Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
St Alfege Church – Гринвичтің орталығында орналасқан англикан шіркеуі, Лондонның Гринвич корольдік округінің құрамына кіреді. Оның тарихы орта ғасырларға дейін жетеді және 1712–1714 жылдары Николас Хоксмурдың жобасы бойынша қайта салынды.
St Alfege Church is an Anglican church in the centre of Greenwich, part of the Royal Borough of Greenwich in London. It is of medieval origin and was rebuilt in 1712–1714 to the designs of Nicholas Hawksmoor.
Ерте тарих
Шіркеу Альфегеге арналған (сонымен қатар "Альфеге" деп те жазылады), Кентербери архиепискобы, және ол 1012 жылғы 19 сәуірде шейіт болған жері деп есептеледі. Бұл оның өткен жылы даниялық шабуылшылар Кентербериді тонаған кезде тұтқынға алынуымен байланысты. Даниялықтар оны Гринвичтегі лагеріне алып барды және олар талап еткен үлкен құн төленбегендіктен өлтірді. Шіркеу шамамен 1290 жылы қайта салынды, ал Генрих VIII 1491 жылы онда крещениеден өтті. 13 ғасырда шіркеудің қамқорлығы Гент аббаттығына берілді. Генрих V патшалық тұсында шетелдік приораттарды таратудан кейін, ол Шиндегі приоратқа берілді, ол 1530 жылы Генрих VIII тұсында алмасу арқылы коронаның меншігіне өтті. Алайда, ол 1718 жылға дейін қасиеттіленбеді. Ғимарат тіктөртбұрышты, тегіс төбелі және кішкентай апсидасы ғибадатхана ретінде қызмет етеді. Көшеге қараған шығыс жағында тосқандық тәртібіндегі портик орналасқан, орталық аркасы антаблетура мен фронтонды кесіп өтеді – бұл Вреннің Сент-Пол соборы үшін жасаған "Ұлы моделінде" қолданылған мотив. Хоксмур қазіргі мұнара орнында батыс мұнарасын салуды жоспарлаған, ол құлаудан аман қалған еді. Алайда комиссия оны қаржыландыруға келіспеді, сондықтан ортағасырлық мұнара сақталды. 1730 жылы Джон Джеймс оны қайта жаңартып, мұнарасын қосты. 1714 жылы жарияланған Хоксмурдың суретінде жоғары жағында сегізбұрышты фонарь бейнеленген, ол кейін Шығыстағы Сент-Джорджде де қолданылды. Бұл 1891 жылғы Lewis & Co аспабы, 1927 жылы А. Хантер және Ұлы, ал 1970 жылы Харрисон және Харрисон жасаған өзгертулермен. Бұрынғы органның тарихы ұзақ. 16 ғасырдан бастау алған ол 1706 жылы Томас Свабрикпен қалпына келтірілді, содан кейін Даллам (1765), Джордж Англия (1770) және Дж. У. Уолкер және Ұлдары (1840, 1853 және 1863) оны жаңартты. 1875 жылы Джозеф Робсон мен Бенджамин Флайт оны қайта қалпына келтіріп, қайта құрды, 1910 жылы Льюис & Co өзгертіп, 1934 жылы Р. Сперден Ратт & Co қайта салды. Осы кезде ол 47 тіреуге дейін жетті. 1941 жылғы бомбалаудан зардап көрмеді және 1953 жылы 55 тіреуімен қайтадан R Spurden Rutt салғанмен жаңартылды. Ұлттық орган тізілімінде оның қазіргі орны туралы мәлімет жоқ. Сонымен қатар, солтүстік бөлігінде орналасқан шағын, алты тіреуі бар жылжымалы орган бар, ол шамамен 1960 жылдан бері Diss қаласының W & A Боггис фирмасы жасаған, кейін Мандер Органдарымен жаңартылған. Шіркеудің екі зираты болған, олар 1853 жылы жабылған. 1889 жылы олар Гринвич аудандық құрылыс басқармасына берілді. Екі зираттың соңғысы пейзаж дизайнері Фанни Уилкинсонмен бақ және демалыс орны ретінде жасалған және 1889 жылы ашылды. Ол Сент-Альфеж паркі деп аталды. Уилкинсон 500 ағаш отырғызды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде крипт әуе шабуылынан қорғаныс ретінде пайдаланылды. 1941 жылғы 19 наурыздағы бомбалау кезінде өрт сөндіруші бомбалар шатырға түсіп, шатырдың құлауына және кемеге өртке себеп болды. Қабырғалар мен мұнаралар тұрды, бірақ ішкі бөлігінің көп бөлігі қирады. 1953 жылы сэр Альберт Ричардсон шіркеуді қалпына келтірді. Соғыстан кейінгі жаңартулардың бір бөлігі ретінде, Сент-Альфеге және Сент-Петр капелласында Крестің екі жағына (дәстүрлі родосты құрайтын) Август Ланнның темпера техникасында салған Мария Исаның анасы мен Евангелист Иоаннның суреттері орнатылды. 2015 жылы жексенбілік уағыздан кейін шіркеу ауласында өткен Christian Aid қайырымдылық шарасына қарулы полиция шабуыл жасады. Көзі куәгер болғандардың бірі шіркеудің пасторының әйелі "полиция қызметкерінің үлкен автоматтарымен шабуыл жасауына" ұшырағанын айтты, бірақ "адамдар шай ішуді жалғастырды", британдықтардың қайсарлығын көрсетті, тіпті "қолға қаруланған полицияның кіруі Hot Fuzz фильмінен көрінгендей болды". Полиция жақын маңдағы Сент-Альфеж паркіне барды, онда бір адам тұтқындалды және қару табылды. Қазіргі уақытта шіркеуде Аддей және Стэнхоп мектебі мен Джон Роан мектебінің "Қорылтай күні" тойланады.
