Уильям Сэнкрофт: Кентербери архиепископының тарихы

Кіріспе

Кентерберий архиепискобы 1677–1690 жылдары қызмет еткен Уильям Санкрофт (30 қаңтар 1617 – 24 қараша 1693) – Кентерберийдің 79-шы архиепискобы. 1688 жылы король Джеймс II-нің Төзімділік жарлығына қарсылығы үшін патшаға қарсы жала жапқандығы үшін тұтқындалған жеті епископтың бірі болды. 1690 жылы Вильям мен Мэриге адалдық ант беруден бас тартқандықтан лауазымынан алынып, кейіннен ант бермейтін жаңа епископтардың тағайындалуына көмектесіп, қолдау көрсетті, бұл ант бермейтін бөлініске әкелді.

Өмір

Санкрофт Суффолк графтығындағы Фрессингфилдтегі Уффорд Холлде Фрэнсис Сэндкрофт (1580–1647) пен Маргарет Сэндкрофт (қыз есімі Бутчер, 1594–1631) отбасында дүниеге келді. 1633 жылдың қыркүйегінде ол Бьюри Сент-Эдмундс еркін грамматикалық мектебінде білім алып, 1634 жылы Кембридж университетіндегі Эммануэль колледжіне қабылданды. Оның еңбектес інісі Уильям Санкрофт аға сол кезде колледждің магистрі болған. 1638 жылы ол бакалавр, 1641 жылы магистр дәрежесін алып, 1642 жылы колледждің серігі атанды, бірақ 1649 жылы «Міндеттемеге» келіспегендігі үшін қызметтен шығарылды. Реставрацияға дейін шетелде болып, содан кейін университет уағыздаушыларының бірі болып сайланды және 1662 жылы өзінің альма-матері Эммануэль колледжінің магистрі болып тағайындалды, 1665 жылға дейін қызмет етті. 1663 жылы колледжге жаңа капелла салу үшін қаржы жинауды бастады және шығындарға үлкен үлес қосты. Ол колледж істеріне қатысып, капелла 1667 жылы Кристофер Реннің жобасы бойынша аяқталды. 1663 жылы Йорк архиепископтығына ұсынылды. 1664 жылы Сент-Пол соборының деканы болды, Лондонның Ұлы өртінен кейін Сент-Пол соборын қайта құруға үлкен көмек көрсетті, оған 1400 фунт стерлинг жұмсады. Ол сонымен қатар деканатты қайта жаңартып, кірісін арттырды. 1665 жылғы Ұлы оба кезінде Лондондан кеткені үшін сынға ілікті, бірақ жоғары сыныптың барлығы дерлік солай істегенін айтты. 1668 жылы корольдің ұсынысымен Кентербери архидиаконы болып тағайындалды, бірақ 1670 жылы лауазымынан бас тартты. 1677 жылы ағылшын дін қызметкерлерінің жиналысының пролокуторы болып, күтпеген жерден Кентербери архиепископтығына көтерілді, бұл корольдің оның қарапайымдығына сенгендігінен туындаған тікелей тілегі болды. Ол корольдің жаңа деканын тағайындағанын түсіндіріп, оны көндіруге дайын болмады. Чарльз II-нің өлім төсегінде болғанда оған «өте маңызды кеңес берді, онда ол белгілі бір еркіндік танытты». 1685 жылы король Яков II-ні таққа отырғызды. 1690 жылдың тамызында Джон Тиллотсон оның міндеттерін өз мойнына алды. 1691 жылдың сәуір айында Тиллотсон Санкрофттың ресми ізбасары атанды. Ол жазылғаннан кейін көп жылдар өткен соң Джон Оверлдың жиналыс кітабын Санкрофт өзінің «Жарақат бермеушілер» партиясының принциптерін қорғау үшін жариялады. Кітапта «Алланың құдіретімен орнатылған үкімет туралы» айтылған. Ол ішінара каноннан, ішінара канон мәселесі бойынша кіріспе және түсіндірме диссертациялардан тұрады және 1610 жылғы жиналыста бекітілген. Алайда, Санкрофт партиясының кітапты жариялауы таңғажайып болды, өйткені онда толыққанды құрылған жағдайда де-факто үкіметті де-юре үкімет ретінде қарастыруды талап ететін бірнеше канон бар еді; және Уильям Шерлок осы кітапта баяндалған негіздерге сүйене отырып, король Уильямға адалдық серт берді. Санкрофт Генри Уортонға (1664–1695), дін және шіркеу тарихшысына демеушілік етті, өлім төсегінде оған өзінің қолжазбаларын және архиепископ Лаудтың қалдықтарын тапсырды (1695 жылы жарық көрді). Санкрофт Мэри Астелге қаржылық көмек көрсетті және оны болашақ баспагерімен таныстырды; Астел кейіннен оған өлеңдер жинағын арнады. 1691 жылдың 5 тамызынан бастап екі жылдан кейін қайтыс болғанға дейін ол өзінің туған ауылы Фрессингфилдте тыныш өмір сүрді. Ол өзінің отбасылық үйінде, Уффорд Холлде қайтыс болды және Фрессингфилд шіркеуінің ауласына жерленді, онда оның есіне латын эпитафиясы орнатылған.

