, біркелкі орналастырылған. Бастапқыда ортасында дөңгелек тәрізді терезелер болған (қазір дөңгелек терезелермен алмастырылған), бұл Сент-Джеймске солтүстік-оңтүстік осьін берді. Кресттік осьтік дизайнды сондай-ақ Врен де қолданған, ол St Magnus the Martyr және St Martin Ludgate. Кейінгі қайта орналастырулар бұл жағдайды нашарлатты. Ғибадатхананы Виктория дәуірі, әсіресе 1866 жылы Базиль Шампнейлер қайта жаңғыртты. Олардың мұрасы, соның ішінде боялған шыны терезелер Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі қайта жаңарту кезінде алынып тасталды. Шығыс жақтан орналасқан ғибадатхананың қабырғалары пилястрлармен қоршалған және ол кемеден сәл тар, енінің арақатынасы 1/3 ғибадатхана және әрқайсысы 1/6 болып табылады. Қалған шіркеуден айырмашылығы, оның төбесі тегіс, бірақ оның бағаналы күмбезі бар. Батысында 1714 жылы темір бағаналармен тірелген галерея орналасқан. Ол 1719 жылы Смит атаның керней тартқан херубтер мен пальма ағаштарымен безендірілген түпнұсқалық орган корпусын қолдайды. Оның үстіне жаңқа қабығы орналасқан. Кристалл шамшырақ, әйнек сатушылар компаниясының сыйлығы, 1991 жылы жарылған краннан жойылғанның көшірмесі және Кембридждегі Реннің Эммануэль колледжінде ілінген 18 ғасырлық түпнұсқаға негізделген. Рередос - түпнұсқа, онда он өсиетті қоршап тұрған және антаблераны қолдап тұрған коринфтік бағаналар. 1815 жылы кескіндемеге орын беру үшін фронтон алынып тасталды. Сондай-ақ, аяқтарында көгершін бейнесі бар, құдайлар сыйлаған үстел, құдайлар сыйлаған жолдар, сондай-ақ, темір шапқыштармен жабдықталған шіркеу қызметкерлерінің орындықтары да ерекше. Шілдеге шіркеудің құрылысшысы Кристофер Кемпстердің қолымен жасалған, оның қақпағы огикалық. Бастапқы жиһаздың ағаш ұсталары Фуллер мен Клир және оюшы Уильям Ньюман болды. 1876 жылы шіркеу Сент-Михаэль Куинхит шіркеуімен біріктірілді, ал Сент-Джеймс көп бөлігін алды. Сент-Михаилден - сынағыш және бұрмаланған бальстерлер, сондай-ақ уағыздаушы үшін парик ілгіш бар амфора. Оңтүстік қабырғадағы Стюарт әулетінің патшалық гербі мен семсердің орны да Сент-Михаилден, сонымен қатар екі үлкен есіктер, қазір экран ретінде қолданылады. Сонымен қатар, шіркеудің өзінің патшалық қарулары (Гановер әулетіне жататын) солтүстік қабырғасында, басқа патшалық қаруларға қарама-қарсы орналасқан. Бұл St James Garlickhythe шіркеуін патшалық қарулардың екі рельефі бар жалғыз қала шіркеуі етеді. Енді көрмеге "Джимми Гарлик" деп аталатын адамның жақсы сақталған мумиясы қойылмайды. Оның бальзамдалған денесі 1855 жылы қорғандардан табылды. Британ мұражайының бір кездері жасаған талдаулары оның 18 ғасырдың басында қайтыс болған жасөспірім екендігін болжаған. Мәйіт бұрын шыны шкафта қойылған, бірақ ол көпшілік үшін жабық. 2004 жылы Джимми Гарлик Discovery Channel деректі телеарнасының "Мумияның аутопсиясы" сериясында пайда болды. Бұл серияда қазіргі заманғы талдамалық әдістер қолданылды, соның ішінде көміртекпен санау және рентгендік талдау, ол 1641 және 1801 жылдар аралығында қайтыс болды және ол остеоартриттен зардап шекті, бұл ауру қарт адамдарды зардап шегеді. Discovery тобының дене бітімін тексеруі мумияның шаштығы түсіп, тіс шірігенін көрсетті, екеуі де қарт адамға сәйкес келеді. Қазір денесі шіркеудің криптасының қалған бөлігінде саркофагқа жерленген, сондықтан ол көпшілікке енді көрінбейді.