The church is dedicated to Alfege (also spelt "Alphege"), Archbishop of Canterbury, and reputedly marks the place where he was martyred on 19 April 1012, having been taken prisoner during the sack of Canterbury by Danish raiders the previous year. The Danes took him to their camp at Greenwich and killed him when the large ransom they demanded was not forthcoming. The church was rebuilt in around 1290, and Henry VIII was baptized there in 1491. The patronage of the church was given to the abbey at Ghent during the 13th century. Following the suppression of alien priories under Henry V, it was granted to the priory at Sheen with which it remained until transferred to the Crown by exchange under Henry VIII in 1530. it was not, however, consecrated until 1718. The church is rectangular in plan with a flat ceiling and a small apse serving as a chancel. The east front, towards the street, has a portico in the Tuscan order, with a central arch cutting through the entablature and pediment—a motif used in Wren's "Great Model" for St Paul's Cathedral. Hawksmoor planned a west tower, in the position of the existing one, which had survived the collapse. However the Commission was reluctant to fund it, and the medieval tower was retained. In 1730 John James refaced it, and added a spire. Hawksmoor's design, published in an engraving in 1714, had an octagonal lantern at the top, a motif he was later to use at St George in the East. It is an 1891 Lewis & Co instrument, with modifications in 1927 by A. Hunter & Son and 1970 by Harrison & Harrison. The previous organ had a long history. Of 16th century origin, it was restored in 1706 by Thomas Swarbrick, with further restorations and modifications by Dallam (1765), George England (1770) and J. W. Walker & Sons Ltd (1840, 1853 and 1863). It was further restored and rebuilt in 1875 by Joseph Robson and Benjamin Flight, modified by Lewis & Co in 1910 and rebuilt by R. Spurden Rutt & Co in 1934. By this point it had grown to 47 stops. It survived the bomb damage of 1941 and was rebuilt, again by R Spurden Rutt, in 1953, with 55 stops. The National Pipe Organ Register does not record its present whereabouts. Additionally, there is a small, six stop moveable organ located in the north aisle, by W & A Boggis of Diss from c 1960, with a later restoration by Mander Organs. The church had two churchyards, which were closed to burials in 1853. In 1889 they were transferred to the Greenwich District Board of Works. The later of the two churchyards was laid out as a garden and recreation ground by the landscape gardener Fanny Wilkinson, and opened in 1889. It was renamed St Alfege Park. Wilkinson planted 500 trees. The crypt served as an air raid shelter during World War II. During the Blitz on 19 March 1941, incendiary bombs landed on the roof causing it to collapse, burning into the nave. The walls and the tower remained standing but much of the interior was gutted. The church was restored by Sir Albert Richardson in 1953. As part of the post war restorations, stencils of Mary the Mother of Jesus and St John the Evangelist were installed either side of the Cross (forming a traditional rood) in the side chapel of St Alfege with St Peter by the tempera artist Augustus Lunn. In 2015 a fund raising cream tea garden party for Christian Aid, held in the churchyard after the Sunday sermon, was stormed by armed police. An attendee said that the vicar's wife was “almost knocked over by a policeman with a huge machine gun”, but “people just carried on drinking their tea” in a display of typical British fortitude even though “all these armed police bursting in was like the film Hot Fuzz”. The police proceeded to the adjacent St Alfege Park, where a man was arrested and a firearm found. The church is currently used to celebrate "Founder's Day" of Addey and Stanhope School and The John Roan School.
