Кіріспе

Швейцария саясаткері Энрико Целио (19 маусым 1889 – 23 ақпан 1980) – швейцариялық заңгер, саясаткер және журналист, Консервативтік партия мүшесі, штат кеңесшісі және Федералдық кеңесші. 1940 жылғы 22 ақпанда Швейцария Федералдық Кеңесіне сайланды және 1950 жылғы 15 қазанда лауазымынан бас тартты. Швейцарияның Христиандық-демократиялық халық партиясымен байланысты болды. Лауазымда болған кезінде Пошта және теміржол департаментін басқарды және 1943 және 1948 жылдары Конфедерация Президенті қызметін екі рет атқарды.

Өмірбаян

Энрико Целио Квинтоның Амбри ауылында, мектеп инспекторы Эмилио Целио мен Мария Данцидің екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Балернадағы салезиан гимназиясында оқып, Миландағы иезуиттерден орта мектеп дипломын алды. 1915 жылы Фрибург университетінде әдебиет және философия факультетін бітірді. 1916 жылдан 1921 жылға дейін журналист болып жұмыс істеді, содан кейін Тичино консервативті партиясының «Халық және еркіндік» газетінің директоры болды. 1921 жылы Фрибургте заң оқуын жалғастырып, лицензиялы адвокат атанды. 1913 жылдан 1932 жылға дейін консервативті партия қатарынан Тичиноның Ұлы Кеңесінің мүшесі болды. 1924 жылы, 1927-1928 жылдары және 1932 жылы Ұлттық Кеңеске сайланды. 1932 жылы Тичино мемлекеттік кеңесінде Джузеппе Катторидің орнын басып, қоғамдық білім, әділет және полиция департаменттерін басқарды. 1940 жылдың ақпанында Джузеппе Моттаның орнына Швейцария Федералды Кеңесіне сайланды, онда он жыл бойы Федералды пошта және темір жол департаментін басқарды. 1943 және 1948 жылдары Швейцария Конфедерациясының президенті болып қызмет етті. 1948 жылғы қысқы Олимпиада ойындарын ресми түрде ашты.

Шығармалары

Энрико Челио, өмірдің мысалы: Джузеппе Мотта, Тичинезе баспа институты, Беллинзона 1957; Сол автор, 1755 жылғы Левентин көтерілісі, Грасси 6 Ко, Беллинзона 1958.