The church interior is, at 40 feet, the highest of any Wren church. As it was originally surrounded by other buildings, Wren created tall main windows, as well as clerestory windows. The largest window of all was in the East, filling the arched alcove. Early in the 19th century, this was found to be weakening the wall and so was filled in. In 1815, the painting of the Ascension by Andrew Geddes was installed above the reredos in the place previously occupied by the window. When built, the main entrance was in the middle of the north wall. This, too, has now been filled in. The church has a nave and two narrow aisles and is of five bays. There are two rows of five Ionic columns and two semi columns, running from West to East. The columns support an entablature, which is broken in the middle and turned to the outside walls, effectively forming transepts. The columns are evenly spaced, except for those in the middle. With the original round headed windows in the centre (now replaced by round windows), this would have given St. James a strong north–south axis. The cross axial design was a conceit also used by Wren in St Magnus the Martyr and St Martin Ludgate. Subsequent rearrangement has made this less apparent. The church was much renovated by the Victorians, most significantly by Basil Champneys in 1866. Their legacy, including stained glass windows, has been removed in the post World War II renovation. The chancel to the east is flanked by pilasters, and is slightly narrower than the nave, the ratio of the width being 1/3 chancel and 1/6 each for the aisles. Unlike the rest of the church, which has a flat ceiling, it has a barrel vault. To the west is a gallery, erected in 1714 and supported by iron columns. It supports the original organ case of 1719 by Father Smith, decorated with trumpeting cherubs and palm trees. It is surmounted by a scallop shell. The crystal chandelier, a gift from the Glass Sellers' Company, is a replica of that destroyed by the crashing crane in 1991 and is based on an 18th century original hanging in Wren's Emmanuel College, Cambridge. The reredos is original, with Corinthian columns flanking a Decalogue and supporting an entablature. The pediment was removed in 1815 to accommodate the painting. Also original are the communion table, with doves carved on the legs, the communion rail, and the churchwardens' pews with iron hat stands. The font was made by the church's mason, Christopher Kempster, and has an ogee cover. The joiners for the original furnishings were Fuller and Cleer, and the carver William Newman. In 1876, the parish was combined with that of St Michael Queenhithe – a nearby Wren church, and St James received much of the furnishings. From St Michael's are the pulpit, with a tester and twisted balusters, as well as a wig peg for the preacher. A royal coat of arms of the House of Stuart on the south wall and a sword rest also come from St Michael's, as do two grand doorways, now used as screens. In addition, the church's own royal arms (which is of the House of Hanover) is on display on the north wall, almost opposite the other royal arms – making St James Garlickhythe the only City church with two reliefs of the royal arms. No longer on display is a well preserved mummy of a man known as "Jimmy Garlick". His embalmed body was discovered in the vaults in 1855. Analysis by the British Museum at one time had postulated that he was an adolescent who died at the turn of the 18th century. The body used to be on display in a glass cabinet, but has been closed to public view. In 2004, Jimmy Garlick featured in the Discovery Channel documentary series Mummy Autopsy, which used modern analytical techniques including carbon dating and x ray analysis, establishing that he died between 1641 and 1801 and that he suffered from osteoarthritis, a disease that afflicts older people. Physical examination by the Discovery team showed that the mummy appeared to be balding and suffered tooth decay at the time of death, both consistent with an older person. The body is now interred in a sarcophagus in the only remaining part of the church crypt, and so is no longer open for public viewing.
Қоңыраулар
2012 жылдың 3 маусымында Уайтчепель қоңырау құю зауытында "Солтүстік Американың патшалық мерейтойына арналған қоңыраулар" атағын алған сегіз қоңыраудың жаңа сақинасы құйылды. Олар уақытша Темза өзенінде Темзаның алмаз юбилейі кезінде, Елизавета II-нің алмаз юбилейінің бір бөлігі ретінде орнатылды. Содан бері олар шіркеу мұнарасына тұрақты орнатылды.
A new ring of eight bells, which were granted the title "The Royal Jubilee Bells", was cast by the Whitechapel Bell Foundry on 3 June 2012. They were temporarily installed on a barge and rung on the River Thames during the Thames Diamond Jubilee Pageant, part of the Diamond Jubilee of Elizabeth II, and have since been installed permanently in the tower of the church.