Мұнда жерленген беделді тұлғалар
Шіркеуде және оның айналасында белгілі адамдар жерленген: Ренессанс дәуірінің хормейстері және композиторы Уильям Ньюарк (1509 жылы қайтыс болды, ескерткіші сақталмаған), Ричард Бауэр (1561 жылы қайтыс болды), Корольдік капелла балаларының жетекшісі (1545-1561), композитор Томас Таллис (1585 жылы қайтыс болды), сарайдағы қызметкер Элизабет Ропер (1658 жылы қайтыс болды), саудагер сэр Джон Летиуллиер (1719 жылы қайтыс болды) – шіркеудің оңтүстік-батыс бұрышында, Канаданы зерттеген ағылшын Генри Келси (1724 жылы қайтыс болды), Канададағы француздарға қарсы жеңіс одны қондырған, бірақ 1759 жылы Ыбырайым жазығындағы шайқаста қаза тапқан генерал Джеймс Вольф, актриса Лавиния Фентон (1760 жылы қайтыс болды) және депутат Сэр Джеймс Крид (1762 жылы қайтыс болды) – солтүстік сыртқы қабырғасының қасында. Ямайкада туған мектеп оқушысы Сара Баррет Моултон (1783–1795), әйгілі «Пинки» картинасының кейіпкері (оң жақта көрсетілгендей), он екі жасында қайтыс болды және оның портретінен бір жыл өткен соң шіркеуге жерленді. Саудагер, Ллойд андеррайтері және өнер коллекционері Джон Джулиус Ангерштейн (1823 жылы қайтыс болды), 19 ғасырдың басында шіркеудің қызметкері болған, сонымен қатар осы жерге жерленген.
Notable people buried in and around the church include the Renaissance choirmaster and composer William Newark (died 1509, no surviving memorial), Richard Bower (died 1561), Master of the Children of the Chapel Royal 1545 1561, the composer Thomas Tallis (died 1585), the courtier Elizabeth Roper (died 1658), the merchant Sir John Lethieullier (died 1719) on the outer south west corner of the church, the English born explorer of Canada Henry Kelsey (died 1724), General James Wolfe, the victor over the French in Canada but who died in the process at the Battle of the Plains of Abraham in 1759, the actress Lavinia Fenton (died 1760), and the MP Sir James Creed (died 1762), against the outer north wall. Sarah Barrett Moulton, the Jamaican born schoolgirl (1783–1795) who was the subject of the celebrated painting Pinkie (shown above right), was buried in the church after dying aged twelve, just a year after her portrait had been painted. The merchant, Lloyd's underwriter and art collector John Julius Angerstein (died 1823), who was a churchwarden in the early 19th century, is also buried here.
Әдеби байланысы
Чарльз Диккенстің "Біздің ортақ досымыз" романында Белла Уилфер Джон Роксмитпен Сент-Альфеж шіркеуінде үйленеді. Том Маккартидің "С" романында Маринеттилік көлік апатынан кейін Серж Каррефакс аударылған шасси ішіндегі орнынан күледі. Бұл күлкі "жағымды дыбыс; оған литургиялық әндер мен Сент-Альфеж шіркеуінің ішінде жаңыраған сыбыстарды еске салады".
In Charles Dickens's novel Our Mutual Friend, Bella Wilfer marries John Rokesmith in St Alfege Church. In Tom McCarthy's novel C, after a Marinettiesque car crash, Serge Carrefax laughs from his position within the upturned chassis. This laughter is "a pleasant noise; reminds him of liturgical chants and whispers echoing around St. Alfege's interior."