Sancroft was born at Ufford Hall in Fressingfield, Suffolk, son of Francis Sandcroft (1580–1647) and Margaret Sandcroft née Butcher (1594–1631). He was educated at the Bury St Edmunds free grammar school before being admitted to Emmanuel College, Cambridge, in September 1633 and matriculating there in 1634. His uncle William Sancroft the Elder was then master of the college. He graduated B. A. in 1638, M. A. in 1641 and became a fellow in 1642, but was ejected in 1649 for refusing to accept the "Engagement". He remained abroad till the Restoration, after which he was chosen one of the university preachers, and was elected Master of his alma mater Emmanuel College in 1662, serving until 1665. He began fundraising for a new chapel for the college in 1663 and contributed largely towards the cost. He continued to play a role in college affairs and the chapel was completed in 1667 to a design by Christopher Wren. In 1663 he was nominated to the deanery of York. He became Dean of St Paul's in 1664, greatly assisting with the rebuilding of St Paul's Cathedral after the Great Fire of London, towards which he contributed £1400. He also rebuilt the deanery, and improved its revenue. He was criticized for leaving London during the Great Plague of 1665, though in his defence virtually all of the upper class did the same. In 1668 he was admitted Archdeacon of Canterbury upon the king's presentation, but he resigned the post in 1670. In 1677, being now prolocutor of the Convocation of the English Clergy, he was unexpectedly advanced to the archbishopric of Canterbury, at the express wish of the King, who trusted in his moderation. So unwilling was he to accept that the King only persuaded him by explaining that he had already appointed the new Dean of St Paul's. He attended Charles II upon his deathbed, and "made to him a very weighty exhortation, in which he used a good degree of freedom". He crowned King James II in 1685. In August 1690 John Tillotson took over his duties. In April 1691 Tillotson officially became Sancroft's successor. Many years after it was composed, John Overall's Convocation Book was published by Sancroft, to justify the principles of his Nonjuring party. The book was "on the subject of Government, the divine institution of which was very positively asserted". It consisted partly of canons and partly of introductory and explanatory dissertations on the matter of the canons and had been duly sanctioned in the Convocation of 1610. It was, however, a strange oversight in Sancroft's party to publish the book, as there are several canons in it which clearly lay down that a de facto government is, when completely established, to be held in the light of a de jure government; and it was upon the very grounds set forth in this book that William Sherlock took the oaths to King William. Sancroft was a patron of Henry Wharton (1664–1695), the divine and church historian, to whom on his deathbed he entrusted his manuscripts and the remains of Archbishop Laud (published in 1695). Sancroft provided financial support to Mary Astell and an introduction to her future publisher; Astell later dedicated a collection of poetry to him. From 5 August 1691 until his death two years later, he lived a very retired life in his native village of Fressingfield. He died at his family home, Ufford Hall, and was buried in the churchyard of Fressingfield, where there is a Latin epitaph to his memory.